Η κυβέρνηση «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ», το κόμμα και ο κόσμος του ΣΥΡΙΖA

 Αναδημοσίευση από το "rproject"

του Αντώνη Νταβανέλου

Στο σύντομο διάστημα που μεσολάβησε από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου διαπιστώνουμε καθημερινά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε την κυβέρνηση αλλά δεν κατέλαβε την εξουσία.

Η «σκλη­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση» θυ­λά­κων της πραγ­μα­τι­κής εξου­σί­ας –με εμ­βλη­μα­τι­κές τις προ­κλή­σεις στε­λε­χών της οι­κο­νο­μι­κής και δι­κα­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας, αλλά και μια πρώτη προει­δο­ποί­η­ση από τα ΟΥΚ στην πα­ρέ­λα­ση της 25ης Μαρ­τί­ου – υπεν­θυ­μί­ζουν σε όλους, αλλά και κυ­ρί­ως στην ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τη ση­μα­σία της συ­νε­δρια­κής-ιδρυ­τι­κής από­φα­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που έβλε­πε την κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς όχι ως «τε­λι­κό σταθ­μό» (όπου ανα­λαμ­βά­νε­ται το κα­θή­κον «σω­τη­ρί­ας της χώρας») αλλά, αντί­θε­τα, ως «με­τα­βα­τι­κό σταθ­μό» μέσα στη συ­νέ­χεια της πο­ρεί­ας προς τη γε­νι­κό­τε­ρη σο­σια­λι­στι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση.


Η όχι τόσο ισχυ­ρή (του­λά­χι­στον όσο νο­μί­ζουν πολ­λοί) θέση της κυ­βέρ­νη­σης «με κορμό τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ» πα­ρου­σιά­ζε­ται ασθε­νέ­στε­ρη αν ιδω­θεί μέσα στον διε­θνή συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης. Ο ασύ­στο­λος εκ­βια­σμός των δα­νει­στών, μέσω των ευ­ρω­παϊ­κών «θε­σμών» και του ΔΝΤ, επι­χει­ρεί να οδη­γή­σει την κυ­βέρ­νη­ση στο δί­λημ­μα: άμεση υπο­τα­γή ή γρή­γο­ρη κα­τάρ­ρευ­ση. Πα­ρα­φρά­ζο­ντας μια διά­ση­μη φράση των πρω­τα­γω­νι­στών της επο­χής της ρω­σι­κής επα­νά­στα­σης, θα μπο­ρού­σα­με και σή­με­ρα να εκτι­μή­σου­με: χωρίς μια νέα πο­λι­τι­κή ανα­τρο­πή στην Ευ­ρώ­πη (στην Ισπα­νία; στην Ιρ­λαν­δία;), χωρίς το ξέ­σπα­σμα μιας πο­λι­τι­κής αντε­πί­θε­σης του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς στη Γαλ­λία ή την Ιτα­λία, θα χα­θού­με... Η δια­πί­στω­ση αυτή δη­μιουρ­γεί πρό­σθε­τες υπο­χρε­ώ­σεις στο κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και στην ηγε­σία του. Η πο­λι­τι­κή μας οφεί­λει να δια­τη­ρεί «ζεστό» το κά­λε­σμα για πα­νευ­ρω­παϊ­κό ξε­ση­κω­μό για την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας.

Η συ­νει­δη­το­ποί­η­ση αυτών των δυ­σκο­λιών, που θα πρέ­πει να με­τα­φρα­στεί σε συ­γκε­κρι­μέ­νη μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή, δεν ξε­τυ­λί­γε­ται μέσα σε συν­θή­κες της δικής μας επι­λο­γής. Η υπο­χώ­ρη­ση του με­γά­λου ανα­τρε­πτι­κού κι­νή­μα­τος του 2010-12 (που εν πολ­λοίς δη­μιούρ­γη­σε τον μα­ζι­κό και εκλο­γι­κά νι­κη­φό­ρο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ) έχει δη­μιουρ­γή­σει τις συν­θή­κες της «ανά­θε­σης», της προ­σω­ρι­νής ανα­μο­νής για να απο­δει­χθεί η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα του «εκλο­γι­κού δρό­μου». Όμως αυτή η ανα­μο­νή πε­ριο­ρί­ζει τις πο­λι­τι­κές δυ­να­τό­τη­τές μας, η απου­σία της άμε­σης πα­ρέμ­βα­σης του κό­σμου στις εξε­λί­ξεις δη­μιουρ­γεί ευ­και­ρί­ες στους ντό­πιους και διε­θνείς αντι­πά­λους μας. Η όποια τα­κτι­κή αντο­χής μας μέσα στις προ­φα­νώς δύ­σκο­λες συν­θή­κες προ­ϋ­πο­θέ­τει την ανα­ζή­τη­ση πρω­το­βου­λιών που θα ξα­να­βά­λουν τον κόσμο στο προ­σκή­νιο.

Λο­γο­δο­σία

Η εκτί­μη­ση αυτή οδη­γεί κα­τευ­θεί­αν στον κρί­σι­μο ρόλο του κόμ­μα­τος ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Στα με­γά­λα μέσα ενη­μέ­ρω­σης η συ­ζή­τη­ση για το κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ φω­τί­ζε­ται με αρ­νη­τι­κό χρώμα: το κόμμα ως «βα­ρί­δι», που εμπο­δί­ζει την ηγε­σία να κάνει τις τολ­μη­ρές προ­σαρ­μο­γές (στις επι­θυ­μί­ες των δα­νει­στών και των αγο­ρών), το κόμμα ως φωλιά «κολ­λη­μέ­νων»-μαρ­ξι­στών, που δεν επι­τρέ­πουν στα «φω­τι­σμέ­να» στε­λέ­χη της κυ­βέρ­νη­σης και του κρά­τους να κά­νουν τα ανα­γκαία «ανοίγ­μα­τα» (π.χ. στο Πο­τά­μι) και να οδη­γή­σουν με ασφά­λεια τη χώρα στα ήρεμα νερά της Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, των συ­ναι­νέ­σε­ων, της προ­ό­δου και της ορι­στι­κής πα­ρα­μο­νής στο ευρώ.

Το κόμμα παί­ζει, πράγ­μα­τι, έναν ση­μα­ντι­κό «αμυ­ντι­κό» ρόλο. Μέσα στις συν­θή­κες των τε­ρά­στιων εσω­τε­ρι­κών και διε­θνών πιέ­σε­ων, είναι ανα­ντι­κα­τά­στα­τος πα­ρά­γο­ντας προ­κει­μέ­νου η κυ­βέρ­νη­ση να κρα­τη­θεί σε επαφή με το αρ­χι­κό πο­λι­τι­κό σχέ­διο και πρό­γραμ­μα. Ακρι­βώς γι’ αυτό η λο­γο­δο­σία προς τη βάση και τις Ορ­γα­νώ­σεις Μελών πρέ­πει να δια­φυ­λα­χτεί και να ενι­σχυ­θεί απο­φα­σι­στι­κά.

Επι­θε­τι­κά

Όμως αυτός ο αμυ­ντι­κός ρόλος δεν είναι αρ­κε­τός. Οι Ορ­γα­νώ­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ οφεί­λουν να πά­ρουν επι­θε­τι­κά πρω­το­βου­λί­ες που, επι­χει­ρώ­ντας να κι­νη­το­ποι­ή­σουν τον κόσμο, θα πιέ­ζουν πο­λι­τι­κά τους αντι­πά­λους όλων μας, δη­λα­δή τους με­γά­λους και επι­κίν­δυ­νους αντι­πά­λους της κυ­βέρ­νη­σης. Πρω­το­βου­λί­ες που θα διεκ­δι­κούν ρι­ζο­σπα­στι­κές αλ­λα­γές και κοι­νω­νι­κές κα­τα­κτή­σεις με βάση, αρ­χι­κά, τις προ­ε­κλο­γι­κές δε­σμεύ­σεις της ΔΕΘ, αλλά και συ­νο­λι­κό­τε­ρα με βάση το συ­νε­δρια­κό πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Για πα­ρά­δειγ­μα, οι δυ­να­τό­τη­τες της κυ­βέρ­νη­σης να αντι­στα­θεί στις εσω­τε­ρι­κές και διε­θνείς πιέ­σεις για ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, θα εξαρ­τη­θούν άμεσα από το να συ­νε­χί­σει ένας ολό­κλη­ρος κό­σμος να δρα ενά­ντια στο ΤΑΙ­ΠΕΔ, για την υπε­ρά­σπι­ση των δη­μό­σιων χώρων και αγα­θών, για να στα­μα­τή­σει το έγκλη­μα στις Σκου­ριές κ.ο.κ. Οι δυ­να­τό­τη­τες της κυ­βέρ­νη­σης να αντι­στα­θεί στην ισο­πέ­δω­ση της δη­μό­σιας υγεί­ας θα εξαρ­τη­θούν άμεσα από το εάν και κατά πόσο οι Ορ­γα­νώ­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα μπουν μπρο­στά στο χορό των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων, των απαι­τή­σε­ων, των ελ­πί­δων των ερ­γα­ζο­μέ­νων στην Υγεία, αλλά και της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας που χρη­σι­μο­ποιεί και χρειά­ζε­ται τα δη­μό­σια νο­σο­κο­μεία. Αυτά ασφα­λώς θα πρέ­πει να γί­νουν συ­ντε­ταγ­μέ­να, με πο­λι­τι­κή τα­κτι­κή, με πρό­γραμ­μα, αλλά επί­σης πρέ­πει να γί­νουν απο­φα­σι­στι­κά και γρή­γο­ρα. Γιατί ο χρό­νος δου­λεύ­ει, πλέον, για τους απέ­να­ντι.

Μο­νό­δρο­μος

Η επι­μο­νή στο ρι­ζο­σπα­στι­κό-αρι­στε­ρό πρό­γραμ­μα, η επι­μο­νή στη διεκ­δί­κη­ση του κό­σμου, η επι­μο­νή στην κοι­νω­νι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση, είναι μο­νό­δρο­μος για το κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ο μο­να­δι­κός δρό­μος και για την υπε­ρά­σπι­ση της κυ­βέρ­νη­σης που βρί­σκε­ται υπό την απει­λή της Σκύλ­λας και της Χά­ρυ­βδης, του ντό­πιου και του διε­θνούς κε­φα­λαί­ου.

Τα ΜΜΕ υπο­δει­κνύ­ουν με απέ­χθεια την ύπαρ­ξη στο εσω­τε­ρι­κό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μιας μαρ­ξι­στι­κής-ρι­ζο­σπα­στι­κής πτέ­ρυ­γας και ζη­τούν τον εξο­βε­λι­σμό της, ως προ­ϋ­πό­θε­ση για να ανα­γνω­ρί­σουν την κυ­βέρ­νη­ση ως «εξη­με­ρω­μέ­νη». Η «πτέ­ρυ­γα» αυτή είναι πραγ­μα­τι­κή και πλα­τύ­τε­ρη από ό,τι με­τρούν οι πάσης φύ­σε­ως «ανα­λυ­τές». Μέχρι σή­με­ρα απέ­δει­ξε πολ­λές φορές, πέρα από τα φυ­σιο­λο­γι­κά για ένα μα­ζι­κό κόμμα εν­δο-τα­σι­κά επει­σό­δια, ότι είναι πο­λύ­τι­μος και ανα­ντι­κα­τά­στα­τος πα­ρά­γο­ντας της πο­λι­τι­κής δυ­να­μι­κής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Όλος αυτός ο κό­σμος, που σε με­γά­λο βαθμό είναι μη κα­τα­γραμ­μέ­νος σε «τά­σεις», ανα­λαμ­βά­νο­ντας σή­με­ρα την αγω­νι­στι­κή ενερ­γο­ποί­η­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με βάση το αρι­στε­ρό-ρι­ζο­σπα­στι­κό πρό­γραμ­μα, είναι η δύ­να­μη που μπο­ρεί να ανοί­ξει τον ανα­γκαίο δρόμο. Το δρόμο της με­τα­βα­τι­κής πο­λι­τι­κής που, ξε­κι­νώ­ντας από τη διεκ­δί­κη­ση όσων προ­ε­κλο­γι­κά υπο­σχε­θή­κα­με, θα επι­μέ­νει στον γε­νι­κό­τε­ρο στόχο της ανα­τρο­πής.