ΟΙ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΙ….

….Όσες και όσοι προσπαθούν να βγάλουν άκρη από αυτό με όρους “σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας και της κουλτούρας” δεν θα βγάλουν άκρη και πολύ σε αυτό το συγκείμενο. Οι κλασικές κατηγορίες της εθνικής πολιτικής φιλοσοφίας δεν έχουν και πολύ νόημα εκτός των στενών πλαισίων της δυτικής ευρώπης και των “παλαιών κρατών”. Και ο λόγος είναι ότι δεδομένου ότι ποτέ δεν υπήρξαν σαφή όρια μεταξύ “ουκρανισμού” και “ρωσικότητας”, αυτά ήταν ταυτότητες πολύ ρευστές και σχετικά χαμηλά στην προτεραιότητα ως ζητήματα. Είναι τώρα, με αυτές τις συγκρούσεις που συγκροτείται ένας αμιγής ουκρανισμός και ένας αμιγής ρωσισμός (προσωπικά μου είναι δύσκολο να φανταστώ ακόμα πως θα μοιάζει μια ρωσική κουλτούρα χωρίς την ουκρανία και πως μια ουκρανία χωρίς την ρωσικότητα, για να χρησιμοποιήσω τους όρους αυτούς έτσι λίγο πρόχειρα). Όσες και όσοι κόπτονται να υπερασπίσουν την κατάσταση με όρους εθνικών αφηγήσεων, “σεβασμού” στην κυριαρχία του άλλου κτλ, ας μην ανησυχούν. Τώρα θα πάρουν ακριβώς αυτό που θέλουν, μια αποκαθαρμένη εθνική ρωσική αφήγηση, χωρίς ουκρανισμό, χωρίς ουκρανικές λέξεις στα ρώσικα, χωρίς ουρκανική λογοτεχνία και σινεμά στη ρωσία, και φυσικά το αντίστοιχο στην Ουκρανία. Τώρα συγκροτείται ακριβώς η εθνική αφήγηση, ο ηρωισμός, τα θυματα, οι θυσίες, το έθνος…. 

 https://www.aftoleksi.gr/2022/02/24/tin-oykrania/

Δέκα χρόνια πριν: Το "Σύμφωνο Σταθερότητας"...

Αποκαλυπτικές σκηνές από την επιβολή των μέτρων για το "Σύμφωνο Σταθερότητας" από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Αντί να βλέπετε τα σημερινά δελτία των ειδήσεων, γυρίστε πίσω δέκα χρόνια και παρακολουθείστε εκείνης της εποχής. Είναι σαν να βλέπετε την ίδια ταινία, με άλλους ηθοποιούς...

Έχουν αλλάξει βέβαια και μερικά πράγματα προς το χειρότερο.

Τότε, για παράδειγμα, ήταν προφανές για την Αριστερά να ζητάει στο δημοσιονομικό επίπεδο την μείωση των στρατιωτικών δαπανών. Εξάλλου, ένας από τους βασικούς λόγους της ένταξης της χώρας στην ΕΕ που πρόβαλλαν οι υποστηρικτές της ήταν η εξασφάλιση της εδαφικής της ακεραιότητας.

(Μέρος ΙΙΙ) Αποκλειστική συνέντευξη με τον Αρχηγό των Εθνομηδενιστών

Δυο χέρια συναντώνται για να κρατήσουν την σημαιούλα... 
Τα βλέμματα χαμένα, το καθένα στο δικό του κόσμο...
Άλλα δυο χέρια,  αφανή αλλά αναγκαία για να αποθανατιστεί το στιγμιότυπο, στο τέλος του κειμένου.

Το 1ο μέρος [Εδώ]

Το 2ο μέρος [Εδώ]

Ο ΑΕΜ πήρε πάλι τον λόγο και ξεκίνησε μια διάλεξη για το πως λύνουμε τις διαφορές μας με τον Άλλον με το βρισίδι, ως εξής:

- Θα σας μιλήσω για ένα θέμα που σχετίζεται με την αρχαία ελληνική μυθολογία, για «την Ύβριν του Κόρου μητέρα, την θρασείαν».

Μετά εξήγησε πως το “μαλάκας”, έτσι και το “εθνομηδενιστής” είναι ύβρεις και δεν αξίζει να χάνουμε τον χρόνο μας για να αναζητούμε βαθυστόχαστους θεωρητικούς ορισμούς και άλλα σοβαρά παρόμοια. Κατέληξε με την εξής φράση:

- Γι' αυτό ακριβώς τον λόγο οι εθνομηδενιστές δεν πρόκειται ποτέ να συγκροτηθούν ως πολιτικό κόμμα, όπως ακριβώς και οι μαλάκες...

Περιέγραψε την “ύβριν” ως μια αυτοαναφορική ιδεολογική πρακτική. Εξήγησε ότι λειτουργεί ως μια μορφή αυτοϊκανοποίησης που γεννάει τον Κόρον (κορεσμό). Μπροστά σε μια δύσκολη κατάσταση - ένα «γόρδιο δεσμό» - το υποκείμενο καταφεύγει σε αυτήν μέσω μιας υπέρβασης στο φαντασιακό. Εκεί λύνει αυτόν δεσμό όπως ο Μέγας Αλέξανδρος!... Η ρήξη που δημιουργεί η σπάθη της ύβρεως, παράγει μια αίσθηση πληρότητας από την φαντασιακή απαξίωση/κατατρόπωση του αντιπάλου. Τελειώνοντας αυτή την διάλεξη για την ύβρι αναφέρθηκε στην κριτική σκέψη (σε αντιδιαστολή με την “κρητική” των παλικαράδων κρητικών), επισημαίνοντας ότι παραμένει πάντα “ανικανοποίητη”, γιατί αν συμβεί αυτό, αυτοαναιρείται. Η κριτική σκέψη λοιπόν ποτέ δεν μπορεί να φτάσει σε αυτήν την εθνική αυτοϊκανοποίηση που χαρακτηρίζει τους πολέμιους του φαντάσματος του εθνομηδενισμού...

(Μέρος ΙΙ) Αποκλειστική συνέντευξη με τον Αρχηγό των Εθνομηδενιστών

Αναγνωρίζετε στην φωτογραφία τους δυο πατριώτες, που ο ένας βραβεύει τον άλλον;
Αν όχι, τότε θα σας συνιστούσαμε να μην διαβάσετε το κείμενο που ακολουθεί.

Το 1ο μέρος της συνέντευξης [εδώ]

Όσο περνούσε η ώρα, η συζήτηση άρχισε να γίνεται πιο ζωντανή και να χάνει τον αρχικό της χαρακτήρα. Οι ερωτήσεις έβγαιναν αυθόρμητα και ξέφευγαν από τον αρχικό σχεδιασμό της συνάντησης, αλλά και οι απαντήσεις του ΑΕΜ ήταν όλο και πιο σύντομες. Ο μονόλογος είχε εξαφανιστεί και χωρίς να το καταλάβουμε βρεθήκαμε σύντομα να σχολιάζουμε και να συζητάμε μόνοι μας. Ο ΑΕΜ καθόταν σιωπηλός και μας παρακολουθούσε. Κάποια στιγμή σηκώθηκε, πλησίασε το παράθυρο και έκλεισε τις κουρτίνες

Το χαμήλωμα του φωτισμού ήταν το ερέθισμα που μας έκανε να συναισθανθούμε την κατάσταση που είχαμε βρεθεί. Χαμήλωσαν ξαφνικά οι φωνές και η συζήτηση σταμάτησε. Τα βλέμματα όλων στράφηκαν προς το παράθυρο, όπου ο ΑΕΜ σαν καλός νοικοκύρης ταχτοποιούσε τις κουρτίνες του. Πήγε μετά στην βιβλιοθήκη και αφού πήρε στα χέρια ένα τηλεκοντρόλ, επέστρεψε στην θέση του. Κανείς δεν μιλούσε πια. Πάτησε κάποια κουμπιά στο τηλεκοντρόλ και στον απέναντι τοίχο άρχισαν να προβάλλονται οι παρακάτω εικόνες:

Η σιωπή έσπασε όταν μας είπε:

- Η συζήτηση που κάνατε προηγουμένως μου θύμισε το ΠΟΤΑΜΙ!...

Και συνέχισε:

Μαθητικές κινητοποιήσεις σωτήριο έτος 1897

Αναδημοσίευση από το «pitsirikos.net»

Τρομακτικό από κάθε άποψη, φίλε μου Πιτσιρίκο, αυτό που συμβαίνει με τους μαθητές και τις διαμαρτυρίες τους σχετικά με την Μακεδονία. Τρομακτικό και γελοίο, για την ακρίβεια.

Τα παλικαράκια αυτά που αγνοούν σχεδόν το 90% σχεδόν της Ελληνικής Ιστορίας θέλουν να επιβάλουν το όνομα που οι ίδιοι πιστεύουν ότι ταιριάζει στους κατοίκους της ΠΓΔΜ, βροντοφωνάζουν ότι η Μικρά Ασία είναι ελληνική και ίσως μέσα στις κατειλημμένες αίθουσες των σχολείων να τραγουδάνε εκτός από το «Μακεδονία ξακουστή» και κανένα σύνθημα για τον κακομοίρη τον Αλβανό που δεν πρόκειται να γίνει Έλληνας ποτέ.

Βλέποντας τους μαθητές φουσκωμένους από τον εθνικισμό, οι Έλληνες αριστεροί άρχισαν να κατηγορούν την κανονική και imitation (δηλαδή την ΝΔουλα) Χρυσή Αυγή ότι κρύβονται πίσω από τις μαθητικές κινητοποιήσεις, προκαλώντας την αντίδραση του βουλευτή Βορίδη.

Το αστείο στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι μάλλον ο Τσεκουράτος έχει δίκιο, όταν αρνείται την ανάμιξη της κρυφαυγίτικης ΝΔουλας.

Το σύστημα εκπαίδευσης -όπως πολύ όμορφα έγραψες- σε συνδυασμό με την μη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας στέλνει τις κοινωνίες και την νεολαία, φυσικά, στην βολική αγκαλιά της φασιστικής ασπρόμαυρης αντίληψης των πραγμάτων.

Για ποιόν κτυπάει η “καμπάνα” του ...σχολείου;

Κτύπησε καμπανάκι με τις εθνικιστές καταλήψεις των σχολείων. Κάποιοι βγήκαν από τον λήθαργο, ξύπνησαν ξαφνικά και ανακάλυψαν τον φασισμό που έχει διεισδύσει στην νεολαία. Ακροδεξιοί χαίρονται και διασκεδάσουν την κατάσταση. Αριστεροί βρίσκονται σε σύγχυση και πανικοβάλλονται...

Η χρυσή αυγή θριαμβολογεί με πρωτοσέλιδο: “ΕΘΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ” και ο καθ' ύλην κυβερνητικός εκπρόσωπος για τα σχολεία καλεί: «τα μαθητικά συμβούλια, τους εκπαιδευτικούς και τους συλλόγους γονέων να απομονώσουν τις φασιστικές κραυγές»...

Η “πατριωτική αριστερά” σε πλήρη σύγχυση, σωπαίνει και περί άλλων τυρβάζει: «Ντονιέσκ και Λουγκάνσκ»...

Επανέρχεται στην πολιτική σκηνή από την κυβέρνηση αλλά και από ένα κομμάτι της Αριστεράς η θεωρία της “υποκίνησης” ως εργαλείο διαμόρφωσης αμυντικών γραμμών. Όμως δεν απαντά στο πρόβλημα, αντίθετα το συσκοτίζει: Θυμίζει άλλες εποχές, τις πρακτικές του κράτους μετά τον εμφύλιο απέναντι στο “κομμουνιστικό” κίνδυνο. Αυτή η «αντιστροφή» είναι δείγμα πολιτικής ένδειας.

Οι πατρίδες δεν έχουν σύνορα, σύνορα έχουν τα κράτη!

 οι "εχθροί" του έθνους εν δράσει...

Τον Γεώργιο Παπαδόπουλο θυμηθήκαμε, μέρες της επετείου του Πολυτεχνείου, διαβάζοντας τα γραπτά ενός άλλου σύγχρονου Παπαδόπουλου. Αυτή τη βδομάδα, ένα κείμενο με τον τίτλο «Αντιπατριωτισμός, μια πέμπτη φάλαγγα πληρωμένη με εκατομμύρια δολάρια και ευρώ» αναδημοσιεύτηκε σε πολλά ακροδεξιά και εθνικιστικά μέσα ενημέρωσης. Συντάκτης o Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης, τακτικός συνεργάτης του “αριστερού” www.iskra.gr...

Το κείμενο εκτός του ότι είναι άκρως εθνικιστικό, είναι και προβοκατόρικο γιατί στιγματίζει όσους εναντιώνονται στον εθνικισμό ως «πέμπτη φάλαγγα πληρωμένη με εκατομμύρια δολάρια και ευρώ», αφού δεν παρουσιάζει κανένα αποδεικτικό στοιχείο αυτής της θέσης. Εικονογραφείται μάλιστα με εικόνες από διαδηλώσεις άσχετες με το θέμα για να υποδείξει τον “εχθρό”. Ως αποδεικτικό στοιχείο, το μόνο που προβάλει είναι μια γενικόλογη και ψευδή ιδεοληψία ότι «η παγκοσμιοποίηση είναι το αύριο του καπιταλιστικού συστήματος. Και ο μόνος που μπορεί να καθυστερήσει το χτίσιμό του είναι τα σύνορα». Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την άποψη, είναι φίλοι των λαών και αντικαπιταλιστές, ο οι «συνοριοφύλακες» κ.κ. Τραμπ, Λεπέν, Σαλβίνι και διάφοροι άλλοι ακροδεξιοί στην Ευρώπη αλλά και στην χώρα μας!...

Είναι εθνικιστικό, γιατί υποστηρίζει την βασική θέση που συγκροτεί τον εθνικισμό: την εξάλειψη της διάκρισης ανάμεσα στις κοινωνικές ταυτότητες που συγκροτούνται με βάση την έννοια της “πατρίδας”, του “έθνους” και του “κράτους”. Περισσότερα γιαυτό το θέμα, εδώ:

Υπάρχει διάκριση ανάμεσα στον “πατριωτισμό” και τον “εθνικισμό”;

Αποκλειστική συνέντευξη με τον Αρχηγό των Εθνομηδενιστών

Αναγνωρίζετε στην φωτογραφία

δυο από τους πιο γνωστούς κυνηγούς "εθνομηδενιστών";

Αν όχι,
 θα σας συνιστούσαμε να μην διαβάσετε το κείμενο που ακολουθεί...

 ( ΜΕΡΟΣ Ι )

Για τους “Εθνομηδενιστές” και για το τρόμο που προκαλούν σε αριστερο - δεξιούς πατριώτες, όλο και κάτι θα έχει πέσει στ’ αυτί σoυ. Μερικοί πιστεύουν πως μας κυβερνούν. Όμως ότι οι “Εθνομηδενιστές” έχουν Αρχηγό έναν πραγματικό ηγέτη, λίγοι το γνωρίζουν. Δεν ζει στην παρανομία, όμως δεν συνηθίζει τις δημόσιες εμφανίσεις, σαν αυτές που κάνουν οι πολιτικοί παράγοντες. Θεωρείται επικίνδυνος από τις μυστικές υπηρεσίες, χωρίς να υπάρχει κανένα ένταλμα εναντίον του. Υποψιάζονται ποίος μπορεί να είναι, αλλά δεν τον έχουν ακόμα ανακαλύψει.

Μετά από μακροχρόνια έρευνα και επίμονες προσπάθειες καταφέραμε να συναντηθούμε μαζί του και κάναμε μια πρώτη κουβέντα (για χάριν συντομίας στο κείμενο θα αναγράφεται με τα αρχικά ΑΕΜ: Αρχηγός Εθνο-Μηδενιστών). Μερικά σημεία από αυτή την συναρπαστική εμπειρία φανταζόμαστε ότι σας ενδιαφέρουν, γιαυτό και τα παρουσιάζουμε παρακάτω.

Η συζήτηση ξεκίνησε ανάποδα. Αυτός που έκανε την πρώτη ερώτηση ήταν ο ΑΕΜ:

- Ποιό χαρακτηρισμό θα αποδίδετε σε όλους αυτούς που θεωρούν ότι απειλούνται από το φάντασμα του “εθνομηδενισμού”;

Κάποιοι από την παρέα, βιάστηκαν ν’ απαντήσουν: «εθνικιστές».

Ο ΑΕΜ έκανε έναν ειρωνικό μορφασμό και ανασηκώνοντας το αριστερό του φρύδι, είπε ένα μονολεκτικό ΟΧΙ. Μετά από μια σύντομη περίοδο αμήχανης σιωπής, που κανείς δεν τολμούσε να προτείνει φωναχτά κάποιον άλλο προσδιορισμό ως απάντηση, η συζήτηση προχώρησε με σχόλια για την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα.

Τι σήμαινε αυτό το ΟΧΙ, έμεινε μετέωρο μέχρι το τέλος της συζήτησης. Εκεί πράγματι ξεκαθαρίστηκε, όταν μπήκε κάποια τάξη σε ταυτοτικά ζητήματα που συσχετίζουν το φαντασιακό με το πραγματικό, σε επαναπροσδιορισμούς πολιτικών και αυτοκαθορισμούς κοινωνικών υποκειμένων.

Μόλις διαμορφώθηκε κλίμα οικειότητας που επέτρεπε αναφορές σε πιο συγκεκριμένα θέματα, κάποιος από την παρέα ζήτησε από τον Αρχηγό των Εθνομηδενιστών να σχολιάσει την παρουσία του Παναγιώτη Λαφαζάνη σε διαδικτυακό χουντοκάναλο. Πριν τελειώσει την ερώτηση, έβγαλε από την τσέπη του την ανακοίνωση της ΛΑΕ στην οποία επισημαίνεται ότι αυτό το γεγονός οι εχθροί της το εκμεταλλεύτηκαν ως μια «ανέλπιστη ευκαιρία και αφορμή για να ενταθεί, από κυβερνητικά και κατεστημένα κέντρα, η επίθεση στην ΛΑ.Ε και προσωπικά στον γραμματέα της». Μόλις τέλειωσε την ερώτηση, έδωσε την ανακοίνωση στον ΑΕΜ δείχνοντας με τον δείκτη του άλλου χεριού το σημείο που υπάρχει στο κείμενο η σχετική αναφορά.

Ο ΑΕΜ έβαλε περιφρονητικά στην άκρη την ανακοίνωση χωρίς να ρίξει ούτε μια ματιά και απάντησε με μια επιγραμματική δήλωση: «Ο ίδιος ο Λαφαζάνης είναι αυτός που υποσκάπτει και διαβάλλει τον εαυτό του, δεν χρειάζεται να αναζητούνται αλλού οι δράστες». Για να στοιχειοθετήσει τον ισχυρισμό του, συμπλήρωσε γελώντας: Θα διακινδυνεύσω να χαρακτηριστώ ότι υποσκάπτω το κύρος του Παναγιώτη, κάνοντας το παρακάτω σχόλιο, το οποίο θα ήθελα να δημοσιοποιήσετε «Ο Παναγιώτης το πάει το ...εμβατήριο». Άνοιξε το tablet του και επέδειξε ως τεκμήριο ένα βίντεο, ζυγίζοντας με την άκρη του ματιού του τις αντιδράσεις μας. Το video μπορείτε να το βρείτε [εδώ].

Τι κρύβουν οι «αναλυτές» των δημοσκοπήσεων;

(κλικ για μεγέθυνση)

«Ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά ως την Κόκκινη Μηλιά»

Όλες οι παρουσιάσεις/αναλύσεις στα ΜΜΕ μιας πρόσφατης έρευνας της public issue «Η Ελλάδα και ο Κόσμος 2018 - Έρευνα κοινής γνώμης για την εξωτερική πολιτική», απέκρυψαν ή πέρασαν στα ψιλά ένα σημαντικό στοιχείο (ο παραπάνω πίνακας)  που καταγράφει την αισιοδοξία των Ελλήνων πολιτών σε περίπτωση πολέμου με την Τουρκία. Παράδειγμα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» και το «tvxs.gr».

Μπορεί  οι Έλληνες πολίτες να πιστεύουν ότι η χώρα δεν πρόκειται να βγει από την κρίση και για πολλά χρόνια θα συνεχίζεται η ίδια κατάσταση, ότι το πολιτικό σύστημα είναι διεφθαρμένο και ανίκανο, όμως αν τους ρωτήσεις στην περίπτωση που γίνει πόλεμος με την Τουρκία, ποιος θα νικήσει, μόνον το 17% πιστεύει πως θα νικήσει η Τουρκία. Το 42% θεωρεί βέβαιη την νίκη της χώρας μας και ένα 8% θεωρεί ότι αυτό θα εξαρτηθεί από τους συμμάχους. Υπέρ της “ισοπαλίας” τάσσεται το 13%.

Ο Λαφαζάνης κάνει ... «restart» με τον εθνικισμό

ΑΚΕΠ, Αριστερό Ρεύμα, ΔΗΚΚΙ, Δρόμος Ανοιχτός, Ελεύθερη Ελλάδα, ΕΠΑΜ, ΚΟΕ, Μέτωπο Νίκης, Πλεύση Ελευθερίας, Πρωτοβουλία 14ης Μάη, Σοσιαλιστική Προοπτική, καθώς και πρώην βουλευτές, μέλη κ.ά.ένωσαν τις δυνάμεις τους για την οργάνωση στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ (19/3/18) για την πραγματοποίση της εκδήλωση «Αιγαίο 2018, οι συνέπειες της υποταγής» που διοργάνωσε η πρωτοβουλία για κοινή δράση ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ – RESTART.

Πιθανόν να μην γνωρίζεται κάποιους από τους συμμετέχοντες, όπως την «Πρωτοβουλία 14ης Μάη», και να χρειαστεί να ψάξετε για να μάθετε. Εξάλλου μην ξεχνάτε πως και τον Κατσιφάρα δεν τον γνώριζε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας του και δεν θα τον μάθαινε αν δεν έκανε κυβέρνηση το 81 ο Ανδρέας Παπανδρέου...

