Το όραμα του Κ. Αρβανιτόπουλου για πανεπιστήμιο γίνεται πραγματικότητα...

Με κόντρα τον καιρό: Έξοδος απ’ την Ευρώ

Αναδημοσίευση από τον "δρόμο"

Του Μάκη Μαλαφέκα

Salus extra ecclesiam non est. 
(Έξω από την Εκκλησία δεν υπάρχει σωτηρία.)

Η έξοδος απ’ την Ευρώ, όπως καταλαβαίνεις, δεν είναι καμιά μεγάλη πύλη ξενοδοχείου τριών αστέρων με κόκκινο χαλί, περιστρεφόμενη πόρτα και γκρουμ που σου λέει «χαίρετε». Και σίγουρα δεν ξαναβγαίνεις σε θελξικάρδιο εαρινό βουλεβάρτο με μεγάλα πεζοδρόμια και Γκαλερί Λαφαγιέτ. Αντιθέτως, υπάρχει ο Λαφαζάνης που σου λέει «από δω, από δω!», δείχνοντάς σου μια ύποπτη πίσω πόρτα με σκουριασμένη εξωτερική σκάλα. Όταν την κατεβείς και είσαι πλέον έξω -έξω απ’ την Ευρώ-, θα σε περιμένουν με το «καλημέρα» δύο αφιονισμένοι Ταλιμπάν να σε γαμήσουν όρθιο. Κι εσένα και την κορούλα σου - έχεις δεν έχεις. Γιατί έτσι είναι έξω απ’ την Ευρώ. Πάσης φύσεως ανώμαλοι τουρμπανοφόροι καραδοκούν, τουρκόσποροι, τουρκεμένοι, Τσετσένοι και μύγες τσε-τσε.

Διασπάστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στο ΤΕΕ;

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Νωρίς πρωί της Κυριακής ο Αλέξης Τσίπρας ως μηχανικός πήγε να ψηφίσει χωρίς κομματική κουστωδία, μόνος με τον προσωπικό του φρουρό. Όταν έγινε αντιληπτή η παρουσία του κατά την έξοδο από το χώρο των εκλογικών τμημάτων, τον πλησίασε το κομματικό επιτελείο της «ριζοσπαστικής πρωτοβουλίας μηχανικών» και φωτογραφήθηκε μαζί του. Λίγη ώρα μετά η φωτογραφία ανέβηκε στο left.gr και έκανε το γύρο του διαδικτύου… Στις σύντομες δηλώσεις που έκανε στους παρευρισκομένους, μεταξύ άλλων επισήμανε ότι «λυπάμαι που οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν κατεβαίνουν μαζί στο ΤΕΕ»...

Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν κάτω και από τις πιο δυσμενείς προβλέψεις των επιτελείων της Κουμουνδούρου για αυτή την εκλογική μάχη. Δεν ήταν όμως έξω από τις προβλέψεις που θα μπορούσε να κάνει ο οποιοσδήποτε, ο οποίος είχε κάποια στοιχειώδη σχέση με το κίνημα των μηχανικών και μια πραγματική εικόνα από το τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στο ΤΕΕ. 

Κομπάρσοι σε θρίλερ μακράς διάρκειας

( Ας μας φτιάξουν τη λίστα των επιτρεπόμενων εκδηλώσεων απόγνωσης )

Ακόμη λένε ότι η βία είναι βόμβα στα θεμέλια της δημοκρατίας και μας ζητούν σχεδόν φετιχιστικά να την καταδικάσουμε από όπου και αν προέρχεται…

Όσοι άνηκαν στη γενιά του Πολυτεχνείου έχουν ανακηρυχθεί σε λαμόγια που φαλίρισαν την Ελλάδα, όσοι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις ενάντια στους «ανθρωπιστικούς» πολέμους στη Γιουγκοσλαβία βαφτίστηκαν εθνικιστές, όσοι συμμετείχαν στο Δεκέμβρη του 2008, χαρακτηρίστηκαν βουτυρομπεμπέδες ή τρομοκράτες. Ύστερα, φρόντισαν μεθοδευμένα να πουν ότι από τις πλατείες των αγανακτισμένων ξεπήδησε η Χρυσή Αυγή. Και φτάσαμε στους περιώνυμους προπηλακισμούς, όταν απολυμένος από τα Αμυντικά Συστήματα που δέχεται τον έναν απλήρωτο λογαριασμό μετά τον άλλο πέταξε ένα μπουκάλι νερό ζήσαμε ένα τριήμερο φεστιβάλ καταδίκης στα κανάλια. Και εγώ ερωτώ: Πώς ένας άνθρωπος μπορεί να εκφράσει την απόγνωση και την απελπισία του; 

