Ένα βήμα αριστερά, δύο βήματα δεξιά;

Ο ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει να θυμίζει εκκρεμές που δεν ξέρεις προς τα πού θα γείρει. Μετά τις ατέλειωτες παλινδρομήσεις εδώ και ένα χρόνο στα κεντρικά ζητήματα (κινήματα, κεντροαριστερά, εξέγερση, τρίτος πόλος), η μετεκλογική περίοδος φαίνεται να δίνει νέα, ισχυρή ώθηση στο κινούμενο εκκρεμές.

Η ηγεσία του ΣΥΝ πιεσμένη –ως συνήθως- από την εκλογική πραγματικότητα, είναι αποφασισμένη να διατηρήσει την εξουσία, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ένα πονηρό θάψιμο της επίπονης εσωκομματικής συζήτησης και -ένας ακόμη- άνευ αρχών συμβιβασμός ανάμεσα στην πλειοψηφία και την μειοψηφία.

Ο Αλέξης τσουρουφλίστηκε ισχυρά, είδε το όνομά του να ξεθωριάζει και αντικειμενικά χρεώνεται την ήττα. Η αμφισβήτηση των ανανεωτικών στο πρόσωπό του δεν αφορά αυτή καθαυτή την καρέκλα (οι συσχετισμοί όπως είπε και ο Φώτης είναι καθορισμένοι), όσο την μετατόπιση προς τα δεξιά του ΣΥΝ και κατ’ επέκταση του ΣΥΡΙΖΑ. Στο βάθος του ορίζοντα της ανανεωτικής αριστεράς είναι άλλωστε το πλήθος των βουλευτικών εδρών.

Το χώνεμα του αρνητικού αποτελέσματος κατά πάσα πιθανότητα θα σημάνει ένα νέο «συμβόλαιο» συνύπαρξης και σύγκρουσης ανάμεσα στις δύο πτέρυγες (έπος που ομολογουμένως αρχίζει να γίνεται κουραστικό), με σημαντικές παραχωρήσεις της πλειοψηφίας στη μειοψηφία: 1. Ο νέος γραμματέας της ΚΠΕ θα εκφράζει (;) έναν συμβιβασμό, 2. Μετατόπιση σε πιο «εποικοδομητικό-συναινετικό» σημείο του λόγου του ΣΥΡΙΖΑ, 3. Ατέλειωτους τεμενάδες στο ιστορικό (αν και χρεοκοπημένο) ρεύμα της «ανανεωτικής αριστεράς».

Έτσι λοιπόν το επόμενο διάστημα θα είναι θερμό για τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι λόγω καυτού καλοκαιριού.

Τα ερωτήματα λοιπόν είναι:

Αλέξης ή Αλέκος;

Ο διχασμός φαίνεται να γεννήθηκε πολύ πριν την προεκλογική περίοδο. Ο Αλέξης έχει μαζί του την κομματική πλειοψηφία, αλλά ο Αλέκος είναι το ισχυρό χαρτί στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, αναγνωρίζεται σαν ο φυσικός αρχηγός του εγχειρήματος και με την πλατύτητά του και τα σάλτα μορτάλε του μπορεί να ικανοποιήσει μέχρι και τους ανανεωτικούς. Η αλήθεια είναι ότι όταν ο Αλέκος έδωσε το δαχτυλίδι δεν ανακοίνωσε όρους και προϋποθέσεις υπό τις οποίες θα λειτουργεί ο Αλέξης. Δεν ανακηρύχθηκε ο νέος ως «πρόεδρος υπό κηδεμονία». Φυσιολογικά διεκδίκησε ρόλο, έφτιαξε μηχανισμό και «ομάδα» και η πλειοψηφία είδε στο πρόσωπό του την δυνατότητα να καθαρίσουν μια και καλή με τον ανεξέλεγκτο Αλέκο. Ο Αλέκος από τη μεριά του δεν μίλησε, κράτησε στάση αποχής από τον προεκλογικό αγώνα, επιστρατεύτηκε το τελευταίο 10μερο με έναν εξ’ ανάγκης συμβιβασμό και βέβαια δεν έχει μιλήσει μετεκλογικά. Η αποστροφή του «μην κοιτάτε τους πάνω, κοιτάξτε τους κάτω» είναι πάντως δήλωση διεκδίκησης ρόλου και όχι απόσυρσης. Ο Αλέξης με τον πιο έξυπνο τρόπο παρουσίασε στη σημερινή ΚΠΕ ένα δεσμευτικό πακέτο – τελεσίγραφο του ΣΥΝ προς τον υπόλοιπο ΣΥΡΙΖΑ: «Αν θέλετε πλουραλισμό και όχι μοναχοφαγία του ΣΥΝ, δεχτείτε το τετελεσμένο ότι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο πρόεδρος του ΣΥΝ». Είναι το εκβιαστικό σχήμα ότι «ο ΣΥΝ έχει δύο δικαιώματα και μία υποχρέωση». Φυσικά δεν ισχύει κάτι τέτοιο, αλλά ποιος θα ρισκάρει να το αμφισβητήσει; Πάντως η ρήξη είναι οριστική και φάνηκε από το κάρφωμα –για πρώτη φορά- του Αλέξη στον Αλέκο ότι λειτουργεί μη συλλογικά, αιφνιδιαστικά και χωρίς λογοδοσία.

Η πρόκληση φυσικά για τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι να επιλέξει τον αγαπημένο μας Αλέκο απέναντι στον άχρωμο Αλέξη, αλλά να απαιτήσει και από τους δύο να παρουσιάσουν το πολιτικό τους σχέδιο. Τότε η αντιπαράθεση θα είναι θετική και θα αφορά το πολύπαθο πρόβλημα του πολιτικού προσανατολισμού και όχι την ηγετική καρέκλα.