Πως γίνεται την ίδια στιγμή που η ΛΑΕ κάνει πρόταση συνεργασίας στο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η μισή συμμετέχει σε παρόμοιες εκδηλώσεις, μόνον η πολιτική της ηγεσία το γνωρίζει! Σταματάμε εδώ, στο θέμα της αναξιοπιστίας και της πολιτικής αφερεγγυότητας και αφήνουμε τα άλλα που βγάζουν γέλοιο στην κρίση των αναγνωστών μας....

Το παρακάτω  ενημερωτικό κείμενο δημοσιεύτηκε ίδιο και απαράλακτο ως "πολιτικό μανιφέστο" στο "iskra.gr", στον "δρόμο της Αριστεράς", στην σελίδα τo fb "rεstart" και σε άλλα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης:

O ΠΑΟΚ και η επιθυμία τού μη κράτους

Αναδημοσίευση από το "—Nomadic universality"

του Άκη Γαβριηλίδη

Μεταξύ των διανοουμένων του ελληνικού εθνικισμού, ιδίως όσων προέρχονται από την αριστερά, ιδιαίτερη φρίκη προκαλεί τα τελευταία χρόνια το σκιάχτρο τού «νεοοθωμανισμού». Τον όρο αυτό οι εθνικιστές τον εκτοξεύουν και ως κατηγορία με ιδιαίτερη φόρτιση, με ιδιαίτερη απόλαυση θα έλεγα, εναντίον όσων αναγορεύουν εκάστοτε σε υπ’ αριθμόν 1 εχθρούς τους, και εχθρούς του έθνους· μια φόρτιση συγκρίσιμη μόνο με την αντίστοιχη κατηγορία «εθνομηδενιστής», με την οποία άλλωστε είναι περίπου συνώνυμα.

Οι φόβοι αυτοί είναι αδικαιολόγητοι. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη νεοοθωμανισμού όταν ο παλιός κλασικός οθωμανισμός είναι ζωντανός και μια χαρά στην υγεία του στην ψηφιακή μας εποχή.

Αυτό απέδειξε, μεταξύ άλλων, το πρόσφατο κείμενο συλλογής υπογραφών που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, με τίτλο «Κάτω τα χέρια σας από τον ΠΑΟΚ!» και με το εξής λιτό και περιεκτικό περιεχόμενο:

Αν τολμήσετε να επιβάλλετε μεθοδευμένη εξοντωτική ποινή στον ΠΑΟΚ προς τέρψιν των Μαφιόζων της Αθήνας, αυτομάτως να θεωρήσετε τα φύλλα πορείας μας, σε περίπτωση επιστράτευσης, ως απλά κουρελόχαρτα.
Κανένας οπαδός του ΠΑΟΚ σε μάχες για τη δικιά σας Ελλάδα.
Εμείς πολεμάμε ΜΟΝΟ για τον ΠΑΟΚ.

(οι υπογραμμίσεις και τα κεφαλαία στο πρωτότυπο).

Σε αυτές τις πέντε σειρές, βλέπουμε σε πλήρη λειτουργία μία λογική διαπραγμάτευσης με το κράτος (τους), για κάτι που ωστόσο αποτελεί μία από τις πιο αυτονόητες υποχρεώσεις, και έναν από τους πυλώνες, του νεωτερικού έθνους κράτους: την καθολική υποχρεωτική στράτευση όλων των ενηλίκων ανδρών. Για όσους υπογράφουν τη δήλωση, οι οποίοι τη στιγμή που γράφω ανέρχονται ήδη σε αρκετές χιλιάδες, η σχέση τους με το έθνος κράτος δεν διέπεται από τη λογική των αφηρημένων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που ισχύουν αυτονόητα για όλους, αλλά από τη λογική τού παζαρέματος: δώσε μου για να σου δώσω.

Υπάρχει διάκριση ανάμεσα στον “πατριωτισμό” και τον “εθνικισμό”;

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

«Η κρισιμότητα της διάκρισης μεταξύ πατριωτισμού και εθνικισμού και η ανάγκη θωράκισης του λαού από την εθνικιστική χειραγώγηση προβάλλει σήμερα ως μια τρομερή έλλειψη. Είναι ένα ζωτικό πολιτικό καθήκον που παραμελήθηκε ή απορρίφθηκε και οι συνέπειές του είναι ολέθριες.»

Με αυτή την παράγραφο ξεκινά ένα κείμενο αντιπροσωπευτικό της “πατριωτικής” αριστεράς, με τον εύγλωττο τίτλο: «Είναι ασυγχώρητο τα πατριωτικά αντανακλαστικά του λαού να αφήνονται βορά στους αμερικανόδουλους εθνικιστές και φασίστες».

Ο χαρακτηρισμός «πατριωτικά αντανακλαστικά» παραπέμπει στην θεωρία της εξάρτησης του Ιβάν Παβλόφ. Ο «πατριωτισμός» λοιπόν θεωρείται ως ένα προϊόν «χειραγώγησης» και ζητούμενο είναι ποιός και πως θα τον χειραγωγήσει πολιτικά στην δεδομένη συγκυρία. Η “πατριωτική” αριστερά θεωρεί - και δεν είναι η μοναδική - εργαλείο γι' αυτή την χειραγώγηση το πολιτικό της πρόγραμμα. Χαρακτηριστικό το παρακάτω απόσπασμα:

Όταν ο πατριωτισμός σήμερα υπαγορεύει:
– την αντίσταση στον ευρωατλαντικό άξονα (ΗΠΑ και ΕΕ) που καταδυναστεύει το λαό μας…
– την υπεράσπιση του εργαζόμενου λαού μας από τα εισαγόμενα, μνημονιακά, επιθετικά μέτρα που κάνουν εξοντωτική την εκμετάλλευση προς όφελος των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων…
– τη λαϊκή πάλη ενάντια στην καταστρατήγηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος, ενάντια στην αντιδημοκρατική παραβίαση της λαϊκής βούλησης από το ευρωατλαντικό πρακτορείο και τους ντόπιους συνεργάτες-υποτακτικούς του…
και άλλα ωραία παρόμοια, για να καταλήξει:

τότε
…ποιος θα είχε την πολιτική τύφλωση να πει ότι πατριωτισμός και εθνικισμός είναι το ίδιο;
…ποιος θα είχε την πολιτική ανευθυνότητα να πει ότι σήμερα θα ήταν αμελητέο να γνωρίζει ο λαός τη διαφορά του πατριωτισμού από τον εθνικισμό;
…ποιος θα είχε την πολιτική μυωπία να πει ότι η ύπαρξη ενός λαϊκού πατριωτικού μετώπου δεν θα βοηθούσε στη συσπείρωση δυνάμεων στην πάλη κατά του ιμπεριαλισμού σε κάθε επίπεδο;
…ποιος θα είχε την πολιτική εμμονή να πει ότι (παρά τη θεωρητική αδυναμία, τον αντιδιαλεκτικό χαρακτήρα και την πασιφανή πρακτική αποτυχία του εγχειρήματος) εξακολουθεί ο αντικαπιταλισμός να είναι η βάση της δυνητικής λαϊκής συσπείρωσης;

Θα παραβλέψω λαθεμένη την ανάδειξη του πατρωτισμού ως αυτοτελούς κοινωνικού “υποκειμένου” το οποίο μάλιστα έχει την δυνατότητα να “υπαγορεύει” και πολιτικά προτάγματα, άποψη που καταγράφει η φράση «ο πατριωτισμός σήμερα υπαγορεύει:». Θα το εκλάβω ως σχήμα λόγου για να προχωρήσουμε σε θέματα, σχετικά με την πολιτική ταυτότητα, που το κείμενο συναρτά με τον αριστερό «πατριωτισμό».

Αν κοιτάξουμε τα στοιχεία που προβάλλονται ως ορισμός της πολιτικής ταυτότητας του πατριωτισμού (που τον διακρίνει από τον εθνικισμό), διαπιστώνουμε ότι όλα αυτά τα στοιχεί που τον συγκροτούν ίσχυαν - ίδια και απαράλλακτα – και την προηγούμενη περίοδο της επιβολής των μνημονίων. Όμως αυτός ο «αντιμπεριαλιστικός» και «αντικαπιταλιστικός» πατριωτισμός δεν κατάφερε να πετύχει απολύτως τίποτα. Πώς λοιπόν σήμερα, θα σηκώσει κεφάλι με τις ίδιες πολιτικές, που είναι ήδη ηττημένες;

Πρέπει όμως πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κάτι άλλο:

Ποιός είναι ο νικητής;

Η «πατριωτική» αριστερά θεωρεί ότι κέρδισε ο ιμπεριαλισμός. Γιαυτό θυμάται το “γράμμα” του Ζαχαριάδη και καλεί τελικά να στηρίξουμε το ελληνικό κράτος, το οποίο ...«κινδυνεύει». Πράγματι, το κεφάλαιο είναι αυτός που έχει κερδίσει, με την επιβολή της βίαιης επέκταση της καπιταλιστικής σχέσης στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό την εποχή των μνημονίων. Όμως ο πραγματικός νικητής είναι το κράτος, ο βασικός «υπεύθυνος» για την επιβολή αυτής της πολιτικής και την αναπαραγωγή της κυριαρχίας της κεφαλαιακής σχέσης στη χώρα μας. Η επικύρωση αυτής της νίκης καταγράφεται σήμερα στην εναγώνια - αλλά πολιτικά ανεπαρκή - προσπάθεια της πατριωτικής αριστεράς να διαχωριστεί από τον “εθνικισμό”. Αυτό είναι το «νέο» δεδομένο, η ενίσχυση του κράτους,  που καταγράφεται στην συγκυρία που ξεκίνησε με τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό και συνεχίζεται με την κυριαρχία στην πολιτική σκηνή του σκανδάλου Novartis.

Η ανασύνταξη του κράτους: από τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό στο σκάνδαλο Novartis

Φαίνεται ν' αλλάζει η πολιτική ατζέντα στην πολιτική σκηνή, πριν καν προλάβουν να κάνουν τον απολογισμό τους, όλοι εκείνοι που πόνταραν στην ρουλέτα του καζίνο των συλλαλητηρίων.

Ο «λαός» των συλλαλητήριων, από τον οποίο προσδοκούν πολλά, τρέχει τώρα στο διπλανό cinema για να δει το έργο: 

«Το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους».

Ο εμπρησμός του παραδοσιακού κτιρίου στην Θεσσαλονίκη ήταν μια πράξη "εξελληνισμού" της ιστορίας της

Η πληγωμένη εθνική υπερηφάνεια των Ελλήνων δεν είναι ένα φαινόμενο που προέκυψε την εποχή των μνημονίων με την κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας και της μετατροπής της χώρας σε προτεκτοράτο των δανειστών. Υπήρχε ανέκαθεν, από την ίδρυση του του ελληνικού κράτους. Το γνωστό χουντικό σύνθημα “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών” αποτελεί στοιχείο ταυτότητας/συγκρότησης της εθνικής συνείδησης. Η πίστη στην ορθοδοξία ήταν το πιο ισχυρό συνεκτικό στοιχείο των κοινωνικών δυνάμεων που συμμετείχαν στην επανάσταση του 21 σε σχέση με εθνοτικές και γλωσσικές ταυτότητες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και ένα αιώνα μετά την επανάσταση του 21, οι ανταλλαγές πληθυσμών που έγιναν μετά την μικρασιατική καταστροφή έγιναν με βάση την θρησκευτική και όχι την εθνοτική ταυτότητα. Για τον ίδιο λόγο, ο διαχωρισμός του κράτους από την εκκλησία ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε...

Η “καθαρότητα” της εθνικής συνείδησης δεν συγκροτήθηκε με άξονα την ιστορική πραγματικότητα του ελληνικού κράτους. Κατασκευάστηκε σε σχέση με αυτήν, στη βάση ενός μηχανισμού αποκλεισμού των εκάστοτε στοιχείων που η κυρίαρχη κρατική ιδεολογία καθιστούσε ανύπαρκτα, απαγορευμένα και ανείπωτα. Η λειτουργία αυτού του μηχανισμού εντάθηκε με την επέκταση του ελληνικού κράτους προς τα βόρεια, όπου υπήρχε εντονότερη εθνοτική και γλωσσική ανομοιογένεια των πληθυσμών.

Τα καλά λόγια της Λ.Κανέλλη για τον Φραγκούλη Φράγκο...

Για όσους δεν τον γνωρίζουν:

Ποιος είναι ο Φράγκος Φραγκούλης, καραβανάς Άραγκορν των ακροδεξιών

και μερικά καλά λόγια από μια φίλη του, από την αριστερά:

Για την προβολή των ακροδεξιών από την Ίσκρα

-  Υπεύθυνος αναρτήσεων της Ίσκρα: Ναι, 11880 εκεί; Υπεύθυνος αναρτήσεων της Ίσκρα εδώ. Μόλις ανέβασα τα κείμενα του Μπιουκάναν, του Ρόμπερτς, του Στυλιανού, του Αποστολόπουλου και του Γρίβα, που μας καλούν να στρατευτούμε με τον Τραμπ, τον Πούτιν και τη Λε Πεν. Πείτε μου σας παρακαλώ τα τηλέφωνά τους. Θέλω να τους ενημερώσω, να μπουν στη σελίδα μας στο facebook να κάνουν like, για να φανεί η αυξανόμενη απήχηση της ΛΑΕ στο λαό. Έτσι, για να πάθουν την......
πλάκα τους τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ…
-  11880: Μα τι λέτε; Αυτοί που μου αναφέρατε είναι όλοι ακροδεξιοί. Εμείς ξέραμε τη ΛΑΕ για ένα αριστερό κόμμα. Αν σας κάνουν like όλοι οι ακροδεξιοί, τι σχέση μπορεί να έχετε με το λαό; Είστε σίγουρος ότι είστε ο υπεύθυνος αναρτήσεων της Ίσκρα και όχι της Χρυσής Αυγής;
-  Υπεύθυνος αναρτήσεων της Ίσκρα: Τι μου λέτε! Δεν είχα ιδέα πως αυτοί όλοι είναι ακροδεξιοί!
-  11880: Κακώς. Έπρεπε να μας είχατε ρωτήσει πριν τους αναρτήσετε.
Δεν πήρες το 11880 να ρωτήσεις τι είναι ο Μπιουκάναν, ο Ρόμπερτς, ο Αποστολόπουλος, ο Στυλιανού, ο Γρίβας, ο Τραμπ, ο Πούτιν και η Λε Πεν; Αδικαιολόγητος!

(από τους σύγχρονους Μύθους του Αισώπου)

η συνέχει εδώ, στο κείμενο του του Χρήστου Κεφαλή:

Για την προβολή των ακροδεξιών από την Ίσκρα

EΘΝΟΣ ΕΘΝΙΣΚΙΣΜΟΣ-ΚΡΑΤΟΣ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 7.30μμ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

  EΘΝΟΣ ΕΘΝΙΣΚΙΣΜΟΣ-ΚΡΑΤΟΣ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ

“Ζούμε σε μια εποχή απόλυτης αβεβαιότητας και ακριβώς για αυτό είναι δυνητικά πολύ γόνιμη” Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα.

Σε μια περίοδο

-που οι πολυεθνικές επιχειρήσεις προσπαθούν είτε μέσω των διατλαντικών Συμφωνιών TTIP, CETA, TISA κ.α είτε μέσω της αναβίωσης του εθνικισμού να παρατείνουν τον επιθανάτιο ρόγχο του καπιταλισμού που “πνέει τα λοίσθια” -που τα ιμπεριαλιστικά κράτη προκαλούν πολέμους και εξοπλίζουν τους τρομοκράτες και ταυτόχρονα ορθώνουν φράχτες και τείχη στους μετανάστες και τους πρόσφυγες , θύματα αυτών των πολέμων

Η αστάθεια θέλει εθνοπρέζα

Αναδημοσίευση από το "autonomia.gr"

Τα δράματα συνεχίζονται. Εντός κι εκτός συνόρων. Κι η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης αποκτά όλο και περισσότερα εθνικά πρόσημα. Τα φαντάσματα του μακρινού παρελθόντος ανακαλούνται στην ενεργό υπηρεσία ως μέτρο της αποτροπής του χειρότερου δυνατού παρόντος: είναι κάποιοι που μας καθησυχάζουν ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια, θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Πράγματι, αλλά είτε έτσι είτε αλλιώς, οι ζωές μας παραμένουν υποθηκευμένες στ’ αφεντικά και τα κράτη τους.

