Μια διαφορετική συνάντηση για το εργατικό κίνημα

Η εκδήλωση του ΜΑΑ που έγινε χθες στην ΑΣΟΕ με θέμα «Γιατί η οργή του λαού δεν μπορεί να συναντηθεί με το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα; Επισημάνσεις -Αιτίες -Προτάσεις» ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Σε αυτό βοήθησε σίγουρα και το γεγονός ότι δεν ακολουθήθηκε ο πατροπαράδοτος τρόπος οργάνωσης αντίστοιχων εκδηλώσεων από τους χώρους της Αριστεράς.

Σε κανένα θέατρο, αμφιθέατρο ή Σπόρτιγκ δεν διαμορφώθηκε με συνελευσιακό και αμεσοδημοκρατικό τρόπο καμία από τις σημαντικές πολιτικές ή οργανωτικές προτάσεις για την ριζοσπαστική Αριστερά. Αυτά αποφασίζονται συνήθως πίσω από τραβηγμένες κουρτίνες. Τα ήθη και τα έθιμα της Αριστεράς επιβάλλουν παρόμοιες μαζικές εκδηλώσεις να έχουν κυρίως πανηγυρικό χαρακτήρα. Στο τέλος της εκδήλωσης γίνεται πάντα το γνωστό κλείσιμο - του οποίου το περιεχόμενο είναι ήδη γνωστό από πριν - και περιλαμβάνει την δημόσια εξαγγελία των προειλημμένων/προσυμφωνημένων αποφάσεων των μετεχόντων στην οργάνωση της εκδήλωσης.

Για την εκδήλωση του ΜΑΑ ήταν γνωστό από τα πριν ότι δεν θα υπήρχε εισήγηση από τους οργανωτές ούτε και κλείσιμο με τις αποφάσεις και τα συμπεράσματα στο τέλος. Οι ομιλητές λοιπόν δεν είχαν το δίλημμα να τοποθετηθούν υποστηρίζοντας ή απορρίπτοντας συγκεκριμένες επί του πρακτέου προτάσεις, και μπορούσαν να μεταφέρουν την βιωματική τους εμπειρία αλλά και τις απόψεις τους προβάλλοντας ερωτήματα χωρίς το άγχος των άμεσων απαντήσεων σε αυτά.

Και τα ερωτήματα που διατυπώθηκαν στην συνάντηση ήταν πολλά. Η ίδια διατύπωση του θέματος “Γιατί η οργή του λαού δεν μπορεί να συναντηθεί με το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα; ” προξενούσε ερωτήματα. Τόσο ως προς το πρώτο σκέλος της, το οποίο αποφαίνεται με καταφατικό τρόπο για την ύπαρξη της “οργής του λαού”, όσο και ως προς το δεύτερο σκέλος, το οποίο δημιουργεί ερωτήματα σχετικά με την ανάγκη αυτής της συνάντησης. Μήπως θα πρέπει να αναρωτηθούμε πρώτα απ' όλα γιατί αυτή “οργή του λαού” δεν συναντιέται με τις οργανωμένες δυνάμεις της Αριστεράς και μετά να απαντήσουμε στο ερώτημα;

Είναι προφανές ότι κανένας δεν περιμένει να αλλάξει σελίδα στο εργατικό κίνημα από μια τέτοια συνάντηση. Όμως φωτίστηκαν κάποιες πλευρές των σχέσεων της αριστεράς με το εργατικό κίνημα, οι οποίες συνήθως θεωρούνται δευτερεύουσες και αποσιωπούνται από τους κομματικούς μηχανισμούς.

Σήμερα, η “πολιτικοποίηση” του εργατικού κινήματος είναι εκ των πραγμάτων δεδομένη, αφού δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη προσπάθεια για να καταλάβουν οι εργαζόμενοι ότι ακόμα και μικρές συνδικαλιστικές διεκδικήσεις εργατικού κινήματος δεν μπορούν να κατακτηθούν, αν δεν φύγει αυτή η Κυβέρνηση. Κι όμως αυτές οι συνθήκες - οι οποίες είναι προφανώς ευνοϊκές για να διευρυνθεί η επιρροή της Αριστεράς στο εργατικό κίνημα – αναδεικνύουν τελικά μόνον τις αδυναμίες της.

Παραθέτουμε σε video μερικές χαρακτηριστικές τοποθετήσεις που αναφέρονται - η κάθε μία με το δικό της τρόπο - σε αυτές τις αδυναμίες της Αριστεράς. Είναι προφανές ότι δεν μπορούμε σε αυτό το σύντομο σημείωμα να καλύψουμε το πλούτο των τοποθετήσεων των 40 περίπου ομιλητών, οι οποίοι μίλησαν κατά μέσο όρο πάνω από 7 λεπτά ο καθένας:

Στην συζήτηση υπήρξε ένας μεγάλος απών. Ο απών αυτός αφορά τις συνδικαλιστικές παρατάξεις. Στο σύνολο σχεδόν των τοποθετήσεων υπήρχε από την μια μεριά το εργατικό κίνημα με τα συνδικάτα, τα σωματεία τις ομοσπονδίες και από την άλλη η Αριστερά με τους πολιτικούς της φορείς. Όμως η παρουσία και η δράση της Αριστεράς στο συνδικαλιστικό κίνημα γίνεται μέσω των συνδικαλιστικών παρατάξεων. Η λειτουργία και ο ρόλος αυτών των παρατάξεων είναι ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα για την Αριστερά και τις σχέσεις με το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Όμως η κυριαρχία της λογικής – σε όλη σχεδόν την Αριστερά - ότι οι παρατάξεις είναι τα κομματικά μαγαζάκια των πολιτικών μηχανισμών της στο συνδικαλιστικό κίνημα, είναι τόσο μεγάλη ώστε κανένας δεν προτίθεται να τα διαλύσει ή στη θέση τους να συγκροτήσει άλλες πλατιές ενωτικές παρατάξεις που θα λειτουργούν με αμεσοδημοκρατικά, θα σέβονται την αυτονομία του μαζικού χώρου και θα συσπειρώνουν ευρύτερες δυνάμεις. Το στοίχημα της ενότητας της Αριστεράς στο μαζικό κίνημα εκεί κρίνεται σήμερα: Αν μπορέσει να συνυπάρχει, να συναποφασίζει και να δρα με οργανωμένο και συστηματικό τρόπο μέσα από κοινά συνδικαλιστικά σχήματα στους μαζικούς χώρους στη δουλειά και στην γειτονιά:

Θα τελειώσουμε αυτή την πρώτη σύντομη ενημέρωση για αυτή την ενδιαφέρουσα εκδήλωση του ΜΑΑ με την ομιλία ενός συναγωνιστή από το ΠΑΣΟΚ. Η ομιλία αυτή έχει ένα σημαντικό στοιχείο, το οποίο διατυπώνεται με αρκετά παραστατικό τρόπο στο τελευταίο τμήμα της . Επαναφέρει την Πολιτική στην θέση της:

Ανακοίνωση πρυτάνεων ΕΜΠ για τη “δίκη του Indymedia”

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Στις 19 Μαίου 2011 δικάζεται στο ΣΤ’ ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ το εκλεγμένο Πρυτανικό Συμβούλιο του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου της περιόδου 2006-2010 (Κ. Μουτζούρης, πρ. Πρύτανης, Ι. Πολύζος και Γ. Σπαθής, πρ. Αντιπρυτάνεις) για ” παράβαση καθήκοντος με σκοπό να προσπορίσουν παράνομο ηθικό όφελος” λόγω της φιλοξενίας της ιστοσελίδας της διαδικτυακής διεύθυνσης INDYMEDIA ΑΤΗΕΝS σε server του Ιδρύματος.

Η δίωξη ασκήθηκε από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών παρά την Διάταξη του Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών με ημερομηνία 26.4.2010, ότι δεν υφίστανται ενδείξεις παράβασης καθήκοντος για την παραπομπή σε δίκη. Η στοιχειοθέτηση παράβασης καθήκοντος ατταιτεί την ύπαρξη δόλου, η οποία κατά την Διάταξη “…δεν βρίσκει έρεισμα σι κανένα στοιχείο της δικογραφίας…”. Οπως επίσης η συμμόρφωση με κανονισμό της Ε.Δ.Ε.Τ. κατά την ίδια.

Οι “Ιζνογκούντιδες” της Αριστεράς

Μετά τις πρωτομαγιάτικες κινητοποιήσεις, αν διαβάσει κάποιος το άρθρο Του Γιάννη ΤΟΛΙΟΥ, διδάκτορα οικονομικών επιστημών στην “Ισκρα” με το τίτλο ΣΕΝΑΡΙΑ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ , μάλλον θα θεωρήσει ότι έχει γραφτεί για άλλη χώρα.

Πράγματι, πρόκειται για ΣΕΝΑΡΙΑ επιστημονικής φαντασίας, τουλάχιστον για το κομμάτι του κειμένου το οποίο αναφέρεται στην Αριστερά. Δεν θα σχολιάσουμε τις εκδοχές αν “Οι τραπεζίτες απορρίπτουν έστω και τη μικρή διαγραφή (κούρεμα) χρέους” ή αν “ Οι κυρίαρχες ελίτ των Βρυξελλών κρίνουν ότι το μικρό «κούρεμα» στα πλαίσια μιας «συμφωνίας πιστωτών» (collective action clause) θα μπορούσε να αποτρέψει το «ντόμινο» χρεοκοπίας και δεν θα έβαζε σε κίνδυνο το ευρώ.” Ούτε επίσης αν “Οι κερδοσκόποι (θεσμικοί επενδυτές, τράπεζες, πολυεθνικές) αρκούνται στη λέξη «αναδιάρθρωση» για να μετρήσουν κέρδη από τα «συμβόλαια αντιστάθμισης κινδύνου» (CDS).”

Β' ΕΛΜΕ Πειραιά: Aπεργία σε άδεια σχολεία…

Β ΄ ΕΛΜΕ Πειραιά

(σχολεία Κορυδαλλού)

Σολωμού 2-4 Κορυδαλλός ΤΚ 181-22

Τηλ. : 210 – 4951295

Fax : 210 – 4942545

e-mail:belmepeiraia@yahoo.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

…απεργία σε άδεια σχολεία…

Με μεγάλη έκπληξη πληροφορηθήκαμε την εξαγγελία πανεργατικής απεργίας στις 11 Μαΐου. Η έκπληξή μας οφείλεται στο ό,τι τη συγκεκριμένη ημέρα στα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης δεν θα βρίσκεται κανένας μαθητής και άρα η απεργία θα είναι «ως μη γενόμενη».

