Νέο κόμμα με αρχηγό τον Διονύση Χιόνη και λοχαγούς Κατσανέβα, Καπερνάρο κ.α.

Το κόμμα του Π. Λαφαζάνη φαίνεται πως δεν πείθει τους δυνητικούς συμμάχους του να προχωρήσουν από κοινού στην οικοδόμηση μετώπου του "εθνικού νομίσματος" . Η μόνη ορατή συμμαχία είναι με το κόμμα του Δ. Καζάκη:



Αντίθετα οι πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει ο Θ. Κατσανέβας για την δημιουργία του μετώπου της δραχμής, φαίνεται ότι είναι πιο αποτελεσματικές.Ενημερωτικό για την θετική έκβαση αυτών των πρωτοβουλιών, το παρακάτω δημοσίευμα του tribune.gr

Ένα επίκαιρο ...παρόν: Μια γελοιογραφία και ένα video

Το iskra.gr αναδημοσιεύει μια συλλογή παλαιών κειμένων με τον τίτλο:

Ένα επίκαιρο παρελθόν: Κείμενα 1998, 1999, 2000 για ευρώ και κρίση

Όπως επισημαίνει στην εισαγωγή ο Π. Λαφαζάνης: Τα κείμενα αυτά, μαζί με πολλά άλλα εκείνης της περιόδου και μετέπειτα, τα οποία θα προσπαθήσω να συλλέξω και να δημοσιεύσω ξανά, δίνουν απάντηση σε όσους δεν γνωρίζουν τη διαδρομή μου και, κακοπροαίρετα ή καλοπροαίρετα, ισχυρίζονται ότι οι θέσεις που αναδεικνύω ενάντια στο ευρώ, για τον απαράδεκτο ρόλο της ΕΕ και για την σημερινή κρίση αποτελούν «κεραυνό εν αιθρία».

Δεν πιστεύουμε ότι ότι κάποιος έχει επιχειρήματα με τα οποία μπορεί να αμφισβητήσει την ιστορική συνέχεια που χαρακτηρίζει τις θέσεις του Π. Λαφαζάνη. Μάλλον για το αντίθετο μπορεί να κατηγορηθεί, ότι δηλαδή δεν λαμβάνει υπόψη του τις αλλαγές που έχουν συμβεί από τον προηγούμενο αιώνα (που αναφέρονται τα κείμενα) μέχρι σήμερα...

Το πολιτικό πρόβλημα με το Π. Λαφαζάνη δεν αφορά στο απώτερο παρελθόν αλλά στο παρόν. Δεν εντοπίζεται στην κριτική του για το ευρώ και την ΕΕ αλλά στην θεοποίηση του “εθνικού νομίσματος”, η οποία μάλιστα μερικές φορές παίρνει ακραίες μορφές, όπως σε αυτή η γελοιογραφία από το φυλλάδιο της ΛΑΕ για το εθνικό νόμισμα:

Είναι η «πιο σοβαρή και τεκμηριωμένη πρόταση», η πρόταση ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ;

Το πλήρες κείμενο της μελέτης του ΕΔΕΠΟΚ, η οποία δημοσιεύθηκε με τη υποστήριξη του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, είναι διαθέσιμο στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα.

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

1. ΟΝΕ: ενιαίο νόμισμα χωρίς ενιαίο κράτος.

Το 1o κεφάλαιο της μελέτης που αναφέρεται στην αποτυχία της ΟΝΕ και τον ρόλο της Γερμανίας, επικεντρώνεται σε τρεις βασικές επισημάνσεις:

α) Μέσα από την ΟΝΕ, η Γερμανία κατάφερε να κυριαρχήσει στη νομισματική, αλλά και στην οικονομική και την πολιτική σφαίρα της Ευρώπης.

β) Αυτό έχει επιτευχθεί, σε μεγάλο βαθμό, σε βάρος των μισθών των Γερμανών εργαζομένων και άλλων κοινωνικών στρωμάτων χαμηλού εισοδήματος.

γ) Πλήθος ορθόδοξων οικονομολόγων έχουν από καιρό συνειδητοποιήσει ότι η Ευρωζώνη δεν διαθέτει σημαντικά εργαλεία, όπως για παράδειγμα, έναν ενιαίο μηχανισμό δημοσιονομικών μεταβιβάσεων και μια τραπεζική ένωση.

Όμως, τα προβλήματα της Ευρωζώνης δεν ανακαλύφθηκαν εκ των υστέρων από κάποιους ειδικούς της τεχνοεπιστήμης των οικονομικών, όπως επισημαίνει η μελέτη του ΕΔΕΠΟΚ. Αντίθετα ήταν γνωστά από την πρώτη στιγμή στα επιτελεία της ΕΕ. Η απόφαση ήταν ένα πολιτικό “στοίχημα”, για το οποίο το Γερμανικό κράτος είχε μεγάλες επιφυλάξεις.