Χρυσή Αυγή και Στρατηγικές Διαχείρισης της Κρίσης

Οι ομιλίες στην εκδήλωση-παρουσίαση του βιβλίου των Μάριου Εμμανουηλίδη και Αφροδίτης Κουκουτσάκη, «Χρυσή Αυγή και στρατηγικές διαχείρισης της κρίσης» (εκδόσεις futura), που διοργανώθηκε στο κτίριο Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, στις 11 Νοεμβρίου 2013. Mιλούν: Δημήτρης Ψαρράς, Θανάσης Λάγιος, Γιάννης Μηλιός, Θωμάς Παπακωνσταντίνου, Σταύρος Σταυρίδης

ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΕΕ 2013: Τα τελικά αποτελέσματα

το 53 εκλογικό τμήμα Αττικής...

Τα αποτελέσματα των εκλογών ΤΕΕ  εδώ:

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ 

Μια πρώτη εκτίμηση από την "ΑΥΓΗ"

Αποτελέσματα εκλογών ΤΕΕ: Στο 70% η αποχή

Συγκριτικός πίνακας ( ψήφοι και ποσοστά) με τις μεταβολές από τις προηγούμενες εκλογές, εδώ:

Συγκριτικά αποτελέσματα εκλογών ΤΕΕ

κλικ στην εικόνα για το ηχητικό μήνυμα

1. Ο Δ. Βίτσας ποιού "συνασπισμού" είναι γραμματέας;
2. ΣΥΡΙΖΑ και κινήματα (το αντιπαράδειγμα των μηχανικών)
3. Η μπροσούρα της συσπείρωσης αριστερών μηχανικών για τις εκλογές του ΤΕΕ

Έντεκα βδομάδες όπου μάθαμε και νιώσαμε πολλά

Αναδημοσίευση από τα "ενθέματα"

της Ελευθερίας Βαρουχάκη

H απεργία των διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων

Οταν, πριν από τρεις σχεδόν μήνες, συνειδητοποιήσαμε ότι θα χάναμε τη δουλειά μας, τρομάξαμε πολύ. Αλλά δεν αιφνιδιαστήκαμε. Δεν ζούσαμε ως τότε ανύποπτοι, δεν ήμασταν αμέτοχοι στην περιρρέουσα αγωνία των τελευταίων χρόνων. Είχε συμβεί σε άλλους πριν από εμάς και πιθανότατα δεν θα ήμασταν οι τελευταίοι. Ομως τώρα είχε έρθει η σειρά μας - και απέναντι σε μια τόσο αποφασιστική τομή στη ζωή μας χρειαζόταν να επινοήσουμε αμέσως μια ξεκάθαρη απάντηση.

Παπαδημούλης, Χατζηνικολάου (και άλλοι...) ξεπλένουν μνημονιακούς!

Παρέμβαση και ματαίωση της παρουσίασης του βιβλίου του Σ. Κοτρώτσου

Τι μας είπαν για το Πολυτεχνείο; (και οι σφαίρες αδέσποτες)

Αναδημοσίευση από το left.gr

Της Δανάης Παναγιωτοπούλου

Είπε ο κύριος Λαζαρίδης ότι ήταν κι αυτός Εκεί αλλά δεν καταδέχτηκε να Το εξαργυρώσει, καταγγέλει τόσο τη δημιουργία όσο και τη χρήση του μύθου (από πέρσι το έγραψε, αλλά φέτος το ξαναβγάλανε γιατί το θέμα μπήκε στο τραπέζι για τα καλά). Λίγο καιρό πριν ειχε μιλήσει η Σώτη Τριανταφύλλου, το πνεύμα της οποίας ακολούθησαν κάμποσα άρθρα στο protagon. Εν ολίγοις, εμείς που συγκινούμαστε, που αναγνωρίζουμε το σύμβολο και που μας αφορά η σημασία του, εμείς που την Κυριακή πήγαμε με τα παιδιά μας να αφήσουμε ένα γαρύφαλλο, είμαστε ιθαγενείς, ανάξιοι της Ευρώπης, αδαείς περί του γεωπολιτικού γίγνεσθαι πάνω στην παγκόσμια σκακιέρα, εν τέλει δεινόσαυροι και παραπλανημένοι. Κι ας αυτοπροσδιοριζόμαστε αριστεροί.

