Η κυβέρνηση παραδέχεται την “χρεοκοπία” της...

Τα ευρώ που θα εισρεύσουν στα κρατικά ταμεία από το ξεπούλημα των Υπουργείων είναι ασήμαντα ποσά μπροστά στα δυσθεώρατα μεγέθη του δημόσιου χρέους.

Η σημασία αυτής της κίνησης έχει κυρίως συμβολικό χαρακτήρα. Εντάσσεται στην πολιτική πρακτική της κυβέρνησης - η οποία έχει γίνει ορατή τον τελευταίο καιρό - και συνοψίζεται στην φράση: “Μετά από εμάς το χάος”.

Εμπνευστής αυτής της πολιτικής είναι ο Φώτης Κουβέλης, ο οποίος πάνω της οικοδόμησε την συναίνεση στις πολιτικές των μνημονίων και ανέλαβε την “εθνική ευθύνη” για την συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση.

Τώρα παρέλαβε την σκυτάλη ο Αντώνης Σαμαράς:

- Είναι τόσο τραγικά τα πράγματα που είμαστε αναγκασμένοι να ξεπουλήσουμε ακόμα και το “σπίτι” του ίδιου του κράτους!

Το μήνυμα έχει πολλούς αποδέκτες. Απευθύνεται πρώτα απ' όλα σε όσους αντιστέκονται στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, από την “Χαλκιδική” ως το “Ελληνικό”:

- Εδώ ξεπουλάμε τα "Υπουργεία", σιγά μην αφήσουμε τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, τα δάση, τις παραλίες...

Μια άλλη πλευρά του μηνύματος είναι να δείξει το κράτος βρίσκεται δίπλα στον λαό. Συμπάσχει και αυτό από τα δεινά της κρίσης, όπως ακριβώς και ο απλός κοσμάκης που εξαναγκάζεται να πουλήσει όσο – όσο το δικό του σπίτι:

- Όλοι στην ίδια μοίρα βρισκόμαστε! Για να επιβιώσουμε δεν έχουμε άλλο τρόπο από να ξεπουλήσουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε...

Όμως η πιο σημαντική του πλευρά είναι άλλη. Καλλιεργεί το “φόβο” για το αύριο. Παλιά φοβίζανε τον κόσμο λέγοντάς του ότι “θα έρθουν οι κομμουνιστές και θα σου πάρουν το σπίτι”. Τώρα όμως έρχονται οι Τράπεζες και δεν παίρνουν μόνον τα σπίτια του κοσμάκη, αλλά και το “σπίτι” του κράτους. Tι να του πούμε;

Ο κίνδυνος της απώλειας της“ιδιοκτησίας” δημιουργεί τεράστιες ρωγμές στην συναίνεση, οι οποίες δεν μπορούν να επουλωθούν μόνον επικοινωνιακά τεχνάσματα. Επουλώνονται μόνον με την προβολή πιο μεγάλων κινδύνων, “εθνικής” εμβέλειας...

Ο φόβος για το χάος που μπορεί να έρθει, δεν είναι μόνον μια επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης. Είναι και ο πραγματικός φόβος μιας εξέγερσης. Και απέναντι σε αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο, προετοιμάζει το δικό της χειραγωγήσιμο “χάος”: Η όξυνση της σύγκρουσης σήμερα δεν γίνεται από το μαζικό κίνημα (το οποίο άλλωστε δεν είναι και στα πάνω του) αλλά από το ίδιο το κράτος...