Αναρτήσεις
Οξύνεται η ταξική πόλωση αλλά παράλληλα οι πολιτικοί σχηματισμοί της αριστεράς αδυνατούν να εκφράσουν σήμερα πολιτικά τον ένα πόλο αυτής της πόλωσης; Υπάρχει κάμψη του μαζικού κινήματος; Υπάρχει συντηρητική στροφή ενός μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας;
Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα απέναντι στα οποία η Αριστερά δεν θα πρέπει να κλείνει τα μάτια της. Οι αυταπάτες για την ύπαρξη μιας εθνικής ενότητας του λαού απέναντι στους ιμπεριαλιστές και σε μια χούφτα ντόπιων μεγαλοαστών που είναι φερεφωνά τους, όχι μόνον κρύβουν τον βαθύ ταξικό χαρακτήρα της κρίσης αλλά τρέφουν και ψευδαισθήσεις για την “επαναστατικοποίηση” διαφόρων μικρομεσαίων στρωμάτων, τα οποία εξαθλιώνονται μέσα απ' αυτή την κρίση.
Ο παραδοσιακός οικονομισμός της Αριστεράς την εμποδίζει να ανιχνεύσει τους όρους με τους οποίους η κυρίαρχη ιδεολογία σφραγίζει την έντονη ταξική κινητικότητα που συντελείται στη χώρα κάτω από τις πολιτικές των μνημονίων και του ΔΝΤ. Αν η Αριστερά δεν κατορθώσει να αποκτήσει την ιδεολογική ηγεμονία στην κοινωνία, σε τέτοιες συνθήκες κανένα πολιτικό της σχέδιο δεν μπορεί να λειτουργίσει προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, ακόμα και αν κληθεί να κυβερνήσει...