Αντιφασιστικές δράσεις

1. Μια ανακοίνωση του σωματείου εργαζομένων στα ΜΜΕ Λέσβου για την σύλληψη του δημοσιογράφου Στρατή Μπαλάσκα:

Ανακοίνωση για την σύλληψη του Σ. Μπαλάσκα

2. Ερωτήματα για τις προσαγωγές πολιτών στη Λάρισα, την ημέρα γιορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου:

«Νόμιμες» συλλήψεις/προσαγωγές ΑΘΩΩΝ ΝΕΑΡΩΝ πολιτών στη Λάρισα, την ημέρα γιορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Κοινωνικοί αγώνες στο σταυροδρόμι των αυτοδιοικητικών εκλογών

 
Αναδημοσίευση από την "εποχή"

Της Δέσποινας Σπανούδη*

Με τα μεγέθη της κρίσης να αγριεύουν κάθε μέρα που περνάει, τη χώρα να βουλιάζει και να εκποιείται και την ανθρωπιστική κρίση να φουντώνει, μοιάζει σχεδόν πολυτέλεια η ασχολία με τις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Ιδιαίτερα δε, αφού στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, η εμπειρία λέει ότι την επομένη των εκλογών το ενδιαφέρον περιορίζεται σε λίγες αψιμαχίες μέσα στα συμβούλια και στις όποιες πελατειακές σχέσεις μπορούν κάθε φορά να εξυπηρετηθούν μέσω των αιρετών. Και όμως. Παρά το αναμφισβήτητο γεγονός ότι τόσο η τοπική όσο και η περιφερειακή αυτοδιοίκηση είναι εξαιρετικά αδύναμες, χωρίς τη δυνατότητα να ασκήσουν τη «διοίκηση των τοπικών υποθέσεων» όπως το Σύνταγμα ορίζει, και παρά την αντιδημοκρατική συγκρότηση και την αδιαφανή συγκεντρωτική λειτουργία που επιδεινώθηκε με τις μεταρρυθμίσεις του Καποδίστρια και του Καλλικράτη, η αυτοδιοίκηση δεν παύει να είναι προνομιακός χώρος για την κοινωνία των πολιτών. Δεν παύει να είναι ένας καθολικός θεσμός που αφορά ένα μεγάλο φάσμα της ζωής, ακόμη και εκεί όπου δεν έχει ή δεν μπορεί να ασκήσει αρμοδιότητα. Στους δύσκολους καιρούς όταν η κοινωνία μοιάζει να αποσυντίθεται, ο ρόλος αυτοδιοικούμενων γειτονιών, χωριών, πόλεων, περιφερειών θα μπορούσε -και σε μερικές περιπτώσεις επιχειρείται- να είναι κρίσιμος για την αντίσταση, την αλληλεγγύη και τη συνεργασία, την στήριξη της παραγωγής και της απασχόλησης. Και αντίστροφα. Στους δύσκολους καιρούς που οι δημόσιες λειτουργίες διαλύονται ή ιδιωτικοποιούνται, Δήμαρχοι, Περιφερειάρχες και λοιποί αιρετοί μπορούν να συνεχίζουν -εκόντες, άκοντες- να παίζουν το ρόλο του μεσάζοντα με ακόμη βαρύτερες συνέπειες.

Εικόνες από την πορεία της 17-11-2003

Πορεία Πολυτεχνείου: Το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ στο Σύνταγμα

O Τζόρτζιο Αγκάμπεν στο ...Γκάζι

Κοσμοσυρροή στην εκδήλωση των Νέων του ΣΥΡΙΖΑ και του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς το βράδυ του Σαββάτου στο Γκάζι. Γεμάτο το αμφιθέατρο με αρκετούς όρθιους. Τα ακουστικά για την μετάφραση εξαντλήθηκαν νωρίς και αρκετός κόσμος έξω από το κτίριο και παρακολούθησε από την εκδήλωση εκεί από τις ηχητικές εγκαταστάσεις.

