ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ!
Αγωνιζόμαστε για την "ΣΥσπείρωση της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς" στην κατεύθυνση της κοινής δράσης στους μαζικούς χώρους και τα κοινωνικά κινήματα, και παράλληλα για την πολιτική της συγκρότηση σε ένα ενιαίο αμεσοδημοκρατικό πολιτικό φορέα

Κυριακή 10 Μαΐου 2009

Επιτέλους ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α!


Έγινε το πρώτο βήμα. Το όραμα δεκαετιών, η ενότητα και η πολιτική συγκρότηση της επαναστατικής αριστεράς, άρχισε να μπαίνει σ’ ένα δρόμο. Είμαστε οργανώσεις και αγωνιστές προερχόμενοι από την ίδια μήτρα ( την κρίση του εργατικού και κοινωνικού κινήματος, την κρίση της αριστεράς ) αλλά και προερχόμενοι από τα αντικαπιταλιστικά ρεύματα που γεννήθηκαν στους ριζοσπαστικούς αγώνες των 20 τελευταίων χρόνων. Το επιβάλλουν οι καιροί, η εμπειρία των χρόνων που πέρασαν. Το επιτάσσει ο διεθνής περίγυρος, οι πιέσεις, η εργασιακή επισφάλεια και η κρίση. Η υπέρβαση της λογικής της αυτόνομης οικοδόμησης είναι σήμερα εφικτή. Ο Δεκέμβρης ρίχνει κι αυτός το βάρος του. Ο Δεκέμβρης που δεν τέλειωσε, κι ας τον ερευνούν ακόμη οι κοινωνιολόγοι στα εργαστήρια για να βρουν αν ήταν ή δεν ήτανε εξέγερση…

Το ενωτικό εγχείρημα δεν έρχεται απ’ το πουθενά: ήμασταν μαζί στους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της περιόδου. Στις παρεμβάσεις-συσπειρώσεις στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, στα σχήματα της ΕΑΑΚ, στα ανεξάρτητα αριστερά σχήματα στις γειτονιές, στον ΑΣΕΠ το ’98, στην πρωτοβουλία αγώνα 2003, στο Δεκέμβρη. Θεωρούμε ότι οι κάθετοι διαχωρισμοί μεταξύ των οργανώσεων και ανένταχτων δεν ισχύουν σήμερα. Δεν υπάρχει μία αλήθεια. Συμφωνούμε ότι δεν είμαστε απλά εκλογικό μέτωπο, αλλά ανοιχτή διαδικασία διαμόρφωσης επαναστατικού ρεύματος.

Το ευχάριστο είναι ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκει έδαφος σε ανένταχτους αγωνιστές. Όμως εδώ πρέπει νάμαστε προσεκτικοί. Τρία είναι τα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε:
  • Οι αργές και βασανιστικές διαδικασίες συναίνεσης μεταξύ των οργανώσεων, απαραίτητης βέβαια, που θ’ αφήνουν όμως απέξω τους ανένταχτους αγωνιστές να παρακολουθούν την κοπτορραπτική βλέποντας τα καπέλα να σφυρίζουν γύρω τους. Οι μη οργανωμένοι σύντροφοι, γιαυτό προσεγγίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για να οργανωθούν. Είναι απαραίτητο να υπάρχει η έννοια του μέλους, με καθήκοντα, υποχρεώσεις και δικαιώματα. Θέλουμε να πληρώνουμε τη συνδρομή μας, όχι να δίνουμε ενίσχυση. Άσε που η αστική δημοκρατία κατοχυρώνει στο μέλος κάθε σωματείου το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και ν’ αποφασίζει με την αρχή της πλειοψηφίας…
  • Το τσουβάλιασμα όλων σε μια «δωδέκατη συνιστώσα-κόμμα ανένταχτων» σε στυλ ΣΥΡΙΖΑ: Οι οργανωμένοι σ. έχουν κοινές αφετηρίες και ιδεολογικές αναφορές. Πώς θα εκπροσωπήσει ένας ανένταχτος τους υπόλοιπους ανένταχτους; Σε ποια πολιτική βάση, με ποια διαδικασία; Πολλοί απ’ τους παλιότερους ανένταχτους έχουν σαν μόνο κοινό χαρακτηριστικό την ιδιότητα του «πρώην». Πρέπει να διδαχτούμε και από τους συντρόφους που με επιλογή τους πολιτικοποιούνται και μάχονται μέσα από τα αντικαπιταλιστικά σχήματα με κουλτούρα ΕΑΑΚ. Μας ενδιαφέρει να μπουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ καινούργιοι σ. που στρατεύονται για πρώτη φορά, ή ψάχνουμε απλώς ζωτικό χώρο για το μαγαζί μας; Κάποιοι σε παραδιπλανούς χώρους φτιάχνουν ένα ακόμη μαγαζάκι για να διαπραγματευτούν καλύτερα θέσεις, πολιτικές και μη…
  • Από δημοκρατική ευαισθησία και πολιτικό τακτ στην αντιμετώπιση αυτού του πολιτικού προβλήματος (που φαντάζει οργανωτικό αλλά δεν είναι…),ορισμένοι σ. διολισθαίνουν στην «πολιτική ορθότητα» προτείνοντας καλοπροαίρετα θεσμική κατοχύρωση του ρόλου των ανένταχτων: υποχρεωτικά οι εκπρόσωποι της συνέλευσης πρέπει να είναι ανένταχτοι. Οδηγούμαστε έτσι σ’ έναν ιδιότυπο ρατσισμό απέναντι στην έννοια του οργανωμένου αγωνιστή. Επιτέλους, ελπίζουμε το στάτους του ανένταχτου να είναι περιστασιακή ιδιότητα. Κανείς μας δε στρατεύτηκε στην αριστερά με τ’ όνειρο να γίνει κάποτε ανένταχτος!

Πριν προχωρήσουμε σε θεσμοθέτηση ποσοστώσεων για γυναίκες, ανένταχτους και γενικώς πρόσωπα χρήζοντα βοηθείας, θα ’πρεπε προηγουμένως να έχουμε κατοχυρώσει στις οργανώσεις και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη θεσμοποίησή τους. Δεν είναι κομψό να συζητούν τη συμμετοχή των γυναικών αποκλειστικά άντρες και σε κάθε περίπτωση δεν είναι καλό αυτά να συζητούνται με όρους ψηφοδέλτιου.

Όσοι ανένταχτοι προσεγγίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σήμερα, το κάνουν ακριβώς με στόχο την υπέρβαση αυτής τους της ιδιότητας. Η άποψη:«Δεν παίρνουμε αποφάσεις-λειτουργούμε στη βάση της συναίνεσης», θα μπορούσε ακριβέστερα να διατυπωθεί:«Παίρνουμε αποφάσεις, αλλά τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ δε συμμετέχουν στη λήψη τους». Η υπέρβαση είναι ν’ αποκτήσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δομή και υπόσταση, λειτουργίες-μακριά από εσωστρέφεια λέσχης συζητήσεων- και μέλη, οργανωμένα και μη. Δεν μπορεί να υπάρχει μόνο το συντονιστικό, και από κει και κάτω η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να είναι «μαγική εικόνα», «σοσιαλισμός από τα πάνω». Όποιος εκφράζει τη συνέλευση, οργανωμένος ή μη, θα μπορεί να την εκπροσωπεί στη βάση της πολιτικής διαδικασίας που προηγήθηκε και όχι ως εκπρόσωπος της «ισχυρότερης» τοπικά οργάνωσης ή ακριβώς επειδή είναι ανεξάρτητος. Στη Ν. Σμύρνη έχουμε κατακτήσει την αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Η αυτόνομη δυναμική του εγχειρήματος δίνει ταυτότητα σ’ ένα δυναμικό διαφορετικής πολιτικής και κοινωνικής προέλευσης. Πρέπει να προχωρήσουμε, πρέπει να φτάσουμε μέχρι το τέλος: από τα πολλαπλά εγώ ν’ αναδυθεί το εργατικό εμείς για την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας. Ενδεχόμενη αποτυχία δε θάναι απλώς μια ευκαιρία που χάθηκε. Θα μας φέρει πιο πίσω από κει που ξεκινήσαμε. Θεωρούμε ότι η διαδικασία διεύρυνσης δεν έχει κλείσει. Ας σαλπίσουμε προσκλητήριο ενότητας της επαναστατικής αριστεράς με τρόπο πειστικό ότι κάτι νέο γεννιέται. Η Πρωτομαγιά και οι φοιτητικές εκλογές πήγαν καλά. Μπροστά μας έχουμε τη μάχη των ευρωεκλογών. Ας πούμε ένα ηχηρό ναι στην ενότητα, στην προοπτική της ενοποίησης, όσων δε συμβιβάζονται με τον υπαρκτό καπιταλισμό επιμένοντας στην 11η θέση για τον Φόυερμπαχ…

