«Μειώνοντας» τις αποστάσεις μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών

Αναδημοσίευση από την "δράση"

Ζούμε σε μια εποχή που, τα φυτοφάρμακα, τα λιπάσματα, τα υβρίδια και τα μεταλλαγμένα έχουν μπει ολοκληρωτικά στην διατροφή μας. Η αγνή καθαρή ποιοτική τροφή σπανίζει και για να βρει κανείς πραγματικά ανόθευτη και φυσική τροφή πρέπει να ψάξει πολύ και να την πληρώσει ακριβά, καθώς το εμπόριο βιολογικών προϊόντων έχει μπει και αυτό για τα καλά στο παιχνίδι της κερδοφορίας.

Μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες διακινούν επικίνδυνες ουσίες και μη φυσικούς σπόρους ελέγχοντας την παγκόσμια αγορά της τροφής. Διεφθαρμένες κυβερνήσεις ψηφίζουν νόμους που ευνοούν την κυριαρχία αυτών των πολυεθνικών. Από την άλλη η πλειονότητα των καταναλωτών αγνοεί ή και ακόμα χειρότερα αδιαφορεί για την υγεία του που διακυβεύεται προς όφελος της μαζικής παραγωγής και της συμπίεσης του κόστους.

Η κρίση ως «κατάσταση έκτακτης ανάγκης»: Κριτικές και αντιστάσεις

Η περίοδος ανάμεσα στις δυο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις δεν ήταν ότι το καλύτερο για θεωρητικές αναζητήσεις και νηφάλιο διάλογο και στοχασμό πάνω σε θέσεις και απόψεις που εκφεύγουν από τα πλαίσια που προσδιορίζει η τρέχουσα αντιπαράθεση των κομματικών πολιτικών μηχανισμών. Σε αυτή την περίοδο μια σημαντική και ενδιαφέρουσα εκδήλωση που διοργάνωσε "η επιτροπή για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας" με θέμα την «ιατρικοποίηση» της πολιτικής και πως αυτή παίζει καταλυτικό ρόλο στη νομιμοποίηση της νεοφιλελεύθερης κατάστασης «έκτακτης ανάγκης» πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.

Η "αφορμή" κατέγραψε τότε την εισήγηση της Αθηνά Αθανασίου, την οποία σας προτείνουμε να την δείτε. Αν και είναι είναι διάρκειας μιας ώρας, αξίζει τον κόπο. Εκτός των άλλων, είναι και μια καλή ευκαιρία για να ξεφύγετε λίγο τον ιδρυματικό λόγο των κομματικών μηχανισμών της Αριστεράς και την κυριαρχία των ιδεολογικών συντεταγμένων της πολιτικής οικονομίας στην πολιτική σκέψη.

Έξω από το ευρώ, μια απλούστευση *

Αναδημοσίευση από το "περγάδι"

των Danilo Corradi και Marco Bertorello

Η κρίση του ευρώ κουβαλάει μαζί της ένα πλήθος προβλημάτων και πιθανές λύσεις. Οι οικονομικές πολιτικές που ακολουθούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο αποκαλύπτουν όλες τις αντιφάσεις τους, συντομεύοντας τις εξελίξεις και καθιστώντας επείγουσες τις αποφάσεις για ριζική αλλαγή. Στην κρίση αντιστοιχεί η επιστροφή μιας εθνικής πολιτικής, ικανή να λύσει τα σημερινά προβλήματα. Ο κίνδυνος είναι, η αντίθεση στις περικοπές  και στη λιτότητα να διολισθήσει προς  προγράμματα εθνικής αναδίπλωσης, που δεν αντιμετωπίζουν τα παγκόσμια προβλήματα και αρνούνται μια προσέγγιση συστημική και πραγματικά εναλλακτική. Σε κάθε περίπτωση, το σημείο εκκίνησης αντιπροσωπεύεται από την περίπτωση της Ελλάδας.

Η Ελλάδα βγαίνει, ή είναι έξω;
Σε πρόσφατη παρέμβαση του ο Emiliano Brancaccio θεώρησε ως κλειδί ανάγνωσης της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ την "εμφανώς ασυνεπή"  θέση του να ζητήσει την επαναδιαπραγμάτευση του περίφημου μνημόνιου, χωρίς να κάνει ρητή αναφορά στις πιθανές συνέπειες από μια ενδεχόμενη αποτυχία του εν λόγω αιτήματος. Είναι πιθανό ο ΣΥΡΙΖΑ να φάνηκε απρόθυμος να συζητήσει λεπτομερώς τις συνέπειες από μια αρνητική απάντηση της Τρόικας, αλλά ήταν σαφές ότι οι επιπτώσεις από ένα τερματισμό των διαπραγματεύσεων θα οδηγούσαν στη μονομερή αναδιάρθρωση του χρέους από τη μεριά της Ελλάδας. Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, ως εκ τούτου, ήταν μία κίνηση τακτικής, δεδομένου ότι οι αντίπαλοι του ήταν αυτοί που τον κατηγορούσαν για το αντιευρωπαϊκό δήθεν προφίλ του, αλλά δεν μπορούμε να ισχυρηστούμε ότι δεν χρησιμοποιούσε το μοναδικό διαπραγματευτικό χαρτί που είχε  η Ελλάδα: στα χέρια της,το χρέος της, και επιπλέον την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων και εμπορευμάτων στην επικράτειά της. Η σφοδρότητα  της προεκλογικής εκστρατείας στην Ελλάδα, ακόμα και με ομοβροντίες από την υπόλοιπη ήπειρο, χαρακτηρίστηκε από την υστερία ναι στο ευρώ όχι στο ευρώ, λες και είχαμε να κάνουμε με κάποιο δημοψήφισμα για το ενιαίο νόμισμα, και όχι με την αναζήτηση λύσεων διεξόδου από την κρίση στην Ευρώπη, γενικά, και ειδικά για το δημόσιο χρέος της.