Όμως 16 Νοέμβρη δεν κάνεις εκδήλωση με τον Τζόρτζιο Αγκάμπεν στο Γκάζι!..

Την κάνεις στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ και φροντίζεις να μεταδοθεί από την αυτοδιαχειριζόμενη  ΕΡΤ...

Μια μπροσούρα του 74 από Παρίσι για το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

κλικ στην εικόνα
για να δείτε το περιεχόμενο

Μετά την εξέγερση του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, το αντιδικτατορικό κίνημα απόκτησε μια νέα δυναμική στο εξωτερικό. Στο Παρίσι συγκροτήθηκαν επιτροπές αντιφασιστικού αγώνα και συνέχισαν με μεγαλύτερη μαχητικότητα την δράση του αντιδικτατορικού κινήματος. Στα πλαίσια αυτού του αγώνα εκδόθηκε μια πολυσέλιδη ενημερωτική μπροσούρα για την εξέγερση του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ και την κατάσταση που επικρατούσε τότε στην χώρα μας.

Ένας "προβοκάτορας" του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ του 73

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 14/11/13

40 χρόνια Πολυτεχνείο...

40 χρόνια Πολυτεχνείο: εκδηλώσεις παντού για τα αιτήματα που δεν «ξέβαψαν» ποτέ

Ντροπή

Αναδημοσίευση από το "δρόμο"

του Γιώργου Λιερού

Οι ικεσίες και στα κλάματά μας είναι απόδειξη της αδυναμίας μας, η ντροπή μας όμως, αποτελεί απόδειξη ότι ενεργούμε με την θέλησή μας.

Τζελαλεττίν Ρουμί, “Μεσνεβί”, μέρος πρώτο, 621.

Μπορεί ακόμα η ελληνική κοινωνία να ντρέπεται για την κατάντια της; Μια κοινωνική καταστροφή συγκρίσιμη με πολεμική ήττα. Παραδοθήκαμε μετά από αψιμαχίες και μόνο γι’ αυτόν τον λόγο δεν πρόκειται για πόλεμο. Σχεδόν όπως οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης το 1989. Και το κυριότερο, δεν είναι η πτώση του βιοτικού επιπέδου αλλά η καταρράκωση της αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού. Γιατί ο λαός δεν αντιστέκεται, γιατί ο καθένας «φυλάει τις σφαίρες του» μόνο για τον διπλανό του; Παραίτηση, απραξία, απάθεια και μετά ξέσπασμα πάνω στον πιο αδύνατο· που οφείλεται η παράλυση της θέλησης, η έσχατη αδυναμία;

Η ελληνική κοινωνία εδώ και 2-3 δεκαετίες ξέμαθε να ντρέπεται· η ντροπή όμως είναι το μέτρο της αξιοπρέπειας, θέτει τις προδιαγραφές για την δημόσια εμφάνιση, τους όρους για τον αμοιβαίο σεβασμό, την σύμπραξη και την συνομιλία ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους στον δημόσιο χώρο. «Ξετσίπωτος» είναι αυτός που εμφανίζεται στους άλλους «χωρίς τσίπα», αδιαφορώντας για την υπόληψή του, είναι αυτός που «δεν έχει πρόσωπο». Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί και ντρέπεται ακριβώς γιατί έχει υιοθετήσει αξίες και δεσμεύεται προσωπικά σ’ αυτές, γιατί όπως θα έλεγε κάποτε ο λαός μας έχει φιλότιμο (είναι φίλος της τιμής του, προστατεύει την τιμή του). «Συστήματα της τιμής και της ντροπής», αποκαλούν οι ανθρωπολόγοι τα συστήματα των κοινωνικών κανόνων στους λαούς στους οποίους απουσιάζει το κράτος ή η παρουσία του είναι ισχνή.

Ένα διαφορετικό τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων με studio τον δρόμο

Η “Μέγαιρα” του Μητσοτάκη και η “Μέλαινα” του Σαμαρά...