Ιπποκράτης Κωστής
Νίκος Ξηρουδάκης
Αλέξανδρος Παπασπυρίδης

Για επιστροφή κλικ εδώ: Για την πολιτική συγκρότηση και την ενότητα της Αριστεράς

Οι δυνάμεις της αριστεράς να σταματήσουν τον ενδοαριστερό εμφύλιο


Συνέντευξη του Ευτύχη ΜΠΙΣΤΑΚΗ στον Κωνσταντίνου ΖΑΓΑΡΑ στην εφημερίδα "ΑΥΓΗ"

Ημερομηνία δημοσίευσης: 02/06/2009


"Η κοινή δράση και ο διάλογος θα συμβάλουν στην αλληλοκατανόηση, στην υπέρβαση τραυματικών καταστάσεων και στη δημιουργία προϋποθέσεων για μονιμότερες μορφές συνεργασίας" σημείωσε στην "Αυγή" ο καθηγητής πανεπιστημίου και αγωνιστής της αριστεράς Ευτύχης Μπιτσάκης. Παράλληλα επισήμανε πως η κοινή δράση της αριστεράς αποτελεί προϋπόθεση ώστε να καταφέρει να υπερβεί τις αδυναμίες και τα λάθη του παρελθόντος.

Σχολιάζοντας τη ρήση της Αλέκας Παπαρήγα ότι "δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας" διαχώρισε την ηγεσία του ΚΚΕ από τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, ενώ πρόσθεσε πως οι ηγεσίες των τριών συνιστωσών της αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοινοβουλευτική αριστερά) πρέπει να σταματήσουν τον ενδοαριστερό εμφύλιο.

* Είναι γνωστό ότι για χρόνια συμμετέχετε στις δραστηριότητες και τα όργανα του ΝΑΡ. Παρ' όλα αυτά συχνά κάνετε προτάσεις ενότητας της αριστεράς. Θεωρείτε πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό;