Δεξιά μετατόπιση ή στροφή στον τρίτο πόλο;

Το κόμμα ΣΥΝ παντού και πάντα έκρινε και κρίνει τα πάντα από τα εκλογικά ποσοστά. Η ανάγκη κοινοβουλευτικής επιβίωσης ήταν η ισχυρή –έως και μοναδική- συγκολλητική ουσία για ένα κόμμα με τόσο αλλοπρόσαλλους και αντιφατικούς προσανατολισμούς. Η εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα φαίνεται να οδηγεί τον ΣΥΝ δεξιότερα. Φυσικά η αιτία της ήττας μπορεί να αναζητηθεί παντού: Για τους ανανεωτικούς φταίνε οι αριστερισμοί, για τους Συριζικούς φταίνε οι Πασοκισμοί, για το Ρεύμα φταίνε ολίγον οι ανανεωτικοί, ολίγον οι αντιευρωπαϊστές του ΣΥΡΙΖΑ και βασικά το άτιμο το σύστημα που τους πολέμησε. Ανάλογα με το πού στέκεται έκαστος, δίνει και τη δικιά τους ερμηνεία. Το κακό είναι ότι καμιά δεν έχει απόλυτη αντικειμενική ισχύ.

Πάντως είναι δεδομένο ότι οι επελαύνοντες ανανεωτικοί, η τρομακτική μιντιακή πίεση και απαξίωση και το γεγονός ότι στον ΣΥΝ τρέμει η καρδούλα τους για τα εκλογικά ποσοστά, θα φέρουν μάλλον μια δεξιά μετατόπιση. Ο τρίτος πόλος είναι έκκληση και σύνθημα που εύκολα καίγεται γιατί δεν στοιχειοθετείται πειστικά: Μαζί με ποιες κοινωνικές δυνάμεις, ενάντια σε ποιες κοινωνικές δυνάμεις και άρα και με ποια πολιτική.

Ο Αλέξης θα εξαναγκαστεί, παρά τις δηλώσεις πίστης στην αριστερή στροφή να συμμαζέψει τον αριστερισμό, να έχει πιο υπεύθυνη στάση, να μετράει το πολιτικό κόστος, να κάνει εποικοδομητικές προτάσεις, να τροποποιηθεί απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε η κοινή γνώμη των μελών του ΣΥΝ (αριστερών και δεξιών), αυτά περίπου καταλογίζει ως τα αίτια της ήττας. Τα περί ευρωπαϊκού στίγματος που χάθηκε είναι τρίχες και προφάσεις του εσωκομματικού ανταγωνισμού.

Ρήξη ή συμβιβασμός;

Το εκλογικό αποτέλεσμα, αν και συνιστά ήττα θα μπορούσε να λειτουργήσει από την ανάποδη: Να αποτελέσει πεδίο ξεκαθαρίσματος με ποιους πάμε και ποιους θα αφήσουμε. Εδώ η υποκρισία χτυπάει κόκκινο: οι τάσεις του ΣΥΝ μαζί δεν κάνουνε – αλλά σίγουρα χώρια δεν μπορούνε. Εκπλήσσεται κανείς από το σκυλοβρίσιμο και την πρωτοφανή απαξίωση αναμεταξύ τους, αλλά και από την «προγραμματική» – «συνταγματική» τους δέσμευση να προχωρήσουν μαζί. Και φυσικά αυτό εντείνει την αναξιοπιστία της πλειοψηφίας, καθώς και τη γενικευμένη αίσθηση ότι ποτέ των ποτών δεν πρόκειται να δώσουν μια πραγματική κόντρα.

Η ΚΠΕ έδωσε σε όλους τους τόνους τον συμβιβασμό και το σχέδιο: Ένας μήνας εσωτερική συζήτηση να ξεδώσει ο πικραμένος κόσμος και μετά πάμε να κάνουμε καμπάνια (χωρίς το κα) για να ξεχαστούμε. Από Σεπτέμβρη με υγεία, όλοι μαζί, μαυρισμένοι από τον ήλιο και τον λαό, ενωμένοι μολαταύτα, εφορμούμε προς τις βουλευτικές έδρες.

Ο Αλέξης εμφανίζεται περισσότερος φοβισμένος από ποτέ. Ξεκίνησε με αξιώσεις και προσδοκίες να γράψει ιστορία και κινδύνεψε να μετατραπεί σε καμένο χαρτί. Δεν έχει κριθεί το τι θα γίνει, όμως το πιθανότερο είναι να επιλεγεί ένας ατιμωτικός συμβιβασμός και όχι μια ρήξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη περίπτωση δεν θα ξεφύγει από το αδύναμο και άχρωμο 4, 5, το πολύ 6%. Στη δεύτερη περίπτωση τα ρίσκα θα ήταν περισσότερα, αλλά και οι πιθανότητες για μια άλλη πολιτική εξέλιξη μεγαλύτερες.

Εγχείρημα ενότητας της αριστεράς ή αναβίωση της ανανεωτικής αριστεράς;

Ο Αλέξης το βράδυ των εκλογών αναφέρθηκε στο σύντομο μήνυμά του δύο (2) φορές στην «ανανεωτική αριστερά». Και να λιβανίζει την ανανεωτική αριστερά πριν τις εκλογές μπας και τη συγκινήσει ώστε να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, πάει στο καλό. Αλλά μετά τις εκλογές γιατί τη λιβανίζει; Στην εισήγησή του στην ΚΠΕ μίλησε για την «αριστερή γραμμή πλεύσης μας, η γραμμή του αριστερού ριζοσπαστισμού, που είναι και ανανεωτικός και δημοκρατικός και οικολογικός και κινηματικός και ουμανιστικός και διεθνιστικός, είναι αδιαπραγμάτευτη».

Τα πάντα όλα που λέει και ο Αλέφαντος. Όλοι ευχαριστημένοι. Όλος ο αχταρμάς μαζί. Και εξακολουθεί να μπαίνει το ερώτημα: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η αναβίωση της απόπειρας ρεβάνς των ανανεωτικών έναντι των δογματιστών από το 1968 (ω, ναι, 40 χρόνια πριν), ή ένα νέο, πρωτότυπο, ενωτικό εγχείρημα της αριστεράς που στέκεται πάνω από τα ρεύματα του ιστορικού κομμουνισμού, όχι γιατί δεν έχουν σημασία, αλλά γιατί η ενότητα είναι βασικά ενότητα πολιτικής;

