Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή;

Οι κκ.Ζουράρις (αριστερά), εκ των πιο ενεργών μελών του «Δικτύου 21», και ο δημοσιογράφος και εκδότης του περιοδικού «Αρδην» κ. Γ. Καραμπελιάς παρακολουθούν την ομιλία Σαμαρά.

(φωτό και λεζάντα από το "Βήμα" 27.6.2010)

(Και ο Γ. Καραμπελιάς συστρατεύεται στο όραμα της “παραγωγικής ανασυγκρότησης” )

Ένα κομμάτι της Αριστεράς θεωρεί ότι το όραμα της ανατροπής του καπιταλισμού και η οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας περνάει μέσα από το αστικό όραμα της “παραγωγικής ανασυγκρότησης” της χώρας. Για αυτό το “όραμα” έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν αναλυτικά, όπως εδώ:

1. Η “εθνική παραγωγική ανασυγκρότηση” ως “ετεροχρονισμός” των λαϊκών απαιτήσεων
2. Ο αστικός μύθος της “παραγωγικής ανασυγκρότησης” της χώρας...
3. Μια επισήμανση για κοινά ερμηνευτικά σχήματα - μύθους της Αριστεράς και της Δεξιάς...
4. Στόχος 13ος…
5. Για την “παραγωγική” ανασυγκρότηση της χώρας ρε γαμώτο!..
6. Παραγωγική ανασυγκρότηση και παραγωγικές σχέσεις
7. Πόσα κοινά σημεία έχει το αμερικάνικο όνειρο με τα προγράμματα της Αριστεράς για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας;
8. Η “παραγωγική ανασυγκρότηση”: ο νέος εθνικός μύθος που όλους μας ενώνει!
9. Αρκετοί οπαδοί της «παραγωγικής ανάπτυξης» της χώρας θα ζήλευαν σήμερα αυτή την επιτυχία της χούντας της 21ης Απριλίου...

Παρουσιάζουμε ένα κείμενο του Γιώργου Καραμπελιά που καλεί σε συστράτευση στο εθνικό όραμα της “παραγωγικής ανασυγκρότησης” της χώρας και αναπαράγει με ανάγλυφο τρόπο της κυρίαρχες αστικές αφηγήσεις για την ερμηνεία της κρίσης και το διέξοδο απ' αυτήν. Δυστυχώς, σήμερα αρκετοί αριστεροί (κυβερνητικοί και αντικυβερνητικοί)  θα προσυπέγραφαν αυτές τις απόψεις:

Με εθνική συναίνεση προχωρά η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας....

Πριν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία, (Σεπτέμβρης 14)  σε ένα κείμενο κριτικής στις προγραμματικές του θέσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση (Εδώ: Η “εθνική παραγωγική ανασυγκρότηση” ως “ετεροχρονισμός” των λαϊκών απαιτήσεων) επισημαίναμε: 

Όταν ο Α. Τσίπρας συναντά τον ΣΕΒ, δεν βγάζει από το τσεπάκι την θέση της “αναδιανομής” αλλά την “παραγωγική ανασυγκρότηση” και από αυτή την θέση υπόσχεται μείωση του ενεργειακού κόστους και άλλα παρόμοια. Όταν συναντά τις ενώσεις των “μικρομεσαίων” δίνονται υποσχέσεις για την ενίσχυση της “υγιούς επιχειρηματικότητας”, ως μέσου που θα συμβάλει στην “εθνική παραγωγική ανασυγκρότηση” της χώρας και την ανάπτυξη της “πραγματικής οικονομίας”. Ακόμα και απέναντι στους ανέργους, η “εθνική παραγωγική ανασυγκρότηση” προβάλλεται ως ο κεντρικός πολιτικός στόχος που θα δώσει την οριστική λύση στο πρόβλημά τους.

Ο Α. Τσίπρας δεν έκανε καμία "κωλοτούμπα" σε αυτό το θέμα. Συνεχίζει να παραμένει συνεπής στις απόψεις του. Σήμερα, παρουσιάζουμε ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα για το πως πράγματι η κυβερνητική πολιτική συμβάλει να επιτευχθεί αυτός ο εθνικός στόχος της «παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας» μας:

ΔΕΗ – ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ: ΤΑ ΠΗΡΕ ΟΛΑ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ

Αναδημοσίευση από το "κόκκοι"

Το Αλουμίνιον, πρώην ΠΕΣΙΝΕ, είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής ενέργειας της χώρας και ένας από τους μεγαλύτερους ρυπαντές. Βρίσκεται στη Βοιωτία στον κόλπο της Αντίκυρας. Η αποικιακή συνθήκη με την οποία δημιουργήθηκε απαίτησε χιλιάδες στρέμματα απαλλοτριωμένα για το ίδιο το εργοστάσιο και τον εργατικό του οικισμό τα Άσπρα Σπίτια την δεκαετία του 60. Επέβαλλε επίσης εξευτελιστική τιμή για το ρεύμα και φυσικά δωρεάν βωξίτη που προέρχεται από ξεκοίλιασμα της Γκιώνας, του Παρνασσού και του Ελικώνα. Επιπλέον χρησιμοποίησε τον Κορινθιακό ως δωρεάν χαβούζα για εκατομμύρια τόνους μεταλλουργικά απόβλητα που έχουν καλύψει το βυθό μέχρι την …Πελοπόννησο. Τέλος μαζί με ένα δυο ακόμη εξορυκτικές εταιρείες καταδίκασαν τις ακτές της Βοιωτίας και τη Φωκίδα σε ελάχιστη πρόσβαση επισκεπτών, προκειμένου να ενισχυθεί η εξάρτηση από τη μεταλλουργία.

Αρκετοί οπαδοί της «παραγωγικής ανάπτυξης» της χώρας θα ζήλευαν σήμερα αυτή την επιτυχία της χούντας της 21ης Απριλίου...

περισσότερα εδω:
Τρεις στιγμές της Siemens: Από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην χούντα του Παττακού, και στον Μητσοτάκη, τον Χριστοφοράκο και τον Χριστόδουλο

Π. Σωτήρης: παράδειγμα προς αποφυγή...

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

( με αφορμή το κείμενο: ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ, ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ )

Ο Π. Σωτήρης έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να γράφει ωραία χωρίς όμως να λέει τίποτα το καινούργιο ή το διαφορετικό για τα θέματα στα οποία αναφέρεται. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί “ακραίος” στις εκφράσεις του, ούτε έχει κάτι κοινό με τον λαϊκισμό με τον απευθύνονται στο ποίμνιο της Αριστεράς από τις στήλες του “ΕΝΙΚΟΥ” οι δίδυμοι “Παπουλάκοι” της οι οποίοι φιλοξενούνται συχνά στις στήλες του iskra.gr. Είναι διαβασμένος και αρκετά προσεκτικός στο πως διατυπώνει τις σκέψεις του. Κάτι δηλαδή σαν τον Α. Μπαλτά της ΛΑΕ. Δείτε με πόσο ευπρεπή και εύσχημο τρόπο ξεκινάει την υπεράσπιση του “κόμματος της δραχμής”:

Εδώ και αρκετό καιρό οι τοποθετήσεις όσων ρευμάτων της Αριστεράς αναφέρονται στην κεντρικότητα της ανάκτησης της νομισματικής κυριαρχίας και συνολικά της ρήξης με την ΕΕ, ως αφετηρία μιας πορείας ανατροπών και μετασχηματισμών, έχουν λοιδορηθεί με κάθε δυνατό τρόπο.

Εντάξει, δεν θα μας πιάσουν και τα κλάματα για την λοιδορία που υφίστανται αυτοί οι σύντροφοί. Όμως  όταν το διαβάζετε δεν σας κάνει να νιώσετε μια συμπόνοια και είσαστε πλέον έτοιμοι να εκδηλώσετε απέναντί τους την αλληλεγγύη σας, σαν τον Άρη Χατζηστεφάνου προς τον Γιάνη Βαρουφάκη; (εδώ: Είμαστε όλοι Βαρουφάκης ) 

Ας πάμε τώρα στην τελευταία φράση του κειμένου:

Σε τελική ανάλυση τι άλλο είναι το αίτημα του σοσιαλισμού, παρά το αίτημα μιας ανοιχτόκαρδης πατρίδας που να χωράει πραγματικά όλο το έθνος των εργαζομένων”.

Παραγωγική ανασυγκρότηση και παραγωγικές σχέσεις

Αναδημοσίευση από το RProject.gr 

του Ηλία Ιωακείμογλου 

Παρόλο που εξετάσαμε τη διαδικασία παραγωγής κάτω από δύο διαφορετικές οπτικές γωνίες 1) ως εργασιακή διαδικασία και 2) ως διαδικασία αξιοποίησης, εννοείται ωστόσο ότι πρόκειται για μια μοναδική και αδιαίρετη εργασιακή διαδικασία. Δεν εργαζόμαστε δύο φορές, μια φορά για να δημιουργήσουμε χρήσιμο προϊόν, δηλαδή μια αξία χρήσης, μετασχηματίζοντας τα μέσα παραγωγής σε προϊόντα, και μια δεύτερη φορά για να δημιουργήσουμε αξία και υπεραξία, για να αξιοποιήσουμε την αξία». Καρλ Μαρξ, «Αποτελέσματα της άμεσης διαδικασίας παραγωγής»

Έχει, άραγε, νόημα να συ­ζη­τή­σου­με σή­με­ρα για την πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση, σή­με­ρα που οι δικές μας πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις, είτε αυτές που απο­χώ­ρη­σαν από τον με­ταλ­λαγ­μέ­νο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και ητ­τή­θη­καν στις εκλο­γές είτε αυτές που υιο­θέ­τη­σαν την αποχή ως πο­λι­τι­κή στάση, βρί­σκο­νται πιο μα­κριά όσο ποτέ από την κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία; Μια τέ­τοια συ­ζή­τη­ση έχει νόημα, επει­δή ανα­φέ­ρε­ται στη γε­νι­κή πο­λι­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση που θα πάρει το υπό κα­τα­σκευή αρι­στε­ρό ρι­ζο­σπα­στι­κό μέ­τω­πο, ήδη από την πρώτη στιγ­μή της ύπαρ­ξής του, στα ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν την ερ­γα­σία, την πα­ρα­γω­γή και τους θε­σμούς που τη συ­νο­δεύ­ουν.

Πόσα κοινά σημεία έχει το αμερικάνικο όνειρο με τα προγράμματα της Αριστεράς για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας;

Δείτε τα παρακάτω προπαγανδιστικά video της κυβέρνησης των ΗΠΑ που προβάλλουν τα  έργα και τα προγράμματα  της πολιτικής του New Deal που  εφάρμοσε ο Ρούσβελτ με στόχο την έξδοδο από την Μεγάλη Ύφεσης Σημειώστε την χρονολογία 1930. Ένα χρόνο μετά την κρίση του 29 και το αμερικάνικο κράτος έχει  ήδη “πρόγραμμα” και μάλιστα το θέτει σε εφαρμογή.

Έχει ενδιαφέρον η σύγκριση με το σήμερα και τα περιεχόμενα των προγραμμάτων της Αριστεράς για την “παραγωγική ανασυγκρότηση” της χώρας και άλλους παρόμοιους στρατηγικούς σχεδιασμούς για την έξοδο από την κρίση. Αν είστε γραφειοκράτες στην πολιτική σκέψη , θα μείνετε μόνον στις διαπιστώσεις αρκετών ατελών "προγραμματικών" αντιγραφών από τα αμερικανάκια της δεκαετίας του 30. Δεν θα σας αγγίξει  η σειρά των ιδεολογικών ταυτίσεων ( δεν αφορούν μόνον στο "όραμα" μιας άλλης κοινωνίας και την  θριαμβική κατάφαση της"προόδου" γενικώς, αλλά και στην "καθημερινότητα" της ζωής)  που έχουν όμως τεράστια κοινωνική και πολιτική σημασία. Ποιές είναι αυτές οι ταυτίσεις;

συμβολή για μια ταχύρυθμη,"πράσινη" ανάπτυξη ...και όχι μόνο

Ο Γιάννης Δραγασάκης έχει αναφερθεί συχνά στο παρελθόν στην αναζήτηση “ανορθόδοξων τρόπων” για την αντιμετώπιση της κρίσης. Όμως, ούτε στις προγραμματικές της διακηρύξεις, ούτε στην πολιτική πρακτική της νέας κυβέρνησης δεν είδαμε κάτι ανάλογο. Τις τελευταίες μέρες μάλιστα, άρχισαν να γίνονται συζητήσεις για την αύξηση των εσόδων του κράτους με την αύξηση της φορολογίας στα τσιγάρα και σε άλλα ανάλογα προϊόντα που θεωρούνται “είδη πολυτελείας”, δηλαδή μέτρα συμβατικά με αμφίβολη αποτελεσματικότητα.

Η “εθνική παραγωγική ανασυγκρότηση” ως “ετεροχρονισμός” των λαϊκών απαιτήσεων

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

(13/01/2010)    ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ:

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Φ. Κουβέλης

απευθύνει χαιρετισμό σε δείπνο προς τιμήν του Λ. Κύρκου...

...Αν κάποιος αναζητά σήμερα τις “υλικές” και όχι τις ιδεολογικές “ρίζες” του ΣΥΝασπισμού (της ριζοσπαστικής Αριστεράς) , εύκολα διαπιστώνει πως ηγεμομεύουν και ελέγχουν τον κομματικό μηχανισμό του, δυο βασικοί πολιτικοί χώροι: είναι το πολιτικό προσωπικό του ΣΥΝασπισμού(της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας) και το πολιτικό προσωπικό του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ. Η “ιστορική σύγκλιση” τους δεν οικοδομήθηκε τώρα αλλά έχει τις “ρίζες” της στην εποχή την έναρξης της επιβολής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην χώρα μας...

Mια απάντηση στο άρθρο του Ευκλείδη Τσακαλώτου:

“Οι ρίζες του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ”

Ο Ε. Τσακαλώτος επιχειρεί να αναδείξει τις ρίζες και τις ιδεολογικές καταβολές (σοσιαλδημοκρατία, μαρξιστική παράδοση, κινήματα της αντιπαγκοσμιοποίησης) του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Πράγματι το περιεχόμενο του άρθρου είναι συνεπές με τον τίτλο του.

Όμως, αυτή η προσέγγιση όσο ειλικρινής και να είναι ως προς τις προθέσεις της και τεκμηριωμένη ως προς την επιχειρηματολογία της, αναδεικνύει ταυτόχρονα την πολιτική ανεπάρκεια του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ: Τόσο η σοσιαλδημοκρατία, όσο και η παραδοσιακή Αριστερά και το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα δεν ανέτρεψαν ούτε την ηγεμονία της ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού στην κοινωνία, ούτε τις πολιτικές του, όπως αυτές αποκρυσταλλώνονται στην αναδιάρθρωση του κράτους και της οικονομίας.

Ενεργειακό κόστος στη βιομηχανία - Μια αριστερή προσέγγιση

Η  δήλωση του Α. Τσίπρα  «μειώνουμε το ενεργειακό κόστος της βιομηχανίας» που απευθυνόταν προς τους βιομηχάνους (Με ποιούς συστρατεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ;) έχει προκαλέσει αρκετές συζητήσεις εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ. Δημοσιεύουμε ένα κείμενο που διαφωτίζει αρκετές πλευρές αυτού του ζητήματος.

Αναδημοσίευση από την "αυγή"

Των Κίλια Βασίλη, Ψαρρέα Πέτρου και Χαρίτση Αλέξη

Πακέτο μέτρων ύψους 150 εκατ. € ανακοίνωσε η κυβέρνηση, δια του αρμόδιου υφυπουργού, για την ελάφρυνση του ενεργειακού κόστους της βαριάς (και όχι μόνο) βιομηχανίας. Εδώ και μήνες το θέμα του ενεργειακού κόστους της βιομηχανίας βρισκόταν στην επικαιρότητα με αρθρογραφία στην οποία αναπτύσσονταν επιχειρήματα σύμφωνα με τα οποία η βιομηχανία της χώρας «στενάζει» λόγω του υψηλού ενεργειακού κόστους και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στον διεθνή ανταγωνισμό. Η επιχειρηματολογία συχνά κατέληγε στο συμπέρασμα ότι μεγάλοι όμιλοι, πυλώνες του βιομηχανικού κλάδου, θα οδηγηθούν σε συρρίκνωση δραστηριοτήτων, ενδεχομένως και σε κλείσιμο.

Η “παραγωγική ανασυγκρότηση”: ο νέος εθνικός μύθος που όλους μας ενώνει!

...Στο όνομα της “παραγωγικής ανασυγκρότησης” της χώρας ο ΣΥΝασπισμός αποδέχτηκε το Μάαστριχ και την σύνδεση του “μισθού με την παραγωγικότητα” που άνοιξε τον δρόμο για την επιβολή των ελαστικών σχέσεων εργασίας και κατάργησε την συλλογική διαπραγμάτευση της εργασίας. Στο όνομα της “παραγωγικής ανασυγκρότησης” της χώρας αναρριχήθηκαν τα στελέχη του στον κρατικό μηχανισμό και τέθηκαν στην υπηρεσία του πασοκικού κράτους...

Ο Ζακ Ρανσιέρ σε μια πρόσφατη συνέντευξη του (Η μόνη καλά οργανωμένη τάξη είναι οι καπιταλιστές) στην “αυγή”, ευχόμενος την καλύτερη δυνατή επιτυχία στον ΣΥΡΙΖΑ, είχε εκφράζει τις επιφυλάξεις του για τα όρια του κοινοβουλευτισμού με την επισήμανση: Ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα μπορεί να καταφέρει κάτι μόνο αν έρθει σε ρήξη με τη λογική του συστήματος.

Με ποιούς συστρατεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ;

ενός μέλους από τον ΣΥΡΙΖΑ των μελών

Με τον τίτλο «Αναγκαία η συστράτευση των παραγωγικών δυνάμεων», που απέδωσε στον Αλέξη Τσίπρα, η Αυγή (14/2/2014) παρουσίασε τον ρόλο του μεγάλου κεφαλαίου στη νέα εποχή της κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην εκδήλωση της ιστοσελίδας TVXS.gr με θέμα την παραγωγική ανασυγκρότηση, στην οποία πήραν μέρος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Σταθάκης, η αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ευρωβουλευτής ΠΑΣΟΚ Άννυ Ποδηματά, ο βουλευτής ΝΔ Προκόπης Παυλόπουλος και ο ευρωβουλευτής της Ομάδας Φιλελεύθερων και Δημοκρατών Θεόδωρος Σκυλακάκης, τέθηκαν οι βάσεις της προσέγγισης βιομηχάνων και ΣΥΡΙΖΑ.

Κι αν το κεφάλαιο του μέλλοντος δεν μας έχει ανάγκη;

Αναδημοσίευση από το "lifo.gr"

Του Γιάνη Βαρουφάκη

Αγναντεύοντας από το παράθυρό μου, στο Όστιν του Τέξας, παρατήρησα ένα μεγάλο σύννεφο σκόνης στο βάθος του ορίζοντα. Προχθές που πέρναγα από εκεί ξαφνιάστηκα με τη θέα του τεράστιου εργοτάξιου όπου οι μπουλντόζες και τα μηχανήματα δούλευαν ασταμάτητα, παράγοντας τη σκόνη που τράβηξε την προσοχή μου. Από την όψη του υπό οικοδόμηση κτιρίου φαινόταν ότι (ευτυχώς) δεν έχτιζαν ούτε νέο εμπορικό κέντρο ούτε και σύμπλεγμα κατοικιών. Όχι, επρόκειτο για μεγάλο βιομηχανικό κέντρο.

