2020: Ημερολόγιο Aλληλεγγύης στους Ζαπατίστας - να ζωγραφίσουμε τις ζωές μας με το όνειρο της εξέγερσης...

ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ!

«Είμαστε εδώ, είμαστε ζαπατίστας. 
Για να μας δουν, καλύψαμε το πρόσωπό μας. 
Για να μας ονομάσουν, αρνηθήκαμε το όνομά μας. 

Στοιχηματίζουμε το παρόν για να έχουμε μέλλον, και για να ζήσουμε, πεθαίνουμε. 

Είμαστε ζαπατίστας, στην πλειοψηφία μας ιθαγενείς με ρίζες από τους Μάγιας, και δεν ξεπουλιόμαστε, δεν παραδινόμαστε, δεν υποτασσόμαστε. 

Είμαστε εξέγερση και αντίσταση... Είμαστε ένας από τους πολλούς σπόρους που θα γεννήσουν άλλους κόσμους»

Από το 1994 έως σήμερα, στις ιθαγενικές ζαπατιστικές κοινότητες, η αξιοπρέπεια και η αυτονομία δεν είναι ένα αίτημα, ένα σύνθημα ή ένα μακρινό όραμα: είναι μια χειροπιαστή πραγματικότητα. Ένα όνειρο που χτίζεται στο φως της κάθε μέρας. Το καλοκαίρι του 2019, οι ζαπατίστας ανακοίνωσαν την (τρίτη) επέκταση των κατειλημμένων, απελευθερωμένων περιοχών τους, στις οποίες «ο λαός κυβερνά και η κυβέρνηση υπακούει», καθώς και νέες δομές αυτονομίας και αυτοδιακυβέρνησης.

Και μας ζητάνε, για μια φορά ακόμα, να χτίσουμε μαζί τους ένα όνειρο ακόμα πιο μεγάλο: "να υφάνουμε παντού δίκτυα εξέγερσης και αντίστασης... Γιατί το όνειρο που δεν περιλαμβάνει τον κόσμο όλο είναι ένα όνειρο μικρό...."

Ο Φώτος Λαμπρινός μιλάει για το βιλβλίο του "Παλαμηδίου 10"

video από την εκδήλωση [εδώ],
και μια παρέμβαση του Νίκου Τόσκα, πρώην υπουργού [εδώ].

Τι φοβάται σήμερα το ΚΚΕ;

Μια κριτική στο άρθρο του ριζοσπάστη:

«Καταστολή και ενσωμάτωση: Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος»

Ο φόβος της “ενσωμάτωσης” κατατρέχει το ΚΚΕ. Μπορεί όμως για να την αποτρέψει;

Η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στο ερώτημα: Γιατί το ΚΚΕ ενώ δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα κόμμα που έχει ενσωματωθεί ιδεολογικά στο πολιτικό σύστημα, έχει μετατραπεί πολιτικά σε “ακίνδυνη αριστερά”;

Ο τίτλος του κειμένου που δημοσιεύεται στον ριζοσπάστη, αν και χρησιμοποιεί δυο λέξεις που έχουν συγκεκριμένη ιδεολογική και πολιτική φόρτιση στην συγκυρία, από άποψη περιεχομένου παραπέμπει σε κάτι αρκετά παλιό. Πρόκειται για μια παραλλαγή της γνωστής παροιμίας, που προϋπήρχε πριν δημιουργηθούν τα αστικά κράτη: «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος» (ὃν οὐ τύπτει λόγος τύπτει ράβδος) η οποία λέγεται για κάποιον που δε συνετίζεται με τα λόγια και απαιτούνται δραστικότερα μέτρα για να συμμορφωθεί. Το νόμισμα λοιπόν είναι η “συνέτιση” (συμμόρφωση, σωφρονισμός).

Η αξία αυτού του “νομίσματος” στο χρηματιστήριο κάθε εξουσίας, αποτυπώνει το μέτρο της ομαλής αναπαραγωγής της. Όταν η τιμή του μειώνεται (όταν δηλαδή ούτε ο λόγος, ούτε η ράβδος δεν επιφέρουν τα αναμενόμενα), τότε κινδυνεύει η εξουσία…

Στην γενική του μορφή θα μπορούσε να διατυπωθεί, σε σχέση με την αναπαραγωγή εξουσιαστικών μηχανισμών, ως εξής: «Βία και ιδεολογία: Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος».Το αντίπαλο δέος που προκαλεί “ρωγμές” στην κυκλοφορία αυτού του νομίσματος είναι η “ανυπακοή”...

«Παράταιρη επανάσταση»

Με αφορμή τα 75 χρόνια από τον ΜΕΓΑΛΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ...

Η παρουσίαση (VIDEO) του βιβλίου «Παράταιρη επανάσταση» του Γιάννη Χλιουνάκη από τους: Δήμητρα Λαμπροπούλου - Νίκο Παπαδάτος - Βαγγέλη Καραμανωλάκη και τον συγγραφέας του βιβλίου.