Μετά τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τι;

(κλικ στην εικόνα για περισσότερα)

Οι επόμενες εκλογές θα καταγράψουν το τέλος της πιο μακρόχρονης μνημονιακής κυβέρνησης. Η κυβερνητική αλλαγή με τα σημερινά δεδομένα είναι βέβαιο ότι θα συμβεί. Αυτό που δεν έχει κριθεί - αν και είναι πολύ πιθανόν - είναι η κοινοβουλευτική αυτοδυναμία της ΝΔ. Η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει πολλά περιθώρια ελιγμών για να εξασφαλίσει μια μορφή συναίνεσης έστω και ως ανοχή και κανένα περιθώριο για να ανατρέψει την λαϊκή δυσαρέσκεια. Σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού, η δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση εκφράζεται ως ψήφος-τιμωρία. Η τιμωριτική ψήφος είναι συνήθως "τυφλή",  δεν χειραγωγείται από  "προγραμματικές διακηρύξεις" και άλλα παρόμοια. Λαμβάνει εκλογικά τον χαρακτήρα της στήριξης του "αντίπαλου" που μπορεί να νικήσει τον "εχθρό". Δηλαδή, στρέφεται προς την αξιωματική αντιπολίτευση, όποια και ν' είναι αυτή, ανεξάρτητα από τις "πολιτικές διαφορές" που την χωρίζουν από την κυβέρνηση...     

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει ν' «αγωνιστεί» για να παραμείνει μετά τις εκλογές ως αξιωματική αντιπολίτευση και να μην καταρρεύσει όπως το ΠΑΣΟΚ. Ο νέος δικομματισμός δεν έχει παγιωθεί στη χώρα μας και θέλει δουλειά πολύ για να επιβληθεί, παρόλο ότι εκλογικά υποβοηθείται από τον “αντικοινοβουλευτισμό”, που παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια.

Ποιά ευρήματα από την τελευταία δημοσκόπηση της PUBLIC ISSUE έθαψε η αριστερά και τα αξιοποιεί η κυβέρνηση;

Οξύνεται η ταξική πόλωση αλλά παράλληλα οι πολιτικοί σχηματισμοί της αριστεράς αδυνατούν να εκφράσουν σήμερα πολιτικά τον ένα πόλο αυτής της πόλωσης; Υπάρχει κάμψη του μαζικού κινήματος; Υπάρχει συντηρητική στροφή ενός μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα απέναντι στα οποία η Αριστερά δεν θα πρέπει να κλείνει τα μάτια της. Οι αυταπάτες για την ύπαρξη μιας εθνικής ενότητας του λαού απέναντι στους ιμπεριαλιστές και σε μια χούφτα ντόπιων μεγαλοαστών που είναι φερεφωνά τους, όχι μόνον κρύβουν τον βαθύ ταξικό χαρακτήρα της κρίσης αλλά τρέφουν και ψευδαισθήσεις για την “επαναστατικοποίηση” διαφόρων μικρομεσαίων στρωμάτων, τα οποία εξαθλιώνονται μέσα απ' αυτή την κρίση. 

Ο παραδοσιακός οικονομισμός της Αριστεράς την εμποδίζει να ανιχνεύσει τους όρους με τους οποίους η κυρίαρχη ιδεολογία σφραγίζει την έντονη ταξική κινητικότητα που συντελείται στη χώρα κάτω από τις πολιτικές των μνημονίων και του ΔΝΤ. Αν η Αριστερά δεν κατορθώσει να αποκτήσει την ιδεολογική ηγεμονία στην κοινωνία, σε τέτοιες συνθήκες κανένα πολιτικό της σχέδιο δεν μπορεί να λειτουργίσει προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, ακόμα και αν κληθεί να κυβερνήσει...

Να φύγουν ΤΩΡΑ από την ΒΟΥΛΗ τα κόμματα της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

Η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει χάσει και το τελευταίο ίχνος συναίνεσης. Λαμβάνει αποφάσεις ενάντια στην θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού. Διαχειρίζεται την τύχη της χώρας χωρίς καμία λαϊκή εξουσιοδότηση. Το κοινοβούλιο δεν υφίσταται πλέον ως δημοκρατικός θεσμός.

Η Αριστερά δεν μπορεί πλέον να νομιμοποιεί με την παρουσία της στην Βουλή την δημοκρατική εκτροπή της χώρας. Επιπλέον θα πρέπει να δηλώσει ότι οι αποφάσεις και οι συμβάσεις τις οποίες υπογράφει αυτή η κυβέρνηση  θεωρούνται παράνομες και δεν δεσμεύουν καμία επομένη κυβέρνηση για να τις εφαρμόσει.

Η πλήρης απονομιμοποίηση της Κυβέρνησης στο λαό καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις οι οποίες γίνονται τον τελευταίο καιρό. Επικαλούμαστε τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων επειδή ακριβώς αυτά έχουν τόσο βαρύνουσα σημασία για το πολιτικό σύστημα ώστε  "πολιτεύεται" με βάσει αυτά.  Αυτά λοιπόν τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων καταδεικνύουν στις πολιτικές ηγεσίες που στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου την τρομακτική έλλειψη συναίνεσης στις επιλογές τους. Παρουσιάζουμε μερικούς πίνακες από το πολιτικό Βαρόμετρο της Public Issue για τον Φεβρουάριο στους οποίους δεν αποδόθηκε η σημασία που έχουν γιατί το ενδιαφέρον των παρουσιάσεων αυτής της δημοσκόπησης μετατοπίστηκε στις θεαματικές πράγματι αλλαγές που σημειώνονται στα ποσοστά της δημοτικότητας των κομμάτων.(όλοι οι πίνακες της δημοσκόπησης είναι [εδώ]).