Πριν 20 χρόνια, ένας νέος αποστάτης, ο Σαμαράς παινευόταν ότι έριξε την κυβέρνηση ενός παλαιότερου αποστάτη, του Μητσοτάκη. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που γνωρίζει ο Σαμαράς για για το πως πέφτουν οι κυβερνήσεις. Σήμερα φοβάται μια νέα αποστασία, γιαυτό- όπως μας ενημέρωσαν τα παπαγαλάκια του από τα ΜΜΕ - έτριβε τα χέρια του από χαρά για  την πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ επειδή θεωρεί ότι λειτουργεί συσπειρωτικά για την κοινοβουλευτική του ομάδα.

Όσο αδικαιολόγητοι είναι οι φόβοι του, τόσο μάταιη είναι και η χαρά του. Ο Σαμαράς και η παρέα του έχουν κάνει το κοινοβούλιο “μπουρδέλο”. Όσοι εκεί στηρίζουν την κυβέρνησή του είναι ξεγραμμένοι. Τους έχει ήδη “μαυρίσει” ο ελληνικός λαός, έστω και αν τους “ασπρίζει” που και που με κανένα γιαουρτάκι. Το γνωρίζουν καλά. Γιαυτό και δεν πρόκειται να αποστατήσουν. Αδικαιολόγητοι λοιπόν οι φόβοι του. Δεν θα βρεθεί στην θέση του Μητσοτάκη το 93. Μαζί θα προχωρήσουν ως το τέλος, χέρι – χέρι και με τον γιο και με την κόρη του αυτές τις δύσκολες ώρες.

η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής συνιστά το ύψιστο έγκλημα;

«Η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής συνιστά το ύψιστο έγκλημα. Η σημερινή δολοφονία δημιουργεί κλίμα αποσταθεροποίησης και στοχεύει στη δημοκρατία. Πρέπει να τύχει της απόλυτης καταδίκης, καθώς και της ηθικής, ιδεολογικής και πολιτικής απομόνωσής της».

ΣΥΡΙΖΑ

Η λιτή ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για την ένοπλη επίθεση στους χρυσαυγίτες τοποθετεί πολιτικά σωστά το ζήτημα και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών και πολιτικής εκμετάλλευσης του γεγονότος από το κράτος και τις αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις.

Η ύψιστη μορφή βίας είναι η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής. Το αστικό κράτος το οποίο έχει το μονοπώλιο άσκησης νόμιμης βίας, ασκεί αυτή την μορφή βίας τόσο έμμεσα με τις πολιτικές που οδηγούν στον θάνατο κατηγορίες πληθυσμού με την εξαθλίωση των συνθηκών διαβίωσης και της κοινωνικής περίθαλψης, αλλά και ενίοτε άμεσα στην έκτακτη περίπτωση του πολέμου (διακρατικού ή εμφυλίου), όπως και με την θεσμοθέτηση της “θανατικής καταδίκης” ως ποινής για συγκεκριμένες εγκληματικές πράξεις.

Οι πολιτικές της Αριστεράς τοποθετούνται στον αντίποδα της θανατοπολιτικής: Η ανθρώπινη ζωή και η υπεράσπισή της είναι μια πρωταρχική αξία που τοποθετείται πάνω από τους όρους μιας συγκυριακής πολιτικής σύγκρουσης. Γιαυτό πάντα αγωνιζόταν να θέσει την θανατική ποινή εκτός του πλαισίου νομιμότητας της άσκησης της κρατικής βίας. Σήμερα σε πολλά αστικά κράτη έχει καταργηθεί η θανατική καταδίκη ως ποινή , όμως έχει ενταθεί η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής ως αποτέλεσμα της “βιοπολιτικής” όπως αυτή διαγράφεται υπό την συνθήκη κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού.

Η βία έτσι ή αλλιώς είναι μια πραγματικότητα στην κοινωνική ζωή , ανεξάρτητα αν κάποιος την καταδικάζει ή όχι “απ' όπου και αν προέρχεται”. Πρώτα απ' άλλα ασκείται από το κράτος στο σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων και είναι ενσωματωμένη στην λειτουργία των θεσμών: Το κενό που αφήνει η συναίνεση το καλύπτει ο καταναγκασμός, από την διαπαιδαγώγηση που ασκείται στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών θεσμών μέχρι το σωφρονιστικό σύστημα. Όσο πραγματική είναι η κρατική βία, άλλο τόσο πραγματικές είναι και οι αντιδράσεις που εκδηλώνονται με αντίστοιχες πρακτικές από τα υποκείμενα που την υφίστανται.

