![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhw1Axsb0RHdYdpbLb5oij_XxKy8aBYNcu71FFHKccVU_EfX5thHdAaDcFGI_75KV_O8tAOxLmf6oEGa57SajghQfmXy0alSoyIqGZ9XOz6sgi6WezMRs9lghdoc0G6GQvh_nrLiFOceA/s400/etoi_eon.jpg)
Άμεσα πρέπει να απαιτήσουμε όχι σε δίκτυα που ουσιαστικά λειτουργούν ως «δίχτυα» αλλά στην δημιουργία ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ (Δ.Ρ.Α.ΣΥ) Ως ενιαίας συνδικαλιστικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ.
Η παραμονή στο προεδρείο της Γ.Σ.Ε.Ε. της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ σήμερα όχι μόνο δεν προσφέρει τίποτα αλλά δημιουργεί και δικαιολογεί την τριτοβάθμια οργάνωση να λειτουργεί ως «δούρειος ίππος» για να περνά ο νεοφιλελευθερισμός τα αντεργατικά μέτρα όσο το δυνατών ποιο ανώδυνα.
Στο πρόγραμμα επίσης δεν ξεκαθαρίζονται τα μέτωπα. Τον αγώνα για τον σοσιαλισμό μόνο η εργατική τάξη μπορεί να τον πάει μέχρι το τέλος με συνέπεια και αταλάντευτα διότι ως τάξη εκμεταλλευόμενη έχει πολλά να κερδίσει στο νέο κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Άρα σωστά επιμένουμε στον κινηματικό χαρακτήρα του ΣΎΡΙΖΑ, με συμμετοχή και ανάπτυξη κινημάτων, όμως χωρίς εργατικό κίνημα ο στρατηγικός στόχος και το πρόγραμμα θα μείνουν στα χαρτιά. Μόνο όσοι έχουν δουλέψει στο εργοστάσιο γνωρίζουν πόσες δυσκολίες έχει η δημιουργία σωματείου. Σήμερα ακούμε ότι αυτοκτόνησε εργάτης στην Αμερική γιατί απολύθηκε. Ο εργάτης στην βιομηχανία όταν αποφασίζει να φτιάξει σωματείο έχει αποφασίσει όχι βέβαια να αυτοκτονήσει άλλα να έρθει σε ευθεία αντιπαραθέσει με το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του. Γνωρίζει ότι ο αγώνας είναι σκληρός αδυσώπητος και καμιά φορά άνισος. Αυτοί που θα το τολμήσουν είναι αποφασισμένοι να παλέψουν < για να χάσουν τις αλυσίδες τους>.
Στροφή στην εργατική τάξη πρέπει να κάνει ο ΣΎΡΙΖΑ ΑΤΑΛΑΝΤΕΥΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ. Και μην μου πείτε ότι αυτό είναι ΚΚΕ. Δυστυχώς δεν είναι. Διότι απλά θα απαντούσα ότι οι ανατροπές, οι ρίξεις οι εντατικές αλλαγές οι ανατροπές απαιτούν την αριστερά ενωμένη. Μόνο η αριστερά ως ενωμένοι οντότητα μπορεί να εμπνεύσει, να συνεγείρει να συσπειρώσει, να δημιουργήσει εκείνες τις προϋποθέσεις ριζικών αλλαγών και ανατροπών.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κάνει στροφή με όλες του τις δυνάμεις στην ανάπτυξη εργατικού κινήματος στον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα στους βιομηχανικούς εργάτες, στο βιομηχανικό προλεταριάτο που μπορεί να δυσκολεύετε, να υπομένει, να τσαλακώνετε, αλλά που ακριβώς αυτά να είναι και οι αιτίες που το βοηθούν αντικειμενικά να αποκτά εκείνα τα χαρακτηριστικά που το κάνουν το ποιο απαραίτητο τμήμα για τις μεγάλες και βαθιές αλλαγές.
Στην Βοιωτία καταφέραμε με υπομονή επίμονη να δημιουργήσουμε σε επίπεδο νομού την ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ (ΡΑΣ) συνδικαλιστική παράταξη που συμμετέχουν τίμιοι αγωνιστές συνδικαλιστές στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα που συμμετέχουν όλα σχεδόν τα κόμματα της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και όχι μόνο. Οι πολιτικές ιδεολογικές διαφορές είναι σεβαστές όμως έχουμε καταφέρει να αναδεικνύουμε κάθε φορά εκείνα που μας ενώνουν. Η ΡΑΣ ξεπερνά τα όρια του ΣΥΡΙΖΑ. Πάει ακόμα παραπέρα. Όμως για αυτό το εγχείρημα που είναι ενδιαφέρων θα ήθελα να επανέλθω με περισσότερες λεπτομέρειες σε άλλο σημείωμα μου.
Παύλος Ροβολής
Μέλος Δ.Σ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΘΗΒΑΣ.
Μέλος Δ.Σ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΘΗΒΑΣ.
Με αφορμή το κείμενο «Στους εργάτες βρίσκεται η δύναμη στην ενωμένη αριστερά η ελπίδα.» του σ. Παύλου Ροβολή που δημοσιεύουμε και μετά την αποτυχία της 1η πανελλαδικής σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ για τα εργατικά ζητήματα, να αντιμετωπίσει τα πραγματικά προβλήματα που συναντά η προσπάθεια για μια ενιαία συνδικαλιστική πρακτική των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, η συνδικαλιστική παρουσία των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να παραμένει προβληματική σε πολλούς μαζικούς χώρους. Η άποψή μας για την πανελλαδική σύσκεψη την έχουμε εκφράσει εδώ : 1η Πανελλαδική Εργατική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ
Θεωρούμε ότι αυτή η κατάσταση που παρουσιάζεται στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι σημαντικός ανασταλτικός παράγοντας για τις μάχες που έχει να δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη περίοδο. Η πολιτική ταυτότητα και η πάλη ενάντια στις πολιτικές του δικομματισμού υπονομεύονται από την συνδικαλιστικές πρακτικές που εφαρμόζουν συνδικαλιστικές παρατάξεις που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ και συνδιαχειρίζονται σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο ζητήματα του εργατικού κινήματος μαζί με τις δυνάμεις του δικομματισμού, συμμετέχοντας στα προεδρεία των τριτοβαθμίων συνδικαλιστικών οργάνων. Επίσης συμμετέχοντας σε διοικήσεις των συνδικαλιστικών οργάνων συγκροτώντας «αναλογικά» προεδρεία, συνεργάζονται με τις δυνάμεις εκείνες που υπονομεύουν την αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος από αυτές τις πολιτικές τις οποίες μάχεται ο ΣΥΡΙΖΑ σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Πιστεύουμε ότι σήμερα το σύνολο των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και ένα μεγάλο τμήμα μελών της βάσης του ΣΥΝ, συμφωνεί στα παρακάτω σημεία:
1. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα συμμετέχουν στην συγκρότηση διοικήσεων των συνδικαλιστικών οργάνων με βάση την λογική των αναλογικών προεδρείων. Θα συμμετέχουν με άλλες συνδικαλιστικές παρατάξεις μόνον όταν μπορούν να γίνουν συμφωνίες πάνω σε συγκεκριμένους στόχους και προγράμματα δράσης.
2. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν χωράνε στο πολιτικό πλαίσιο με το οποίο έχουν συγκροτηθεί και λειτουργούν σήμερα τα προεδρεία των τριτοβαθμίων συνδικαλιστικών οργάνων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Θα πρέπει να παραιτηθούν άμεσα οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ από αυτά τα προεδρεία.