Αν και η ΓΣΕΕ δεν υποχρεούται να το γνωρίζει, η ΑΔΕΔΥ η οποία και πρότεινε την απεργία , όφειλε να γνωρίζει ό,τι τουλάχιστον το 20% των μελών της ανήκουν στην ΟΛΜΕ, τα μέλη της οποίας συνεισφέρουν οικονομικά στην ΑΔΕΔΥ και συμμετέχουν με μεγάλα ποσοστά στις απεργίες που η ΑΔΕΔΥ εξαγγέλλει αλλά και δίνουν δυναμικό παρόν στις συγκεντρώσεις και τις πορείες.

Ένας λόγος επιπλέον που προκαλεί έκπληξη είναι πως η επόμενη ημέρα (12-05-2011) είναι η πρώτη ημέρα των πανελλαδικών εξετάσεων. Και αυτό είναι κάτι που αν δεν το γνώριζαν στην ΑΔΕΔΥ, το γνώριζαν όμως τα μέλη του ΔΣ της ΟΛΜΕ.

Ιάκωβος Κουμής: Τριάντα Χρόνια δεν είναι αρκετά για να ξεχάσεις

Το βιβλιοπωλείο Το Παραμύθι,

το περιοδικό Τετράδια,

ο σύλλογος Φίλοι του Πυριτιδοποιείου και

η Πρωτοβουλία για την Εθνική Αυτοδιάθεση

και την Κοινωνική Αλληλεγγύη

σας προσκαλούν

την Τετάρτη 4 Μαΐου 2011 στις 8:00 μ.μ.

στο Πνευματικό Κέντρο «Γιάννης Ρίτσος»,

οδός Δημαρχείου 17 και Κουντουριώτου γωνία, στο Αιγάλεω,

στην εκδήλωση που οργανώνουν

Ιάκωβος Κουμής 1956-1980

Τριάντα Χρόνια δεν είναι αρκετά για να ξεχάσεις

Ο σύντομος βίος και η πολιτεία ενός συνειδητού νέου

αγωνιστή που δολοφονήθηκε από τα ΜΑΤ στην επέτειο

του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1980

Για τον Ιάκωβο Κουμή θα μιλήσουν οι:

Λουκάς Αξελός, συγγραφέας, διευθυντής του περιοδικού

«Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου, Έρευνας και Κριτικής»

Δημήτρης Παπαχρήστος, συγγραφέας, διευθυντής του

περιοδικού «Πολίτες»

Παύλος Χατζηπαύλου, σύντροφος του Ιάκωβου Κουμή,

συνεργάτης του περιοδικού «Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου Έρευνας και Κριτικής»

Συντονίζει ο Πέτρος Παπανικολάου, γιατρός

Για την "έλλογη πολιτικοποίηση των αντιστάσεων και της ανυπακοής"...

Η έλλογη πολιτικοποίηση των αντιστάσεων και της ανυπακοής είναι μια σύνθετη και πολύ δύσκολη ιστορία. Δοκιμάζεται, συχνά με αποτυχίες, μέσα σε συνθήκες διάχυτων φόβων και συλλογικής κατάθλιψης. Μέσα σε συγκυρίες «απομάγευσης» του κόσμου της πολιτικής. Αλλά κάθε αντίσταση και έκφραση ανυπακοής δεν συνιστά, όπως λένε οι διανοούμενοι του «Μνημονίου ως ευκαιρίας», ένα συναισθηματικό και αμυντικό ψυχόδραμα. Μπορεί να είναι συγχρόνως και το πεδίο της δυνατότητας για μια νέα επινόηση της δημοκρατίας και της λαϊκής υποκειμενικότητας. Το πεδίο εντέλει για την ανάπτυξη νέων μορφών κοινωνικής συνεργασίας και λαϊκής αλληλεγγύης. Για αυτό ακριβώς τον λόγο δεν έχει νόημα έχει να ζητάς εχέγγυα ορθολογισμού και ανεπίληπτης πολιτικότητας από κάθε μορφή συλλογικής δράσης.

(απόσπασμα από το “Στον αστερισμό της ανομίας ” Του Νικόλα Σεβαστάκη )

Η Αριστερά ανέκαθεν αναζητούσε εναγώνια την “έλλογη πολιτικοποίηση των αντιστάσεων και της ανυπακοής” γιατί διεκδικούσε - και συνεχίζει να διεκδικεί - αυτάρεσκα ότι το υποκείμενο αυτής της διαδικασίας πολιτικοποίησης είναι η ιδία. Αγωνιά λοιπόν γιατί θεωρεί ότι μέσω αυτής της πολιτικοποίησης επιβεβαιώνεται ο ιστορικός της ρόλος. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Σήμερα, η “«απομάγευση» του κόσμου της πολιτικής” την οποία διαπιστώνει ο Ν. Σεβαστάκης, αφορά μια συγκεκριμένη εκδοχή της πολιτικής, αφορά την πολιτική του δικομματικού κοινοβουλευτικού συστήματος και την ενσωμάτωση της αριστεράς σε αυτό το σύστημα. Όμως η πολιτική είναι παρούσα σε όλες εκείνες τις κοινωνικές συγκρούσεις που προσδιορίζονται σε αντιπαλότητα με το κράτος και το κεφάλαιο. Οι ίδιες οι αντιστάσεις και τα φαινόμενα ανυπακοής ως συλλογικά δρώμενα παράγουν πολιτικά συμβάντα, από τα οποία η αριστερά απουσιάζει. Η “πολιτικοποίηση” δεν είναι μια διαδικασία η οποία εισάγει την “πολιτική” εκ των υστέρων σε μη πολιτικά συμβάντα. Ο “Δεκέμβρης” είναι ένα από τα πιο πρόσφατα πολιτικά συμβάντα, το οποίο είναι ασύμβατο με τις αντιλήψεις περί πολιτικής της Αριστεράς. Γιαυτό αδυνατεί ακόμη να κατανοήσει αυτό το συμβάν που προκάλεσε “σοκ και δέος” στον αστισμό...

Στην παραγωγή αυτής της πολιτικής “οι διανοούμενοι του «Μνημονίου ως ευκαιρίας»” στους οποίους αναφέρεται ο Ν. Σεβαστάκης δεν έχουν να προσφέρουν και πολλά πράγματα, γιατί η πολιτική δεν είναι ούτε επιστήμη, ούτε ιδεολογία. Αυτή λοιπόν η αυτονομία της πολιτικής από τους τόπους συγκρότησης των διανοουμένων καθιστά άνευ πολιτικής σημασίας την καταληκτική του απόφανση: “δεν έχει νόημα έχει να ζητάς εχέγγυα ορθολογισμού και ανεπίληπτης πολιτικότητας από κάθε μορφή συλλογικής δράσης”.

Η συλλογική δράση είναι ο κατ΄εξοχήν τόπος παραγωγής της συλλογικής ταυτότητας. Και η ταυτότητα οριοθετεί την διάκριση. Οι διακριτές συλλογικές ταυτότητες που αναδύονται μέσα από τις αντιστάσεις και τα φαινόμενα ανυπακοής ως συλλογικά δρώμενα δεν καταγράφονται σήμερα με ενιαίο τρόπο και δεν εντάσσονται αυτόματα όπως υπονοεί ο Ν. Σεβαστάκης, στην “λαϊκή υποκειμενικότητα”. Αυτή η υποκειμενικότητα αποτελεί πράγματι μια “επινόηση” των διανοούμενων του «Μνημονίου ως ευκαιρίας»”.  Μένει όμως να αναδειχθεί ότι εντός της ενοποιούνται τα “ιουλιανά” του περασμένου χρόνου (οι κινητοποιήσεις των φορτηγατζήδων) με τον “ανένδοτο” αγώνα των κατοίκων της Κερατέας. Και είναι σίγουρο ότι η επιβεβαίωση δεν μπορεί να είναι προϊόν καμίας “έλλογης πολιτικοποίησης”. Οι “διάχυτοι φόβοι και η συλλογική κατάθλιψη” είναι τα διόδια που πληρώνει η αριστερά για να κυκλοφορεί ελεύθερα στις λεωφόρους της αστικής πολιτικής. Μήπως έχει έρθει η ώρα να ενταχθεί στο κίνημα “Δεν πληρώνω”;

Εικόνες από τις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις στην ΑΘΗΝΑ

Η συγκέντρωση του ΚΚΕ μπροστά από τους ευζώνους στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη σχόλασε νωρίς το πρωί, λίγη ώρα μετά από το σχόλασμα της Κυριακάτικης λειτουργίας στις εκκλησίες. Μόνον τα περιστέρια της πλατείας συντάγματος την πήραν χαμπάρι στην άδεια Αθήνα. Ο λίγος κόσμος που κατέβηκε στο κέντρο της Αθήνας για τις άλλες πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις και πορείες - όταν ανέβηκε λίγο ψηλότερα ο ήλιος και σταμάτησε η πρωινή βροχή - δεν είδε τα λάβαρα του κόμματος της εργατικής τάξης να παρελαύνουν στους δρόμους...

Για κλάματα ήταν και η συγκέντρωση της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ. Φέτος ανεμένετο μεγαλύτερο φιάσκο από το περσινό, γιαυτό δεν έφεραν εκείνες τις περίεργες κάμερες με τους γερανούς που κάνουν τις συγκεντρώσεις να φαίνονται διαφορετικές ( περισσότερα εδώ: Πρωτομαγιά 2010: ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ στους δρόμους που χάραξε ο Μπιρσίμ!). Παρ' ότι ήταν εκεί ο Φώτης Κουβέλης και ο Αλέξης Τσίπρας, η πλατεία ήταν άδεια. Οι ΠΑΣΟΚοκρατούμενες ομοσπονδίες που στηρίζουν τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ δεν μπόρεσαν να κατεβάσουν ούτε τα μέλη των ΔΣ.  Και δεν γέμισε η πλατεία, παρά μόνον το οδόστρωμα της Σταδίου μπροστά από την εξέδρα όταν ήρθε ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ από το Πολυτεχνείο...