Ένας απ' αυτούς που εξέφρασαν τότε δημόσια αυτές τις επιφυλάξεις ήταν και ο κ. Σόιμπλε με δημοσιεύματά του όπου επισήμανε τις ίδιες αδυναμίες για την ΟΝΕ, με αυτές που εντοπίζει σήμερα και η μελέτη του ΕΔΕΠΟΚ. Οι επιφυλάξεις του Γερμανικού κράτους για το ενιαίο νόμισμα εντοπίζονταν στο πόσο μπορεί να ασκηθεί αποτελεσματική νομισματική πολιτική από την ΕΕ εφόσον δεν διαθέτει τους αναγκαίους μηχανισμούς, ανάλογους με αυτούς που διαθέτει ένα κράτος. Οι μηχανισμοί αυτοί απουσίαζαν από την ΕΕ και δεν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν από την μια στιγμή στην άλλη, για πολλούς και διάφορους λόγους.

«Μέτωπο» υπέρ της δραχμής αποφάσισε η ΛΑΕ

«Η Ελλάδα επέλεξε έναν μακρύ και δύσκολο δρόμο. Το 2015 αποφάσισε να υλοποιήσει τις υποχρεώσεις της ως μέλος της ευρωζώνης και να παραιτηθεί από την εναλλακτική λύση της εξόδου από το ευρώ.Τώρα πρέπει να επιμείνουμε να τηρηθούν οι δεσμεύσεις. Διαφορετικά η χώρα δεν θα μπορεί σε βάθος χρόνου να κρατηθεί στο ευρώ».

(δηλώσεις Σόιμπλε  [DW], [CNN] )

«Αυτό που πρέπει να γίνει με το θέμα του εθνικού νομίσματος είναι όχι μόνο να υπάρχει ένα κόμμα (αναφέρεται στην ΛΑΕ) που να το υποστηρίζει με θέρμη, αλλά πρέπει να δημιουργηθεί ένα πολιτικό μέτωπο δυνάμεων και να στηρίξει όλη αυτή την υπόθεση για το εθνικό νόμισμα πάνω σε ένα πρόγραμμα.»

( Παναγιώτης Λαφαζάνης: Θα έχουμε συγκλονιστικές εξελίξεις στην Ελλάδα )

Π. Σωτήρης: παράδειγμα προς αποφυγή...

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

( με αφορμή το κείμενο: ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ, ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ )

Ο Π. Σωτήρης έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να γράφει ωραία χωρίς όμως να λέει τίποτα το καινούργιο ή το διαφορετικό για τα θέματα στα οποία αναφέρεται. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί “ακραίος” στις εκφράσεις του, ούτε έχει κάτι κοινό με τον λαϊκισμό με τον απευθύνονται στο ποίμνιο της Αριστεράς από τις στήλες του “ΕΝΙΚΟΥ” οι δίδυμοι “Παπουλάκοι” της οι οποίοι φιλοξενούνται συχνά στις στήλες του iskra.gr. Είναι διαβασμένος και αρκετά προσεκτικός στο πως διατυπώνει τις σκέψεις του. Κάτι δηλαδή σαν τον Α. Μπαλτά της ΛΑΕ. Δείτε με πόσο ευπρεπή και εύσχημο τρόπο ξεκινάει την υπεράσπιση του “κόμματος της δραχμής”:

Εδώ και αρκετό καιρό οι τοποθετήσεις όσων ρευμάτων της Αριστεράς αναφέρονται στην κεντρικότητα της ανάκτησης της νομισματικής κυριαρχίας και συνολικά της ρήξης με την ΕΕ, ως αφετηρία μιας πορείας ανατροπών και μετασχηματισμών, έχουν λοιδορηθεί με κάθε δυνατό τρόπο.

Εντάξει, δεν θα μας πιάσουν και τα κλάματα για την λοιδορία που υφίστανται αυτοί οι σύντροφοί. Όμως  όταν το διαβάζετε δεν σας κάνει να νιώσετε μια συμπόνοια και είσαστε πλέον έτοιμοι να εκδηλώσετε απέναντί τους την αλληλεγγύη σας, σαν τον Άρη Χατζηστεφάνου προς τον Γιάνη Βαρουφάκη; (εδώ: Είμαστε όλοι Βαρουφάκης ) 

Ας πάμε τώρα στην τελευταία φράση του κειμένου:

Σε τελική ανάλυση τι άλλο είναι το αίτημα του σοσιαλισμού, παρά το αίτημα μιας ανοιχτόκαρδης πατρίδας που να χωράει πραγματικά όλο το έθνος των εργαζομένων”.