Αυτά τα σημεία αποτελούν τις ελάχιστες προϋποθέσεις για να ξεκινήσουν διαδικασίες για κοινή συνδικαλιστική έκφραση των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στους μαζικούς χώρους. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις «η δημιουργία ενός νέου σχήματος με την μορφή Δικτύου που θα ενώνει και θα κινητοποιεί τις συνδικαλιστικές δυνάμεις του χώρου της Ριζοσπαστικής Αριστεράς» είναι μια προσπάθεια που θα αναπαράγει τις διαφορές και οξύνει τις αντιθέσεις…
Πώς να πιστέψει ο κόσμος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ, όταν οι διάφοροι Καλύβηδες και Βρεττάκοι συγκυβερνούν με τους ΠΑΣΟΚΟΥΣ και τους ΔΕΞΙΟΥΣ στην ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ από την θέση του "αντιπροέδρου"; Δεν είναι αφελής ο κόσμος για να πιστέψει ότι αυτό το κάνουν για την ενότητα του κινήματος. Θα μπορούσαν να είναι απλά μέλη χωρίς να έχουν αναλάβει ευθύνες στην διοίκηση και να αρκούνται στο να ασκούν αντιπολίτευση στις δυνάμεις του δικομματισμού. Το να είσαι στο προεδρείο σημαίνει ότι συμμετέχεις και συμφωνείς στις πολιτικές που διαμορφώνει η διοίκηση αύτων των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Αυτά βλέπει ο κόσμος και είναι επιφυλακτικός απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ! Και δικαιολογημένα αρκετοί λέτε ότι «άλλα λέτε και άλλα κάνετε»...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάλι καλά που η αναζήτηση προσώπων από το "κίνημα" για μια περίοπτη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο δεν κατέληξε σε κανένα "καταξιωμένο" συνδικαλιστή όπως είναι ο Καλύβης και ο Βρεττάκος! Τότε θα γέλαγε και το παρδαλό κατσίκι... Ο Χατζησωκράτης φαίνεται ότι έχει αφήσει άξιους αντικαταστάτες για να χειρίζονται τα εργατικά ζητήματα στον ΣΥΝ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ δρόμος για την συγκυβέρνηση είναι ανοιχτος! Το βήμα από τα "αναλογικά" προεδρεία στα συνδικάτα ως τις ..."αναλογικές" κυβερνήσεις στο κοινοβούλιο είναι μικρό. Και όλα μπορούν να δικαιολογηθούν για χάριν της "ενότητας", εθνικής, λαϊκής, του εργατικού κινήματος... Πάντα βρίσκεται το κατάλληλο αντικείμενο, για να πραγματωθεί αυτή η πολυπόθητη ενότητα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτοί που συγκυβερνούν στην ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ δεν είναι της ανανεωτικής πτέρυγας αλλά του αριστερού ρεύματος. Δεν καταλαβαίνω γιατί κατηγορούν τους ανανεωτικούς, αφού αυτοί εφαρμόζουν ήδη ακριβώς αυτά που κατηγορούν τους άλλους ότι θέλουν να κάνουν; Μήπως οι ανταγωνισμοί εντός του ΣΥΝ είναι απλώς φατριαστικές διαμάχες και δεν έχουν καμία σοβαρή πολιτική διαφωνία;
ΑπάντησηΔιαγραφήΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ
ΑπάντησηΔιαγραφήwww.epithesh.blogspot.com
www.globala.blogspot.com
www.picturesforwords.blogspot.com
www.infonewhumanism.blogspot.com
e-mail: prodial21@gmail.com
Ο ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 21ουΑΙΩΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ
Κώστας Λάμπος
Λόγος περί Ουμανισμού-Ανθρωπισμού , με την έννοια της ‘ηθικής’ της εκάστοτε άρχουσας τάξης, της ‘φιλανθρωπίας των αρχόντων’, της ‘παιδείας’ κ.λπ., γίνεται από την κλασική αρχαιότητα, το σκοταδιστικό χριστιανικό μεσαίωνα, τα απολυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα, μέχρι και την Pax Americana, που με τους ‘ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς’ της θέλει να επιβάλλει την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου .
Ο Μαρξ αντέταξε, απέναντι στην αφηρημένη έννοια του υποκριτικού ‘ουμανισμού’ των εξουσιαστών, την έννοια του «συγκεκριμένου, του εμπράγματου Ουμανισμού», η αναζήτηση του οποίου θα μπορούσε να οδηγήσει τους εξουσιαζόμενους στην απελευθέρωση και τον άνθρωπο στην αληθινή ανθρώπινη φύση του. Ο Heidegger μίλησε για τον «Ανθρωπισμό του Είναι», όπου όμως «ο άνθρωπος νοείται όχι ως σχεδιάζων (Entwerfender), αλλά ως σχεδίασμα (Entwurf)».
Επειδή είναι προφανές πως ο Χάιντεγκερ αναφέρονταν στο ‘καπιταλιστικό είναι’, όπου ο άνθρωπος είναι ‘σχεδίασμα’, δηλαδή αντικείμενο εκμετάλλευσης, ενώ ο Μαρξ αναφέρονταν στον Ουμανισμό, όπου ο άνθρωπος θα είναι ο ‘σχεδιαστής’, δηλαδή το υποκείμενο της ιστορίας του και ο διαμορφωτής της αληθινής φύσης του, γι’ αυτό προτείνουμε να ξεκινήσουμε την αναζήτηση της φύσης και του χαρακτήρα του Νέου Ουμανισμού, του Ουμανισμού του 21ου Αιώνα από την προσέγγιση του Μαρξ, που αντιλαμβάνονταν τον Ουμανισμό όχι απλά ως ένα μεταβατικό μετακαπιταλιστικό ‘κοινωνικό σύστημα’, αλλά ως κάτι πολύ σημαντικότερο, ως ένα Νέο Οικουμενικό Πολιτισμό.
*
Πριν από μερικές δεκαετίες το επίκαιρο ερώτημα-κραυγή ήταν: ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ; Έκτοτε ο τότε 'υπαρκτός σοσιαλισμός' δεν έκανε, δυστυχώς, όπως πολλοί περίμεναν, ένα βήμα μπροστά, αλλά έκανε δύο βήματα πίσω και βρέθηκε στη θέση του μανιακού καπιταλισμού. Αντίθετα η βαρβαρότητα έκανε, από τότε, κάμποσα βήματα μπροστά και βρίσκεται σήμερα στη φάση της άγριας νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του ηγεμονικού αμερικανισμού.
Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων οδήγησε την Ανθρωπότητα στο πιό κρίσιμο δίλημμα της ιστορίας της: Να συνεχίσει να εμπιστεύεται τον καπιταλισμό, που της υπόσχεται να την οδηγήσει ακόμα πιό βαθιά στη βαρβαρότητα, ή να τον ξεπεράσει, όπως έκανε μέχρι τώρα, στη βασανιστική διαδρομή της, με κάθε αντίστοιχο εκμεταλλευτικό σύστημα και να αναζητήσει νέους τρόπους κοινωνικής, τοπικής και οικουμενικής, συμβίωσης των ανθρώπων και των Λαών.
Όλο και περισσότερο γίνεται πιά κατανοητό, πως αυτός ο μανιακός, ο απάνθρωπος και συνειδητά καταστροφικός καπιταλισμός που διαπράττει καθημερινά εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας και του Πολιτισμού, πρέπει να δώσει τη θέση του σ' έναν καλύτερο κόσμο, πράγμα που προϋποθέτει:
• 1. Ανατροπή κάθε μορφής σκοταδισμού με την ανάπτυξη ενός κινήματος Νέου Διαφωτισμού, που θα οδηγήσει στην κοινωνικοποίηση της γνώσης και των επιστημών, στη διαμόρφωση μιάς νέας αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης και στην ανάπτυξη μιάς νέας ατομικής, κοινωνικής και οικουμενικής συνείδησης που θα εκφραστεί με ένα ρωμαλέο, ριζοσπαστικό, αντικαπιταλιστικό, οικουμενικό ουμανιστικό κίνημα.
• 2. Σταδιακή κατάργηση κάθε εξουσιαστικής και εκμεταλλευτικής δομής και των αντίστοιχων θεσμών, με την ανάπτυξη της Συμμετοχικής με την έννοια της Άμεσης Δημοκρατίας και την κοινωνικοποίηση όλων των διαδικασιών λήψης των αποφάσεων, και
• 3. Κατάργηση κάθε μορφής κοινωνικής ανισότητας, με την κατάργηση κάθε μορφής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και με την κοινωνικοποίηση όλων των μορφών του οικουμενικού πλούτου και όλων των διαδικασιών παραγωγής και διανομής των υλικών και των πνευματικών αγαθών.
*
Με αυτές τις βασικές προϋποθέσεις η Ανθρωπότητα θα καταφέρνει να ξεπερνά σταδιακά τον καπιταλισμό, σε όλες τις πιθανές εκδοχές του, να απελευθερώνει διανοητικές και κοινωνικές δυνάμεις και να αξιοποιεί τις σύγχρονες ασύλληπτες δυνατότητες που θα της επιτρέπουν να οραματίζεται και ταυτόχρονα να χτίζει ένα καλύτερο κόσμο στα πλαίσια ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.
Ο Μαρξ, στον οποίο πολλοί βιάστηκαν να φορτώσουν το τερατούργημα του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού και λάθρα βαφτισμένου 'σοσιαλισμού ή κομμουνισμού', έδειξε στην Ανθρωπότητα τους όρους εξέλιξης των κοινωνιών και τους νόμους ανάπτυξης των κοινωνικών συστημάτων και ιδιαίτερα του καπιταλισμού. Ο Μαρξ δεν ήταν 'προφήτης' και γι' αυτό έγραψε ελάχιστα για τη μετακαπιταλιστική πορεία της Ανθρωπότητας, για το Σοσιαλισμό, τον Κομμουνισμό και τον Ουμανισμό. Ο Μαρξ, όπως και κάθε άνθρωπος που ζει και γνωρίζει τον καπιταλισμό, ξέρει πως δεν πρέπει να είναι και επιθυμεί κάπως διαφορετική να είναι η αυριανή κοινωνία. Το πως όμως θα είναι η αυριανή κοινωνία θα το αποφασίζει η ίδια, σε συνδυασμό με τη δράση ή την αδράνεια άπειρων παραγόντων που συνδιαμορφώνουν τη δυναμική του κοινωνικού πεδίου και το 'γίγνεσθαι'. Ανάμεσα στις ελάχιστες θέσεις του Μαρξ για τη μετακαπιταλιστική πορεία της Ανθρωπότητας, συγκαταλέγεται και η παρακάτω:
"Το ξεπέρασμα του Θεού είναι το γίγνεσθαι του θεωρητικού Ουμανισμού...,το ξεπέρασμα της ατομικής ιδιοκτησίας…είναι το γίγνεσθαι του πρακτικού Ουμανισμού..., (και τα δυό μαζί) προϋπόθεση απαραίτητη για τον θετικό Ουμανισμό" .*
Προσωπικά εκτιμώ πως καλύτερο οδηγό δεν θα μπορούσε να βρει η Ανθρωπότητα για να εκφράσει την αγωνία και τους αγώνες της για μιά Νέα Ελευθερία, για έναν καλύτερο κόσμο. Φιλοσοφήστε το και καταθέστε τις απόψεις σας, σ' αυτό το διάλογο.
1. Μαρξ Καρλ, Χειρόγραφα 1844