Σε σχέση με τις άλλες δύο συγκεντρώσεις, η πορεία που πραγματοποιήθηκε από τον κόσμο που συγκεντρώθηκε στο Μουσείο ήταν αξιοπρεπής. Για πρώτη φορά στις κινητοποιήσεις που γίνονται τα δύο τρία τελευταία χρόνια, καταγράφηκε σε τέτοιο βαθμό η διάλυση του μπλοκ των δυνάμεων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Οι δυνάμεις της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ μαζί με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΖΑ δεν έφτανε σε μαζικότητα ούτε το 1/4 της πορείας που ξεκίνησε αργότερα από το Μουσείο. Και αυτό είναι προφανές γιατί συνέβη. Αν ακόμα και σήμερα συνεχίζει αυτό το κομμάτι της Αριστεράς να δίνει κάλυψη στις πουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και να πιστεύει ότι μαζί τους θα συμπορευτεί στους εργατικούς αγώνες, τότε θα έχει την ίδια αντιμετώπιση από τους εργαζόμενους με αυτήν που επιφυλάσσουν για τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ

Μια ενδιαφέρουσα φωτογραφική κάλυψη των εκδηλώσεων εδώ: Φωτογραφίες από την Πρωτομαγιά

Τα Εμπορικά Επιμελητήρια της Μεσσηνίας και Αρκαδίας είχαν ζητήσει την ανακήρυξη του Μουαμάρ Καντάφι σε επίτιμο διδάκτορα στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών και Πολιτισμικών Σπουδών!

Τον περασμένο Ιούνιο τα Εμπορικά Επιμελητήρια Μεσσηνίας και Αρκαδίας ζήτησαν από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου να ανακηρύξει τον Μουαμάρ Καντάφι επίτιμο διδάκτορα στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών και Πολιτισμικών Σπουδών της Καλαμάτας. Σε επιστολή τους από κοινού οι Πρόεδροι των Επιμελητηρίων Αρκαδίας και Μεσσηνίας κ.κ. Ιωάννης Μπουντρούκας και Γεώργιος Καραμπάτος αντίστοιχα, στον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου καθ. Θεόδωρο Παπαθεοδώρου, έγραφαν:

Θέμα: «Πρόταση για απονομή τίτλου στην Αυτού Εξoχότητα κ. Μ. Αλ Καντάφι»

Σχετ.: Έγγραφο Υπ. Εξωτερικών με Α.Π. Φ.1520/ΑΣ 508

Η Επιστολή έχει ως εξής:

"Αξιότιμε κύριε Πρύτανη,

Με την επιστολή μας αυτή, επιθυμούμε να σας μεταφέρουμε πρόταση των Επιμελητηρίων Μεσσηνίας και Αρκαδίας για ανακήρυξη του Προέδρου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λιβύης Μουαμάρ Αλ Καντάφι, προσωπικότητας φιλικά προσκείμενης στην Ελλάδα, σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, στο τμήμα Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών και Πολιτισμικών Σπουδών Καλαμάτας.

Η πρόταση εντάσσεται στη γενικότερη προσπάθεια που έχουμε ξεκινήσει για μετατροπή της Μεσσηνίας σε Νότια Πύλη της Ελλάδας στη Μεσόγειο, μέσω της θαλάσσιας σύνδεσης της Καλαμάτας με την Κρήτη και τον λιμένα της Darnah της Λιβύης, στην επιτυχία της οποίας η εν λόγω προσωπικότητα μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο, ιδιαίτερα μετά την πρόσφατη υπογραφή ‘Μνημονίου’ της Λιβύης με τον Έλληνα Πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου.

Πρόκειται για μια προσπάθεια η οποία υπαγορεύθηκε από την ανάγκη εξωστρέφειας, μοναδικής διεξόδου από την κρίση που μαστίζει την οικονομία της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Το Επιμελητήριο Μεσσηνίας σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Αρκαδίας δραστηριοποιούνται εδώ και τρία χρόνια προς αυτή την κατεύθυνση, έχουν ήδη γίνει επαφές με τα Επιμελητήρια και φορείς της Λιβύης με εξαιρετικά θετικά αποτελέσματα και έχει εκπονηθεί σχετική μελέτη από Πανεπιστημιακή Ομάδα Μελετητών του περιφερειακού χωροταξικού σχεδιασμού και του Πανεπιστημίου Αιγαίου –τμήμα Ναυτιλιακών Σπουδών- οι οποίες τεκμηριώνουν επιστημονικά τη σημασία και τη βιωσιμότητα της διασύνδεσης της Καλαμάτας με την Τέρνα της Λιβύης και Αλεξάνδρεια Αιγύπτος.

Η προτεινόμενη διάκριση θα συμβάλλει στην ευόδωση του παραπάνω στόχου με προφανή οφέλη για την ευρύτερη περιοχή και θα ανοίξει νέες προοπτικές συνεργασίας ή και υποστήριξης πολυάριθμων φορέων των εμπλεκόμενων περιοχών συμπεριλαμβανομένου και του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο της νέας πολιτικής «εξωστρέφειας» της Λιβύης και της αναζήτησης ενός ποιοτικού μοντέλου ανάπτυξης που επιχειρείται στη χώρα (Πράσινη Ανάπτυξη), η Αυτού Εξοχότης κ. Μ. Αλ Καντάφι είναι θετικά διακείμενος σε μια πολυεπίπεδη συνεργασία με τη γειτονική Πελοπόννησο σε τουριστικό, εμπορικό αλλά και επιστημονικό επίπεδο δεδομένου ότι η επίτευξη του παραπάνω στόχου προϋποθέτει την καταρχήν κατάκτηση της γνώσης στον τομέα της τεχνολογίας και της έρευνας.

Με τη βεβαιότητα ότι το αίτημα αυτό, το οποίο αποτελεί αίτημα και των λοιπών Επιμελητηρίων της Πελοποννήσου και του επιχειρηματικού κόσμου της περιοχής γενικότερα, θα τύχει θετικής αντιμετώπισης από μέρους σας, σας διαβιβάζουμε τους θερμούς χαιρετισμούς μας.

Με εκτίμηση,

Γιώργος Καραμπάτος

Πρόεδρος Επιμελητηρίου Μεσσηνίας-

Ιωάννης Μπουντρουκάς

Πρόεδρος Επιμελητηρίου Αρκαδίας

Η παρέμβαση κοινοποιήθηκε  στο Γραφείο Πρωθυπουργού."

Η επιστολή αυτή δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 11 Ιουνίου 2010 στο blog “Kalimera Arkadia”. Τότε, όμως, δεν είχε διαφωνήσει κανείς με αυτή την πρωτοβουλία. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες η ιδέα ανήκε στον πρόεδρο του Επιμελητηρίου Μεσσηνίας κ. Γιώργο Καραμπάτο, την οποία συνυπέγραψε στη συνέχεια και ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Αρκαδίας κ. Γιάννης Μπουντρούκας. Με δηλώσεις του ο κ. Γ. Καραμπάτος διευκρίνυσε ότι πρόταση εντασσόταν στη γενικότερη προσπάθεια για μετατροπή της Μεσσηνίας σε νότια πύλη της Ελλάδας στη Μεσόγειο, μέσω της θαλάσσιας σύνδεσης της Καλαμάτας με την Κρήτη και τον λιμένα Darnah της Λιβύης, στην επιτυχία της οποίας ο Καντάφι θα μπορούσε να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο, ιδιαίτερα μετά την υπογραφή του μνημονίου συνεργασίας της Λιβύης με τον Ελληνα πρωθυπουργό. Τόνισε, δε, πως από το 2001 το υπουργείο Εξωτερικών είχε δώσει το πράσινο φως για μία τέτοια κίνηση και πως τη συγκεκριμένη θέση την είχαν υποδείξει… αξιωματούχοι της πρεσβείας της Λιβύης στην Αθήνα.

Το αίτημα των προέδρων των επιμελητηρίων Μεσσηνίας και Αρκαδίας και πήρε στα χέρια του ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου κ. Θεόδωρος Παπαθεοδώρου, ο οποίος έβαλε έγγραφο στο αρχείο του και δεν το έφερε προς συζήτηση στο Πρυτανικό Συμβούλιο. Όμως δήλωσε ο ίδιος “ Είναι στην ευχέρεια του πρύτανη κάθε ιδρύματος να προτείνει προσωπικότητες που θα μπορούσαν να ανακηρυχθούν επίτιμοι διδάκτορες. Όμως, προσωπικά δεν έκρινα πως θα μπορούσε ο κ. Καντάφι να ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας, και μάλιστα στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών του πανεπιστημίου μας»...

και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ...

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε μια Ισπανική υποχώρηση της αριστεράς προς την καθεστωτική κεντροαριστερά και τη σοσιαλδημοκρατία (γκαγκαν…γκαγκαν!!). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να σκάνε με ρυθμό πολυβόλου απίστευτα κείμενα δεξιάς μετατόπισης.  Οι συνεχείς θεωρητικές αλχημείες και οι πολιτικές κωλοτούμπες με έχουν οδηγήσει να χάνω τα μαλλιά μου τούφες-τούφες… όπως ο συνάδελφος στη φωτο.

Δεν ξέρω από πού να προφυλαχθώ…

Σκύβω να τις αποφύγω, σταματώ να διαβάζω εφημερίδες και sites, αλλά μου έρχονται από κάθε χώρο και με αφήνουν άναυδο.

η συνέχεια εδώ:  όταν ΚΑΙ το “ΠΡΙΝ” ανακαλύπτει την “αντιδραστική μετανάστευση”, κλαφ` τα Χαράλαμπε…

Από την "ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ"

Όμως οι αλχημείες και οι πολιτικές κωλοτούμπες της αριστεράς δεν περιορίζονται σε θέσεις και απόψεις που εκφράζονται μέσα από κείμενα, αλλά παίρνουν πιο υλικές μορφές μέσα από συγκεκριμένες δράσεις. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η στάση της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ, της παράταξης του ΣΥΝ στην οποία δεν κάνει κουμάντο κανένας Χατζησωκράτης αλλά το ..."Αριστερό Ρεύμα".