Έχω κι εγώ την κακή συνήθεια να παρεμβαίνω ενίοτε στην πολιτική, επειδή πιστεύω ότι εκφράζω την επιθυμία και τις ελπίδες του "λαού" της αριστεράς ή, έστω, της πλειοψηφίας των αριστερών, κομμουνιστών και μη. Δεν έκανα όμως ποτέ πρόταση για ενότητα, αλλά για κοινή δράση, επιμέρους συνεργασίες και δημιουργικό διάλογο. Στις προηγούμενες εκλογές, π.χ., πρότεινα να υπάρξει κοινό ψηφοδέλτιο με βάση τρία σημεία: Εναντίον της φτώχειας μέσα στον αυξανόμενο κοινωνικό πλούτο, εναντίον της συστηματικής οικοδόμησης του κράτους καταστολής και εναντίον των πολέμων της "νέας τάξης". Κάνοντας αυτή την πρόταση ήξεραν ότι δεν θα γινόταν δεκτή από το σύνολο της αριστεράς. Τότε γιατί την έκανα; Όπως έγραψε η Εποχή, κάποιος έπρεπε να την κάνει. Αλλά προτάσεις αυτού του είδους εντάσσονται σε μια ευρύτερη προοπτική: Αυτό που σήμερα δεν είναι εφικτό, είναι αναγκαίο και πρέπει κάποτε να γίνει. Πράγματι: Ζούμε σε μια εποχή που διακυβεύεται το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά οι δυνάμεις της ελληνικής αριστεράς δεν μπόρεσαν ακόμα να υπερβούν το παρελθόν τους. Είμαστε όλοι θραύσματα της κάποτε ενιαίας αριστεράς. Ας αρχίσουμε, λοιπόν, από στοιχειώδεις μορφές συνεργασίας. Η κοινή δράση και ο διάλογος θα συμβάλουν στην αλληλοκατανόηση, στην υπέρβαση τραυματικών καταστάσεων και στη δημιουργία προϋποθέσεων για μονιμότερες μορφές συνεργασίας, εκλογικές συνεργασίες κ.λπ.

* Πώς είδατε την πρόταση του Μανώλη Γλέζου για κοινό ευρωψηφοδέλτιο και κοινή δράση των δυνάμεων της αριστεράς;

Η πρόταση του Μανώλη Γλέζου, παλαιού συγκρατούμενου, κινείται περίπου στο ίδιο πνεύμα. Ήταν, λοιπόν, φυσικό ότι δεν θα έβρισκε πολλά "ευήκοα ώτα". Όμως έπρεπε να γίνει. Και μια διευκρίνιση: Χωρίς ξεκαθάρισμα των λογαριασμών μας με το παρελθόν, δεν υπάρχει μέλλον. Επί του παρόντος, στρατηγικού χαρακτήρα συνεργασίες είναι ανέφικτες. Όμως πρέπει να επιμείνουμε στο εφικτό: στην κοινή δράση και στον θεωρητικό διάλογο. Οι τρεις σημερινές συνιστώσες της αριστεράς είναι ένα δεδομένο. Παρά τις διαφορές, αντικειμενικά δεν είναι εχθρός. Άλλος είναι ο εχθρός. Οι ηγεσίες των τριών συνιστωσών (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοιν. αριστερά) έχουν συνεπώς ιστορική ευθύνη: να σταματήσουν τον ενδοαριστερό εμφύλιο και να συνεργαστούν στα επιμέρους, χωρίς να απαιτούν ομοφωνία σε θέματα στρατηγικής. (Ποια από τις τρεις συνιστώσες έχει επεξεργασμένη στρατηγική;).

* Μπορεί η αριστερά στη χώρα μας να κατανοήσει αδυναμίες και λάθη του παρελθόντος που την οδήγησαν στον πολυκερματισμό και να τα μετατρέψει σε δημιουργική δύναμη;

Έχουν γραφτεί πολλά για την ιστορία της αριστεράς, αρχίζοντας από το 1940. Όμως μια συνολική και γενικά αποδεκτή ερμηνεία των κρίσιμων στιγμών αυτής της περιόδου δεν υπάρχει. Παραδείγματος χάριν: Γιατί το νικηφόρο ΕΑΜ διεκδικούσε λίγα υπουργεία στον Λίβανο χάριν μιας "εθνικής ενότητας"; Γιατί παρευρέθηκε στη μάχη του Δεκέμβρη (1949) και, αφού δέχτηκε την πρόκληση, γιατί έστειλε τον Άρη στην Ήπειρο να κυνηγά τον ανύπαρκτο Ζέρβα; Και γιατί το ΕΑΜ παραδόθηκε αμαχητί στη Βάρκιζα; Και πώς να δικαιολογηθεί η ασυναρτησία που χαρακτηρίζει την τραγική πολιτική την περίοδο του Εμφυλίου; Και όταν υπήρξε μια νέα ευκαιρία μετά την πτώση της χούντας, τι νόημα είχε ο στόχος της "αλλαγής", της "στέρεας αλλαγής"; Εβδομήντα χρόνια: άλλοι δεν θέλουν, άλλοι δεν νοιάζονται και άλλοι, παρά τις καλές προθέσεις, παραμένουν δέσμιοι του παρελθόντος. Η κοινή δράση, μορφές συνεργασίας και το άνοιγμα της θεωρητικής συζήτησης αποτελούν προϋπόθεση για να υπερβούμε την ιστορία μας. Καμία από τις δύο κύριες συνιστώσες της αριστεράς δεν πραγματοποίησε τη θεωρητική υπέρβαση. Αλλά το μέλλον, αν και σκοτεινό, είναι μπροστά μας.

* Παρακολουθήσατε το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ και τις αποφάσεις του; Θεωρείτε πως είναι δυνατό να "ταιριάξουν τα χνώτα" σας -όπως λέει η Αλ. Παπαρήγα- μετά την επαν-υιοθέτηση της σταλινικής περιόδου εκ μέρους του ΚΚΕ;

Πρώτη διευκρίνιση: Δεν ταυτίζω τους τίμιους αγωνιστές του ΚΚΕ με τη σημερινή ηγεσία αυτού του κόμματος. Προφανώς τα χνώτα μας δεν ταιριάζουν, δοθέντος ότι εγώ είμαι "ναυάγιο της ταξικής πάλης", που κατά καιρούς με ανασύρει από τον πάτο ο αστικός Τύπος για να χτυπήσω το κόμμα και τον "σοσιαλισμό που γνωρίσαμε" (Ριζοσπάστης). Αλλά το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό. Η ηγεσία του ΚΚΕ, μη θέλοντας και μη μπορώντας πλέον να ερμηνεύσει την ιστορία του κόμματος και προπαντός την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, διαμόρφωσε μια αντιμαρξιστική αντίληψη της ιστορίας. Και τώρα είναι πλέον έγκλειστη στο "θεωρητικό" σχήμα της. Να ελπίσουμε πως οι νέες δυνάμεις του ΚΚΕ θα μπορέσουν να υπερβούν αυτή την ιστορική και πρακτική οπισθοδρόμηση και να συμπορευτούν στους κοινούς αγώνες με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς; "Ενότητα μέσα στη διαφορά" δεν έλεγε ο Λένιν και πριν απ' αυτόν ο Μαρξ και πριν από τον Μαρξ ο Χέγκελ;

*(Και μία σύμπτωση: πριν από μισό αιώνα άρχισα να συνεργάζομαι με την Αυγή με το ψευδώνυμο Κώστας Πολίτης. Θα μάθουμε να συνομιλούμε ξανά;).

Για επιστροφή κλικ εδώ: Για την πολιτική συγκρότηση και την ενότητα της Αριστεράς

Τετάρτη 6 Μαΐου 2009

Από τον Καλύβη στον ...Γαβρίλη

Στην Αυγή λίγο πριν από το Πάσχα, δημοσιεύτηκε η παρακάτω είδηση: “Την παραίτησή του από την Ε.Ε. της ΓΣΕΕ και από αυτή του αναπληρωτή προέδρου υπέβαλε χθες ο Αλ. Καλύβης, επικεφαλής της Αυτόνομης Παρέμβασης τα τελευταία 15 χρόνια. Η χθεσινή υποβολή της παραίτησης είχε τυπικό χαρακτήρα και θα γίνει αποδεκτή στην επόμενη συνεδρίαση της Ε.Ε. μετά το Πάσχα...”

Όμως το ενδιαφέρον βρίσκεται στη συνέχεια: “...καθώς έχει αποφασιστεί τόσο από τον ίδιο όσο και από την Αυτόνομη Παρέμβαση η εκλογή στις αντίστοιχες θέσεις του Γιώργου Γαβρίλη, ο οποίος σήμερα είναι μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΕ” Δεν αναφερόμαστε στην αντίφαση της φράσης “είχε αποφασιστεί η εκλογή στις αντίστοιχες θέσεις...” και τι σηματοδοτεί αυτή ως πολιτική πρακτική. Ελπίζουμε να βρεθεί κάποιος από την “ανανεωτική πτέρυγα” και να εξηγήσει καλύτερα απ' εμάς αυτά τα ζητήματα στους σ. του “αριστερού ρεύματος”.

