Μπόρις Κακαρλίτσκι: Η δυνατότητα τής ομοσπονδίας έχει χαθεί

Κατά πόσο συμπίπτει η πολιτική της Ρωσίας με τους στόχους των πολιτοφυλακών της Ανατολικής Ουκρανίας; Υπάρχουν εσωτερικές αντιθέσεις μεταξύ των πολιτοφυλακών και πώς αυτές εκφράζονται;

Οι ρωσικές ελίτ κατατρόμαξαν από την αντιολιγαρχική εξέγερση στα ανατολικά της Ουκρανίας. Βρέθηκαν σε δύσκολη θέση όταν έγινε πλέον φανερό ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο συνύπαρξης με τη νέα κυβέρνηση του Κιέβου, επειδή η τελευταία είχε ως στρατηγική της την όξυνση της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία. Από την άλλη όμως, φοβήθηκαν και μια ενδεχόμενη νίκη της εξέγερσης. Συνυπολόγισαν επίσης και το γεγονός ότι η πλειοψηφία της ρώσικης κοινής γνώμης ήταν αποφασιστικά υπέρ της εξέγερσης. Αυτό δε μπορούσαν να το αγνοήσουν γιατί δεν ήθελαν να επαναληφθούν οι μαζικές διαδηλώσεις που έγιναν στη Ρωσία το 2011 και το 2012. Όμως ένα μεγάλο τμήμα των ελίτ (εδώ εντάσσεται ολόκληρη η ρώσικη κυβέρνηση) είναι κατηγορηματικά αντίθετο με μια ενδεχόμενη αντιπαράθεση με τη Δύση.


Σαν αποτέλεσμα όλων των παραπάνω η πολιτική της Μόσχας είναι σχιζοφρενική, αμφιλεγόμενη και στη συγκεκριμένη περίπτωση ασυνεπής. Ο ουκρανικός στρατός, ήδη από τον Ιούλιο, πολεμάει με ανταλλακτικά που τον προμήθευε η Ρωσία, όπως και οι πολιτοφύλακες παίρνουν πολεμοφόδια και όπλα από τη Ρωσία. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι η ρώσικη πλευρά έχει οικονομικό συμφέρον από τη συνέχιση του πολέμου, αλλά και αυτό πάλι δεν είναι σωστό γιατί η ρώσικη κυβέρνηση ψάχνει απεγνωσμένα για να βρει τρόπους κατάπαυσης του πυρός προτείνοντας συμβιβασμούς, άλλο αν αυτές οι προτάσεις δε βρίσκουν πρόσφορο έδαφος.

Υπάρχουν και αντιθέσεις μεταξύ των πολιτοφυλάκων. Είναι αντιθέσεις μεταξύ αυτών που αναδείχτηκαν από τα κάτω και αυτών που έχουν σχέση με τη Μόσχα, μεταξύ αριστερών και δεξιών, μεταξύ των αγωνιστών και αυτών που προέρχονται από τους γραφειοκράτες του παλιού καθεστώτος της Ουκρανίας, μεταξύ αστικής τάξης και εργατών. Όλες αυτές οι αντιθέσεις αντανακλώνται και στην πολιτική των νέων Λαϊκών Δημοκρατιών, η οποία χαρακτηρίζεται από ασυνέπεια και αναποτελεσματικότητα. Ακόμη περισσότερο επειδή η Μόσχα προσπαθεί να μπλοκάρει οποιεσδήποτε μικρές προοδευτικές ή απλά προς τη σωστή κατεύθυνση αλλαγές. Όταν θα λήξει η ουκρανική κατοχή και θα σταματήσει ο πόλεμος θα γίνει πιο επιτακτική  η ανάγκη επίλυσης αυτών των αντιθέσεων, τμηματικά ή συνολικά.

ολόκληρη η συνέντευξη [εδώ]