Λοιπόν την πρωτομαγιά θα την γιορτάσουν μαζί την πουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατεία της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ. Επειδή όμως θέλουν να έχουν να δείχνουν πως ξεχωρίζουν και λίγο, κάνουν την προσυγκέντρωσή τους στο Πολυτεχνείο, δίπλα στην άλλη συγκέντρωση που γίνεται στο ΜΟΥΣΕΙΟ από τους αντιεξουσιαστές και τον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς...

Φαίνεται πως είδαν πρόσφατα την παρακάτω θεατρική παράσταση και την πήραν ως πραγματικό συμβάν:

Στρατηγική της εξέγερσης και της πολιορκίας της Μισράτα

Ενώ η ισραηλινή εταιρεία Global CST έχει αναλάβει την στρατολόγηση μισθοφόρων από την Αφρική για λογαριασμό του Μουαμάρ Καντάφι και Έλληνες μισθοφόροι πολεμούν στο πλευρό του, συνεχίζεται η πολιορκία της Μισράτα. Οι δυτικοί δημοσιογράφοι εγκατέλειψαν την πόλη ο ένας μετά τον άλλον και οι πληροφορίες που φτάνουν στο εξωτερικό είναι ελάχιστες. Μια από τις πιο σημαντικές πηγές πληροφόρησης είναι το En route!, ιστολόγιο γάλλων αντιεξουσιαστών που βρίσκονται στη Λιβύη συμμετέχοντας και ερευνώντας την εξέγερση. 

Στη χώρα μας, έχουμε πήξει από τις γνωστές αναλύσεις των ..."αντιιμπεριαλιστών". Αυτές οι ίδιες πανομοιότυπες αναλύσεις που επαναλαμβάνονται σε κάθε ανάλογη συγκυρία. Είναι οι ίδιες αναλύσεις οι οποίες εξηγούσαν το 73 ότι το Πολυτεχνείο το έκαναν προβοκάτορες και πράκτορες, αφού ήταν έξω από τους σχεδιασμούς του επαναστατικού υποκείμενου της εργατικής τάξης. Τα ίδια περίπου έλεγαν και για τον Δεκέμβρη του 08... 

Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις που οι αναφορές στη εξέγερση της Λιβύης επικεντρώνονται στο τι συμβαίνει πραγματικά εκεί. Σε αυτές τις εξαιρέσεις ανήκουν ορισμένα ενημερωτικά άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα “σχολιαστές χωρίς σύνορα”. Αναδημοσιεύουμε ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενο: Στρατηγική της εξέγερσης και της πολιορκίας της Μισράτα, Λιβύη

...Την τρίτη μέρα, οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν ήδη εγκαταλείψει τις θέσεις εργασίας τους. Ένα κλίμα γενικής αποστράτευσης ήταν διάχυτο, καθώς το Κράτος ως γενικός διαχειριστής είχε ήδη εξαφανιστεί ή, εν πάσει περιπτώσει, δεν είχε πια νόημα να του αναγνωριστεί ένας τέτοιος ρόλος. Συνελεύσεις διαμορφώθηκαν στην κεντρική πλατεία της Μισράτα, όπου συνέκλινε το πλήθος. Εκεί τέθηκε επιτακτικά η αναγκαιότητα της οργάνωσης των τροφίμων, του νερού, του ηλεκτρισμού, των χρημάτων, όπως και του αγώνα. Αυτοί που ώθησαν στη δημιουργία “συμβουλίων” για τον συντονισμό των πρωτοβουλιών προέρχονταν κατά μεγάλη μερίδα απ’ τον νομικό κλάδο (δικηγόροι, δικαστές…). Υπήρξαν κι αυτοί που πίεσαν τις τράπεζες να ανοίξουν για λίγες ημέρες την πρώτη εβδομάδα, προκειμένου να επαναδιανεμηθεί το χρήμα. Μετά τη δημιουργία των τοπικών συμβουλίων, υπήρχε η επιθυμία για έναν συντονισμό σε εθνικό επίπεδο, κάτι που θα οδηγούσε στο Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο. Αυτός ο φορέας συντίθεται λοιπόν από αντιπροσώπους των τοπικών συμβουλίων. Για παράδειγμα, υπάρχουν δυο άτομα απ’ την Μισράτα που βρίσκονται στο ΕΜΤ στη Βεγγάζη. Από την πρώτη εβδομάδα, τόσο σε πολιτικό όσο και σε υπαρξιακό επίπεδο, η πόλη έχει αγκαλιαστεί από την επανάσταση. Χρειάζεται η ηλιθιότητα ενός εξαρτημένου της τηλεοπτικής προπαγάνδας του Κράτους ή η απόσταση ενός δυτικού δημοσιογράφου για να υποκρίνεται κανείς πως θα μπορούσε οτιδήποτε εδώ να γυρίσει πολιτικά προς όφελος του Καντάφι. Δεν μπορούμε να δούμε πώς θα μπορούσε σήμερα η εξουσία να “ξαναπάρει την Μισράτα”, εκτός απ’ το να εξοντώσει συνολικά τον πληθυσμό...

ειδήσεις σε 1'

Του Γιώργου Πρασσά

1. Το φοινικόδασος ζει, οι μελετητές - περιβαλλοντολόγοι όχι (ευτυχώς)

2. ΕΡΤ το καταντήσαν το μαγαζί του Κουρή: Κρόουλ εργαζομένων στο alter

3. Είμαστε με τους λαούς, όποτε συμφέρει αυτό που έχουμε στο κεφάλι μας, ίσως και όχι, θα συνεδριάσουμε ώστε να καταδικάσουμε τον ιμπεριαλισμό με 3-2 στο Π.Γ. : Αριστερά, διανοούμενοι και απελευθερωτικός ιμπεριαλισμός

4. Μήπως τελικά είμαστε με το κάθε κράτος; (να με ενημερώσετε όταν καταλήξει το Π.Γ. της Κ.Ε.) Ο αντιιμπεριαλισμός της ελληνικής αριστεράς και η διεθνιστική αλληλεγγύη στις αραβικές εξεγέρσεις 

5. Πρωτομαγιά έρχεται, να θαυμάσουμε λίγο την πρωτοπορία της εργατικής τάξης: Mονόπρακτο Φωτόπουλου (όχι του Μίμη, του άλλου), για θίασο της Ντενίση.

Υστερόγραφο:

1. Βοήθημα του μυαλού:

2. Επίκαιρη συζήτηση και μουσική με αφορμή τον Fela:

Fela Anikulapo Kuti – Φέλα Κούτι

Πρωτομαγιά 2010: ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ στους δρόμους που χάραξε ο Μπιρσίμ!

Θυμόσαστε τον Τάσο Μπιρσίμ. τον σκηνοθέτη του ΠΑΣΟΚ από 1981 ως το 2004; Τις τεχνικές που δίδαξε  και τις εφάρμοσε στις μεθόδους προβολής των συγκεντρώσεων του ΠΑΣΟΚ, τις χρησιμοποιούν σήμερα τόσο τη ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ όσο και το ΠΑΜΕ για τις δικές τους συγκεντρώσεις. Η χρήση της κινητής κάμερας με ευρυγώνιο φακό από γερανό δημιουργεί παραμορφωτικές/εξωπραγματικές εικόνες. Τόσο ως προς το μέγεθος των συγκεντρώσεων, όσο και ως προς την προβολή εικόνων από συγκεκριμένες γωνίες, εικόνων τις οποίες κανένα μάτι παρευρισκομένου δεν θα μπορούσε να είχε δει! Γι αυτό λοιπόν αναθέτουν την τηλεοπτική κάλυψη των εκδηλώσεων όχι σε ντοκιμαντερίστες που στοχεύσουν σε μια αντικειμενική  και ουδέτερη απεικόνιση του πραγματικού αλλά σε σκηνοθέτες που σκηνοθετούν τηλεοπτικές παραστάσεις...

Παρακάτω παραθέτουμε ένα video μας από τις περσινές πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις στην Αθήνα, στο οποίο σε κάποια σημεία του παρουσιάζουμε εικόνες που δείχνουν αυτές τις ειδικές κάμερες που χρησιμοποιήθηκαν στην άδεια πλατεία της συγκέντρωσης της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ.

Κάποιοι σύντροφοι από το ΚΚΕ ενοχλήθηκαν από αυτό το video, το οποίο έδειχνε ότι η συγκέντρωση του ΚΚΕ κάλυπτε το πάνω μέρος της πλατείας συντάγματος. Ο κύριος όγκος της περιοριζόταν στο οδόστρωμα μπροστά στον άγνωστο στρατιώτη, και ήταν μικρός σε αντίθεση με το μέγεθος της άλλης διαδήλωσης, η οποία καταγράφεται αναλυτικά σε αυτό το video μας. Γιαυτό έφτιαξαν το δικό τους video για να αποκαταστήσουν τα πράγματα.

Σε αυτό το video μπορείτε να απολαύσετε εκτός από την προσήλωση στο γνωστό μαρξιστικό – λενινιστικό λεξιλόγιο και την ιδιαίτερη πίστη στην ορθοδοξία του Τάσου Μπιρσίμ. Η προσήλωση αυτή δεν περιορίζεται μόνον στα αφ' υψηλού χαριτωμένα κουνήματα της κάμερας, αλλά και στις λικνιστικές εφορμήσεις της προς τα πλήθη, μέσω των οποίων ο θεατής μετατρέπεται σε εφαψία του αγωνιστικού πάθους των λαϊκών μαζών, οι οποίες σείουν τις σημαίες του ΠΑΜΕ. Σημασία δεν έχει τι λέει ο ομιλητής ούτε τι κραυγάζει το πλήθος. Σημασία έχει αυτό καθεαυτό το γεγονός που προσδιορίζεται από το σήκωμα της γροθιάς και το κούνημα της σημαίας. Γιαυτό η εικόνα επενδύεται ηχητικά ώστε ο ήχος να συνάδει με τις στρατηγικές επιλογές του κόμματος και όχι τα στιγμιαία σκαμπανεβάσματα του πλήθους, σκαμπανεβάσματα που μερικές φορές είναι εκτός γραμμής...

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1944

Οι λεκτικές υπερβολές με την χρήση φράσεων που έχουν ιστορικές αναφορές όταν μάλιστα επαναλαμβάνονται συστηματικά  επιφέρουν  συχνά το αντίθετο αποτέλεσμα από το προσδοκώμενο. Όταν σήμερα η Αριστερά με την βερμπαλιστική ρητορεία που την διακρίνει, εξισώνει την κατοχή της χώρας μας την εποχή του 40 με την σημερινή κατάσταση, τότε το μόνο που καταφέρνει είναι να ωραιοποιεί και να παραποιεί την εικόνα της πραγματικής κατοχής της χώρας από τα γερμανικά στρατεύματα. Αυτό συμβαίνει διότι όταν λες ότι ισχύει η ισότητα Α=Β, τότε αυτός στον οποίο απευθύνεσαι αντιλαμβάνεται το  πιο άγνωστο μέλος της ισότητας μέσω  αυτού που γνωρίζει καλύτερα. Και οι αποδέκτες αυτής της πρότασης ισότητας αυτό που γνωρίζουν καλύτερα είναι το παρόν, το οποίο το βιώνουν καθημερινά και όχι βέβαια ένα παρελθόν στο οποίο οι πιο πολλοί δεν είχαν καν γεννηθεί...

Για να μην δημιουργούνται λοιπόν παρανοήσεις σε σχέση με αυτό το ιστορικό παρελθόν της γερμανικής κατοχής, αφιερώνουμε το παρακάτω κείμενο σε όλους αυτούς που με τόση ευκολία ταυτίζουν εκείνη την εποχή με την σημερινή. Είναι ένα κείμενο του Γιώργου ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ και είχε δημοσιευθεί στον "ριζοσπάστη" την Τρίτη 30 Απρίλη του 2002.

 

Οι 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές στην Καισαριανή

1η Μάη 1944.
Η εκτέλεση των 200 της Καισαριανής.
Εργο του Τάσσου

Την Πρωτομαγιά του '44, οι δυνάμεις κατοχής, σε αντίποινα για την εξόντωση ενός Γερμανού στρατηγού και του επιτελείου του, εκτέλεσαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 κομμουνιστές, που τους πήραν από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Απ' αυτούς, περίπου 170 ήταν πρώην κρατούμενοι στην Ακροναυπλία και οι υπόλοιποι πρώην εξόριστοι στην Ανάφη. Ο εχθρός είχε κάνει γνωστές τις προθέσεις του λίγες ημέρες πριν, όταν δημοσιοποίησε μέσω του κατοχικού Τύπου και ανάρτησε στους τοίχους των σπιτιών της πρωτεύουσας την εξής ανατριχιαστική ανακοίνωση:

«Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μίας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες. Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν:

1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μαΐου 1944.

2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωρίων.

Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί (σ.σ. πρόκειται για ταγματασφαλίτες) εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.

Ο στρατιωτικός διοικητής Ελλάδος».

Λαϊκή κινητοποίηση

Κανείς δεν πήρε αψήφιστα αυτό το έγγραφο, πολύ περισσότερο οι αντιστασιακές οργανώσεις, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, που για μια ακόμη φορά καλούνταν να πληρώσουν βαρύ φόρο αίματος για την επιλογή τους να οργανώσουν τη λαϊκή αντίσταση κατά του κατακτητή. Ετσι, μόλις γνωστοποιήθηκε η παραπάνω ανακοίνωση, ξεδιπλώθηκε μια τεράστια λαϊκή κινητοποίηση για την αποτροπή της σφαγής. «Οι οργανώσεις του ΚΚΕ και του ΕΑΜ - λέει ο Θ. Χατζής[1] - κυκλοφόρησαν αμέσως χιλιάδες τρικ και καλούσαν το λαό να σώσουν τους αγωνιστές ομήρους από την εκτέλεση. Σε πολλά εργοστάσια και επιχειρήσεις, οι εργάτες σταμάτησαν τη δουλιά. Στα υπουργεία και τις τράπεζες έγιναν συγκεντρώσεις και με ψηφίσματα προς το Ράλλη και το δήμαρχο απαιτούσαν άμεση επέμβασή τους για τη ματαίωση της σφαγής. Οι φοιτητές και οι σπουδαστές χύθηκαν στους δρόμους με συνθήματα ενάντια στην τρομοκρατία. Επιτροπές παρουσιάζονταν στις αρχές αδιάκοπα όλη τη μέρα. Στις λαϊκές συνοικίες έγιναν συγκεντρώσεις. Πολλές γυναίκες κρατουμένων ομήρων μαζεύτηκαν στη Μητρόπολη. Ο αρχιεπίσκοπος στο διαμέρισμά του ''προσευχόταν'' για τη σωτηρία των ψυχών των μελλοθανάτων. Οταν αργά τη νύχτα εμφανίστηκε μπροστά στις απελπισμένες γυναίκες είπε: ''Δεν μπορώ να κάνω τίποτα και το μόνο που μου απομένει είναι να παρακαλώ το θεό!.."».

Ο Β. Μπαρτζιώτας δίνει τη δική του μαρτυρία για την κατάσταση που επικρατούσε εκείνες τις ημέρες: «Στις 29 - 30 Απρίλη 1944, γράφει[2], γινόταν παράνομα η 4η Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ. Εκεί μάθαμε τη διαταγή για την εκτέλεση των 200 αγωνιστών. Η καταπληκτική αυτή είδηση - καθαρή δολοφονία και χιτλερική θηριωδία - κυκλοφόρησε σαν αστραπή στην Αθήνα. Οι πράκτορες των Γερμανών και οι αγγλόφιλοι ρίχνουν κιόλας το δηλητήριό τους:

- Τα βλέπετε; Οι αντάρτες σκοτώνουν τους Γερμανούς και αυτοί αμύνονται...

Διαφορετικά, όμως, σκεφτόταν ο ελληνικός λαός. Οι χιτλερικοί είναι εγκληματίες πολέμου, ήρθαν κατακτητές στην Ελλάδα, ληστεύουν και καταστρέφουν τη χώρα, σκοτώνουν αθώους ανθρώπους... Σ' αυτούς τους εγκληματίες μια απάντηση χωρεί:

- Θάνατος στους χιτλεροφασίστες κατακτητές! Πάλη μέχρι τη νίκη, την απελευθέρωση της Ελλάδας».

Το έγκλημα και ο ήρωας Ν. Σουκατζίδης

Την παραμονή της εκτέλεσης, οι δυνάμεις κατοχής πήγαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, όπου και επέλεξαν τα θύματά τους. Στον κατάλογο των θυμάτων, με τον αριθμό 71, υπήρχε το όνομα του Ακροναυπλιώτη Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Επρόκειτο για ένα νέο άνθρωπο, καλλιεργημένο, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, που όλα αυτά τα χρόνια ήταν η ψυχή των κρατουμένων του στρατοπέδου. Τους εμψύχωνε, τους βοηθούσε στην επικοινωνία με τους δικούς τους ανθρώπους και λόγω του ότι ήταν γνώστης της γερμανικής γλώσσας εκτελούσε και χρέη μεταφραστή για τους συντρόφους του, που ήταν υποχρεωμένοι να έρθουν σε επαφή με τον εχθρό. Τόσο πολύ σπουδαίος ήταν ο Ναπολέων, που είχε υποχρεώσει ακόμη και τους Γερμανούς να τον σέβονται.

Ναπολέων Σουκατζίδης, γράφει ο κατάλογος των μελλοθανάτων στον αριθμό 71. Ναπολέων Σουκατζίδης, ακούγεται από το στόμα εκείνου που έχει το μακάβριο έργο να διαβάσει τα ονόματα των αυριανών νεκρών. Και τότε επεμβαίνει ο διοικητής του στρατοπέδου.

- «Οχι εσύ! Οχι εσύ Ναπολέων! Οχι εσύ!». Αλλά ο Σουκατζίδης δεν ήταν απ' αυτούς που θα μπορούσαν να ζήσουν σε βάρος των άλλων.

Η απάντησή του θα μείνει αιώνιο σύμβολο αυτοθυσίας και ηρωισμού:

- «Δέχομαι, κύριε διοικητά, τη ζωή, με τον όρο πως δεν πρόκειται να την πάρω από άλλο κρατούμενο. Μόνο όταν η θέση μου μείνει κενή!».

Ο εχθρός δεν είχε σκοπό να κάνει τέτοια χάρη. Στο εκτελεστικό απόσπασμα έπρεπε να οδηγηθούν 200 κομμουνιστές. Ο Σουκατζίδης πήρε το δρόμο των συντρόφων του.

Από το δίπολο “πολίτης/κράτος” στο “έθνος/κράτος” και σε άλλα κομμουνιστικά παρόμοια...

Η σχετική αδυναμία του κράτους προκαλεί αμφιβολίες σχετικά με την ικανότητά του να αναπαράγει το σύνολο της κοινωνικής σχέσης. Χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι μ’ αυτό τον τρόπο αυτό αρνείται την ίδια του τη χρησιμότητα, ανακοινώνει απροκάλυπτα ότι σε σύντομο διάστημα δεν θα μπορεί πλέον να πληρώνει τις συντάξεις, ούτε να περιθάλπει τους αρρώστους, αλλά ούτε και να διασφαλίζει την «ακεραιότητα των αγαθών και των προσώπων», παρόλα αυτά, στο μεταξύ, αναμένοντάς τα, είναι ανάγκη να συνεχίσουν να πιστεύουν σ’ αυτό. Κρούει λοιπόν την καμπάνα όλων αυτών που μπορούν να χρησιμεύσουν για να δικαιολογήσουν την ίδια του την ύπαρξη και μ’ ένα μεγάλο άλμα, διακηρύσσει τη σύγκλιση της οικονομίας και του εθνικού αισθήματος. Για να μπορέσει να γίνει κοινωνικά αποδεκτή η οικονομική λιτότητα έχει απόλυτη ανάγκη την εθνική φλόγα. Είναι η κατάρρευση της εθνικής οικονομίας που τίθεται συνέχεια επί τάπητος. Εάν πρέπει να Θυσιαστεί μια επιχείρηση ή ένας ολόκληρος τομέας παραγωγικής δραστηριότητας, είναι πάντοτε για να σωθεί το σύνολο και τόσο το χειρότερο εάν γίνεται αντιληπτό ότι αυτή τη στιγμή το σύνολο είναι άδειο.

Μονάχα η τωρινή αδυναμία των εναλλακτικών δρόμων στο κράτος και στο έθνος παράγει και εξηγεί ακόμα αυτό το συνονθύλευμα απόψεων και συμπεριφορών, περισσότερο παθητικών παρά ενεργητικών, που σχηματίζουν σε τελική ανάλυση αυτή τη συναίνεση με την οποία εξακολουθούμε να σβήνουμε τη δίψα μας

(απόσπασμα από το “Crise de l’État-Nation” του J. Wajnsztejn και αναφέρεται στην Γαλλία. Ολόκληρο το κείμενο είναι δημοσιευμένο εδώ http://tempscritiques.free.fr/ )

Η ανανεωτική αριστερά στη χώρα μας χρησιμοποιεί εδώ και δεκαετίες στα κομματικά της ντοκουμέντα την έννοια του “Πολίτη”, που παραπέμπει στις σχέσεις Πολίτη/ Κράτους και τις αναδεικνύει ως κυρίαρχες σε αρκετά πεδία της πολιτικής πρακτικής της και στοχοθεσίας της. Αρκετοί αριστεροί - από αυτούς που στο παρελθόν έσκιζαν τα ιμάτιά τους στο όνομα της εργατικής τάξης αλλά σήμερα υπερασπίζονται την υποταγή της αριστεράς και του μαζικού κινήματος στους στόχους του “έθνους/κράτους” - κατηγορούσαν τότε όσους μιλούσαν στο όνομα του “Πολίτη” για ταξική προδοσία...

Τουλάχιστον αυτή η διάκριση Πολίτη/Κράτους αναδεικνύει ζητήματα σχετικά με τα δημοκρατικά και ανθρώπινα δικαιώματα και εμπεριέχει μια αντιπαλότητα προς τις κρατικές πολιτικές αναφορικά με τον αυταρχισμό της εξουσίας και τις διακρίσεις απέναντι σε κοινωνικές και εθνικές μειονότητες. Λοιπόν όλοι αυτοί οι αριστεροί, οι οποίοι παλαιότερα έκριναν ότι όλα αυτά τα θέματα που αφορούν στις σχέσεις πολίτη – κράτους εκφράζουν ένα στείρο ανθρωπισμό που εκτρέπει το μαζικό κίνημα από τα ταξικά του καθήκοντα, σήμερα εμφανίζονται ως υπερασπιστές του έθνους/κράτους που κινδυνεύει και αγωνίζονται να το σώσουν. Στα πλαίσια αυτής της “πατριωτικής” πολιτικής που έχουν ενστερνιστεί πρόσφατα, το παρακάνουν μάλιστα, αφού υπερασπίζονται περισσότερο τις “ανάγκες” και τα “δικαιώματα” του Κράτους παρά των Πολιτών...

Ο πιο συνηθισμένος τρόπος που πραγματώνονται αυτές οι δήθεν αριστερές πολιτικές, είναι ο ίδιος ακριβώς που χρησιμοποίησε και ο Κώστας Σημίτης για να διαμορφώσει τους όρους της εθνικής συναίνεσης στις πολιτικές της λιτότητας ώστε η εθνική οικονομία να εξυγιανθεί και να διευκολυνθεί η είσοδος της χώρας στην ΟΝΕ. Σήμερα λοιπόν επικαλούνται την σωτηρία της ίδιας εθνικής οικονομίας και αγωνίζονται και αυτοί όπως και ο Σημίτης, για την ανάπτυξη της “παραγωγικής βάσης” της χώρας και άλλα παρόμοια αστικά μυθεύματα. Οι πολιτικές προτάσεις των Ισνογκούτιδων της Αριστεράς, οι οποίοι θέλουν να γίνουν σατράπηδες της κρατικής πολιτικής για την οικονομία, δεν αφορούν το μαζικό κίνημα: δεν εντάσσονται στην κατεύθυνση της πολιτικής του αυτονομίας από το κράτος και το κεφάλαιο, αλλά αντίθετα αποτελούν διαχειριστικές προτάσεις της κρίσης του καπιταλισμού στα πλαίσια εθνικών στρατηγικών συγκρότησης του κεφάλαιου και αναβάθμισης της θέσης του στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Και αυτό συμβαίνει, είτε μιλάνε για στάση πληρωμών και έξοδο από την ΟΝΕ, είτε διεκδικούν μια καλύτερη θέση εντός της Ε.Ε. και των κυρίαρχων πολιτικών που την συγκροτούν σήμερα.

Το περιεχόμενο του εθνικισμού αυτής της Αριστεράς δεν προσδιορίζεται σε αντιπαράθεση με το φάντασμα του διεθνισμού. Αυτό το διεθνιστικό φάντασμα είναι κατασκεύασμα της ίδιας της πατριωτικής αριστεράς της Λ. Κανέλλη, του Μ. Θεοδωράκη και των συνοδοιπόρων τους, που έχει φτιαχτεί για να κατατροπώνεται εύκολα και ανώδυνα. Η πραγματική διάσταση αυτού του εθνικισμού αφορά την υποταγή του ταξικού στο εθνικό. Δεν πρόκειται για ένα συμπτωματικό λάθος, αλλά για συστηματική και μεδοδευμένη επιλογή. Η συντεταγμένη και συνειδητή προσχώρηση στην ιδεολογία του αστισμού γίνεται κάτω από το πρόσχημα της ήττας του υπαρκτού κομμουνισμού ως μια “ρεαλιστική πολιτική” για την κρίση. Αν διαβάσει κανείς το κείμενο “Ιδεολογία και Αριστερά” που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του “ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ” , διαπιστώνει πως αυτή η αριστερά όχι μόνον δεν έχει καταλάβει πραγματικά τίποτα από αυτή την κατάρρευση του υπαρκτού κομμουνισμού αλλά δεν έχει αφομοιώσει ακόμα επαρκώς τους αστικούς μύθους που προβάλει ως εναλλακτικές λύσεις...

O Χρ.Κορτζίδης πρωτοστατεί στον αγώνα διαχωρισμού κράτους και εκκλησίας.

Η εικόνα που αφαιρέθηκε

Σήμερα, ημέρα της πιο μεγάλης γιορτής της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας, θα αναφερθούμε σε μια πραγματικά σημαντική πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής του Ελληνικού – Αργυρούπολης. Πριν μερικές μέρες αφαίρεσε την εικόνα του Χριστού από την αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου με την αιτιολογία ότι αντιβαίνει στην αρχή της θρησκευτικής ελευθερίας. Δεν θα εκθέσουμε τα επιχειρήματα υπέρ του διαχωρισμού του Κράτους και της εκκλησίας, ούτε τα επιχειρήματα υπέρ της θρησκευτικής ελευθερίας. Είναι γνωστά και αποτελούν κοινό τόπο για το χώρο της Αριστεράς. Δεν λείπουν αυτά. Αυτό που απουσιάζει είναι πράξεις σαν και αυτές του Δήμαρχου Χρ. Κορτζίδη που τα κάνουν πράξη...

Μίκη ζεις, εσύ μας οδηγείς!

Ιδιαίτερα ικανοποιητικά εξελίσσεται η υγεία του Μίκη Θεοδωράκη και τις επόμενες ημέρες αναμένεται να πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο. Πριν μερικές ημέρες υπέστη γαστρεντερίτιδα, με αποτέλεσμα να νοσηλευθεί και να υποβληθεί σε σειρά εξετάσεων. Οι γιατροί εκτιμούν ότι την Κυριακή του Πάσχα θα γιορτάσει στο σπίτι του κοντά στα αγαπημένα του πρόσωπα.

Ο Άρχοντας της Σπίθας έχει μια ιδιαίτερη επιτυχία στο να εκφράζει σε κάθε πολιτική συγκυρία τις πιο λαθεμένες θέσεις. Από το γνωστό “Καραμανλής ή τανκς” της μεταπολίτευσης ως τον “Δεκέμβη”:

Βγάλτε τις κουκούλες από τους κουκουλοφόρους. Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά. Ανοίξτε δρόμους. Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά.

(Από τα ΝΕΑ: οι "μπάτσοι")

Τον καιρό της μεταπολίτευσης, αν και όλοι οι αντιστασιακοί τραγουδούσαν τα τραγούδια του, πολιτικά δεν τον εκτιμούσαν. Είναι λοιπόν εύκολα εξηγήσιμο γιατί η αναρρίχηση του Άρχοντα της Σπίθας σε αξιώματα και θέσεις της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας από την μεταπολίτευση και μετά είναι αντιστρόφως ανάλογη με την άνοδο του μαζικού κινήματος. Ο Μίκης Θεοδωράκης το 1974 κατέβηκε υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο της Ενωμένης Αριστεράς, όμως δεν κατάφερε να εκλεγεί. Το 1978 κατέβηκε υποψήφιος Δήμαρχος Αθηνών, όμως πάλι δεν κατάφερε να εκλεγεί.

Σήμερα όμως λαμβάνει βουλευτική σύνταξη, αφού έχει εκλεγεί δύο φορές ως βουλευτής του ΚΚΕ (1981 και 1985) και μία φορά ως βουλευτής της ΝΔ (1990 στο ψηφοδέλτιο της επικρατείας που έγινε και για πρώτη φορά υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση του Μητσοτάκη).

Την 1η Δεκεμβρίου 2010 ο Μίκης Θεοδωράκης ανακοίνωσε την ίδρυση Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών με την ονομασία “Σπίθα”. Ένα κομμάτι της αριστεράς απελπισμένο από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, εναπόθεσε τις ελπίδες του εκεί. Άλλοι πήγαν και γράφτηκαν και άλλοι σιγοντάρουν το εγχείρημα απ' έξω. Τις θέσεις μας για αυτή την πρωτοβουλία τις εκφράσαμε από την πρώτη στιγμή που έκανε την δημόσια εμφάνισή της και δεν θα τις επαναλάβουμε εδώ. Θα σταθούμε μόνον σε κάποιες πρόσφατες εξελίξεις, για τις οποίες μερικές κακές γλώσσες λένε ότι ήταν η αιτία που οδήγησε στο νοσοκομείο τον Άρχοντα της "Σπίθας". Τον τελευταίο καιρό, οι αντιθέσεις που εκδηλώθηκαν δημόσια και καταγράφτηκαν με τις αποχωρήσεις από την “συμβουλευτική επιτροπή” του Δ. Καζάκη και του Σ. Ληναίου αναδεικνύουν τα πραγματικά πολιτικά χαρακτηριστικά αυτής της κίνησης. Όμως αυτές οι αποχωρήσεις κάθε άλλο παρά διαλυτικό χαρακτήρα είχαν για το εγχείρημα της "Σπίθας". Αντίθετα επιτάχυναν τις εξελίξεις και ξεκαθάρισαν τα πράγματα με ρυθμούς ανάλογους με αυτούς που αυξάνει το χρέος της χώρας μας.