Όσοι βαφτίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ σαν ανανεωτική αριστερά, είτε ονειρεύονται ακόμη τις ανέμελες μέρες του Ρήγα κι ας εξηντάρισαν, είτε απλά γλείφουν την πτέρυγα να κάτσει καλά. Πέρα από την υποτίμηση του μισού ΣΥΝ και των υπολοίπων του ΣΥΡΙΖΑ που δεν δήλωσαν ποτέ παιδιά του Κύρκου (και καλά κάναν), αυτός ο περιορισμός είναι καταστροφικός για την ευρύτητα, την πλατύτητα, τη διεισδυτικότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κοινό μας σπίτι, δεν είναι δήλωση μετανοίας όλων των άλλων ιστορικών ρευμάτων της αριστεράς στον κομπλεξισμό της πάλαι ποτέ πολλά υποσχόμενης, αλλά τελικώς πολλαπλά χρεοκοπημένης ανανέωσης…

"Σκέψεις για τον ΣΥΡΙΖΑ"

Η καπιταλιστική περικύκλωση του … Σύριζα

Ορισμένοι επικαλούνται ως λόγο της εκλογικής ήττας του Σύριζα το γεγονός ότι από το Δεκέμβρη και μετά δέχεται μια πρωτοφανή επίθεση από συμφέροντα που εκφράζονται από κόμματα, ή συγκεκριμένους πολιτικούς, από Μ.Μ.Ε και από εταιρείες δημοσκοπήσεων.

Καταρχήν ας δεχτούμε ότι αυτό είναι αλήθεια. Τι σημαίνει αυτό; Όποιος στρατεύεται στην αριστερά γνωρίζει εξαρχής ότι η αριστερά που θέλει να αλλάξει τον κόσμο πρέπει να πάει κόντρα σε συμφέροντα, πρέπει να αποτελεί επικίνδυνο αντίπαλο για το αστικό πολιτικό κατεστημένο. Και ποιος μυαλωμένος άνθρωπος δεν θα σκεφτεί ότι όσο η αριστερά με τις θέσεις της ενοχλεί και μπαίνει στη μύτη κάποιων, αυτοί που ενοχλούνται θα αντιδράσουν χρησιμοποιώντας κάθε μέσο: αστυνομική καταστολή, ποινικοποίηση, χειραγώγηση του λαού μέσω κάθε δυνατού μηχανισμού, εξαγορά …

Απ’ όλα αυτά το μόνο που έγινε ήταν μια προσπάθεια χειραγώγησης του λαού και συκοφάντησης του Σύριζα μέσω των ΜΜΕ και των εταιρειών δημοσκοπήσεων. Μεγάλη προσπάθεια… Ας συμφωνήσουμε ότι ήταν μεγάλη. Φάνηκε όμως ακόμα μεγαλύτερη γιατί πριν ένα χρόνο τα ίδια μέσα, για δικούς τους λόγους που αφορούσαν τις εσωκομματικές εξελίξεις στο Πασόκ, μας έπαιζαν, οι ίδιες δημοσκοπικές εταιρείες μας έδειχναν ψηλά, και τότε μας άρεσε. Κανείς δεν βγήκε τότε να αμφισβητήσει τις εταιρείες δημοσκοπήσεων. Κανείς δεν μίλαγε για το παιχνίδι που γινόταν – μόνο κάτι πασόκοι που το υφίσταντο. Ε λοιπόν ο οπορτουνισμός και το παιχνίδι στο γήπεδο του αντιπάλου πληρώνονται.

Παραπέρα, δεν το γνωρίζαμε από το Δεκέμβρη μέχρι σήμερα ότι γινόταν αυτό το παιχνίδι; Δεν βλέπαμε – πάλι δημοσκοπικά – τα ποσοστά μας να πέφτουν; Γιατί καλλιεργούσαμε τόσες προσδοκίες στον κόσμο μας; Θα πει κανείς ότι πηγαίναμε για τη μάχη, να μην τονώσουμε το ηθικό του κόσμου μας; Να το τονώσουμε αλλά πόσο; Μιλούσαμε για διψήφιο ποσοστό, για τέσσερεις ευρωβουλευτές, για κρυφές δημοσκοπήσεις που τις είχαμε μόνο εμείς … Αλήθεια που έγιναν αυτές γύρω-γύρω από την Κουμουνδούρου;

Και τώρα τι; Από τις μεγάλες προσδοκίες στην απογοήτευση και στο κλαψούρισμα: “μας χτύπησαν μπαμπέσικα με δίκοπο μαχαίρι”!

Ας σταματήσει πλέον η κοροϊδία και τα άλλοθι. Τουλάχιστον η Αλέκα επικαλέστηκε τον αντικομουνισμό και την προβοκάτσια που τις έκοβε 1% (ούτε 0,9, ούτε 1,2) προεκλογικά, για να πει ότι τελικά απετράπη η προβοκάτσια και το κόμμα είχε μερική επιτυχία, παρά την ήττα που υπέστη. Εμείς, που απ’ ότι φαίνεται οι τακτικές μας για την αποτροπή της επίθεσης που δεχόμασταν απέτυχαν, δεν μπορέσαμε να κάνουμε ούτε καν ένα ωραίο κόλπο σαν αυτό τη Αλέκας;

Επειδή δεν θέλουμε την αριστερά του “κόλπου”, του ψέματος και της κοροϊδίας ας τελειώνουμε με αυτές τις θεωρίες περί καταδιωκόμενου Σύριζα και καπιταλιστικής περικύκλωσης. Ας προχωρήσουμε σε μια ενωτική, έντιμη και γενναία αποτίμηση του γιατί δεν πήγαμε καλά στις εκλογές, κοιτώντας προς το μέλλον, προς τη διόρθωση των λαθών μας.

Ούτε με τον Άγγελο, ούτε με τον Μιχάλη!

(Μια σύντομη απάντηση στο άρθρο του Αριστείδη Μπαλτά: “Ανανέωση της αριστεράς: δεκαετία πέμπτη... Για τον Άγγελο και τον Μιχάλη, μαζί” που δημοσιεύτηκε στην Αυγή την Κυριακή 07-06-09)

Ο Αριστείδης Μπαλτάς υποσημειώνει στον τίτλο του άρθρου του: "Ο τίτλος θέλει να υπενθυμίσει ότι το 1978 το περιοδικό “Ο Πολίτης” παρουσίασε ένα αφιέρωμα με τον τίτλο “Ανανέωση της Αριστεράς: δεκαετία πρώτη..." Τι συνέβαινε όμως το 1978 στην αριστερά που αναφέρεται ο σ. Μπαλτάς;

Μνημόσυνο στη μνήμη Κ. Γαβριηλίδη στον παιδικό σταθμό Νόβα Χραντ

Τότε, αυτή η αριστερά αυτοπροσδιοριζόταν ως “κομμουνιστική ανανέωση” και είχε ένα όνομα: ΚΚΕ εσωτερικού. Παρόλο ότι είχαν περάσει δέκα χρόνια από την διάσπαση του 68 και μερικοί από τους πρωτεργάτες της είχαν περιθωριοποιηθεί πολύ νωρίς, δεν είχαν εμπεδωθεί ακόμα τα σχέδια του Λεωνίδα Κύρκου για την αποκομμουνιστικοποίησή της. Ο Κύρκος και η παρέα του θέλανε από το 68 να κάνουν το ΚΚΕ εσ ...ΕΔΑ. Γι αυτό, το ’73, στην μεταπολίτευση, δεν ενδιαφέρθηκαν να κατοχυρώσουν τον τίτλο του κόμματος και την εφημερίδα. Τα χάρισαν στους “δογματικούς”. Τελικά, αφού πέρασαν αρκετά χρόνια, κατάφεραν να εκπληρώσουν τους στόχους τους με το παραπάνω: έκαναν το ΚΚΕ ...ΣΥΝ!

Το 1978 ήταν μια εποχή με έντονες αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της κομμουνιστικής ανανέωσης, που οδήγησαν στην διαγραφή της Β' Πανελλαδικής. Θα πρέπει κάποτε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ακόμα και τα πιο μικρά. Δεν ήταν “διάσπαση” όπως την αναφέρει στο άρθρο του ο Α. Μπαλτάς, αλλά “διαγραφή”, στην οποία πρωτοστάστησε ο Λ. Κύρκος. Όμως, ο Α. Μπαλτάς αποφεύγει να χρησιμοποιήσει την λέξη “διαγραφή” που ανταποκρίνεται στην ιστορική πραγματικότητα και την κομματική πρακτική εκείνης της εποχής, γιατί χαλάει την “εικόνα” που δομεί για την ανανεωτική αριστερά. Μια λεξούλα αρκεί για να ανατραπεί ο ισχυρισμός του ότι διαχρονικά συνεκτικά στοιχεία της ανανεωτικής αριστεράς είναι “η εσωκομματική δημοκρατία άνευ ορίων, η ελευθερία της έκφρασης και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών προς πάσα κατεύθυνση, η ανοχή...” και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Όσο για τον Άγγελο Ελεφάντη, τότε, το 1978, δεν ήταν οργανωμένος σε αυτή την αριστερά! Το ΚΚΕ εσ. εκείνης της εποχής ήταν “μικρό” και “δεξιό” για τις απόψεις του. Πέρασαν πολλά ακόμα χρόνια για να γίνει μέλος αυτής της αριστεράς και να οργανωθεί στον ...“μεγάλο” και ...“αριστερό” ΣΥΝ. Ως διανοούμενος είχε την “αυτονομία” του, πολιτική και οργανωτική από τον χώρο της κομμουνιστικής ανανέωσης. Δεν είχε άμεση εμπλοκή στα “τρέχοντα” πολιτικά ζητήματα εκείνης της πολιτικής συγκυρίας που αφορούσαν σημαντικά ζητήματα της συγκρότησης αυτής της αριστεράς. Γι' αυτό, είχε την άνεση να μετράει την “ανανέωση” της Αριστεράς με ...δεκαετίες. Ακολουθώντας τα χνάρια του, ο Α. Μπαλτάς μετράει σήμερα την 5η δεκαετία αυτής της Αριστεράς...

Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; Επειδή πιστεύουμε ότι το μέλλον της αριστεράς δεν εγγράφεται στα ιδεολογήματα που κατασκευάζουν αριστεροί διανοούμενοι. Ο όρος “Ανανεωτική Αριστερά” εκφράζει μια πλαστή ταυτότητα που συσκοτίζει το παρόν. Και το χειρότερο απ' όλα, δεν μας παρέχει κανένα διαβατήριο για το μέλλον. Δεν σκοπεύουμε να κάνουμε παρέμβαση στην συζήτηση που έχει ανοίξει πρόσφατα με αφορμή το άρθρο “Αποδόμηση της Ανανεωτικής Αριστεράς” της Βάσως Κιντή που δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ την 23-04-09. Ο Μπάμπης Γεωργούλας επανειλημμένα έχει ξεκαθαρίσει αυτά τα ζητήματα από τις στήλες της “εποχής”. Στο άρθρο του με τίτλο "Ας μην γίνει η ανανέωση μια νέα ορθοδοξία"διερωτάται:

• Ήταν ανανεωτικός ο τρόπος εκλογής της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ Εσωτερικού λίγο πριν την πτώση της δικτατορίας;
• Ήταν ανανεωτικός ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης στην ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος το 1976-78;
• Ήταν ανανεωτικές οι διαδικασίες αμφισβήτησης των αποφάσεων του 3ου συνεδρίου του ΚΚΕ Εσωτερικού;
• Ήταν δημοκρατικές και διάφανες οι αποφάσεις που μετέτρεψαν το ΚΚΕ Εσωτερικού σε ΕΑΡ;
• Ήταν ανανεωτική επιλογή η σύσταση του ενιαίου Συνασπισμού με τη συνεργασία ΕΑΡ και ΚΚΕ –και αν ναι, στη βάση ποιας ανανεωτικής πολιτικής έγινε η επιλογή αυτή;
• Ήταν μέσα στα πλαίσια της ανανεωτικής αντίληψης η συμμετοχή του ενιαίου Συνασπισμού στην κυβέρνηση Τζανετάκη σε συνεργασία με τη ΝΔ; Ή η συμμετοχή, κατόπιν, στην οικουμενική λεγόμενη κυβέρνηση Ζολώτα;
• Ήταν ανανεωτική επιλογή η υποψηφιότητα της Μαρίας Δαμανάκη στον δήμο της Αθήνας με τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ; Και, παλιότερα, ήταν ανανεωτική επιλογή η συνεργασία στον ίδιο δήμο, και σε πολλούς άλλους, με το ΠΑΣΟΚ με στόχο την ανάδειξη δικών στελεχών της τοπικής αυτοδιοίκησης;
• Ήταν ανανεωτική η πολιτική επιδίωξης με κάθε θυσία της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και ο κυβερνητισμός; Και αν ναι, γιατί οδήγησε τόσα στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς στην αγκαλιά ενός φθειρόμενου και διαφθειρόμενου κόμματος;

Δεν μας ενδιαφέρει να ερμηνεύσουμε τον κόσμο, θέλουμε να τον αλλάξουμε. Από αυτή την θέση, το πιο πολύτιμο πράγμα που κουβαλάει η Αριστερά από το παρελθόν της είναι τα λάθη της. Οι “θετικές” κατακτήσεις δεν αρκούν να “φωτίσουν” τα ζητήματα που θέτει η συγκυρία. Ο Α. Μπαλτάς ακολουθεί άλλο δρόμο: Θεωρεί ότι τα θετικά στοιχεία αυτής της Αριστεράς σφραγίζουν το παρόν αλλά και το μέλλον της. Γιαυτό γίνεται ένας απλοϊκός απολογητής της, που αντιστρέφει την πραγματικότητα για να κρύψει την κυριαρχία της άλλης πλευράς. Γιαυτό, το άθλιο καθεστώς της ίντριγκας και του παραγοντισμού που προσδιορίζει την λειτουργία της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αναγκασμένος τελικά να το ονομάζει: “καθεστώς λειτουργικής ομοφωνίας”!....

Συνεπής σε αυτή την κατεύθυνση, ολοκληρώνει την σκέψη του κάτω από τον υπότιτλο “ΣΥΡΙΖΑ: η Ανανεωτική Αριστερά είτε θα είναι ριζοσπαστική είτε δεν θα υπάρχει”. Το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί. Όσοι έχουν παρακολουθήσει - έστω και από μακριά – την πορεία του Μετώπου Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΜΕΡΑ), θα διαπιστώσουν ότι ο δρόμος που ακολουθεί, θυμίζει τις πρακτικές ορισμένων ΝΑΡιτών, που και αυτοί θεωρούσαν ότι ο όρος “ριζοσπαστική” αριστερά συμπυκνώνει την πεμπτουσία των πολιτικών και των στρατηγικών τους επιλογών. Γιαυτό διατύπωναν ανάλογα διλήμματα: “Η Νέα Αριστερά, είτε θα είναι ριζοσπαστική είτε δεν θα υπάρχει”...


Δεν θέλουμε ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει την τύχη του ΜΕΡΑ. Γιαυτό εναντιωνόμαστε στην ιδεολογικοποίηση της πολιτικής που επιχειρείται μέσα από αυτές τις πρακτικές προσέγγισης υπαρκτών πολιτικών προβλημάτων. Αυτές οι πρακτικές δεν προσφέρουν τίποτα στην επίλυσή τους, γιατί αναπαράγουν αδιέξοδες αντιθέσεις. Πολλά από τα πολιτικά ζητήματα που υπάρχουν, είναι απλά στην αντιμετώπισή τους: Δεν χρειάζεται κανένας να είναι “ριζοσπάστης” για να οριοθετηθεί από τον κυβερνητισμό και να μην γίνει κολαούζος του ΠΑΣΟΚ....

Όταν ξεκίνησε το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πράγματι θετικό γιατί περιείχε “επαναστάτες και ρεφορμιστές, τροτσκιστές και μαοϊκούς, σοσιαλιστές και ελευθεριακούς, φεμινίστριες και οικολόγους, ενταγμένους και ανένταχτους, συγκροτώντας ένα πολιτικό σχηματισμό τόσο μεγάλους εύρους”. Για το μέλλον του όμως αυτό δεν αρκεί! Το ζητούμενο είναι πως θα αφήσουμε αυτές τις ταυτότητες μας στην άκρη, όπως και τις αντιθέσεις που αναπαράγουν. Η διαλεκτική που θα γεννήσει το καινούργιο δεν θα είναι μια προσθετική πράξη των θετικών στοιχείων που κουβαλάει ο καθένας από το παρελθόν του. Επίσης, το εύρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν προσδιορίζεται από το μέγεθος της διαφορετικότητας αυτών που συμμετέχουν αλλά από την απήχηση που έχει στην κοινωνία.

Τι διάλογο θέλουμε;

Και οι δύο χαμογελούν για αυτό που βγήκε από την κάλπη, για διαφορετικούς όμως λόγους…

O «διάλογος» για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών στον ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη ξεκινήσει από τα παράθυρα των καναλιών πριν καν κλείσουν οι κάλπες. Και σε αυτόν το «διάλογο» πρωτοστατούν στελέχη της ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΝ. Η παρουσία του Δημήτρη Παπαδημούλη μπορεί να δικαιολογηθεί γιατί ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής, όλοι οι άλλοι όμως τι γυρεύουν στα παράθυρα των καναλιών και δίνουν τις δικές τους εξηγήσεις γιατί δεν πήγε καλά ο ΣΥΡΙΖΑ; Από τα παράθυρα λοιπόν των καναλιών πληροφορούμαστε ότι «δεν θα τεθεί θέμα ηγεσίας στον ΣΥΝ», ότι κάποιοι είχαν εγκαίρως δηλώσει ότι «δεν θα πρέπει να πάρουν αέρα τα μυαλά μας» και άλλα παρόμοια…

Δεν μας παραξενεύει το γεγονός ότι θεωρείται προφανής η αποδοχή αυτών των τηλεοπτικών εμφανίσεων ως έγκυρη διαδικασία διαλόγου. Ο «συντονιστής» μιας τέτοιας εκπομπής «διαλόγου» στην ΝΕΤ θεωρεί μάλιστα ως δεδομένη και την κατ’ οίκον «συμμετοχή» του Αλέξη Τσίπρα στην εκπομπή του. Γιαυτό κάποια στιγμή δηλώνει ότι ο Τσίπρας θα πρέπει να «πήρε το μήνυμα» που το έστελνε εκείνη την στιγμή «ζωντανά» ο Παπαδημούλης μέσω της εκπομπής του, ώστε την Τετάρτη, όταν συζητηθεί στα όργανα του ΣΥΝ το θέμα, να είναι προετοιμασμένος!

Εκτός όμως από την παρουσία στα κανάλια, μας ενόχλησε το γεγονός ότι κάποιοι “ανανεωτές” υπονόμευσαν την εκλογική κάθοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Καλούσαν τον κόσμο να μην ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, για να μην βγει μια νεομαοϊκή βουλευτίνα, που είναι ενάντια στην Ευρωπαϊκή πολιτική του ΣΥΝ. Και δυστυχώς - με βάση στοιχεία που έχουμε διασταυρώσει - δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Και αν επρόκειτο απλώς για μη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ θα το δικαιολογούσαμε, εφόσον θεωρούν ότι η άποψη τους είναι ριζικά διαφορετική από τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και να μην ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε κάποιος να δεχτεί. Όμως η υπονόμευση αποτελεί ζήτημα διαφορετικής ποιότητας: δεν είναι δυνατόν να στρέφεσαι ενάντια στην προσπάθεια του πολιτικού φορέα στον οποίο μετέχεις απλά και μόνο επειδή είσαι μειοψηφία ή επειδή δεν κατάφερες να βγάλεις τον «δικό σου» πρώτο ευρωβουλευτή. Δεν το θεωρούμε έντιμο … αν πλέον σημαίνει κάτι αυτή η λέξη.

Και όλα αυτά τα περιστατικά δεν είναι «προφάσεις» για να μην διεξαχθεί ο «διάλογος», όπως ισχυρίζεται στα τηλεπαράθυρα ο σ. Κουβέλης. Όπως γνωρίζουν ακόμα και τα παιδιά του δημοτικού ο διάλογος προϋποθέτει την ύπαρξη ενός πολιτικού περιβάλλοντος, που σίγουρα δεν είναι τα τηλεπαράθυρα, και κυρίως χαμηλούς τόνους και απουσία πολιτικών εκβιασμών. Δυστυχώς η στάση και η πρακτική ορισμένων συντρόφων κάθε άλλο παρά συμβάλλει σε αυτή την κατεύθυνση. Γι αυτό καλό είναι «να μαζευτούν» ορισμένοι και να πέσουν οι τόνοι μπας και επιτέλους βρεθεί κάποια λύση … Άλλωστε ας σκεφτούν λίγο και τις βουλευτικές εκλογές που έρχονται - εκτός κι αν το πάμε για κλείσιμο το μαγαζί!

Δήλωση του Συντονιστή του ΣΥΡΙΖΑ στην Ζάκυνθο Σταύρου Κοντονή προς την εφημερίδα «ΗΜΕΡΑ»

Ο λαός μίλησε με την ψήφο του και το αποτέλεσμα των εκλογών όποιος το παρερμηνεύει σημαίνει, ότι πολύ λίγη επαφή έχει με την πραγματικότητα.
Συγκεκριμένα:

α) Ως προς την υψηλή αποχή
Η τεράστια σε μέγεθος αποχή μεγάλου τμήματος του εκλογικού σώματος σηματοδοτεί την έντονη αμφισβήτηση του συνόλου των κομμάτων του πολιτικού φάσματος, ακόμη και των κομμάτων της αριστεράς. Η αμφισβήτηση αυτή αν δεν πολιτικοποιηθεί άμεσα στην κατεύθυνση ριζικών ανατροπών στην κοινωνία και πιο μαχητικού και άμεσου τρόπου άσκησης της πολιτικής, είναι πιθανόν να πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά αδιαφορίας και αποχής από την πολιτική πάλη ή ακόμη χειρότερα, χαρακτηριστικά επιθετικής ακροδεξιάς στάσης.

β) Ως προς την άνοδο της ακροδεξιάς
Η άνοδος της ακροδεξιάς συνδυάζεται αφ’ ενός μεν με την μετατόπιση ενός αρκετά μεγάλου τμήματος παραδοσιακών ψηφοφόρων της Ν.Δ. προς το κόμμα του Καρατσαφέρη, ως ψήφος διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση, ένα τμήμα της οποίας, είναι βέβαιο, ότι δεν πρόκειται να επανέλθει στο κυβερνητικό κόμμα, αφ’ ετέρου δε με την μετατόπιση ψηφοφόρων όλων των κομμάτων προς την ακροδεξιά στα μεγάλα αστικά κέντρα, πράγμα που σημαίνει, ότι το μισαλλόδοξο και ρατσιστικό μήνυμα που εξέπεμψε ο ΛΑΟΣ βρήκε δέκτες ακόμη και στις λαϊκές συνοικίες των μεγάλων πόλεων. Ο ρατσισμός έρχεται να πάρει θέση απέναντι και σε υπαρκτά ζητήματα εγκληματικότητας, βίας και παράνομης εργασίας, τα οποία το κεφάλαιο και ο καπιταλισμός, άφησαν να εξελίσσονται ανεξέλεγκτα, για να δείχνει σήμερα η ακροδεξιά τα εύκολα θύματα, που δεν είναι άλλα από τους μετανάστες και όλους αυτούς που ζητάνε μία θέση στον ήλιο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Ζούμε μέρες Γαλλίας 1984, όταν ο Λεπέν αλώνιζε τις εργατικές περιοχές των μεγάλων πόλεων και υποχωρούσε δραματικά σ’ αυτές το ΓΚΚ. Για την αριστερά επιβάλλεται σήμερα η εμμονή στη στάση της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μεταναστών, η αποκάλυψη της ρατσιστικής και υποκριτικής πολιτικής της ακροδεξιάς, αλλά και η απαίτηση της προστασίας των πολιτών, οι οποίοι έχουν γίνει έρμαια του οργανωμένου εγκλήματος, την άνδρωση του οποίου με τρόπο προκλητικό επέτρεψαν οι κυρίαρχοι πολιτικοί κύκλοι στην χώρα. Η αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού δεν μπορεί να γίνεται μόνο με ηθικολογίες, αλλά με σοβαρές παρεμβάσεις σε όλα τα επίπεδα και με ριζοσπαστικές προτάσεις, που θα ρυθμίζουν καθημερινά προβλήματα.

γ) Ο δικομματισμός σε πανελλαδική κλίμακα
Ο δικομματισμός συνεχίζει να παρουσιάζει σημεία κάμψης, όμως παραμένει ισχυρός και μάλιστα αποδεικνύεται ότι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα δημιουργεί εκείνες τις συμπληρωματικές δυνάμεις που θα το στηρίξουν στο μέλλον, όπως αποδείχθηκε με την παρουσία του ΛΑΟΣ σε ψήφους και ποσοστά.
Εύχομαι οι φίλοι που συγκρότησαν το κόμμα των Πρασίνων να κατάλαβαν, ότι η οριακή είσοδός τους στην Ευρωβουλή, σε σχέση με τα υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά που εμφάνιζαν τέσσερες ημέρες πριν τις εκλογές, έχει να κάνει με την θέση που πήραν, περί στήριξης στο μέλλον των δύο μεγάλων κομμάτων και μάλιστα αδιακρίτως και την μεταστροφή υποψηφίων ψηφοφόρων τους, προς άλλες δυνάμεις, οι οποίες είναι οροθετημένες αρνητικά προς τον δικομματισμό ή ακόμη και σε «ανώδυνα» σχήματα τα οποία δεν έχουν προοπτική κυβερνητικής συνεργασίας. Ελπίζουμε να έγινε κατανοητό, ότι σήμερα περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαία η δημιουργία του τρίτου πόλου των δυνάμεων της αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, ο οποίος και θα αποτελέσει την επιθετική και φερέγγυα πολιτική αναφορά, με σαφείς οριοθετήσεις από τον δικομματισμό και το πολιτικό κατεστημένο, των δυνάμεων της εργασίας και των κοινωνικών κινημάτων.

δ) Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές
Τον Σεπτέμβριο του 2007 ο σύντροφος Αλέκος Αλαβάνος, είχε δηλώσει σωστά, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπό δοκιμή. Χωρίς περιστροφές θα πω, ότι την δυναμική που είχαμε τον Σεπτέμβριο του 2007 δεν μπορέσαμε να την αξιοποιήσουμε, όπως θα έπρεπε, όπως θα μπορούσαμε. Δώσαμε μεγάλες μάχες στα κοινωνικά μέτωπα, όπως τον Δεκέμβρη του 2008 στο πλευρό της νεολαίας και σε δεκάδες κινητοποιήσεις για την προστασία του περιβάλλοντος, για τις οποίες δεχτήκαμε ανηλεείς επιθέσεις απ’ όλο το πολιτικό φάσμα και τα μέσα ενημέρωσης. Είμαστε περήφανοι γι’ αυτήν μας τη στάση. Επαναλαμβάνουμε και τώρα: «Ούτε ένα βήμα πίσω.» Συγκροτήσαμε ένα αξιόπιστο και λειτουργικό πρόγραμμα δράσης και πάλης, με ουσιαστικές και εφαρμόσιμες προτάσεις σε όλα τα επίπεδα. Είναι μία σοβαρή παρακαταθήκη για το μέλλον. Όμως δεν πετύχαμε να προχωρήσουμε με γρήγορα και αποφασιστικά βήματα το ενωτικό μας εγχείρημα, με αποτέλεσμα να δώσουμε την εντύπωση, ότι «τρώμε από τα έτοιμα του Σεπτέμβρη του 2007». Μέχρις ενός σημείου ο καθένας μπορεί να καταλάβει, ότι οι αντικειμενικές δυσκολίες ήταν σοβαρές, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι η διογκούμενη κατά περιόδους εσωστρέφεια και οι καθυστερήσεις στην λήψη προωθητικών αποφάσεων, τόσο στο πολιτικό, όσο και στο οργανωτικό επίπεδο, οδήγησαν, ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος, το οποίο δημοσκοπικά μας ενθάρρυνε και εκλογικά μας είχε επιβραβεύσει, να μας θεωρήσει ως μέρος του προβλήματος και όχι ως χώρο πολιτικής διεξόδου. Γι’ αυτό και τον ΣΥΡΙΖΑ τον έπληξε η αποχή, δοκιμαστήκαμε στα αστικά κέντρα, όπως και το ΚΚΕ, με σοβαρές απώλειες, με αποτέλεσμα να χαθεί την τελευταία στιγμή και η δεύτερη έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο και μετατοπίστηκε ένα τμήμα των ψηφοφόρων μας προς τους Πράσινους, ως ψήφος αμφισβήτησης.
Το θετικό απ’ όλη αυτήν την μάχη, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε άνοδο στις επαρχίες, όπου παραδοσιακά υστερούσε, κράτησε τις δυνάμεις του σε πανελλαδικό επίπεδο, σημείωσε αύξηση σε σχέση με τις Ευρωεκλογές του 2004 και δημιούργησε ένα σταθερό πυρήνα ψηφοφόρων. Αυτά όμως δεν πρέπει να μας αρκούνε.
Είναι ανάγκη να λάβουμε άμεσα τις πρωτοβουλίες που θα μας επιτρέψουνε την αναζωογόνηση του ενωτικού μας εγχειρήματος, τόσο σε πολιτικό επίπεδο με την διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ προς τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, με απόλυτη ισότητα και σεβασμό των διαφορετικών απόψεων, όσο και σε οργανωτικό επίπεδο με αφορμή την Οργανωτική Πανελλαδική Συνδιάσκεψη που θα πραγματοποιήσουμε τον Οκτώβριο. Πρέπει να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών, που είναι απαιτήσεις των εργαζομένων, των ανέργων, των νέων και των γυναικών, που βρίσκονται στο στόχαστρο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών του δικομματισμού, τις οποίες ο πρωθυπουργός με κυνικό τρόπο δήλωσε, ότι θα συνεχίσει απαρέγκλιτα.

ε) Για την Ζάκυνθο
Στην Ζάκυνθο η ΝΔ αποδείχθηκε ότι βρίσκεται σ’ ελεύθερη πτώση, περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή στην Ελλάδα. Τα σκάνδαλα στην Νομαρχία, με πρώτο την αγορά του αμαρτωλού οικοπέδου και η άθλια εικόνα που εμφανίζουν οι Δήμοι που ελέγχονται από την Δεξιά, με κορυφαίο τον Δήμο Ζακυνθίων, αλλά και η κατάσταση παράλυσης των συνδέσμων, καθόρισαν και την σοβαρή πτώση της Ν.Δ.
Αυτή την πτώση είναι φανερό, ότι δεν μπορεί να καρπωθεί το ΠΑΣΟΚ, όπως άλλωστε συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Εγκλωβισμένο στις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις του και στις πρακτικές διαπλοκής και διαφθοράς που το διαπερνούν, αδυνατεί να πείσει και να φανεί ως η πολιτική διέξοδος για τον δικομματισμό. Όλα δείχνουν, ότι το 2009 δεν είναι 1993.