Αν και στην αρχή δεν το πρόσεξα, μετά από λίγα λεπτά συνειδητοποίησα ότι κάτι έλειπε από αυτό το εργοτάξιο: οι άνθρωποι! Για την ακρίβεια, μέτρησα τρεις. Και οι τρεις τους, με τα κράνη και τη στολή προστασίας, ήταν μαζεμένοι σε ένα μικρό γραφείο εξωτερικού χώρου πάνω από μια συστάδα υπολογιστών, σκεπασμένοι από τέντα που θύμιζε στρατό ξηράς. Δέκα μπουλντόζες, τρεις γερανοί και καμιά δεκαριά άλλα κινούμενα εργαλεία, τουλάχιστον όσο μπορούσα να διακρίνω, κινούνταν μόνα τους γύρω τους. Άνευ οδηγών, χειριστών, εργατών εν γένει.

Μερικές σκοτεινές πλευρές της σχέσης του ΣΥΡΙΖΑ με την αστική τάξη

Γιάννης Σταθάς:
ο «δυνατός κρίκος»

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που έχει πιθανότητες να κυβερνήσει δεν μπορεί να έχει την στάση της ...ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέναντι στην αστική τάξη και να αρκείται στην αναζήτηση “ανιδιοτελών αστών, «προδοτών της τάξης τους»” για να συμμαχήσει μαζί τους.

Είναι σαφές σε όποιον διαθέτει στοιχειώδη πολιτική σκέψη ότι εάν ο ΣΥΡΙΖΑ αναδειχτεί ως κυβερνών κόμμα μέσα από μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία σε μια συγκυρία που το μαζικό κίνημα δεν βάζει την δική του σφραγίδα στις πολιτικές εξελίξεις, για να παραμείνει κυβερνών κόμμα θα πρέπει να έχει εξασφαλίσει την συναίνεση μερίδων της αστικής τάξης.

Όμως, παρόλο τον προφανή χαρακτήρα που έχει αυτή η διαπίστωση, οι απαντήσεις στα ερωτήματα που αυτή εγείρει απουσιάζουν από το «πρόγραμμα» του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το θέμα είναι ανύπαρκτο στην ατζέντα της “διαβούλευσης” αλλά και των αντιπαραθέσεων που αναδεικνύονται στο εσωτερικό του. Ενώ διεξάγεται έντονος διάλογος για το “φετίχ” του νομίσματος, το συγκεκριμένο ζήτημα αποτελεί “ταμπού”: Ακόμα και η διατύπωση του ως ερωτήματος που χρίζει απάντησης, αντιμετωπίζεται ως προδοσία των στρατηγικών επιλογών του κόμματος ή στην καλύτερη περίπτωση δεξιά απόκλιση που της αξίζει μόνον η περιφρόνηση...

Όμως δεν απουσιάζει ως ενεργός πολιτική πρακτική. Και βέβαια, δεν εντάσσεται στην “καταστατική” κομματική λειτουργία των οργανώσεων και των οργάνων του κόμματος. Αποτελεί μια εξωθεσμική και αδιαφανή παράλληλη λειτουργία, με την οποία εμπλέκεται ο σκληρός πυρήνας μηχανισμών του. Κάποιοι, μακριά από τα δρώμενα στις συνελεύσεις των ΟΜ και στις συνεδριάσεις των οργάνων, “με την γραβατούλα στο λαιμό και το τσαντάκι στο χέρι”, οικοδομούν δίαυλους επικοινωνίας - άλλοτε φανερούς και άλλοτε κρυφούς - με πολιτικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης αλλά και με την “ ιδία αυτοπροσώπως” (με τραπεζίτες, με βιομήχανους, με εφοπλιστές, με επιχειρηματίες κλπ). Και αυτές οι επαφές δεν έχουν μόνον τον χαρακτήρα διερευνητικών συζητήσεων. Γίνονται και διαπραγματεύσεις, οι οποίες καταλήγουν κάποιες φορές και σε συγκεκριμένες δεσμεύσεις και συμφωνίες. Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, αυτές οι δεσμεύσεις πέφτουν με “αλεξίπτωτο” για να “εμπλουτιστεί η γραμμή του κόμματος”.

Το “κόμμα της δραχμής” είναι το κόμμα των Ελλήνων βιομηχάνων;

(ένα σχόλιο στο κείμενο του Κ. Λαπαβίτσα: 

“Η υπονόμευση του ελληνικού παραγωγικού ιστού”)

Ο Α. Μπαντιού έχει καταδείξει την αξία της μεθόδου “εις άτοπον απαγωγής” για την παραγωγή Πολιτικής. Ας χρησιμοποιήσουμε αυτή την μέθοδο στο κείμενο του Κ. Λαπαβίτσα και ας δεχτούμε ότι τα συμπεράσματά του είναι ορθά, όπως πράγματι πιστεύει ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς στην χώρα μας.

Αν δεχτούμε τις εκτιμήσεις του Κ. Λαπαβίτσα, σημαίνει ότι οι πολιτικές των επιτελείων της Ε.Ε. Και του ΔΝΤ δεν είχαν ως στόχο το κόσμο της εργασίας αλλά και τους Έλληνες βιομηχάνους, οι οποίοι μέσα απ' αυτές τις πολιτικές είδαν να καταστρέφεται ο βιομηχανικός ιστός της χώρας, να απαξιώνεται το κεφαλαίο τους και να μειώνονται τα κέρδη τους. Δηλαδή, τα ταξικά συμφέροντα των βιομηχάνων εκφράζονται σήμερα από πολιτικές οι οποίες εναντιώνονται ΟΝΕ και την ΕΕ και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα αποτελούσε σανίδα σωτηρίας γι αυτούς.

Περιοδικό "θέσεις": Μερικές κρίσιμες οριοθετήσεις απέναντι στις διαχειριστικές πολιτικές του αστισμού

Δημοσιεύουμε ένα μικρό απόσπασμα από το Editorial του περιοδικού "θέσεις" (τεύχος Τεύχος 124, περίοδος: Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2013 ) που έχει τον τίτλο: DE REVOLUTIONIBUS - ΟΙ ΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ ΚΑΙ Η ΡΙΖΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗΣ, το οποίο επικεντρώνεται σε μερικές κρίσιμες οριοθετήσεις μιας αριστερής πολιτικής η οποία διεκδικεί να είναι διακριτή από τις διαχειριστικές πολιτικές του αστισμού.

Αριστερά της «ευθύνης»;

Αν όμως η πολιτική του κεφαλαίου και οι κοινωνικοί συσχετισμοί που επιβάλλονται συντείνουν στην κοινωνική ερήμωση, την καταστροφή και απαξίωση της εργασίας, το αργούν παραγωγικό δυναμικό, την ανθρωπιστική κρίση και τον κοινωνικό αποκλεισμό, ποια είναι η απάντηση της Αριστεράς όταν μάλιστα χτυπά την πόρτα της κρατικής διαχείρισης; Μπορεί μια αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης να αρκεστεί στην αντιστροφή του ειδώλου της κρίσης, την τοποθέτηση της ανοικοδόμησης στη θέση της καταστροφής, της ανασυγκρότησης στη θέση της αποδιάρθρωσης; Μπορεί τέλος αυτή η «θετική» προοπτική να συνδυάζεται με την υιοθέτηση ενός «άλλου παραγωγικού μοντέλου» στον αντίποδα αυτού που φάνηκε να σημαδεύεται από «θετικό συντονισμό» με την κρίση; Αρκεί να «γυρίσουμε τον νεοφιλελευθερισμό με το κεφάλι κάτω» για να βγει η χώρα από την καταστροφή;

Οικονομική Κρίση και πλασματικό κεφάλαιο

Ενώ οι νεοφιλελεύθεροι αλλά και οι κεϋνσιανιστές θεωρητικοί επιλέγουν να ερμηνεύουν την κρίση ως πρόβλημα αξιοποίησης της προσφοράς ή της ζήτησης, ο Ernst Lohoff και ο Norbert Trenkle υποστηρίζουν ότι η αστική οικονομία έπαθε έμφραγμα στα χρόνια της Τεχνολογίας της Πληροφορίας ( IT), όταν με την ολο και μεγαλύτερη αντικατάσταση της ανθρώπινης εργασίας από την τεχνολογία πετάχτηκε έξω από το χώρο της μισθωτής εργασίας ένας μεγαλύτερος όγκος ανθρώπων απ’ όσους προσλαμβάνονταν και που είχαν την εργασία σαν βασική πηγή εισοδήματος. Αυτή είναι μια αλλαγή που υποστηρίζεται ότι μπορεί να αντισταθμιστεί μόνο με κερδοσκοπικό κεφάλαιο, γνωστό ως "πλασματικό κεφάλαιο." 

Στόχος 13ος…

Στο πρόγραμμα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, με 5774 λέξεις γίνεται μια αναλυτική αναφορά στον ΣΤΟΧΟ 13: «Για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης - Για μια Ελλάδα που παράγει και δημιουργεί».