Ο εθνικισμός ως το νέο μαύρο

Ο σύριζας βρισκόταν στη σωστή θέση για να εκμεταλλευτεί πολιτικά αυτή τη δυσαρέσκεια προτείνοντας ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο για το μέλλον. Και το έκανε χρησιμοποιώντας τα ίδια καλά υλικά του σοσιαλισμού, πασπαλισμένα με αρκετές δόσεις καταναλωτικής ευμάριας (άλλωστε ο σοσιαλισμός ως άλλο τζίνι μπορεί να πάρει ό,τι μορφή τραβάει ο νους σου).Δεν είναι τυχαίο πως την ίδια στιγμή, ένα άλλο εξίσου μικρό κομμάτι της αριστεράς που πρότεινε μια λύση με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα εδραιωμένο στον εθνικισμό (κι ελάχιστο σοσιαλισμό κάπου στο βάθος είναι η αλήθεια), καταδικάστηκε στην αφάνεια.Αλλά ο σύριζα, όπως και τα υπόλοιπα κομμάτια της σοσιαλίζουσας αριστεράς στην ευρώπη, στην ουσία δεν έχουν καμία αφήγηση να προτείνουν για τον κόσμο, πέρα από μια επιστροφή στον παράδεισο της χρυσής 30ετίας (1945-1975).

Αναδημοσίευση από το «Techie Chan»

Το κίνημα του εθνικισμού λίγο πολύ άρχισε να δείχνει τις δυνατότητές του κατά τη διάρκεια του δεύτερου τριαντακονταετούς πολέμου της νεοτερικότητας που ξεκινά με τη γαλλική επανάσταση. Εκεί ακριβώς βλέπουμε για πρώτη φορά τους στρατούς των ξεβράκωτων, όχι μόνο να στέκονται στα ίσα απέναντι στους μισθοφόρους αντιπάλους τους, αλλά να τους σαρώνουν στο διάβα τους.

Η φαντασίωση του ανήκειν σε ένα έθνος ήταν η κινητήριος δύναμη της δύσης έκτοτε. Όχι μόνο γιατί δημιουργούσε ένα παθιασμένο, πολυάριθμο και εντυπωσιακά φθηνό στρατό, αλλά και γιατί πρόσφερε μια συγκολλητική ουσία για εκατομμύρια ανθρώπους· έναν λόγο για να υπάρχουν, που υπερέβαινε την απλή θνητή ζωή τους.

Στον εθνικισμό οφείλεται λίγο πολύ και η επικράτηση της ευρώπης στον υπόλοιπο κόσμο που εξαπλώθηκε ραγδαία μετά το τέλος των ναπολεόντειων πολέμων, και στον εθνικισμό (των κατεκτημένων αυτή τη φορά), οφείλεται και η υποχώρηση της ευρώπης από τον υπόλοιπο κόσμο εκεί στα μέσα του 20ου αιώνα. Στο ενδιάμεσο συνέβη ο τρίτος τριαντακονταετής πόλεμος στην ευρώπη, που οι περισσότερες τον ξέρουμε με το όνομα Α και Β παγκόσμιος πόλεμος.

Τα ...αχ και τα ...βαχ της “πατριωτικής” Αριστεράς

Η Σαμπιχά πίνει καφέ με τον Σ. Θεοδωράκη. Εσείς θα πίνατε μαζί του;

Ο πατριωτισμός της Αριστεράς και ο ακροδεξιός εθνικισμός παράγουν συχνά κοινούς αυτοματισμούς και συναισθήματα και οδηγούν σε ταυτόσημες πολιτικές στάσεις. Για παράδειγμα, πρόσφατα αρκετοί αριστεροί “πατριώτες” ένιωσαν ψυχική αγαλλίαση με την ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσία και την ενδυνάμωση της αντίστασης των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας ενάντια στο “αμερικανόδουλο” καθεστώς του Κιέβου. Το ίδια αγαλλίαση νιώθουν και οι χρυσαβγίτες και τάσσονται αναφανδόν στο πλευρό του Πούτνιν. 

Πριν λίγο καιρό, όταν η τροϊκανή κυβέρνηση μπουζούριασε τους χρυσαβγίτες και τους έχωσε μέσα, εμείς χαρήκαμε. Όμως αρκετοί αριστεροί πατριώτες ένιωσαν φόβο και άρχισαν να ανησυχούν ακόμα περισσότερο για το μέλλον, μήπως πλησιάζει και η δική τους σειρά... Δεν νομίζουμε ότι παρερμήνευσαν το γνωστό κείμενο του Μπρεχτ «Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος...», ούτε ότι οι φόβοι τους διακατέχονται από το χρόνιο σύνδρομο της “παρανομίας” που είχε αποκτήσει η Αριστερά στον τόπο μας μετά την ήττα του εμφύλιου...

Αυτές τις μέρες, με αφορμή την “υπόθεση Σαμπιχά”, βρέθηκαν πάλι να τρέφουν τα ίδια συναισθήματα απέναντι στον ακτιβισμό της Σουλεϊμάν αλλά και να εκφράζουν τις ίδιες ανησυχίες για το μέλλον της Θράκης, με αυτές που εκφέρονται από ακροδεξιούς κύκλους και το βαθύ κράτος. Παρουσιάζουμε ενδεικτικά δυο περιπτώσεις σχετικές με αυτό το θέμα, που προκαλούν γέλιο από την εναγώνια προσπάθεια των εκφραστών τους να υπερασπιστούν τα “ιερά και όσια” του ελληνικού έθνους: