Πέρα από τις εκλογές;

Για ένα καφάσι μπύρες...                                              (από τα στοιχήματα των εκλογών)

Αναδημοσίευση από την "δράση"

Του Κώστα Χαριτάκη

Έχει νόημα, άραγε, να συζητάμε λίγες μέρες πριν τις εκλογές, με θέμα “πέρα από τις εκλογές”; Πολλοί θεωρούν περιττή πολυτέλεια ή εγκληματική αφέλεια μια τέτοια συζήτηση. Κατηγορούν, μάλιστα, όσους αρνούνται να σκεφτούν και να πράξουν με τους όρους της “εκλογικής ατζέντας” ότι εγκαταλείπουν την “Πολιτική”, για θολές, αποσπασμένες από την πραγματικότητα, θεωρητικές φλυαρίες...

Αν όμως, όπως λένε ορισμένες ψυχαναλυτικές θεωρίες, η πραγματική “πραγματικότητα” είναι το “απωθημένο”, το “ακατανόμαστο”, αυτό που πρέπει να κρυφτεί βαθιά μέσα στην “πραγματικότητα”, ακριβώς για να μπορέσει αυτή να συνεχίσει να λειτουργεί ομαλά, τότε μήπως αυτές οι “θεωρητικές φλυαρίες” που αποσκοπούν να σκάψουν κάτω από την επιφάνεια, να εξορύξουν αυτό που δεν λέγεται και να κονιορτοποιήσουν τις συνήθεις “αυτονόητες παραδοχές”, βρίσκονται τελικά πιο κοντά στην πραγματικότητα;

Οι “αντικαπιταλιστικές” ύαινες...

Ο Αντώνης Σαμαράς δήλωσε σήμερα στην διακαναλική συνέντευξη ότι δεν ρίχνει ζάρια στην πολιτική. Εξάλλου, έχει και ένα σοβαρό λόγο να αρνείται να  τα ρίξει,  αφού γνωρίζει από τις κρυφές δημοσκοπήσεις αλλά και από τα γραφεία στοιχημάτων ότι η "τύχη" δεν είναι με το μέρος του. Δυνάμεις από το χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ακολουθούν και αυτές τον ίδιο δρόμο. Δεν ρίχνουν ζάρια. Διαλέγουν σίγουρους δρόμους, παράλληλους με αυτούς που έχει χαράξει και πορεύεται με ευλάβεια το ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια. Τι κάνουν; Απλά κελάρουν από μακριά τις εξελίξεις και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή, “όταν η σκυτάλη πέσει” για να βγουν στο προσκήνιο και να την αρπάξουν, όπως κάνουν οι ύαινες στα θύματά τους την ώρα που πεθαίνουν...

Ιδού πως καταλήγει ένα άρθρο: Η κυβέρνηση, η αριστερά και η κασέτα της ΄άμεσης λύσης' που δημοσιεύεται στο αριστερό blog :"Με δυνατή αντικαπιταλιστική αριστερά. όταν η σκυτάλη πέσει, θα υπάρχουν οι δυνάμεις να την πάνε παρακάτω. Αλλά αυτό κρίνεται τώρα. Όχι αύριο!"

Προηγούνται 3551 λέξεις για να τεκμηριωθεί αυτή η πρόταση! Αν έχετε την αντοχή αξίζει να το διαβάστε. Είναι μια καλή ευκαιρία για να αντιληφθείτε γιατί θα μειωθεί πραγματικά το ποσοστό των ψήφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές της 17ης Ιούνη.

Κατά την ταπεινή μας γνώμη, εκεί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ όχι μόνον δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι γίνεται στην ελληνική κοινωνία, αλλά ούτε το ίδιο τους το σπίτι! Στις εκλογές της 6ης Μάη είχαν την δυνατότητα να ρίξουν τα ζάρια συμμαχώντας με άλλες δυνάμεις εκτός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κυρίως με δυνάμεις προερχόμενες από το ΜΑΑ. Αυτό το ζάρι δεν το έριξαν γιατί με τον φαλλό της “κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης” μπροστά στα μάτια τους δεν μπόρεσαν να διακρίνουν μια μικρή ιστορική ευκαιρία για να κάνουν τις αναγκαίες υπερβάσεις προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός τρίτου πόλου ανεξάρτητου από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ ικανού να αποκτήσει κοινωνικά ερείσματα και ίσως κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Πού πάτε, ρε, στη Στοκχόλμη κάνει κρύο!

Αναδημοσίευση από το LEFT.gr

της Δανάης Παναγιωτοπούλου

(Ένα χρόνο πριν - 22 Μαΐου 2011 - από την μουσική εκδήλωση αλληλεγγύης που οργάνωσε η «Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού»)

Η εκτροπή που συντελέστηκε το Μάιο του 2010 σφραγίστηκε με το αίμα τεσσάρων ανθρώπων, έστεκε τρίζοντας επί 13 μήνες και έσκασε με κρότο τον Ιούνιο του 2011 στο Σύνταγμα.

Τώρα οραματίζονται μια κυβέρνηση χωρίς αντιπολίτευση – άπ’ τ’ αυτί και στην κυβέρνηση.

Οι άνθρωποι που σήμερα είμαστε τριαντακάτι προλάβαμε να συναντήσουμε στα σχολεία μας καθηγητές παλαιού τύπου – αυτούς με τη βέργα στο κεφάλι – αλλά μέσα στην ατμόσφαιρα του ογδόντα μόνο σαν απολιθώματα μπορούσαμε να τους βλέπουμε.

Λένε συχνά καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Αυτό που δεν λένε είναι η άλλη όψη του νομίσματος, αυτό που κρύβεται πίσω από την κοινοτοπία, που είναι ότι αναγνωρίζω την εξουσία από όπου κι αν πηγάζει.

Ε, λοιπόν, όχι. Δεν αναγνωρίζουμε την εξουσία ενός αλεξιπτωτιστή υπουργού να υπογράφει ερήμην, ούτε ενός Προέδρου της Δημοκρατίας να ορίζει καρακλαποδόχους ερήμην και κόντρα στο πολίτευμα.

Ποιά είναι η αλήθεια για τον ΑΜΥΡΑ;

Το ψέμα δεν μπορεί να μπει στην υπηρεσία της πολιτικής σκοπιμότητας για την Αριστερά.  Και δυστυχώς στην υπόθεση ΑΜΥΡΑ στην στάση του ΣΥΡΙΖΑ  διακρίνουμε τέτοιες πλευρές. Με το θέμα, αν και το είχαμε αναδείξει παλιότερα, θεωρήσαμε ότι είχε κλείσει με την απόρριψη της συμμετοχής της υποψηφιότητας του Αμυρά στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα όμως επανερχόμαστε μετά από ορισμένους  λαθεμένους χειρισμούς από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από μια προκλητική ανακοίνωση του ΔΗΚΚΙ που δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη και να αποσιωπηθεί κάτω τον οξύ χαρακτήρα της προεκλογικής αντιπαράθεσης με το "μαύρο μέτωπο".

Απέναντι στον Αμυρά ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και άλλοι (π.χ. εδώ: Ο Ιφικράτης Αμυράς απάντησε!!!) ενήργησαν σύμφωνα με τις σταλινικές παραδόσεις. Προσπάθησαν να τον βγάλουν τρελό και σαλεμένο για να μην τοποθετηθούν στις πολιτικές του απόψεις, τις οποίες απαξιώνουν να αναφερθούν. Στην πραγματικότητα αυτή η απαξίωση υποκρύπτει την συνενοχή και την κάλυψη από ένα ευρύτερο φάσμα δυνάμεων της "πατριωτικής" αριστεράς, εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν παρόμοιες απόψεις αντιλήψεις και πρακτικές με τον Αμυρά.

Εξάλλου ο λόγος του Αμυρά είναι σαφώς πιο συγκροτημένος και πιο δομημένος από τον μέσο όρο του στελεχικού δυναμικού των κομματικών μηχανισμών της Αριστεράς. Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαία η  ευκολία με την οποία μεταπήδησε από το ΕΠΑΜ του Καζάκη στο ΔΗΚΚΙ, ανέλαβε τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης του ΔΗΚΚΙ και  έγινε ευπρόσδεκτος από μια μερίδα δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ. Λοιπόν ο  Αμυράς προτάθηκε από το ΔΗΚΚΙ στο ψηφοδέλτιο της Α' Αθήνας και στηρίχθηκε από τις δυνάμεις του Αριστερού Ρεύματος και όχι μόνο... Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι στην ιστοσελίδα του Αριστερού Ρεύματος την "ισκρα" είχε δημοσιευθεί το όνομα του ως υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η βουλευτής του ΔΗΚΚΙ Ευγενία (Τζένη) Βαμβακά στην Β' Πειραιά βγήκε στις εκλογές της 6η Μάη με ψήφους του Αριστερού Ρεύματος. 

Το νέο δεκάλεπτο του ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές τις 17 Ιούνη

και για να μην ξεχνιώμαστε, μια ματιά εδώ για το τι έλεγε ο κ. Αντωκάκης πέρσι τέτοια εποχή...

Και λίγο γέλιο!...

Έσπειρες κομμουνιστές, θρέψαμε φασίστες... 

Lenin Reloaded

Μόνο γέλωτα μπορούν να προξενήσουν δημοσιεύματα του "ριζοσπάστη" που δείχνουν πόσο έχει τρομοκρατηθεί ο Περισσός μήπως βρεθεί εκτός βουλής και χάσει την κρατική επιχορήγηση, η οποία πλέον αποτελεί το βασικό μέσο αναπαραγωγής του,  αφού δεν έχει πλέον έσοδα από τις επιχειρήσεις του τις οποίες βούλιαξε, παρ' όλα τα θαλασσοδάνεια που πήρε με την κρατική βοήθεια, όπως και άλλοι κρατικοδίαιτοι καπιταλιστές... 

Λοιπόν, αν δεν σας αρέσει η σελιδοποίηση του "ρ", μπορείτε τα διαβάσετε ένα απ' αυτά τα δημοσιεύματα του  κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Λένιν, εδώ:

Η Φιλική Εταιρεία

Ακριβοι στα πιτουρα και φθηνοι στ’ αλευρι

Αν θέλετε να καταλάβετε τι σημαίνει "μάτια ερμητικά κλειστά" μπροστά στα πολιτικά ζητήματα που αναδεικνύονται από την εκλογική μάχη της 17ης Ιούνη, αρκεί να ρίξετε μια ματιά στην ιστοσελίδα του ΜΑΑ. Είναι άραγε τυχαίο, ενώ ο λαός με την ψήφο του την 6η Μάη έδωσε την απάντηση για πιο είναι το "αριστερό μέτωπο" που ήδη συγκρούεται με το "μαύρο μέτωπο",  ο Α. Αλαβάνος πηγαίνει στα Χανιά ως ομιλητής στην εκδήλωση με θέμα: "Πρωτοβουλία Συγκρότησης Μετώπου Αντεπίθεσης για Λαϊκή Κυριαρχία";  Το παρακάτω κείμενο το αφιερώνουμε εξαιρετικά στην συντακτική επιτροπή της ιστοσελίδας του ΜΑΑ, αφού κείμενα ανάλογου περιεχομένου θεωρούνται ότι είναι εκτός "πολιτικής γραμμής" του ΜΜΑ και προφανώς δεν δημοσιεύονται...

(αναδημοσίευση από το avantgarde)

του Κ. Ρουσίτη

Νίκη στο Σύριζα

Όταν πριν λίγους μήνες στη διάρκεια της κυβέρνησης Παπαδήμου επιχειρηματολογούσαμε από αυτή την ιστοσελίδα για την αναγκαιότητα να υιοθετηθεί το σύνθημα «κυβέρνηση της αριστεράς», ένας σύντροφος από την Ανταρσύα θυμάμαι είχε κάνει την εξής παρατήρηση: «Πολύ ωραία τα λέτε όλα, αλλά αυτή η θέση για κυβέρνηση της Αριστεράς είναι για γέλια! Είναι τόσο γελοία όσο δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα».
 
Τώρα, πλησιάζοντας στην 17η Ιούνη και την κρισιμότερη μεταπολεμική εκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα, η συστράτευση για ψήφο στον Σύριζα στην προοπτική κυβέρνησης της Αριστεράς κερδίζει διαρκώς έδαφος στον κόσμο της αριστεράς σε όλο το πλάτος του. Καταλαβαίνει κανείς με το μυαλό του ή με το ένστικτό του την κρισιμότητα των στιγμών και ειδικά όσο βλέπει τη λύσσα του αντιπάλου που συμπτύσσεται σε ένα αντισύριζα μέτωπο. Μπροστά σε αυτή την αναμέτρηση, όποιος παλεύει συνειδητά για την αλλαγή της κοινωνίας πρέπει να συστρατευτεί ανεπιφύλακτα στην μάχη για την εκλογική νίκη του Σύριζα και την κυβέρνηση της Αριστεράς. Και μάλιστα, ανεξάρτητα από το διαφορετικό του σχέδιο για την υπόθεση της «νέας κοινωνίας».

Το ΚΚΕ διακαιούται την αυτοϊκανοποίησή του...

“Καλωσορίζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κόλαση της εξουσίας”

"...Χρόνια λέμε ότι το ΚΚΕ δεν είναι Αριστερά, πράγμα που και το ίδιο πλέον διατυμπανίζει. Το ΚΚΕ είναι κόμμα για τον εαυτό του. Σταθερό σε όλα, ακόμα και στα ποσοστά του, έξω από κάθε κοινωνική διεργασία και συνθήκη. Το γιατί θέλει να είναι ισχυρό μόνο αυτό το ξέρει, αφού και με 5% και με 10% την ίδια δουλειά με τους ίδιους ανθρώπους θα κάνει εξίσου καλά.

Ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο Σύριζα ο οποίος είχε ενσωματώσει ό,τι ριζοσπαστικό είχε αναδυθεί τα τελευταία χρόνια αλλά προτίμησε να αναδείξει την εύκολη και ψευδεπίγραφη πόλωση. (μνημόνιο-αντιμνημόνιο)..."

 ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι που χαράσσεται εδώ και τρία χρόνια. Τις συγκρούσεις του 2008 τις διαδέχτηκε ο δημόσιος διάλογος των πλατειών απ’ το τεράστιο ποτάμι της κοινωνίας. Τον Δεκέμβρη το κράτος απαξίωνε τη ζωή δολοφονώντας έναν 15χρονο, το καλοκαίρι του 2011 η ζωή απαξίωνε το κράτος αναπνέοντας ελεύθερο αέρα στις πλατείες παρά και ενάντια στην κηδεμονία του.

Το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας μπήκε σε ημερήσια διαβούλευση δημιουργώντας ένα τεράστιο ρήγμα στον τοίχο της αντιπροσώπευσης. Ο δρόμος άνοιξε, όμως το ερώτημα παραμένει, ποιος θα τον περπατήσει.

Οι μηχανισμοί διαχείρισης της εξουσίας έχουν φτάσει πλέον στη ριζική αυτοαναίρεσή τους, μιας και αδυνατούν όχι μόνο να διασφαλίσουν το κοινωνικό συμβόλαιο και την ομαλή λειτουργία της ζωής αλλά δεν δείχνουν και καμιά προοπτική διεξόδου στο σήμερα. Ο δομικός χαρακτήρας της κρίσης συμπαρασύρει όλο το ιδεολογικό εποικοδόμημα στο οποίο έχει στηριχθεί η καπιταλιστική συναίνεση. Όλες οι υποσχέσεις του συστήματος για ευτυχία, ευημερία και ασφάλεια έχουν πλέον πέσει στο κενό. Τα ιδεολογήματα της διαρκούς και αέναης ανάπτυξης συντρίβονται αφού προηγουμένως συνέτριψαν κάθε πλαίσιο νοήματος.

Δικαιούμαστε να ελπίζουμε;

 Αναδημοσίευση από το "ΒΗΜΑ"

Του Αντώνη Λιάκου

οι "προστάτες" του λαϊκού κινήματος

Φοβάμαι ότι οι Αριστεροί συγκρότησαν/σαμε τον διανοητικό μας εξοπλισμό, τον τρόπο σκέψης, την κουλτούρα μας, αναλύοντας τις ήττες της Αριστεράς, παρά σχεδιάζοντας τις νίκες της. Αισθανόμαστε ανετότερα με τη μελαγχολία, παρά με την αισιοδοξία. Αυτό εκφράζεται πολιτικά με τους πιο διαφορετικούς τρόπους. Είναι προφανές ότι δεν υποτιμώ καθόλου το ερώτημα «Γιατί χάσαμε;». Η ανάλυση της ήττας είναι άλλωστε βάση του ιστορικού στοχασμού. Βλέπουμε λοιπόν την ιστορία της Αριστεράς ως μια αλυσίδα από ήττες. Οχι μόνο ήττες επαναστάσεων, που πληρώθηκαν ακριβά όπως ο δικός μας Εμφύλιος, ή εκλογικών νικών, όπως το πραξικόπημα εναντίον του Αλιέντε, αλλά και μετατροπές των ελπίδων σε εφιάλτες, όπως συνέβη με τα κομμουνιστικά καθεστώτα του 20ού αιώνα. Μήπως όμως πρέπει να αναζητήσουμε τις επιτυχίες στην επιρροή της Αριστεράς στις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες αν και δεν εξέφραζαν συνολικά το πρόγραμμά της είχαν μακροχρόνιες συνέπειες; Δεν είναι κοινός τόπος η συμβολή της στη συγκρότηση της σύγχρονης δημοκρατίας, στην εμπέδωση των δικαιωμάτων, στον εξανθρωπισμό των άγριων εργασιακών συνθηκών (τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο) και κυρίως στη δημιουργία του κράτους πρόνοιας; Είδαμε βέβαια όλα αυτά να γραφειοκρατικοποιούνται, να ξεπετιούνται προνόμια λίγων έναντι των πολλών, να βυθίζονται στη διαφθορά. Και στη συνέχεια είδαμε την κριτική σ' αυτή την παθολογία να μετατρέπεται σε ξεθεμελίωμά τους, και μάλιστα από κυβερνήσεις σοσιαλδημοκρατικές, οι οποίες προσχωρώντας στις νεοφιλελεύθερες «μεταρρυθμίσεις» κατέστρεψαν, αντί να συγχρονίσουν, το ίδιο τους το έργο.

Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 21/05/2012

 

1. Η ΚΟΕ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας οργανωμένης προβοκατόρικης επίθεσης, με στόχο να πληγεί ο ΣΥΡΙΖΑ στον οποίο μετέχει. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, πολιτικά κέντρα του συστημισμού, με πρωτοστάτη τη ΝΔ και τα ενεργούμενά τους στο χώρο των ΜΜΕ, περιφέρουν σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες παλιές αφίσες της ΚΟΕ με περιεχόμενο ενάντια στην ΕΕ, ζητώντας δίκην εισαγγελέως τέτοιες θέσεις και τέτοιες δυνάμεις να καυτηριαστούν και να αποβληθούν από τον «εθνικό κορμό»...

2. Πρόκειται για προσπάθεια αποπροσανατολισμού ώστε να μετατεθεί η επικαιρότητα από το κατεδαφιστικό μήνυμα της 6ης Μαΐου, από το γεγονός ότι οι μνημονιακές δυνάμεις τσαλακώθηκαν, ματαιώθηκαν και έχασαν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Προσπάθεια που πάει μαζί με την απόπειρα για εσωτερική συσπείρωση του χώρου τους, ευθυγράμμιση και στρατοπεδοποίηση δυνάμεων. Με φόντο έναν ευρωπαϊσμό εθελόδουλο, ταυτισμένο με το μνημόνιο και τις έξωθεν εντολές που μας έρχονται βροχηδόν. Επέλεξαν τη τακτική της πόλωσης μέσω της αθλιότητας και ελπίζουν πως θα συσκοτίσουν έτσι τα επίδικα της κοινωνικής προοπτικής και της στάσης τους γύρω από αυτά. Δύσκολα θα πείσουν όμως. Γιατί βρίσκονται κιόλας επικεφαλής στη λίστα σταυροδοσίας της Μέρκελ ενόψει των εκλογών του Ιουνίου. Καθώς επίσης και γιατί με τη στάση τους, ηθελημένα, εξανεμίζουν τα περιθώρια που κέρδισε η χώρα έναντι των μνημονιακών εντολέων μέσα από την ψήφο του ελληνικού λαού.

Πλησιάζοντας το σημείο θραύσης (ή μετασχηματισμού) τής νομισματικής ένωσης

Αναδημοσίευση από το contra-xreos.gr

του Ηλία Ιωακείμογλου

Στην Ελλάδα κατεξοχήν, και σε μικρότερο βαθμό στις άλλες χώρες της νότιας Ευρώπης, οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες, προσεγγίζουν τώρα ένα κρίσιμο κατώφλι έντασης. Το κατώφλι αυτό είναι ένα σημείο θραύσης ή μετασχηματισμού της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης, και θα το διαβούμε με τον σχηματισμό κυβέρνησης της Αριστεράς. Το ευρώ θα δοκιμαστεί τότε αδυσώπητα από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και θα κριθεί το μέλλον της Νομισματικής Ένωσης της Ευρώπης. Σε ένα τέτοιο σημείο θραύσης ανοίγονται δύο δυνατότητες. Η πρώτη δυνατότητα είναι η γερμανική αστική τάξη και οι σύμμαχοί της να κάνουν την μεγάλη πολιτική στροφή: να χρηματοδοτήσουν με μεγάλα ποσά το σύστημα, να δεχθούν την άνοδο του πληθωρισμού στον βορρά ώστε να βελτιωσθεί η ανταγωνιστικότητα του ευρωπαϊκού νότου, και να μετατρέψουν τελικά την ευρωζώνη σε “Βέλτιστη Οικονομική Περιοχή” με τα χαρακτηριστικά ομοσπονδιακού κράτους. Η δεύτερη δυνατότητα είναι η διάλυση της Νομισματικής Ένωσης της Ευρώπης.

Μερικά πολιτικά συμπεράσματα είναι αναπόφευκτα:

Πρώτον, η ιστορική σημασία αυτού που επιχειρεί ο Σύριζα είναι πρώτου μεγέθους: Απειλεί την συνοχή της ευρωζώνης και αμφισβητεί την ταξική αξία του ευρώ προκειμένου να επιτύχει τον μετασχηματισμό της ή άθελά του την διάλυσή της, που είναι εξίσου ενδιαφέρον για εμάς αποτέλεσμα --κι’ ας είναι παράπλευρο το όφελος.

Καλούμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να μην κατέβη στις επόμενες εκλογές

Θα ήταν μια τίμια στάση και αξιοπρεπής, τόσο απέναντι στην "Aριστερά" που ανακάλυψε τώρα τελευταία πως υπάρχει, αλλά και προς τον ίδιο της τον εαυτό. Ας κρατήσει ως αφετηρία το ποσοστό που συγκέντρωσε στις τελευταίες εκλογές και ας περιμένει μετά τις εκλογές να κάνει όση κριτική θέλει στις θέσεις και στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε θα είναι χρήσιμη και αναγκαία η συγκροτημένη εξ αριστερών κριτική σε ένα κόμμα της Αριστεράς που θα είναι στην κυβέρνηση ή στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σήμερα - ηθελημένα ή αθέλητα - αυτή η αντιπαλότητα προς τον ΣΥΡΙΖΑ ρίχνει νερό στο μύλο στης αντίδρασης και εύκολα χειραγωγείται από τους πιο αντιδραστικούς κύκλους που θέλουν με κάθε μέσο να ακυρώσουν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική μιας αριστερής κυβέρνησης στην χώρα μας.

Οργανώσεις της Αριστεράς και παράγοντες που μέχρι χθες ήταν αποκλεισμένοι από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σήμερα γίνονται τηλεαστέρες και πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες του μνημονίου μόνο και μόνο γιατί κάνουν κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ. Η μάχη των εκλογών θα είναι σκληρή και η κοινωνική και η πολιτική πόλωση μεγάλη γιατί πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο γίνεται στην χώρα μας ορατή η δυνατότητα να κυβερνήσει η Αριστερά. Για την έκβαση αυτής της μάχης, όλοι έχουμε τις ευθύνες μας και θα θα κριθούμε γι αυτές.

Τι ψήφισαν οι πλατείες;

Αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ

Του Κώστα Δουζίνα*

Η Ευρώπη χρησιμοποίησε την Ελλάδα ως πειραματόζωο για να δοκιμάσει τις συνθήκες αναδιοργάνωσης του ύστερου καπιταλισμού. Αυτό που δεν περίμεναν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές ελίτ ήταν ότι το πειραματόζωο θα καταλάμβανε το εργαστήριο, θα έδιωχνε τους τυφλούς επιστήμονες και θα άρχιζε ένα διαφορετικό πείραμα: την ίδια τη μετεξέλιξη του από αντικείμενο σε υποκείμενο της πολιτικής πράξης. Η έννοια και τα όρια της δημοκρατίας παίζονται πάλι στον τόπο που γεννήθηκαν'

Όταν έγραφα αυτές τις γραμμές το φθινόπωρο του '11 πολλοί μου είπαν ότι ήμουν υπερβολικά αισιόδοξος ή χειρότερα τελείως εκτός πραγματικότητας. Οι πλατείες είχαν αδειάσει, το κίνημα είχε κοπάσει, μια νέα κυβέρνηση είχε ορκιστεί, η συνηθισμένη αριστερή μελαγχολία είχε επιστρέψει. Και όμως τα πράγματα ήταν αλλιώς. Ο σπόρος για τα αποτελέσματα των εκλογών της 6 Μαΐου σπάρθηκε στο Σύνταγμα και τις λαϊκές συνελεύσεις, στην Κερατέα και στα διόδια των εθνικών δρόμων. Χωρίς τις πλατείες, το σύστημα εξουσίας πιθανότατα θα είχε πετύχει τη μεταθανάτια επιβίωση του. Ο ρόλος της πλατείας και των άλλων κινημάτων αντίστασης ήταν καθοριστικός. Γενιές ανέργων και μη απασχολήσιμων, γυναίκες και άνδρες, πολίτες και ξένοι, νέοι και γέροι, από διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες και ιστορικές καταβολές, ξεσηκώθηκαν και έμαθαν τη σημασία της ανυπακοής ως υπέρτατης πολιτικής πράξης.

Φώτη βάστα γερά!

 Ο νυν και ο ...επόμενος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ

Η Αριστερά θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στην προοδευτική παράταξη και να μην αφήσει τον Ευάγγελο Βενιζέλο να διαλύσει το ιστορικό κόμμα του Αντρέα στέλνοντας τους ψηφοφόρους του στην αγκαλιά της κεντροδεξιάς. Υπάρχει όμως ελπίδα να μην συμβεί αυτό. Όπως έχει εξηγήσει και ο Ηλίας Νικολακόπουλος, στις τελευταίες εκλογές η μεγαλύτερη συσπείρωση των παραδοσιακών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ καταγράφεται στην ΔΗΜΑΡ. Τα εκλογικά δεδομένα δείχνουν πως ο πραγματικός νέος Αντρέας Παπανδρέου δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας αλλά ο Φώτης Κουβέλης.

Παραπλανούν τον λαό και σπέρνουν αυταπάτες αυτοί που μιλάνε σήμερα για κυβέρνηση συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ. Η Αριστερά δεν θα πρέπει να κλείνει να μάτια της μπροστά στις ανακατατάξεις που έχουν συντελεστεί στο εκλογικό σώμα: Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, στην ΔΗΜΑΡ και έχει πρόεδρο του τον Φώτη Κουβέλη. Με αυτό το ΠΑΣΟΚ υπάρχει κάποια ελπίδα να συνεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές για σχηματισμό κυβέρνησης και όχι με το ΚΚΕ.

Πρώτα απ' όλα όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι μόνη ρεαλιστική πρόταση για να κυβερνήσει η Αριστερά στον τόπο μας – αλλά και να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας -  είναι να κατακτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ο ΣΥΡΙΖΑ. Να βγούμε με θάρρος μπροστά και να διαλαλούμε στην προεκλογική περίοδο ότι πρώτος στόχος είναι η κατάκτηση της αυτοδυναμίας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα περί ενότητας της Αριστεράς είναι νόθες λύσεις που διευκολύνουν το “μαύρο μέτωπο” να παραμείνει στην εξουσία, πράγμα το οποίο επιδιώκει συνειδητά πλέον και το ΚΚΕ.

Κώστας Λαπαβίτσας: Να στηρίξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ

 Του Κώστα Λαπαβίτσα

... Ωστόσο, το πιεστικό ζήτημα αυτή τη στιγμή είναι να ελευθερωθεί η χώρα από τον ασφυκτικό κλοιό του χρέους και λιτότητας. Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να αναλάβει δράση για την επίτευξη των στόχων αυτών, και οι Έλληνες θέλουν να του δώσουν το πλεονέκτημα της αμφιβολίας για το ευρώ, ο ρόλος του μπορεί να είναι θετικός. Τουλάχιστον, αυτό προσφέρει μια ευκαιρία για την Ελλάδα για να αποφύγει την πλήρη καταστροφή που θα μπορούσε πραγματικά να οδηγήσει στην άνοδο του φασισμού.

Ο τρέχων γύρος των εσωτερικών πολιτικών διαπραγματεύσεων είναι απίθανο να οδηγήσει σε σχηματισμό κυβέρνησης, ιδιαίτερα μιας κυβέρνησης που θα συνεχίσει να εφαρμόζει τους όρους του μνημονίου. Πιθανότατα να υπάρξουν νέες εκλογές στο εγγύς μέλλον και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει όλες τις πιθανότητες για μια αποφασιστική νίκη που θα δημιουργήσει μια κυβέρνηση συνασπισμού των αντιμνημονιακών δυνάμεων. Αλλά γι 'αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να συνειδητοποιήσει τους δικούς του περιορισμούς και να επιδιώξει ενεργά να δημιουργήσει το ευρύ πολιτικό μέτωπο που χρειάζεται η Ελλάδα.

Οι δηλώσεις του Α. Τσίπρα και μια νέα δημοσκόπιση...

Οι δηλώσεις του Α. Τσίπρα μετά την συνάντηση του με τον Ε. Βενιζέλο:

Δημοσκόπηση που θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα "Επενδυτής" αύριο φέρνει ξανά πρώτο σε πρόθεση ψήφου τον ΣΥΡΙΖΑ

Πρόθεση ψήφου:

ΣΥΡΙΖΑ 20,2%

Ν.Δ. 17,3%,

ΠΑΣΟΚ 11,6%,

Ανεξάρτητοι Έλληνες 8,4%

ΚΚΕ 4,2%,

Χρυσή Αυγή 3,7%.

ΔΗΜ.ΑΡ. 4,3%,

Με την αναγωγή τα ποσοστά των κομμάτων διαμορφώνονται στο 25,5% για τον ΣΥΡΙΖΑ έναντι 21,7% της ΝΔ

Εκτός από την ΕΕ και το ΔΝΤ υπάρχουν και "αριστεροί" που ελπίζουν να σωθούν από νέους "Τσιριμώκους"!...

Η ιστοσελίδα του ΠΡΙΝ είχε χθες πρωτοσέλιδο μια ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Εμφανίστηκαν οι νέοι Τσιριμώκοι!", αποκαλύπτοντας τα αδιέξοδα μιας μερίδας της Αριστεράς που έχει στριμωχτεί από το εκλογικό αποτέλεσμα και έχει εναποθέσει όλες της τις ελπίδες στα λάθη των άλλων.

Δεν θα σταθούμε  στην αλαζονική εκφορά του λόγου ως εκπροσώπων της λαϊκής βούλησης που βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με το εκλογικό αποτέλεσμα. Ούτε στην πολιτική των ίσων αποστάσεων από το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, πολιτική την οποία απέρριψαν οι λαϊκές μάζες και οι εργαζόμενοι με την ψήφο τους.