Εικόνες από τις κινητοποιήσεις στην Ισπανία (10 & 11 Ιούλη 2012)

(Λήψη φωτογραφιών και video από τον Σταύρο Σταυρίδη, που βρέθηκε στην Ισπανία εκείνες τις μέρες)

Άρες μάρες κουταμάρες...

Πρόσφατα το ΠΡΙΝ δημοσίευσε ένα κείμενο του διδάκτορα πολιτικής φιλοσοφίας Βασίλη Γρόλλιου με τον περισπούδαστο τίτλο: Ο μαρξισμός του Λουί Αλτουσέρ και του Ετιέν Μπαλιμπάρ.  Αυτό το κείμενο  μάλιστα αναδημοσιεύτηκε και σε άλλα ηλεκτρονικά μέσα, ανάμεσα στο οποία συγκαταλέγεται και το  Αριστερό βήμα ,  το οποίο θεωρείται  από ένα κομμάτι της ριζοσπαστικής αριστεράς ως σοβαρό και αξιόπιστο.

Καλοκαιριάτικα τέτοια κεραμίδα δεν την περιμέναμε! Πρόκειται για άρες μάρες κουκουνάρες με τις οποίες δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς σοβαρά μαζί τους. Το πρόβλημα που αναδεικνύεται δεν αφορά το ίδιο το κείμενο, αλλά σε αυτούς που το δημοσιεύουν και το αναδημοσιεύουν.  Ήταν στραβό το κλίμα το 'φαγε κι ο γάιδαρος. Φανερώνεται ότι το μέγεθος της θεωρητική  ένδειας είναι αντίστοιχο με αυτό της πολιτικής. Η εναγώνια αναζήτηση μιας ευρύτερης θεωρητικής ομπρέλας για τις πολιτικές επιλογές του ΝΑΡ όχι μόνον δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα αλλά μάλλον έχει δημιουργήσει και άλλα πρόσθετα...

Πού βρίσκονται τα άκρα και ποιον απειλούν;

Αναδημοσίευση από το "antonisliakos.gr"

 Αυτό το άρθρο υποστηρίζει πώς η ιδέα των άκρων που απειλούν τη δημοκρατία, εκτός από ανιστόρητη είναι και παραπλανητική, γιατί τα άκρα, δηλαδή οι ακραίες αντικοινωνικές και  αντιδημοκρατικές πολιτικές εκδηλώνονται στο κέντρο. Παράδειγμα η διαπόμπευση από τηλεόραση και ΜΜΕ των φορέων HIV γυναικών. Ποιος είπε ότι ο φασισμός εκδηλώνεται μόνο με σβάστικες και προτεταμένες παλάμες; Ο βιοπολιτικός φασισμός έχει εγκατασταθεί στο κεντρικό πλατώ της πολιτικής. Φρίκη διπλή. Γι αυτό που συμβαίνει, και για τους στρουθοκαμιλίζοντες διανοούμενους που συνεχίζουν το paternoster των δύο άκρων.

Οι πολιτικοί χάρτες, παρά τη σχηματικότητά τους, δεν περιγράφουν απλώς πολιτικές συμπεριφορές, αλλά τις επηρεάζουν και τις προκαλούν. Στην Ελλάδα, πριν από τη δικτατορία είχαμε Δεξιά-Κέντρο-Αριστερά, ενώ στη Μεταπολίτευση ο ιδεολογικός χάρτης προσαρμόστηκε στο σχήμα Δεξιά-Αριστερά, με πολιτικές αποχρώσεις σε Δεξιά-Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά-Αριστερά,    από τότε που επινοήθηκε η έννοια του «μεσαίου χώρου». Αυτή η γεωγραφία, της οποίας η τομή συνέχιζε να είναι Δεξιά/Αριστερά, αντικαταστάθηκε κατά τη διάρκεια της κρίσης από μιαν άλλη, η οποία κατανέμει τον πολιτικό χώρο σε κόμματα των άκρων, έναντι των κομμάτων του μεσαίου χώρου.  Τα μεν ταυτίζονται με τη δημοκρατία, τα δε την ανταγωνίζονται και αποτελούν κίνδυνο για αυτήν.  Τα μεν υποστηρίζουν την ευρωπαϊκή προοπτική, τα δε εύχονται την έξοδο της χώρας από την Ευρώπη και την επάνοδο στη δραχμή. Πρόκειται για ένα   μανιχαϊκό σχήμα που συμπληρώνει το αφήγημα της κρίσης που εμπεδώθηκε από την αρχή της και πάνω στο οποίο βασίζονται οι πολιτικές της κρίσης. Δηλαδή ότι η κρίση οφείλεται στην στρεβλή πορεία της χώρας και στην έλλειψη μεταρρυθμίσεων.   Το σχήμα αυτό προβάλλεται και αναδρομικά με μια θεαματική ιδεολογική κατάχρηση της ιστορίας της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, η οποία, σύμφωνα με τους θιασώτες του σχήματος αυτού καταλύθηκε όχι από τον Χίτλερ, αλλά από την άνοδο των «άκρων»! Το σχήμα αυτό δηλαδή τείνει να εξελιχθεί σε μια γεωγραφία η οποία αφορά συνολικά την εποχή της δημοκρατίας.