Αν κάποιος αναγνώστης δεν θέλει να ασχοληθεί με ένα τόσο μεγάλο κείμενο, μπορεί να διαβάσει την παρακάτω συνεκτική περίληψη που παρουσιάζει ο Α. Μητρόπουλος σε ένα κείμενο του «Ο νεοφιλελεύθερος αναχρονισμός της κυβέρνησης» που έχει δημοσιευτεί στην «ΑΥΓΗ»: Η χώρα χρειάζεται σήμερα ένα νέο πρόγραμμα οικονομικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης. Μια νέα κοινωνική αξιοποίηση του εθνικού πλούτου. Μια σύγχρονη διαχείριση των δημοσίων αγαθών, των κοινοχρήστων χώρων, των μορφωμάτων της κοινωνικής οικονομίας. Μια ευέλικτη, πλουραλιστική, συμμετοχική, τεχνολογικώς αναβαθμισμένη και ανανεωμένη δημόσια διοίκηση, που θα αιμοδοτηθεί άμεσα από το νέο επιστημονικό δυναμικό. Που με την όρεξη, τη φιλοδοξία, την επινοητικότητα, τη ροπή στον συντονισμό και το ομαδικό αποτέλεσμα, θα μεταβάλει το κράτος σε πρωτοπορία των παραγωγικών, ερευνητικών και συλλογικών εξελίξεων.

Ο ίδιος στόχος «για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης» εκφράζεται με ανάλογο τρόπο και από το σύνολο σχεδόν των αριστερών δυνάμεων και περιλαμβάνεται στις εκλογικές διακηρύξεις και τα προγράμματα της «ΑΝΤΑΡΣΥΑ».

Η προβολή αυτού του στόχου ως «προγραμματικής θέσης» υποδηλώνει τις αγωνίες της Αριστεράς για την ανάγκη «μεταβατικών προγραμμάτων» που να δείχνουν πως η Αριστερά μπορεί να έχει διαφορετικές κρατικές πολιτικές διαχείρισης αν αναλάβει να κυβερνήσει. Στην πραγματικότητα πρόκειται για αναπαραγωγή πολιτικών αυταπατών της σοσιαλδημοκρατίας του προηγούμενου αιώνα, αυταπατών που διαψεύστηκαν οικτρά και εγκαταλείφθηκαν από τους ίδιους τους υποστηρικτές τους την εποχή της «παγκοσμιοποίησης» και του «νεοφιλελευθερισμού».

Οι καπιταλιστικές ...εκτροπές του ΚΚΕ

Πριν μερικούς μήνες στο κείμενο μας "Για την “παραγωγική” ανασυγκρότηση της χώρας ρε γαμώτο!.." γράφαμε:

...Δεν υπάρχει κανένας λόγος λοιπόν να φοβόμαστε! Η αστική τάξη σε συνεργασία με την Αριστερά της “παραγωγικής” ανασυγκρότησης δεν πρόκειται να μας αφήσουν απροστάτευτους. Είτε είμαστε στην ΟΝΕ του ευρώ, είτε έχουμε εθνικό νόμισμα την δραχμή, η πορεία της χώρας προς την ανάπτυξη όπως την σχεδιάζουν τα επιτελεία της Αριστεράς και ο αστισμός δεν θα έχει μεγάλες ποιοτικές διαφορές. Ίσως μόνον ποσοτικά αυτή η ανάπτυξη υπό το καθεστώς της δραχμής να είναι πιο εντατική: Όσο πιο σύντομα έρθει η πείνα τόσο πιο γρήγορα θα εκτρέψουμε τον Αχελώο, θα εντατικοποιηθεί η λειτουργία των λιγνιτωρυχείων, θα ενεργοποιηθεί η εξόρυξη άλλων φυσικών ενεργειακών αποθεμάτων, θα κτιστούν ξενοδοχεία σε κάθε ελεύθερη παραλία και θα συμβούν γύρω μας και άλλα παρόμοια αναπτυξιακά.

Ε, λοιπόν το ΚΚΕ ήρθε να μας επιβεβαιώσει με το καλύτερο τρόπο. Το ΚΚΕ στηρίζει ακραίες αναπτυξιακές καπιταλιστικές επιλογές που ακόμα και το πολιτικό προσωπικό του αστισμού εμφανίζεται πιο ήπιο και διαλλακτικό στην επιβολή τους. Με ανακοίνωση της "Επιτροπής Περιοχής Θεσσαλίας του ΚΚΕ" που δημοσιεύεται για στον "ριζοσπάστη" («ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ» ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ) κατηγορεί την κυβέρνηση ότι καθυστερεί την εκτροπή του Αχελώου αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ που ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος πολέμιος αυτής της εκτροπής:

..."Κορόιδευαν και κοροϊδεύουν επί χρόνια τους αγρότες με την πολυδιαφημισμένη εκτροπή του Ανω ρου του Αχελώου που θα συνέβαλε αποφασιστικά στην κάλυψη του ελλείμματος στο νερό. Τώρα η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ επιχειρεί να υποβαθμίσει το έργο και από 600 εκατ. κυβικά νερού/έτος να εκτρέψουν στην καλύτερη περίπτωση 250 εκατ. κυβικά νερού/έτος. Τεράστιες ευθύνες για τον Αχελώο έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ που είναι ο μεγαλύτερος πολέμιος της εκτροπής για δεκαετίες τώρα, με πρόσχημα δήθεν οικολογικές ευαισθησίες, όταν η περιβαλλοντική καταστροφή που συντελείται σήμερα εξαιτίας της λειψυδρίας είναι τεράστια στη Θεσσαλία, από την πτώση του υδροφόρου ορίζοντα ως τα σεισμογενή ρήγματα και με ανυπολόγιστη την οικονομική ζημιά. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι πρώτοι που έτρεξαν να στηρίξουν αυτό το στόχο ήταν οι βουλευτές Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ."...

Μια επισήμανση για κοινά ερμηνευτικά σχήματα - μύθους της Αριστεράς και της Δεξιάς...

Πού έχει δημοσιευτεί αυτή η φωτογραφία;

Έχουμε μάθει να παίρνουμε στα σοβαρά τα προγράμματα και τις διακηρύξεις των κομμάτων της Αριστεράς και να περιφρονούμε τα αντίστοιχα των κομμάτων της Δεξιάς, επειδή θεωρούμε ότι υπάρχει αναντιστοιχία ανάμεσα στο λόγο και το έργο της. Μήπως όμως το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και με την Αριστερά, αλλά δεν θέλουμε να το βλέπουμε;

Η εκλογική συντριβή του αριστερού "κόμματος της δραχμής" εκφράζει ακριβώς αυτήν την πραγματικότητα. Είναι ψέμα ότι ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται τις συνέπειες που έχει η πολιτική της Ε.Ε. και της ΟΝΕ στην οικονομία της χώρας μας. Όμως δεν εμπιστεύεται εκείνες τις δυνάμεις της Αριστεράς που τον καλούσαν προεκλογικά να ακολουθήσει μια γραμμή εκούσιας εξόδου της χώρας από την ΕΕ και την ΟΝΕ. Η εμπιστοσύνη δεν αφορά την ουσία των αναλύσεων και των διακηρύξεων για τις οποίες γίνονται έντονες διαμάχες εντός της Αριστεράς. Αφορά τις πολιτικές πρακτικές και παρεμβάσεις, τον τρόπο δηλαδή που υπάρχουν και επικοινωνούν με την κοινωνία αυτοί οι μηχανισμοί. Και εκεί ακριβώς δημιουργείται η αναξιοπιστία. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται γιατί τους θεωρεί καραγκιόζηδες. Ας μην χάνουν λοιπόν τον καιρό τους με βασανιστικές ομφαλοσκοπήσεις που προκαλούν νέες πολιτικές τερατογενέσεις. Ας κάτσουν μπροστά στον καθρέπτη τους με ειλικρίνεια για να δουν ποίος πραγματικά είναι ο αίτιος της αποτυχία τους...

Μακάρι με ένα “Άντε γαμήσου, ρε μαλάκα!” να ξεμπερδεύαμε...

Σήμερα σας προτείνουμε να δείτε δυο video από έναν αστό οικονομολόγο τον Γ. Γλυνό, στήριγμα του πολιτικού συστήματος όχι μόνο σε θεωρητικό αλλά και σε πρακτικό επίπεδο ως σύμβουλου των τελευταίων πρωθυπουργών της χώρας. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν συγκρίνουμε αυτά που λέει ένας απ' αυτούς που έχουν εμπλακεί άμεσα στους χειρισμούς της οικονομικής πολιτικής της χώρας με αυτά που προβάλλονται ως προπαγάνδα αυτής της πολιτικής από τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς αλλά και με την κριτική που ασκεί η αριστερά μέσω των “αριστερών” οικονομολόγων της. Στο πρώτο video επισημαίνουμε τις παρατηρήσεις για την παγκοσμιοποίηση και την σχέση της αγοράς (και όχι των αγορών) με τα κράτη της ΕΕ:

14/9/2011

Το δεύτερο video (προς το τέλος) έχει ενδιαφέρον για την απομυθοποίηση ενός ιδεολογήματος που έχει γίνει μάλιστα και πολιτικό πρόσταγμα στα προεκλογικά προγράμματα του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (το ΚΚΕ δεν έχει πέσει σε αυτή την παγίδα). Πρόκειται για την περίφημη παρέμβαση την οικονομία στην κατεύθυνση της “παραγωγικής ανάπτυξης”. Αυτό το ιδεολόγημα χρησιμοποιείται από αριστερές πολιτικές δυνάμεις για να προσδώσει ένα αντικαπιταλιστικό άρωμα σε διαχειριστικές πολιτικές της καπιταλιστικής οικονομίας.

25/5/2012

Βέβαια, όταν ένας αντίπαλος αποδομεί τον πολιτικό μας λόγο, δεν ξεμπερδεύουμε ούτε με ένα “Άντε γαμήσου, ρε μαλάκα!”, ούτε προσθέτοντας αφελείς υπότιτλους... Για να καταλάβετε το τι εννοούμε ρίξτε μια ματιά εδώ: Γ. Γλυνός, για τα λεφτά τα κάνεις όλα