O πολιτικός αυνανισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ...

Παρακολουθώντας τον δημόσιο προσυνεδριακό διάλογο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το πρώτο που διαπιστώνει κάποιος είναι ότι αναφέρεται σε μια άλλη χώρα, η οποία βρίσκεται στα πρόθυρα μιας σοσιαλιστικής αλλαγής και το ζητούμενο είναι η περιφρούρηση των επαναστατικών κατακτήσεων του κινήματος από τους ρεφορμιστές και τους οπορτουνιστές...

Ακραίοι οπαδοί της θεωρίας του “ώριμου φρούτου” έχουν αποφανθεί πως έτσι κι αλλιώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταλάβει την εξουσία, αφού ο καπιταλισμός είναι σε βαθιά κρίση και όπου νάνε καταρρέει. Γιαυτό έχουν αναδείξει ως κύριο μέλημά τους τον πόλεμο ενάντια στον ρεφορμισμό. Έβγαλαν λοιπόν τα επαναστατικά τους σπαθιά οι σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και σφάζονται μεταξύ τους για τον ...ΣΥΡΙΖΑ! Πρωτοπόροι σε αυτόν τον αγώνα, ξεπέρασαν με τις πολιτικές τους πρακτικές ακόμα και τις πιο εσωστρεφείς συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες έχουν τάξει στον εαυτό τους να τον "ριζοσπαστικοποιήσουν", δηλαδή να τον κάνουν σαν τα μούτρα τους...

Aλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων

Αν κρίνει κάποιος από τις συμμετοχές και τον χαρακτήρα των ομιλιών, η εκδήλωση στην ΑΣΟΕ  θα μπορούσε  να χαρακτηριστεί ως η 1η κοινή εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΜΕΤΩΠΟΥ Α-Α, αν δεν απουσίαζε το ΝΑΡ από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ΔΕΑ από το ΜΕΤΩΠΟ Α-Α.

από την εκδήλωση της 11/1 στην ΑΣΟΕ με θέμα

"...ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Μέτωπο Ανατροπής"

Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμε

πως θ’ αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη

για την επιγραφήν αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων»,

μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται

για να τους οδηγούν και για να τους προστάζουν

σαν πολυτίμους υπηρέτας. Άλλωστε

μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς

Σπαρτιάτη βασιλέα γι’ αρχηγό

δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής.

A βεβαιότατα «πλην Λακεδαιμονίων».

Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.

Έτσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό·

και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτική

την μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός

που στ’ Άρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι:

που απ’ τ’ Άρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κ’ εσαρώθη.

Κι απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία,

την νικηφόρα, την περίλαμπρη,

την περιλάλητη, την δοξασμένη

ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά,

την απαράμιλλη: βγήκαμ’ εμείς·

ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας.

Εμείς· οι Aλεξανδρείς, οι Aντιοχείς,

οι Σελευκείς, κ’ οι πολυάριθμοι

επίλοιποι Έλληνες Aιγύπτου και Συρίας,

κ’ οι εν Μηδία, κ’ οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.

Με τες εκτεταμένες επικράτειες,

με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.

Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά

ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.

Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!

(Στα 200 π.Χ. -  Καβάφης Κ. Π.)

Σε επόμενο σημείωμά μας θα αναφερθούμε αναλυτικά στην εκδήλωση και θα παρουσιάσουμε σε video χαρακτηριστικά σημεία και τις εισηγήσεις.

Α. Χάγιος: Το μέτωπο της εποχής μας θα είναι αντικαπιταλιστικό, όχι αντιμνημονιακό

Συνέντευξη Άγγελου Χάγιου, εφημερίδα ΕΠΟΧΗ, Κυριακή 16/10/2011

Ερώτηση: Λίγες μέρες πριν την γενική απεργία της 19ης και 20ης Οκτώβρη πολλά δημόσια κτίρια βρίσκονται υπό κατάληψη ενώ κλιμακώνονται οι απεργιακές κινητοποιήσεις σε κάθε πόλη της χώρας. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση φαίνεται αμήχανη μπροστά στον γενικό ξεσηκωμό... 

Α. Χάγιος: Έχουμε αγωνιστική κίνηση ευρύτερων λαϊκών μαζών με πρωτόγνωρες μορφές κινητοποίησης, με στοιχεία πολιτικοποίησης και τάση υπέρβασης του υποταγμένου σε κυβέρνηση και εργοδοσία συνδικαλισμού. Είμαστε σε σημείο καμπής μιας μεγαλύτερης κοινωνικής και πολιτικής σύγκρουσης που ωριμάζει στην ελληνική κοινωνία. Όλο και μεγαλύτερο τμήμα εργατικών και λαϊκών μαζών κατανοεί ότι κινδυνεύει η ίδια η ζωή του από μια πολιτική άγριας εκμετάλλευσης. Από τη στρατηγική του κεφαλαίου που εφαρμόζει η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με την ΕΕ και ΔΝΤ, με τη στήριξη όλων των αστικών δυνάμεων.

Ερώτηση: Το ποτάμι, δηλαδή, δεν γυρίζει πίσω. Τι έπεται;

Α. Χάγιος: Είναι βαθύτερη η τάση σύγκρουσης με την αστική πολιτική. Ωστόσο, ακόμα και αυτό το πρωτόγνωρο λαϊκό κίνημα είναι ανεπαρκές για να ανατρέψει πραγματικά τον αντεργατικό αρμαγεδώνα. Είναι ανάγκη να πολιτικοποιηθεί με στόχο δράσης να ρίξει την κυβέρνηση και να αποκρούσει κάθε κυβέρνηση κοινωνικού πολέμου. Αυτό αποτελεί το πρώτο αποφασιστικό βήμα για να μπει με όρους κινήματος η διαγραφή του χρέους, η ρήξη και η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ, η αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου και του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού για να πάρουμε πίσω τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι αλλά τον ιδιοποιείται μια χούφτα καπιταλιστών.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Μια συνδιάσκεψη χωρίς κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον

Ακολουθώντας τα πρότυπα των συνεδρίων των κομμουνιστικών κομμάτων - όπου τα κρίσιμα ζητήματα έχουν εκ των προτέρων διευθετηθεί και οι εργασίες των συνεδρίων απλώς επικυρώνουν τις προειλημμένες αποφάσεις - 1η πανελλαδική συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν παρουσιάζει κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Το οργανωτικό έχει ήδη επιλυθεί, προς θετική κατεύθυνση, όμως στο πολιτικό δεν προβλέπεται καμία σοβαρή αλλαγή. Θα επιβεβαιωθεί για μια ακόμα φορά το πολιτικό πλαίσιο που έχει προσδιοριστεί από το ιδρυτικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οι πολιτικές διαφορές παραμένουν και θα συνεχίσουν να καταγράφονται μέσα από την αυτοτελή δράση και άσκηση πολιτικής από τις επί μέρους συνιστώσες του εγχειρήματος. Αν κρίνουμε από τον τρόπο που ήδη έχουν διαφανεί -τόσο στα πλαίσια πρωτοβουλιών εντός του χώρου της Αριστεράς, αλλά και σε πρακτικές δράσεις στο συνδικαλιστικό και λαϊκό κίνημα γενικότερα - δεν φαίνεται να ακολουθούν συγκλίνουσες τροχιές.

Το πολιτικό στοίχημα στο οποίο θα κριθεί το μέλλον του εγχειρήματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν προσδιορίζεται ούτε από τους μικροσυσχετισμούς ανάμεσα στις συνιστώσες της, ούτε καν αν έχει την δυναμική να μετεξελιχθεί σε ένα ενιαίο πολιτικό φορέα, ο οποίος θα εκφράζει τον κόσμο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Σε αυτά ζητήματα θα κρινόταν αν η πολιτική συγκυρία δεν είχε τα χαρακτηριστικά μιας διευρυμένης κρίσης του πολιτικού συστήματος. Η τομή που ήδη έχει ξεκινήσει δεν επιτρέπει λαθροβιώσεις στο πολιτικό σκηνικό. Αύριο θα επιβιώσουν μόνον πολιτικά σχήματα τα οποία θα έχουν αποκτήσει στοιχειώδη κοινωνικά ερείσματα στην ελληνική κοινωνία. Δυστυχώς - όχι μόνον για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά για όλη την Αριστερά - αυτά τα ερείσματα ολοένα και περισσότερο μειώνονται ανεξάρτητα αν διατηρούνται ή αυξάνονται παροδικά τα εκλογικά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις.