Η επινόηση και κατασκευή του «λευκού Κινέζου» εργαζόμενου

Αναδημοσίευση από www.left.gr

Του Γιάννη Μηλιού

Θέλω να διατυπώσω τη βασική μου θέση προκαταβολικά: Δεν επίκειται η διάλυση της Ζώνης του Ευρώ (ΖτΕ), και όσοι την αναμένουν ή τη φοβούνται θα διαψευστούν για μια ακόμα φορά! Η συζήτηση που διεξάγεται μεταξύ των αξιωματούχων του συστήματος, ιδεολογικών («δεξαμενές σκέψης», «κορυφαίοι» οικονομολόγοι κ.λπ.) και πολιτικών (κυβερνήσεις, ευρωπαϊκές αρχές, αστικά κόμματα), σχετικά με τον «κίνδυνο διάλυσης της ΖτΕ» ή την πιθανότητα «εξόδου» κάποιων χωρών από αυτήν, στην πραγματικότητα συνιστά «μετάθεση», δηλαδή συγκάλυψη του πραγματικού επίδικου, που είναι η ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης σε αντιλαϊκή-νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση και η διαμάχη γύρω από τα μέσα για την «αναίμακτη» επίτευξη αυτού του διακυβεύματος. Η Αριστερά έχει το δικό της, ριζικά διαφορετικό από το κυρίαρχο, σχέδιο ομοσπονδοποίησης της Ευρώπης: Την Ευρώπη της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων, της κοινωνικής συνοχής, της προτεραιότητας των κοινωνικών αναγκών έναντι του κέρδους και γενικότερα των ιδιοτελών συμφερόντων, του σοσιαλισμού. Είναι λοιπόν λάθος, αντί να μιλά για το πραγματικό επίδικο (ποια Ευρώπη;), η Αριστερά να μετέχει στη συλλογική «μετάθεση» που επιβάλλουν οι κυρίαρχοι, αποδεχόμενη το δίλημμα «τι και ποιοι θα διαλύσουν τη ΖτΕ και την Ευρώπη».

Είναι αλήθεια ότι η κρίση χρηματοπιστωτικής φερεγγυότητας (insolvency) στη ΖτΕ οξύνεται και ότι το δημόσιο χρέος της μιας μετά την άλλη των χωρών-μελών καθίσταται, υπό τις «δεδομένες συνθήκες», μη βιώσιμο (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Κύπρος, Ιταλία...). Είναι όμως εξίσου αλήθεια ότι οι «δεδομένες συνθήκες» τροποποιούνται διαρκώς, με αλλεπάλληλες παρεμβάσεις πολιτικής, που προσωρινά μόνο χαλαρώνουν κάποια συμπτώματα της κρίσης χωρίς να τα αντιμετωπίζουν.

Τα πραξικοπήματα γίνονται τώρα από τους τεχνοκράτες

Αναδημοσίευση από το Red NoteBook

Ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο μιλά στο BBC για τις τελευταίες εξελίξεις στη Λατινική Αμερική και την κρίση του καπιταλιστικού κόσμου

Η ευρωπαϊκή κρίση αντιμετωπίζεται από τους πολιτικούς ηγέτες με έναν λόγο που ζητάει την θυσία του πληθυσμού.

Είναι ο ίδιος λόγος με αυτόν των ανώτερων στρατιωτικών όταν στέλνουν τους νεοσύλλεκτους να πεθάνουν. Έχει λιγότερο την μυρωδιά της πυρίτιδας αλλά δεν είναι λιγότερο βίαιος. Πρόκειται για ένα συστηματικό σχέδιο σε όλο τον κόσμο για να ρίξει στα σκουπίδια τα επιτεύγματα των εργαζομένων των δύο τελευταίων αιώνων, και η ανθρωπότητα πάει πίσω στο όνομα της «εθνικής αποκατάστασης». Αυτός είναι ένας κόσμος που οργανώνεται και εξειδικεύεται στην εξόντωση των άλλων. Και μετά έρχονται να καταδικάσουν τη βία των φτωχών, η άλλη χειροκρότησε την πείνα, της αξίζουν μετάλλια (σ.σ.: αναφέρεται στην ισπανίδα βουλευτίνα του λαϊκού κόμματος Άντρεα Φάμπρα).

Παρουσιάζουν την λιτότητα ως τη μόνη λύση.

Από ποιους; Οι τραπεζίτες που προκάλεσαν αυτή την καταστροφή ήταν και παραμένουν οι κύριοι ληστές των τραπεζών, και ανταμείβονται με εκατομμύρια ευρώ που τους καταβάλλονται ως αποζημίωση. Είναι ένας κόσμος πολύ ψεύτικος και πολύ βίαιος. Η λιτότητα είναι αυτά που έλεγαν για πολλά χρόνια στη Λατινική Αμερική. Έχουμε παρακολουθήσει όλη αυτήν την παράσταση, έκανε εδώ πρεμιέρα και την γνωρίζουμε ήδη. Γνωρίζουμε τα πάντα. Τις «μαγικές» τους συνταγές, το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα ...

Μετά από 272 ημέρες ανέστειλαν την απεργία τους οι Χαλυβουργοί

(εικόνες από την εισήγηση του Δ.Σ. για την αναστολή της απεργίας)

Την αναστολή της απεργίας τους αποφάσισαν οι εργαζόμενοι στη Χαλυβουργία μετά απο 272 ημερες απεργίας.Μετά απο εισήγηση του ΔΣ του σωματείου, έγινε μυστική ψηφοφορία κατα την οποία 107 ψύφισαν υπερ της αναστολής, 14 κατά ενώ 29 άτομα δεν ψήφισαν καθόλου.

Αποφασίστηκε επίσης, στις 6 το πρωί της Δευτέρας οι εργαζόμενοι θα συγκεντρωθούν στην είσοδο του εργοστασίου και όπως είπαν, αν έχουν αποχωρήσει τα ΜΑΤ, θα μπουν στους χώρους εργασίας.

Οι απεργοί συναντήθηκαν χθες με τον υπουργό Εργασίας Γιάννη Βρούτση απο τον οποίο ζήτησαν την άμεση επαναπρόσληψη κάποιων από τους απολυμένους συναδέλφους τους και την αποχώρηση των αστυνομικών δυνάμεων από το χώρο του εργοστασίου.

Χτες μετά την συνάντηση που είχε το Δ.Σ των εργαζομένων Χαλυβουργών με τον υπουργό εργασίας Γ. Βούρτση, ο πρόεδρος του, Γ. Σιφωνιός είχε εκδώσει γραπτή δήλωση η οποία ανέφερε:

KKE: Υποζύγιο ο λαός με ευρώ ή δραχμή

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Σε σχόλιο για τις δηλώσεις Ρέσλερ, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:

«Οι δηλώσεις Ρέσλερ, καθώς και οι γενικότερες τελευταίες εξελίξεις στην Ευρωζώνη, δείχνουν για πολλοστή φορά τα αδιέξοδα των καπιταλιστών και του προσωπικού τους να διαχειριστούν την όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης με τη μία ή με την άλλη συνταγή, ενώ αναδεικνύουν και την όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσά τους σχετικά με το ποια τμήματα του κεφαλαίου θα επωφεληθούν σε βάρος άλλων στο μοίρασμα των ζημιών.

Είτε με ευρώ είτε με δραχμή ο ελληνικός λαός θα είναι το μόνιμο υποζύγιο. Μπορεί να τον απελευθερώσει μόνο η συσπείρωση και η δράση ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα και με στόχο την αποδέσμευση από την ΕΕ και τη μονομερή διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία».

(Αναδημοσίευση από τον ριζοσπάστη: “Υποζύγιο ο λαός με ευρώ ή δραχμή”)

το νόμισμα της "βασιλευομένης"...

Αυτό το σχόλιο το αφιερώνουμε εξαιρετικά στους ανεγκέφαλους συντρόφους εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι στα πλαίσια της πολιτικής των αλλαγής των εσωτερικών συσχετισμών εντός της Αριστεράς – έχουν ανακηρύξει την δραχμή ως την θεά της αντικαπιταλιστικής επανάστασης στη χώρα μας και ονειρεύονται να συγκροτήσουν και “αριστερό” κόμμα/ιερατείο για την λατρεία της. Ας παραμείνουν ψύχραιμοι και ας μην βιαστούν να καταγγείλουν τον ΚΚΕ για σεχταρισμό, πριν κοιταχτούν μπροστά στο καθρέπτη τους. Το ΚΚΕ έρχεται απλά να δηλώσει αυτό που αποτελεί τόπο κοινής συνείδησης για τον κόσμο της Αριστεράς, αυτό δηλαδή που δηλώνει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και με αυτή την έννοια αποτελεί θετικό στοιχείο για όσους ενδιαφέρονται πραγματικά για την ενισχύσουν την ενότητα της αριστεράς και όχι για παίξουν για γνωστά και βαρετά πλέον παιχνιδάκια τους των μικροηγεμονισμών και της  μικροπολιτικής.