«και ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά» του …ναζισμού

Στην πολιτική των εθνικών αναδιπλώσεων στο χώρο της Ευρώπης πρωτοστατούν οι δυνάμεις της ακροδεξιάς. Το φαινόμενο της «χρυσής αυγής» δεν μια ελληνική ιδιομορφία. Ναζιστικά πολιτικά μορφώματα στην δυτική και ανατολική Ευρώπη αποκτούν λαϊκά ερείσματα και εισέρχονται στο χώρο της πολιτικής σκηνής και αλλάζουν τα δεδομένα.

Τώρα και η Ουγγαρία αποκτά την δικής «χρυσή αυγή». Όπως μας πληροφορεί το euronews:

Ένα καινούργιο ακροδεξιό κόμμα έκανε την εμφάνιση του στην Ουγγαρία, η Ουγγρική Αυγή. Η ίδρυση του νέου κόμματος, που δεν έχει ακόμα πάρει την έγκριση από το αρμόδιο δικαστήριο, έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις. Ο Άντρας Κίσγκεργκερλι, πρόεδρος του νεοσύστατου κόμματος, εξήγγειλε ήδη ότι στην ιστοσελίδα της Ουγγρικής Αυγής, θα αναρτηθεί η εθνικότητα όλων των μελών. Παράλληλα προανήγγειλε ότι θα καταργήσει την ειρηνευτική συμφωνία που συνήφθη μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και θα αγωνιστεί για την επέκταση της χώρας, στα εδάφη πριν το 1920. " Όλοι στη Ουγγαρία πρέπει να έχουν το δικαίωμα να προστατεύουν τον εαυτό τους, την οικογένεια τους, την περιουσία τους και τις αξίες τους. Και βέβαια μπορώ να πω απερίφραστα ότι θα αγωνιστούμε για το δικαίωμα όλων των πολιτών στην οπλοκατοχή", δήλωσε χαρακτηριστικά ο Άντρας Κίσγκεργκερλι. 

Επιστροφή στη βάση

Αναδημοσίευση από τη "δράση"

του Ραούλ Βανεγκέμ

Τι χρειαζόμαστε περισσότερο; Ευαίσθητη νόηση του κόσμου και ατομική δημιουργικότητα. Πρέπει ο καλλιτέχνης που υπνώττει μέσα στον καθένα να αφυπνιστεί, προκειμένου να ανακαλύψει ότι αυτό που νοηματοδοτεί το έργο του πέρα και έξω από το ίδιο –με την πολυμορφία που εκφράζεται, στη ζωγραφική, τη μουσική, τη λογοτεχνία, την αρχιτεκτονική, την ανθοκομική διακόσμηση, τη μαγειρική προετοιμασία, την ένδυση, την κηπουρική...– είναι η τέχνη της ζωής της οποίας αποτελεί το προσχέδιο. Η δημιουργία δεν πρέπει να είναι στην υπηρεσία του μηδενός, ούτε της αγοράς ούτε των ιδεών ούτε ενός κοινωνικού προγράμματος. Αρκεί να υπάρχει και να συνειδητοποιεί τη μυστική δύναμή της. Είναι η πραγματική ποίηση της ύπαρξης. Σήμερα που καταρρέει αυτός ο παλιός κόσμος που πάντοτε μας λεηλατούσε, αυτή η ποίηση αναδύεται για να μας σώσει από το ναυάγιο, οδηγώντας μας στα εύφορα εδάφη του ζωντανού. Εκεί όπου δεν επιβιώναμε παρά σαν θηρία, θα μάθουμε να ζούμε ως ανθρώπινα όντα.

Η αποτυχία των ιδεολογιών δεν έκανε τίποτα άλλο από το να αποκαλύψει την αποτυχία της σκέψης που είναι διαχωρισμένη από το ζωντανό. Στην πνευματική κατανόηση μιας πραγματικότητας που αναθεωρείται και αναιρείται από την οικονομία, θέλουμε να αντιπαραθέσουμε την ευαίσθητη νόηση μιας ζωής που δεν αφήνεται να υποβιβαστεί στην επιβίωση...