«ΣΧΕΔΙΟ Β΄»: Πρόταση εναλλακτικής διαχείρισης ή ανατροπής;

Αναδημοσίευση από το "ΠΡΙΝ"

του Παναγιώτη Φραντζή

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον Αλέκο Αλαβάνο ότι δεν διαθέτει καλή αίσθηση του πολιτικού timing. Στον απόηχο των συμφωνιών για την Κύπρο, με τις δημοσκοπήσεις να καταγράφουν ραγδαία άνοδο της λαϊκής αποδοκιμασίας προς την ΕΕ, με έντονο αντιγερμανισμό παράλληλα με δυσπιστία προς την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν αυτός που σήκωσε το γάντι ανακοινώνοντας το πέρασμα σε μια νέα πολιτική εκστρατεία. «Έξοδο από το ευρώ, με Σχέδιο Β΄» δήλωσε ευθαρσώς, αποσπώντας την προσοχή εχθρών και φίλων.

Στις δέκα θέσεις που συνόδευσαν την ανακοίνωση του νέου πολιτικού σχηματισμού αναφέρεται ότι η έξοδος από το ευρώ «είναι κρίκος σε μια σειρά μετασχηματισμών, αριστερού προσανατολισμού, που απευθύνονται όμως σε όλους τους πολίτες». Η γλώσσα του κειμένου είναι καθησυχαστική, έχοντας σκοπό να προσελκύσει στρώματα που δείχνουν δυσπιστία απέναντι στην Αριστερά. Είναι μία γλώσσα επικοινωνίας που επιχειρεί να κατευνάσει την επίγνωση ότι στην οριακή καμπή προς την οποία οδεύουμε δεν υπάρχουν συναινετικές, ομαλές λύσεις.

Ο Μίκης, οι ταγματασφαλίτες και ο ...Μπόλαρης!

(αποσπάσματα από την εκπομπή του Γ. Τράγκα στον ΣΚΑΪ)

Με αφορμή την σημερινή εθνική επέτειο, αφιερώνουμε το παραπάνω video στους κουφιοκέφαλους αριστερούς “πατριώτες” που είναι έτοιμοι χέρι - χέρι με τους ντόπιους αστούς για να σώσουν την χώρα από τους ξένους κατακτητές.

Νέα «ΑΝΤΑΡΣΥΑ» από τον ΑΛΕΚΟ ΑΛΑΒΑΝΟ...

Αναδημοσίευση από το "www.matrix24.gr"

Του Γιώργου Μελιγγώνη

Επανεμφανίστηκε χθες ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέκος Αλαβάνος, δίνοντας τροφή στα σενάρια που τον θέλουν να δημιουργεί έναν νέο πόλο «στα αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, από κοινού με την εξωκοινοβουλευτική αριστερή δύναμη ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ο πρώην πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ επανήλθε στα δημόσια πράγματα με δήλωσή του στην ιστοσελίδα real.gr, όπου επανέλαβε την πάγια θέση του για αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ. Ο Αλέκος Αλαβάνος, μάλιστα, ζήτησε να υπάρξει «Σχέδιο Β», ώστε η Ελλάδα να είναι προετοιμασμένη για την έξοδο από το ευρώ.

«Στην Ευρώπη όλες οι χώρες, τα κόμματα, οι τράπεζες, οι μεγάλες επιχειρήσεις τους έχουν επεξεργασθεί το “Σχέδιο Β” για την περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Μόνο η Ελλάδα δεν έχει ένα τέτοιο σχέδιο. Αδιαφορούν και τα κόμματα της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Αν όμως η έξοδος από το ευρώ προκύψει αιφνιδιαστικά, με τον λαό σε πανικό, θα είναι μια νέα καταστροφή», σημείωσε χθες ο κ. Αλαβάνος, ο οποίος τάχθηκε ξεκάθαρα υπέρ της αποχώρησης της χώρας από την Ευρωζώνη, λέγοντας: «Αν γίνει οργανωμένα (σ.σ. Η έξοδος από το ευρώ), με την ενημέρωση και τη στήριξη του λαού μπορεί να αποτελέσει μια δυναμική απάντηση στη φτώχεια, την ανεργία, τη διάλυση».

