ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ!
Αγωνιζόμαστε για την "ΣΥσπείρωση της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς" στην κατεύθυνση της κοινής δράσης στους μαζικούς χώρους και τα κοινωνικά κινήματα, και παράλληλα για την πολιτική της συγκρότηση σε ένα ενιαίο αμεσοδημοκρατικό πολιτικό φορέα

H ζωή των τζιτζικιών

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Το “μεταβατικό πρόγραμμα” του ΝΑΡ για τον σοσιαλισμό: Να τσιμπολογίσουμε ότι μπορούμε από τον ΣΥΡΙΖΑ και μετά βλέπουμε...


Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που έφερε την Αριστερά ως ηγεμονική δύναμη στην κυβέρνηση της χώρας μας. Αντίθετα το ΝΑΡ ως ηγεμονική δύναμη στο χώρο της ΑΝΤΑΣΥΑ έχει σημαντικές ευθύνες γιατί μετέτρεψε ένα ελπιδοφόρο εγχείρημα στο χώρο της Αριστεράς σε μια ασήμαντη και περιθωριακή δύναμη. Σήμερα, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, επιμένοντας στην ορθότητα των πολιτικών του επιλογών, προσπαθεί να επιβιώσει όπως τα παράσιτα που αναζητούν “ξενιστή”. Μερικές φορές ακόμα και στον κόσμο των παρασίτων εμφανίζεται το φαινόμενο της “συνεξέλιξης” μεταξύ του ξενιστή και παρασίτου. Όμως δεν πρόκειται περί αυτού. Διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα από το πρωτοσέλιδο άρθρο του ΠΡΙΝ “Ρήξεις και ρήγματα στον ΣΥΡΙΖΑ”  για να καταλάβετε τι εννοούμε:

Με ποιο πολιτικό σκεπτικό προσεγγίζουμε δυνάμεις που διαφοροποιούνται απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αναπόδραστα, παρά τις προεκλογικές επαγγελίες και τους φραστικούς λεονταρισμούς όχι μόνο δεν θα καταργήσει τα μνημόνια και τη λιτότητα που έχουν επιβάλει, αλλά θα προχωρήσει τον Ιούνιο και σε νέο μνημόνιο (με το ευφημισμό «συμφωνία» ή κάτι παρεμφερές), άρα και σε νέες επιβαρύνσεις. Η πρόσθεση και νέων βαρών στους ώμους των λαϊκών στρωμάτων και γενικότερα η αντιδραστική νέα συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές, παρά τους επικοινωνιακούς εξωραϊσμούς δεν θα αποτρέψει τη λαϊκή αντίδραση και πάλη. Γι’ αυτό, ακόμη και ορισμένες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, στις οποίες θα μπορούσε να προχωρήσει αυτή η κυβέρνηση λόγω της απουσίας δημοσιονομικού κόστους, θα ανασταλούν. Εξάλλου, αυτή θα είναι η απαίτηση και του καθεστώτος που συνδέει τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις με έναν πιο ήπιο ή πιο οξύ κοινοβουλευτικό αυταρχισμό. Η πορεία προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ στην καπιταλιστική τακτική και στρατηγική των αναδιαρθρώσεων, αναπόφευκτα θα δημιουργεί ρήγματα και στο κόμμα και τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ, ρήξεις και αποστοιχίσεις απ’ το κυβερνητικό στρατόπεδο. Αυτή η βεβαιότητα δεν πρέπει να μας κάνει έμπλεους ευφορίας, επειδή δήθεν με μια φυσική διαδικασία, αυτές οι μάζες θα σπεύδουν στις γραμμές μας, χωρίς να κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας…

Αν δεν αναπτύξουμε συγκεκριμένες πολιτικές και ιδεολογικές παρεμβάσεις, κοινές δράσεις όπου μπορούμε, δεν θα διασταυρωθούν οι δρόμοι μας με τους διαφοροποιημένους του ΣΥΡΙΖΑ αγωνιστές. Το κρίσιμο ερώτημα είναι με ποιο ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο προσεγγίζουμε αυτές τις μάζες, για να τις προσελκύσουμε πολιτικά. Υπάρχουν τρεις βασικοί τρόποι δοκιμασμένοι στην ιστορία του κινήματος με αντίστοιχα αποτελέσματα:

Πρώτο, προσεγγίζουμε αυτές τις μάζες με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμά μας, με προωθητικούς συμβιβασμούς και ελιγμούς, που δεν αλλοιώνουν την ταξική ουσία του. Ας μην ξεχνάμε ότι μάστορας και δάσκαλος αυτών των συμβιβασμών, και όχι του οποιουδήποτε συμβιβασμού, υπήρξε ο Λένιν.