Η νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στην "Σπίθα", δεν προβλημάτισε αυτό το κομμάτι της Αριστεράς που ελλοχεύει σε ένα πλατύ φάσμα των πολιτικών μορφωμάτων της και επιδιώκει στρατηγικού τύπου συγκλίσεις με παρόμοια εγχειρήματα. Αντίθετα, οι πρόσφατες αποχωρήσεις από την "Σπίθα", διαμόρφωσαν το σκηνικό να αναδειχτούν ποιοι είναι οι πραγματικοί φίλοι της, οι οποίοι δεν κινούνται από υστεροβουλίες και εισοδιστικές αντιλήψεις, αλλά από πατριωτικά αισθήματα και καλοπροαίρετες αγωνίες για το καλό του τόπου. Είναι εκείνη η Αριστερά που αναγνωρίζει τον εαυτό της στην φράση της χρυσής ολυμπιονίκη Βούλα Πατουλίδου “για την Ελλάδα ρε γαμώτο”.

Αυτή η Αριστερά είναι στην πραγματικότητα η ίδια η Αριστερά που έβγαλε δυο φορές βουλευτή στο παρελθόν τον Μίκη Θεοδωράκη και βγάζει τώρα βουλευτή την Λιάνα Κανέλλη. Με τις ίδιες συνήθειες και τις ίδιες πολιτικές πρακτικές που είχε στο παρελθόν. Στις δύσκολες στιγμές, όταν στο εσωτερικό μέτωπο δεν τα πάμε καλά, επιστρατεύουμε την “διεθνιστική βοήθεια”. Και σήμερα, αν χάσαμε την μεγάλη πατρίδα του Σοσιαλισμού,  και δεν υπάρχουν τα σοβιετικά τανκς να αποκαταστήσουν τα πράγματα, όπως στην Πράγα και στην Βουδαπέστη, δεν πειράζει! Υπάρχουν ακόμα εφεδρείες στο εξωτερικό έτοιμες να ανταποκριθούν στις εκκλήσεις για αυτή την βοήθεια. Απέναντι λοιπόν στον Δ. Καζάκη και στον Σ. Ληναίο έχουμε να αντιπαρατάξουμε μια δυνατή και μεγάλη προσωπικότητα της Αριστεράς, ένα μέλος της “ΕΛΕ Εξωτερικού”, τον Κοστάντσο Πρέβε: Πρώτα απ’ όλα, υπάρχει για μένα ο ελληνικός λαός και δεύτερον υπάρχει και το ελληνικό έθνος. Υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι το ελληνικό έθνος είναι μια δεξιά έκφραση. Δεν συμφωνώ. Συμφωνώ με τον Μίκη Θεοδωράκη, ότι ο ελληνικός λαός και το ελληνικό έθνος συνδυάζονται. Αυτό δεν σηματοδοτεί κάτι ούτε προς τα δεξιά ούτε προς τ’ αριστερά. Το πρώτο και κύριο είναι ότι ελληνικός λαός πρέπει να επιζήσει. (από την συνέντευξη του Κοστάντσο Πρέβε στην Αριάδνη Αλαβάνου, εφημερίδα "δρόμος").

Μεγάλη Παρασκευή: Ανοίγουμε τα διόδια Αφιδνών στις 3 μ.μ.

Την Μεγάλη Παρασκευή θα ξανανοίξουν οι μπάρες στα διόδια των Αφιδνών από επιτροπές πολιτών της Αττικής, ξεκινώντας νέο γύρο κινητοποιήσεων που θα συνεχιστεί την Πρωτομαγιά. Το μέτωπο των διοδίων παρά τα μέτρα της πολιτείας, τα πρόστιμα και εξαντλητικές ποινές του ΚΟΚ, συνεχίζει να αντιστέκεται παραμένει ζεστό και συνεχίζει να αγωνίζεται για την κατάργηση των διοδίων.

Οι πολίτες αισθάνονται δικαιωμένοι από τις εξαγγελίες της κυβέρνησης για μείωση των διοδίων που θεωρούν ότι χωρίς τις δικές τους πιέσεις δεν θα γινόταν, επικρίνουν όμως τη στάση της να επιδοτήσει τους εργολάβους, χωρίς οι τελευταίοι να αναλαμβάνουν οποιοδήποτε κόστος.

Εικόνες από παλαιότερη κινητοποίηση του κινήματος κατά των διοδίων (09/01/2011)

Λιβύη: Ένα κείμενο τουΤαρίκ Αλί και η απάντηση της Ροσάνα Ροσάντα.

Αναδημοσίευση των κειμένων από την "ΕΠΟΧΗ"

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Ένας πόλεμος ενάντια στις αραβικές εξεγέρσεις

Του Ταρίκ Αλί

Η επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, με την κάλυψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, είναι τμήμα μιας ενορχηστρωμένης απάντησης για να φανεί η στήριξη του κινήματος που αντιτίθεται σε έναν ιδιαίτερο δικτάτορα, και κατ’ αυτόν τον τρόπο, να δοθεί ένα τέλος στις αραβικές εξεγέρσεις και να επιβεβαιωθεί ο δυτικός έλεγχος της κατάστασης, ανακόπτοντας την ορμή τους και τον αυθορμητισμό τους και επιδιώκοντας την παλινόρθωση του status quo.

Με τις ευλογίες της εκκλησίας επικυρώθηκε μια σημαντική νίκη του λαού της Κερατέας ενάντια στο Κράτος...

 Η αποχώρηση των δυνάμεων καταστολής από την Κερατέα είναι μια αναμφισβήτητη νίκη των κατοίκων γιατί σηματοδοτεί την ανατροπή κρατικών επιλογών που υποβάθμιζαν την περιοχή. Η σημασία αυτού του γεγονότος θα πρέπει να προβληματίσει την Αριστερά κυρίως για την "απουσία" της από αυτό το συμβάν. Αυτή η απουσία της δεν εντοπίζεται στην φυσική παρουσία και στην συμπαράσταση στον αγώνα των κατοίκων, αλλά στην κενότητα των θεωρητικών της εργαλείων και των πολιτικών της στρατηγικών να εντάξουν με συνεπή και οργανικό τρόπο παρόμοια συμβάντα στην στρατηγικές τους επιλογές για την αντικαπιταλιστική πάλη και την ανάδειξη ενός οράματος μιας άλλης κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό αυτής της αδυναμίας της Αριστεράς, η άνεση με την οποία το κράτος επένδυσε αυτή την πολιτική του ήττα με τα δικά του ιδεολογικά όπλα, αμβλύνοντας την ένταση της πολεμικής αντιπαράθεσης και επαναφέροντας τα πράγματα στην πρότερη κατάσταση. Η ανάδειξη ως κύριας πλευράς αυτής της αντίθεσης της αντιπαράθεσης ανάμεσα στους κατοίκους και τις δυνάμεις καταστολής  διευκόλυνε την κατάσταση για να πραγματοποιηθεί η εκεχειρία ανάμεσα σε αυτά τα αντίπαλα  στρατόπεδα. Τώρα, όλοι ευχαριστημένοι - ΜΑΤατζήδες και κάτοικοι -  πάνε να ψήσουν το πασχαλινό αρνί και να γιορτάσουν την ανάσταση του Κυρίου.... Όμως η αντίθεση ανάμεσα στα λαϊκά συμφέροντα και τις κρατικές πολιτικές, όπως αυτή εκδηλώθηκε στην περιοχή της Κερατέας από την αρχή αυτού του αγώνα, παραμένει ακόμα υπαρκτή και  δεν διευθετήθηκε οριστικά με την αποχώρηση των δυνάμεων καταστολής.

Με αυτά τα δεδομένα, πιστεύουμε ότι  - τώρα που τα πράγματα ηρέμησαν και δεν είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα τα πολεμικά ανακοινωθέντα - θα πρέπει ως αριστεροί να προβληματιστούμε σε βάθος και να προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε και τις σκοτεινές και δυσδιάκριτες πλευρές αυτού του συμβάντος, το οποίο ανοίγει περισσότερα ζητήματα για  την αριστερά από αυτά που εκ πρώτης όψεως φαίνεται να κλείνουν με την χθεσινή κατάληξη.  Προς αυτή την κατεύθυνση θα προσπαθήσουμε να εκθέσουμε τις απόψεις απόψεις με μια σειρά από κείμενα που θα ακολουθήσουν και να συμβάλουμε στον διάλογο που θεωρούμε ότι μόλις τώρα ανοίγει. 

Το κτύπημα της Τζούλιας στον "πατριωτισμό" των Ελλήνων...

Με αφορμή την εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου άνοιξαν ξανά οι συζητήσεις για την συγκρότηση του ελληνικού έθνους και του χαρακτήρα της επανάστασης του 21. Αναφέρουμε ενδεικτικά δυο κείμενα που δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα “αφορμή”: «Αθήνα, η πρωτεύουσα της Κάτω Αλβανίας» και  Το 1821 χωρίς δάφνες και στεφάνια

Όμως, ένα άλλο συμβάν στο χώρο του πολιτισμού, καταγράφει μια διαφορετική τομή στην αντιμετώπιση της ιστορίας του ελληνικού κράτους – έθνους. Αυτό το συμβάν προκάλεσε την ιερή αγανάκτηση  όλου του εθνικο-πατριωτικού τόξου. Αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα που εκφράζει αυτήν την αγανάκτηση και παρουσιάστηκε σε αρκετές εθνικοπατιωτικές ιστοσελίδες:

"Δείτε την πιο ξεφτιλισμένη γυναίκα του κόσμου!! Σε καμία χώρα, καμία στριπτιτζού ακόμα και στις τρίτες χώρες που εκδίδονται για επιβίωση δεν θα κοροίδευε και δεν θα ξεφτίλιζε την ιστορία των προγόνων της!! Ντυμένη Μπουμπουλίνα την 25η Μαρτίου κάνει στριπτίζ με την αθάνατη φωνή της Ειρήνης Παππάς ¨40 Παλικάρια από την Λειβαδιά¨ Σε έναν Τζολιά που είναι μαύρος!!! Ντροπιάζει ένα ολόκληρο έθνος που αιματοκυλήστηκε για τα για την ελευθερία του, ντροπιάζει την Μπουμπουλίνα που έδωσε όλα τα λεφτά της για τα πιστεύω της. Συνεχίστε ζώα να την τροφοδοτήτε αντί να την φτύσουμε που θα είναι το λιγότερο που της αξίζει..."

Διαδήλωση στην Αθήνα ενάντια στον Καντάφι από τη Λιβυκή κοινότητα της Ελλάδας - Μεγάλη επίθεση στην Μισράτα

Πραγματοποιήθηκε σήμερα Παρασκευή 15-04-11 και ώρα 5 το απόγευμα διαδήλωση από την Λιβυκή κοινότητα της Ελλάδας έξω από την πρεσβεία της Λιβύης κατά της σφαγής του άμαχου πληθυσμού και υποστήριξη της νέας κυβέρνησης της ελεύθερης Λιβύης. Στην προκήρυξη που εξέδωσαν μεταξύ άλλων αναφέρουν:

“- Επιμένουμε στο αρχικό δίκαιο αίτημα του Λιβυκού λαού ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΚΑΝΤΑΦΙ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΛΙΒΥΗ μετά από τη διεθνή καταδίκη του ως μη νόμιμο καθεστώς.

- Ζητούμε τη συμπαράσταση όλων να δώσουν το παρόν σ' αυτή τη διαδήλωση, προκειμένου να ασκήσουμε πιέσεις για να αποχωρήσει η δικτατορία του Καντάφι από τη χώρα μας και να αποφευχθεί κι άλλη αιματοχυσία αθώων πολιτών”

Η Μισράτα, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Λιβύης έχει στραγγαλιστεί από την πολιορκία του Καντάφι, που χρησιμοποιεί κάθε βράδυ βόμβες λευκού φωσφόρου κατα κατοικημένων περιοχών. Οι κάτοικοι δεν έχουν φύγει και αντιστέκονται με αυτοοργάνωση. Πεθαίνουν κάθε μέρα. Περισσότερες πληροφορίες εδώ:

http://feb17.info/

http://tinyurl.com/misrataplea

http://tinyurl.com/misratatranscript

http://www.livestream.com/libya17feb

http://libya-alhurra.tumblr.com/post/4653975821/bombing-of-habar-residential-area-misrata-and-the-

φασισμός: το πλιατσικολόγημα αριστερών θέσεων και η εκτροπή τους σε εθνικιστική πολιτική

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα "Gatouleas"

Μιλώντας για φασισμό και φασιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα, πάει το μυαλό μας στη Χρυσή Αυγή και τον Καρατζαφέρη. Πράγματι, η ρατσιστική και εθνικιστική τους ρητορεία καλύπτει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στην εμφάνιση του φασισμού και ναζισμού πριν από ένα αιώνα, ήταν η εκμετάλλευση της αντισυστημικής δυσαρέσκεια των μαζών και η προσπάθεια να κρυφτούν πίσω από αριστερό μανδύα.

"Οι Γερμανοί αγοράζουν Γερμανικά προϊόντα"

ναζιστική αφίσα της δεκαετίας του `30

Στην Γερμανία ο Χίτλερ είχε προτείνει ως όνομα του κόμματος Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα, ενώ στην Ιταλία ο Μουσολίνι ήταν στέλεχος του Σοσιαλιστικού κόμματος στον 1^ο παγκόσμιο πόλεμο.

Οι φασίστες δεν εμφανίζονταν σαν παράταξη της δεξιάς (όπως το ΛΑΟΣ ή η Χρυσή Αυγή), αλλά σαν εκδοχή του σοσιαλιστικού χώρου. Τσιμπολογούσαν από τα αιτήματα της αριστεράς, τα ανακάτευαν με εθνικές και ρατσιστικές διεκδικήσεις και χαρακτήριζαν τους εαυτούς τους σαν «αντικαπιταλιστές αλλά και αντι-μπολσεβίκοι, σοσιαλιστές».

Η Γερμανία στη δεκαετία του `20 πλήτωνταν από δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα που είχε επιβάλλει η Συνθήκη των Βερσαλλιών. Οι γερμανοί φασίστες προέβαλλαν την ανάγκη ενός υπερήφανου εθνικά Αρχηγού (Fuhrer), κι ενός πανίσχυρου Κράτους που θα εθνικοποιούσε τις τράπεζες και τα τραστ και θα διέγραφε μονομερώς το εξωτερικό χρέος της. Φυσικά, τα συνδύαζαν με ρατσιστική προπαγάνδα ενάντια στους μετανάστες και εβραίους.

Πράγματι, στα 1932, λίγο πριν αναλάβει ο Χίτλερ, η Γερμανία προχωρεί μονομερώς σε παύση πληρωμών και καταγγελία της Συνθήκης.Οι φασίστες είχαν καταφέρει να εκμεταλλευτούν την λαϊκή απέχθεια στο παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα και να τη στρέψουν σε μια τυφλή υποστήριξη ενός πιο βάρβαρου, πιο αμείλικτου καπιταλισμού που εμφανιζόταν, τάχα μου, σα Σοσιαλιστική εκδοχή στο εθνικό πλαίσιο της Γερμανίας.

Ήταν η πρώτη φορά, βλέπετε, που εμφανίστηκε «σοσιαλισμός» χωρίς εργατική εξουσία. Γιατί όλα τα «προγράμματα» μπορούν να αλλοιωθούν, να νοθευτούν, να πλιατσικολογηθούν… Ο εργατικός δημοκρατικός έλεγχος της παραγωγής και της κοινωνίας, όμως, είναι casus belli για κάθε επίδοξο «Σωτήρα».

Οι αποχωρήσεις του Δ.ΚΑΖΑΚΗ και του Σ.ΛΗΝΑΙΟΥ από την "ΣΠΙΘΑ" επιβεβαιώνουν τα αντιδραστικά χαρακτηριστικά αυτής της πολιτικής πρωτοβουλίας

Η αποχώρηση του Δ. Καζάκη και του Σ. Ληναίου από την ΣΠΙΘΑ, επαληθεύει με τον πιο πανηγυρικό τρόπο τις εκτιμήσεις μας (Ξεκίνησε η οικοδόμηση του “εθνικοσοσιαλιστικού” κινήματος στη χώρα μας με την συμμετοχή και την ανοχή της Αριστεράς!  και   Το “Δόγμα της Δίκαιης Ανισότητας” του Άρχοντα της ΣΠΙΘΑΣ και άλλα φαιδρά παρόμοια, κλπ) για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του νέου μορφώματος που επιχειρείται να συγκροτηθεί από αντιδραστικούς κύκλους.

Δημοσιεύουμε τις επιστολές που απέστειλαν προς τον Μ. Θεοδωράκη, χωρίς κανένα πρόσθετο σχόλιο:

Αγαπητέ Μίκη,

Όπως σας έχω εξηγήσει λεπτομερώς το πρόβλημα που αντιμετωπίζαμε ως οργάνωση δεν είχε σχέση τόσο με πρόσωπα, όσο με έναν μηχανισμό παρακράτους, ο οποίος ήθελε να αλώσει την Σπίθα και να την μετατρέψει σε μια νέου τύπου φασιστική οργάνωση. Τα ηνία κρατά συγκεκριμένο «ίδρυμα» πέραν του Ατλαντικού. Το ίδιο που κατασκεύασε την otpor στην Γιουγκοσλαβία και συνέβαλε στις «πορτοκαλί επαναστάσεις» στην Ουκρανία, την Γεωργία και αλλού.

Όμως, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις θεωρώ πλέον ότι το παρακράτος υπερίσχυσε. Έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να προστατέψω το όνομα, την ιστορία και κυρίως την υστεροφημία σας. Δυστυχώς απέτυχα.

Όπως σας είχα εξηγήσει εξαρχής, προσωπικά έχω αφιερωθεί στην ιδέα του νέου ΕΑΜ. Την παλεύω, με τις λιγοστές δυνάμεις που διαθέτω, πολύ καιρό πριν υπάρξει η Σπίθα. Θα συνεχίσω στον ίδιο δρόμο με την ακλόνητη πεποίθηση ότι το νέο ΕΑΜ θα γεννηθεί. Όχι γιατί το θέλω εγώ, αλλά γιατί είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για το λαό και την Ελλάδα. Όταν δημιουργηθεί - μιας και είναι σίγουρο ότι κάτι τέτοιο θα γίνει - προσωπικά θα βρίσκομαι στις γραμμές του, απλός στρατιώτης όπως ήμουν πάντα. Το δυστύχημα είναι ότι θα έχει απέναντί του και τους μελανοχιτώνες του παρακράτους που έχει διαλέξει τη Σπίθα για να τους εκκολάψει.

Αποχωρώ από την Σπίθα και την συμβουλευτικής σας, μιας και ο δρόμος που έχετε επιλέξει δεν έχει καμμιά σχέση με τον δικό μου.

Ευχαριστώ,
Δημήτρης Καζάκης

Αγαπητέ  Μίκη

Διάβασα σήμερα, στην επίσημη ιστοσελίδα,  την αναπάντεχη, ολοκληρωτική μεταστροφή της ΣΠΙΘΑΣ και  λυπήθηκα πάρα πολύ.

Όπως είναι φυσικό, μου είναι αδύνατο πλέον να συνεχίσω να βρίσκομαι δίπλα σου. Δεν μου το επιτρέπει ο χαρακτήρας μου, τον οποίο ξέρεις πολύ καλά.

Όπως ακριβώς έκανα κάθε φορά, στα 50 χρόνια της γνωριμίας μας που αποφάσιζες παρόμοιες, ακατανόητες, μεταστροφές. Θέλοντας πάντα να υπερασπιστώ το μεγάλο έργο σου και τους μεγάλους αγώνες σου που κάποιοι προσπαθούσαν και προσπαθούν,συστηματικά,να αμαυρώσουν.

Παραμένω μαχόμενος στις Ιδέες της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών της 1ης Δεκέμβρη και της 3ης Απρίλη.

Δεν θέλω όμως να έχω καμιά σχέση με την Κίνηση Εξαρτημένων Πολιτών της 11ης του Απρίλη 2011.-

Στέφανος  Ληναίος