Τέλος η Αριστερά συνολικά κατέγραψε μία μικρή αύξηση των δυνάμεών της, ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2004, όσο και με τις εκλογές του 2007 και αυτό μας δείχνει, ότι ο δρόμος της ενότητας και των αγωνιστικών πρωτοβουλιών είναι ο μόνος που επιβάλλεται ν’ ακολουθήσουμε. Ελπίζουμε το ΚΚΕ να εγκαταλείψει την λανθασμένη αντιπαράθεση με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας και να συνδράμει σε ενωτικές κινήσεις, που θα δώσουν μία άλλη προοπτική στο λαϊκό κίνημα. Όλα μπορούν να γίνουν αρκεί να πάρουμε σοβαρά το μήνυμα της κάλπης.

META TH ΒΡΟΧΗ

Θα προσπαθήσω να συμμετάσχω στο διάλογο που γίνεται από φίλους εντός κι εκτός συριζα, μετά το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, που ενδιαφέρονται για μια ριζοσπαστική – κινηματική και ταυτόχρονα σύγχρονη αριστερά. Μερικά κρίσιμα στοιχεία κατά τη γνώμη μου είναι :

1. Το εκλογικό αποτέλεσμα του συριζα δείχνει ότι από την παρούσα φυσιογνωμία του, όπως αυτή προβλήθηκε προς τα έξω, διαμεσολαβημένη από τα μμε, δεν μπορεί να εκφραστεί πολιτικά η ανανεωτική πτέρυγα και ο χώρος γύρω από αυτήν. Η εντύπωση για απώλεια των ευρωαριστερών και οικολογικών χαρακτηριστικών του χώρου, που επικράτησε στον πλατύ κόσμο, και η ανάδειξη ως «νέου» των Ο-Π συνέβαλε σε αυτό. Σ’ αυτό συναινεί η πτώση κατά 2% στην Αθήνα, όπου βρίσκεται και το σημαντικότερο ποσοστό του όλου συριζα. Ο χώρος αυτός φαίνεται να προτίμησε τους Ο-Π, ή και το πασοκ και την αποχή, από το να συμβάλει στην εκλογή ευρωβουλευτή από άλλη συνιστώσα του συριζα.

2. Ταυτόχρονα με το παραπάνω, φαίνεται ότι από την παρούσα φυσιογνωμία του συριζα, δεν εκφράστηκε ούτε ο κινηματικός χώρος, που ήταν και ο κύριος στόχος της ηγεσίας και της πολιτικής της καμπάνιας. Σε αυτό συνέβαλε η θολούρα και η αμφισημία της πολιτικής γραμμής, προκειμένου να μπορέσει να καλύψει αντικρουόμενες - σύμφωνα με κάποιους - πολιτικές αναφορές και προσδοκίες, αλλά και τη συστημική επίθεση που δέχτηκε ο χώρος μετά το Δεκέμβρη. Η επί εξάμηνο πολυγλωσσία και γκρίνια εντός του συν (και όχι του συριζα), την ώρα που το σύνολο των μμε ταύτιζαν το συριζα με τους κουκουλοφόρους, δεν ήταν δυνατό να αφήσει ανεπηρέαστο το τελικό αποτέλεσμα.

3. Η εντύπωση που επικράτησε ότι ο χώρος κινείται εκλογικά προς ένα ανεπανάληπτο ποσοστό, ενθαρρυμένη από τους δημοσκόπους που για δικούς τους λόγους έπαιζαν με τα ποσοστά, και η συνακόλουθη τοποθέτηση του πήχη ψηλά, δημιουργεί πλέον μια παγωμάρα στον κόσμο του συριζα, αλλά ενέτεινε και την έλλειψη συσπείρωσης. Φυσικά, όταν εμπιστεύεσαι τα δημοσκοπικά παιχνίδια και δεν βλέπεις τις πραγματικές τάσεις της κοινωνίας, αυτά παθαίνεις. Ποιες ήταν οι τάσεις? Τα πραγματικά εκλογικά αποτελέσματα στο χώρο των πανεπιστημίων (δασκάλων και φοιτητών), η αναιμική συμμετοχή του κόσμου της εργασίας στις απεργίες, ο καθορισμός της πολιτικής ατζέντας από τα μμε προς το άκρο δεξιά του πολιτικού φάσματος, η συντηρητική αναδίπλωση της κοινωνίας των νοικοκυραίων μετά το δεκέμβρη, ο αφοπλισμός των διεκδικήσεων εν μέσω «κρίσης» (σε αυτό συνέβαλε και η αριστερά με την παρατεταμένη κρισιολογία της) κ.α.

Τι πρέπει να γίνει ?

Μάλλον αυτό που δεν έγινε μετά το αποτέλεσμα του 2007.

Να διαμορφωθεί ο συριζα «από τα κάτω» :

Να γειωθεί στις γειτονιές, να πατήσει στις ανάγκες του κόσμου της εργασίας, να προωθήσει την κοινωνική διεκδίκηση, να συμβάλλει στην συλλογικότητα και την αυτό-οργάνωση, να αναδείξει τον πολιτισμό της αριστεράς, πέρα από τη μονολιθικότητα και σε σύγκρουση με τη συντηρητική αναδίπλωση της ηγεσίας του κκε.

Οι χιλιάδες «χύμα» κόσμου της αριστεράς, που συγκεντρώθηκαν στο Φάληρο στην πρώτη συνδιάσκεψη του συριζα, μετά τις εκλογές του 2007, για πρώτη φορά μετά από είκοσι χρόνια, απαιτούσαν να συμβάλουν στη συνδιαμόρφωση του πόλου της σύγχρονης – κινηματικής – ριζοσπαστικής αριστεράς και όχι να αποτελέσουν χειροκροτητές των επιλογών της ηγεσίας, ή των διαπραγματεύσεων μεταξύ των συνιστωσών του συριζα.

Αυτό το νόημα είχε πάντα η στράτευση σε αυτή την αριστερά : πολιτική από εμάς για εμάς, και για όσους έχουν τις ίδιες ανάγκες με εμάς.

Αυτό πρέπει να γίνει έστω και τώρα, έστω και με πολύ χειρότερες συνθήκες απ’ ότι τότε. Αν χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για το συριζα ήταν αυτή, και όχι η δημοσκοπική φούσκα του 17% και της συνεργασίας με το πασοκ που απαιτούσε το σύστημα.

Πρασσάς Γιώργος - «οπαδός» συριζα - Πάτρα