Θα τους συμβουλεύαμε να μην βιάζονται "σαν την χήρα στο κρεβάτι" και προβάλουν τις ενδόμυχες επιθυμίες τους ως πραγματικότητα, γιατί  η μικροψυχία τους εύκολα αποκαλύπτεται και κινδυνεύουν να γελοιοποιηθούν. Θα τους υπενθυμίσουμε επίσης ότι το "κόμμα της δραχμής" το οποίο προσπαθούν να συγκροτήσουν, ήδη έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση από την "χρυσή αυγή"...

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Εμφανίστηκαν οι νέοι Τσιριμώκοι!

Σαν έτοιμοι από καιρό, ο αρχιτέκτονας της μνημονιακής πολιτικής κος Βενιζέλος και το αριστερό του δεκανίκι κος Κουβέλης ανέλαβαν να λύσουν το πρόβλημα της… ακυβερνησίας της χώρας, προτείνοντας «οικουμενική κυβέρνηση» που ουσιαστικά θα αναλάβει να συνεχίσει την πολιτική του Μνημονίου! Είτε για 2 χρόνια, είτε για 3 χρόνια, με διαφοροποιήσεις ή μη, κάποιοι προσπαθούν να αναστήσουν τα Μνημόνια που ο λαός έστειλε στο καλάθι των αχρήστων.

Ειρωνείες...

... Το ζήτημα πάντως δεν είναι αν ο Τσίπρας καταλαβαίνει καλύτερα από τον Σόιμπλε τι σημαίνει ευρώ. Είναι ότι προτείνοντας μια κυβέρνηση της αριστεράς που θ’ αναδιαπραγματευτεί, φαντάζεται, τα μνημόνια, εκφράζει σήμερα τη θέληση του ελληνικού λαού γι’ ανατροπή της μνημονιακής δικτατορίας. Αν κρατήσει εδώ σταθερή στάση, αν πράγματι επιμείνει στο σύνθημα του Συνασπισμού, «Καμία θυσία για το ευρώ», και τούτο είναι ένα μεγάλο ‘αν’, τότε η δυναμική των πραγμάτων μάλλον θα τον κάνει, όταν τεθεί επιτακτικά το δίλημμα δημοκρατία ή ευρώ, ν’ απαντήσει ‘δημοκρατία’.

 Πιστεύω ότι η αντικαπιταλιστική αριστερά, κρατώντας την αυτοτέλεια και τη χωριστή φωνή της, θα πρέπει να τον ενισχύσει όσο αυτός δείχνει διάθεση να συγκρουστεί με τους ευρωκράτες. Θα πρέπει δηλαδή να του προσφέρουμε κριτική στήριξη, έστω και αν διαφωνούμε μαζί του για τη φύση του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και μολονότι γνωρίζουμε ότι καμιά αναδιαπραγμάτευση των μνημόνιων δεν θα φέρει ουσιαστικά αποτελέσματα. Έτσι αφενός στερεώνουμε τη συγκρουσιακή του διάθεση και αφετέρου μένουμε αξιόπιστοι στα μάτια του λαού, πράγμα αδύνατο αν εμείς σταθούμε παράμερα την ώρα που εκείνος θα συγκρούεται. Αν καταγγέλλουμε τον Τσίπρα ενόσο εκείνος εκφράζει τις ελπίδες του λαού, λίγοι θα πάρουν στα σοβαρά τις διαμαρτυρίες μας αν τυχόν εκείνος αύριο αλλάξει ρότα. Κι επίσης θα δυσκολέψουν οι προσπάθειές μας για μαζική κινητοποίηση, το βασικό πολιτικό μας μέσο, που αποτελεί και την καλύτερη εγγύηση ότι η κυβέρνηση, όποιος και αν είναι επικεφαλής της, θα πάψει να κάνει τα θελήματα των τραπεζιτών. Δεν πρέπει με κανέναν τρόπο, στις δύσκολες ημέρες που έρχονται, να κατηγορηθούμε για μικρόψυχες εμμονές ή διάσπαση της αριστεράς, όπως το ΚΚΕ...

Ολόκληρο το κείμενο εδώ: Ειρωνείες, του Σπύρου Μαρκέτου

Μερικά σημαντικά στοιχεία για το εκλογικό αποτέλεσμα

Ο Ηλίας Νικολακόπουλος και ο Δημήτρης Χριστόπουλος συζητούν για το αποτέλεσμα των εκλογών. Ο Δημήτρης Χριστόπουλος (μέχρι το 15′ λεπτό περίπου του βίντεο) θέτει κάποια σοβαρά ζητήματα σε σχέση με τη Χρυσή Αυγή ενώ ο Ηλίας Νικολακόπουλος που ακολουθεί καταθέτει εξαιρετικής σημασίας στοιχεία για τις εκλογές. Δείτε τα video εδώ:

Μια συζήτηση για τις εκλογές