Εμείς, ως απλοί οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, ενδιαφερόμαστε για την μπάλα που παίζει το “κόμμα” μας στην ΓΣΕΕ. Διότι, όταν μέσα στο γήπεδό του - που είναι τα συνδικάτα – έχει πουλήσει το παιχνίδι, πώς θα παίξει σε ένα μήνα στην “Ευρώπη”; Η εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ στην ΓΣΕΕ φαίνεται να απασχολεί μόνον εμάς και καμία συνιστώσα του. Ακόμα και οι ΚΟΕτζήδες φέτος κάθισαν ήσυχα. Τους τραβάει το κόμμα από το μανίκι. Δεν πέταξαν την πρωτομαγιά κουλουράκια στην πουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ...

Ένα τέτοιο κεντρικό πολιτικό ζήτημα, αντί να τεθεί στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ δεν συζητήθηκε ούτε καν στον ΣΥΝ. Όλα αυτά έγιναν στο όνομα της “αυτονομίας” των συνδικαλιστικών παρατάξεων. Θεωρήθηκε ότι είναι ένα εσωτερικό ζήτημα της “Αυτόνομης Παρέμβασης” και δεν αφορά κανένα άλλο, ούτε τον ΣΥΝ, ούτε βέβαια τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο προπονητής της εργατικής ομάδας του ΣΥΝ πρόβαλε αυτή την “αυτονομία” ως ασπίδα προστασίας για να δώσει απερίσπαστος το ...δαχτυλίδι στον αντικαταστάτη του και να μην διαταραχθεί ο "τυπικός χαρακτήρας" της διαδικασίας...

Μερικές μέρες αργότερα, δεν ξέχασε μόνον την “αυτονομία” αλλά και την ίδια την παράταξή του, την “Αυτόνομη Παρέμβαση”. Στο κείμενό του, που δημοσιεύτηκε στην κυριακάτικη “Αυγή” (03/05/09) με τίτλο: “Επανεκτιμώντας τον ρόλο των συνδικάτων”, από τις 1854 λέξεις του δεν βρέθηκε καμία που να αφορά στην έννοια “συνδικαλιστική παράταξη”. Ούτε βέβαια στην “Αυτόνομη Παρέμβαση” και στην ...αυτονομία της!

Όμως, αναφέρεται η έννοια της “αυτονομίας” του συνδικάτου. Όταν λοιπόν ο σ. Α. Καλύβης θέλει να προβάλει κάποια θέση, βγάζει από το ιδεολογικό του οπλοστάσιο και μια αυτονομία. Γράφει λοιπόν: “Η ριζοσπαστική Αριστερά πρέπει να σέβεται την αυτονομία των συνδικάτων, και με όρους αυτονομίας πρέπει να τα κρίνει. Αλλιώς θα οδηγηθούμε στην σεχταριστική αντίληψη του ΚΚΕ, που θεωρεί ότι δεν υπάρχει κίνημα αν δεν το ελέγχει.” Η αυτονομία των συνδικάτων από τις αστικές πολιτικές όπως και από τις κομματικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν είναι ζητούμενο για τον Α. Καλύβη. Δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή του τα 15 προηγούμενα χρόνια τίποτα για τις κομματικές σκοπιμότητες που υπηρετούν οι εκπρόσωποι της ΠΑΣΚ και της ΔΑΚΕ στις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ!
Δεν νομίζουμε ότι είναι τόσο αφελής και δεν έχει πάρει χαμπάρι τίποτα απ' όλα αυτά. Εθελοτυφλεί απέναντι στην κομματικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος από την ΠΑΣΚ και την ΔΑΚΕ γιατί δεν είναι κόσμιο να κατηγορεί τους συνεργάτες του, με τους οποίους “συγκυβερνά” στα προεδρεία. Η συνέχεια του κειμένου του είναι αρκετά αποκαλυπτική για το πως προσπαθεί να τεκμηριώσει από ..αριστερή σκοπιά αυτή την συγκυβέρνηση: "Οι αριστεροί συνδικαλιστές συμμετέχουν μέσα στα συνδικάτα και διαχειρίζονται μαζί με άλλους εκλεγμένους συνδικαλιστές τις υποθέσεις των συνδικάτων. Συγκρούονται με διαφορετικές απόψεις και επιχειρούν να εμβολιάσουν τη λειτουργία των συνδικάτων με τη συμμετοχή των εργαζομένων και την πιο πλατιά δημοκρατία, να ενισχύσουν τον ταξικό και διεκδικητικό τους χαρακτήρα. Τα αντιπροσωπευτικά προεδρεία που είναι εκτελεστικά όργανα μη συνεργασίας είναι αυτά που αποτυπώνουν τον υπαρκτό συσχετισμό δυνάμεων στις διοικήσεις και επιτρέπουν τη λειτουργία των συνδικάτων χωρίς "προκάτ" συμφωνίες και αποκλεισμούς."