Ποιο είναι το «λόμπι της χρεοκοπίας» και ποιοι πραγματικά παραπλανούν το λαό;

Σε προηγούμενο κείμενό μας (Οι εφοπλιστές και το “κόμμα της δραχμής”) είχαμε αναφερθεί στην Αριστερά που "διαβάζει" την ταξική πάλη και τους ταξικούς συσχετισμούς μόνο από το χώρο της πολιτικής διαπάλης ανάμεσα στις πολιτικές γραμμές των κομματικών μηχανισμών και πως οδηγείται σε λαθεμένα πολιτικά συμπεράσματα. Η σχηματική αυτή αντιστοίχιση του κοινωνικού με το πολιτικό σκηνικό, υποκρύπτει μια βαθειά περιφρόνηση του μαρξισμού ως όπλου για την ερμηνεία και την αλλαγή τούτου του κόσμου. Το σύνολο της αντιευρωπαϊκής αριστεράς πιστεύει ότι  είναι μονόδρομος το ευρώ και η ΕΕ για τα ταξικά  συμφέρονταγια της ελληνικής αστικής τάξης. 

Υποτιμούν πρώτα απ’ όλα τον «νεοφιλελευθερισμό» ως κυρίαρχη πολιτική του κεφάλαιου απέναντι στον κόσμο της εργασίας που δεν γνωρίζει σύνορα και νομίσματα. Η Ε.Ε. και η ΟΝΕ δεν κινδυνεύει σήμερα να διαλυθεί κάτω από την πίεση του κόσμου της εργασίας, αλλά από τον ίδιο τον «νεοφιλελευθερισμό» προς ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση. Είναι χαρακτηριστικό ότι εντός της Ε.Ε. τα αντιευρωπαϊκά κινήματα ηγεμονεύονται από την ακροδεξιά. Χαρακτηριστικό των αντιλήψεων αυτών της Αριστεράς, είναι το παρακάτω απόσπασμα από το κείμενο  ΣΥΡΙΖΑ: Mια ΔΗΜΑΡ στην αντιπολίτευση; που υπογράφεται από δυο στελέχη του ΜΑΑ και προσπαθεί να οριοθετήσει το «λόμπι της χρεοκοπίας» με δεδομένα από την πολιτική σκηνή:

Οι εφοπλιστές και το “κόμμα της δραχμής”

Η βίλα «Villa Christina», για την αγορά της οποίας έλληνας εφοπλιστής έχει κονταροχτυπηθεί με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι...

Η σχηματική αντίληψη ότι τα πολιτικά κόμματα είναι άμεσοι εκφραστές των συμφερόντων κοινωνικών ομάδων και τάξεων είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των ιδεοληψιών που κυριαρχούν σε μια μεγάλη μερίδα των πολιτικών χώρων της Αριστεράς. Ποιά είναι τα κόμματα της "πλουτοκρατίας" και ποιό είναι το κόμμα της εργατικής τάξης, είναι δεδομένα εκ των προτέρων για το ΚΚΕ και όχι μόνο. Αυτή η προσέγγιση, όχι μόνον καθαγιάζει από ταξική σκοπιά κάθε πολιτικό μηχανισμό που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός, αλλά κυρίως οδηγεί σε λαθεμένες πολιτικές εκτιμήσεις τόσο για τις στρατηγικές επιλογές όσο και τις συγκυριακές επιδιώξεις των κυρίαρχων τάξεων. Αυτό συμβαίνει επειδή "διαβάζει" την ταξική πάλη και τους ταξικούς συσχετισμούς μόνο από το χώρο της πολιτικής διαπάλης ανάμεσα στις πολιτικές γραμμές των κομματικών μηχανισμών.

Ο Γ. Μηλιός κάνοντας μια κριτική θεώρηση στο έργο του Ν. Πουλαντζά γράφει για αυτό το ζήτημα στο βιβλίο “Ο Μαρξισμός ως σύγκρουση τάσεων” σελ. 146:

Στο πλαίσιο του “αντιπροσωπευτικού” κοινοβουλευτικού συστήματος τα πολιτικά κόμματα αποτελούν μόνο με την μεταφορική έννοια του όρου τους εκπροσώπους των κυρίαρχων τάξεων. Ο πραγματικός εκπρόσωπος των κυρίαρχων τάξεων είναι το αστικό κράτος ως όλον. Τα αστικά κόμματα, η καλύτερα το αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα αποτελεί απλώς ένα τμήμα αυτού του κράτους, επιτελεί μια επιμέρους λειτουργία στα πλαίσιά του: Την οργάνωση της λαϊκής “αντιπροσώπευσης” την αναπαραγωγή της συναίνεσης, την αστική πολιτική (και κοινωνική) κυριαρχία, μέσα από την κοινοβουλευτικοποίηση των διαφορετικών κοινωνικών και πολιτικών πρακτικών και αιτημάτων και την ενσωμάτωσή τους στα πλαίσια της αστικής – κρατικής στρατηγικής.