Δεύτερο, προωθούμε ακέραιο το πρόγραμμά μας.

Τρίτο, προσαρμόζουμε το πρόγραμμά μας στη συνείδηση αυτών των μαζών, νομίζοντας ότι έτσι θα τις προσεγγίσουμε ευκολότερα και αποτελεσματικότερα. Δείγμα της πρώτης προσέγγισης είναι η παρέμβασή μας στις πλατείες του Φεβρουαρίου. Πήγαμε στο Σύνταγμα γνωρίζοντας ότι θα ηγεμονεύσει το λαϊκό πατριωτικό πρόταγμα που προωθούν πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ αγαστά με την αστική τάξη. Δεν υποκλιθήκαμε σ’ αυτό το πρόταγμα.

Κατεβήκαμε οργανωμένα με τα αντικαπιταλιστικά, αντιΕΕ, αντιευρώ συνθήματά μας. Στις μάζες αυτές είχε εκδηλωθεί πρόσκαιρα και θυμικά μια αντιΕΕ συγκρουσιακή διάθεση. Αν υπήρχε παρέμβαση του ΚΚΕ, διακριτή παρουσία της Αριστερής Πλατφόρμας, μαζικότερη δική μας παρουσία, ίσως αυτή η «χαραμάδα» να είχε γίνει άνοιγμα…

Αντίθετα, το ΚΚΕ απείχε απ’ αυτές τις κινητοποιήσεις, όχι επειδή δεν ηγεμόνευε, αλλά επειδή δεν τις έλεγχε. Είναι γνωστό ότι δεν συμμετέχει σε κινητοποιήσεις που δεν επικρατεί απόλυτα το πολιτικό σκεπτικό του. Γι’ αυτό και δεν συμπορεύεται έστω με άλλες οργανώσεις, για να μην “μολυνθεί’ απ’ τα συνθήματά τους. Αυτή η πολιτική όμως οδηγεί στον απόλυτο σεχταρισμό.

Στην τρίτη περίπτωση, αν μια δύναμη υποβαθμίσει και ουσιαστικά αλλοιώσει το πρόγραμμά της, για να το εμφανίσει οικείο σε διαφοροποιούμενες πολιτικές δυνάμεις, κινδυνεύει, αντί να ηγεμονεύσει σ’ αυτές, να ηγεμονευθεί απ’ αυτές. Παραδείγματος χάρη, αν μια αντικαπιταλιστική δύναμη υποβαθμίσει το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμά της, για να προσεγγίσει έτσι νεοκεϊνσιανούς αριστερούς ρεφορμιστές ή αντιμνημονιακούς, αν εξασφαλίσει συμμαχία μ’ αυτούς, στη βάση όμως ενός νεοκεϊνσιανού, σοσιαλρεφορμιστικού ή αντιμνημονιακού προγράμματος, ας αναρωτηθεί αν κέρδισε ή έχασε…

1 σχόλιο :

  1. Δεν υπάρχει περίπτωση καμμία οργανωμένη δύναμη να φύγει από τον Συριζα όσα μνημόνια και όσο δεξιότερα και να πάει το πράγμα.
    Ποιός να φύγει ο Λαφαζάνης; Μα αυτός έχει υποστηρίξει και χειρότερες κυβερνήσεις(Τζανετάκη).Οι πασόκοι και οι διάφοροι ,μπήκαν για να κονομήσουν και θα μείνουν.Η Ακοα το διάλυσε το μαγαζί ,βολεύτηκε ,βρήκε τους πρώην συντρόφους του εσωτερικού και όλα μέλι γάλα.Του Ρινάλντι του κάθεται βαρυά η δεξιά στροφή ,αλλά που να πάει.. Την ΚΟΕ την διάλυσε διαγράφοντας και στελέχη που πήγαν στον Αλαβάνο.Άρα έχει μείνει μπουκάλα.Ο Μόνος που μπορεί να φύγει είναι ο Νταβανέλος που εχει την ΔΕΑ έτοιμη με γραφεία ,εφημερίδα ,μέλη κλπ.Αλλα πάλι μιλάμε για 200 άτομα πενελληνιώς που σίγουρα δεν θα μπούνε στην Ανταρσυα ,αλλά θα στηρίζουν κριτικά συριζα χωρίς να βάφουν χέρια με αίμα.Τι να κερδίσει το ΝΑΡ λοιπόν; Μάλλον μερικούς ψηφοφόρους αριστερόστροφους που μπορούν να φέρουν όποτε πάμε κάλπη την ανταρσυα κοντά στο ένα τα εκατό....

    ΑπάντησηΔιαγραφή


ΑΛΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