Αυτά, δεν τολμούσε να τα πει ούτε ο Δ. Χατζησωκράτης, που έχει καθαρές και δηλωμένες συνδιαχειριστικές αντιλήψεις! Υπερασπιζόταν τουλάχιστον με πολιτικούς όρους τις επιλογές του για συμμαχίες στις διοικήσεις των οργάνων. Αναρωτιόμαστε, αφού τα αντιπροσωπευτικά προεδρεία λύνουν και διαχρονικά και δομικά τόσα σημαντικά προβλήματα στο συνδικαλιστικό κίνημα, γιατί ο σ. Καλύβης δεν προτείνει να θεσμοθετηθούν και με καταστατικές αλλαγές να καταργηθεί η διαδικασία συγκρότησης οργάνων; Εμείς, αν πιστεύαμε αυτά που διακηρύσσει, αυτό θα κάναμε!

Όμως, έχουμε άλλη αντίληψη για αυτά τα ζητήματα. Αντιλαμβανόμαστε μόνο ως λύση ανάγκης την προσφυγή σε αντιπροσωπευτικά προεδρεία. Σε έκτακτες περιπτώσεις, όταν δεν μπορούν να συγκροτηθούν προεδρεία και κινδυνεύει το συνδικάτο να μείνει χωρίς διοίκηση, τότε μπορεί να γίνει αποδεκτή μια τέτοια λύση. Πρακτικά, αυτές οι θεωρητικές απόψεις του κ. Καλύβη έχουν εφαρμοστεί, εκτός από την συγκρότηση των προεδρείων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ σε κατώτερα συνδικαλιστικά όργανα μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν περιπτώσεις απροκάλυπτης συνεργασίας με τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και της ΔΕΞΙΑΣ, της εργοδοσίας, του κράτους... Αυτές οι "αριστερές" αντιλήψεις για τον συνδικαλισμό χρησιμεύουν ως ερείσματα σε διάφορα λαμόγια για να χωθούν στα κόλπα χέρι – χέρι με Πασόκους και Δεξιούς, χωρίς να έχουν καμιά πολιτική αναστολή. Είναι και αυτό ένα εργαλείο για να σφυριλατηθεί η ενότητα της λαμογιάς! Το επόμενο βήμα είναι συνήθως το ενιαίο ψηφοδέλτιο, όπου πλέον ξεπερνιόνται για χάριν αυτής της ενότητας και οι παρατάξεις και τα κόμματα...

Απ' ότι γνωρίζουμε, πολλοί σύντροφοι από τον ΣΥΝ δεν συμμερίζονται αυτές τις πεποιθήσεις του Α. Καλυβη. Σε πολλά πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια συνδικάτα, εκφράζουν αντίθετες απόψεις στις συνδικαλιστικές παρατάξεις που συμμετέχουν και δεν στηρίζουν την συγκρότηση “αντιπροσωπευτικών” προεδρείων. Όμως, οι θέσεις του Α. Καλύβη δυστυχώς δεν είναι οι προσωπικές απόψεις κάποιου στελέχους του ΣΥΝ. Είναι οι καθοδηγητικές θέσεις του “αριστερού ρεύματος” για το εργατικό κίνημα. Και αυτό ακριβώς είναι το μείζον ζήτημα.....

Παρασκευή 1 Μαΐου 2009

Ο «Δεκέμβρης» πήγε σήμερα πλατεία Βικτορίας…


Περάσαμε σήμερα από τις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις που έγιναν στο κέντρο της Αθήνας. Η συγκέντρωση της πλατείας Κλαυθμώνος ήταν για …κλάματα. Αν δεν πήγαινε εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ που είχε προσυγκέντρωση στην Χαλκοκονδύλη, δεν θα γέμιζε ούτε το πεζοδρόμιο. Το μόνο ενδιαφέρον στοιχείο απ’ τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το μπλοκ των μεταναστών που έδινε ένα ιδιαίτερο χρώμα στην συγκέντρωση. Η συγκέντρωση στο Μουσείο, έκανε πορεία προς την βουλή και είχε κάποιο κόσμο, αλλά ήταν ψόφια. Η πορεία αυτή ήταν πολιτικά ενταγμένη στην διαδρομή: Από τον «Δεκέμβρη» στην κάλπη των ευροεκλογών. Γι αυτό, η πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς αναζητώντας ευρύτερα ερείσματα, πλασαρίστηκε ως συγκέντρωση σωματείων που πάνε κόντρα στην ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Στην υπηρεσία αυτής της σκοπιμότητας, πολλά γνωστά στελέχη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (κυρίως από την νεογέννητη ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον χώρο των Μ-Λ) κρατούσαν πανό σωματείων. Όμως, επειδή έπρεπε να εμφανιστούν και τα κομματικά πανό, γιατί έρχονται οι ευρωεκλογές, υπήρξε μεγάλο μπέρδεμα ανάμεσα στα κομματικά και στα συνδικαλιστικά μπλοκ, με αποτέλεσμα να μπερδεύεις τα σωματεία και τα κόμματα! Γι’ αυτό λοιπόν, οι διοργανωτές είχαν φροντίσει να διευκολύνουν τα πράγματα. Για να καταλαβαίνει ο κόσμος τι είναι αυτό που βλέπει, είχαν τοποθετήσει σε αρκετά πανό υπογραφές με μεγαλύτερα γράμματα από αυτά με τα οποία ήταν γραμμένα τα συνθήματα! Έτσι λοιπόν, ο κόσμος διάβαζε τις υπογραφές και όχι τα συνθήματα. Για παράδειγμα, όταν έβλεπες το πανό με την τεράστια υπογραφή «Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών» και από κάτω αρκετούς γνωστούς ΝΑΡίτες, καταλάβαινες αμέσως ότι αυτό το μπλοκ δεν είναι κομματική οργάνωση του ΝΑΡ αλλά σωματείο...

Όμως η ευχάριστη έκπληξη ήρθε από την συγκέντρωση της πλατείας Βικτoρίας. Ήταν η πιο μαζική και ζωντανή πορεία, σε σχέση με αυτές που περιγράψαμε παραπάνω. Ήταν ένα ζωντανό, πολύχρωμο, νεανικό ποτάμι που ακολούθησε την δική του διαδρομή από την πλατεία Βικτoρίας, στην πλατεία Καραϊσκάκη, Πειραιώς, Ομόνοια, και κατέληξε στην πλατεία Κοτζιά. Το κλίμα θύμιζε ότι ο «Δεκέμβρης» υπάρχει ακόμα…

ΑΛΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