(ΙΙ) Μερικές παρατηρήσεις για το «σφυρί» και το «δρεπάνι» της «χρυσής αυγής»…

(μέρος 2ο)

ποιός θυμάται το ΜΕΡΑ;

Οι ποδοσφαιρικές ομάδες και οι επιχειρήσεις, αλλά και τα πολιτικά κόμματα και τα κοινωνικά κινήματα, αποκρυσταλλώνουν – κωδικοποιούν την αναγνωρισιμότητα τους με κάποια σύμβολα – λογότυπα. Αποκτούν δηλαδή την δική τους διακριτή ταυτότητα στο πεδίο της επικοινωνίας. Την υλική μορφή του «σύμβολου» συγκροτούν οπτικά, ακουστικά ή γλωσσικά στοιχεία: Μια εικόνα, ένα αφηρημένο γραφικό σύμβολο, ένα μουσικό κομμάτι, ένα «σύνθημα», μια φράση ή κάποιες λέξεις «κλειδιά» αποκτούν μέσα από αυτή διαδικασία «ταυτοποίησης» ένα άλλο περιεχόμενο από αυτό που έχουν συνήθως στην καθημερινή χρήση της γλώσσας ή στην συνήθη αισθητική αντίληψη, αυτή του «μέσου του πολίτη».

«Νέα Δημοκρατία» είναι μια μπροσούρα του Μάο Τσε Τουνγκ που εκδόθηκε το 1940 (μεταφράστηκε στην χώρα μας από τις "Ιστορικές Εκδόσεις", Αθήνα 1975), η οποία αναφέρεται στο «πρώτο στάδιο» της κινέζικης επανάστασης, το οποίο είχε τότε ονοματοδοτηθεί ως «Νέα Δημοκρατία». Όμως «Νέα Δημοκρατία» βαπτίσε και ο Κ. Καραμανλής το κόμμα που ίδρυσε στην μεταπολίτευση.

Μερικές παρατηρήσεις για το «σφυρί» και το «δρεπάνι» της «χρυσής αυγής»…

(μέρος 1ο)

Το «σφυρί» και το «δρεπάνι»
του ναζισμού...

ΕΡΓΑΤΙΚΗ
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
1934 

Είναι να αναρωτιέσαι αν οι χρυσαβγίτες, βαθιά διαποτισμένοι από την πιο δολοφονική ιδεοληψία που γέννησε ο 20ός αιώνας, μπορούν να προσλάβουν, να σκεφτούν και να πράξουν οτιδήποτε χωρίς τα δεσμά της γερμανόφιλης ναζιστικής ψυχής τους.

Αλλά τότε δεν θα ήταν χρυσαβγίτες, έτσι δεν είναι;

( από το «"Αρχαιοελληνικές" σβάστικες, "ελληνοπρεπή" τατουάζ και παραμύθια για α(γ)ρίους»

 στο “JUNGLE-report” )

Σε όποιο πεδίο της γνώσης, της εμπειρίας, της ιστορίας, των ιδεών, του πολιτισμού, της κοινωνίας, της πολιτικής, της σεξουαλικότητας κι αν ψάξετε, θα ξετρυπώσετε το μίσος του χρυσαυγίτη. Ξέρει ποιους θα ήθελε να εξοντώσει, να εξαλείψει από προσώπου γης, να ρίξει στους φούρνους - και όχι μόνο μεταφορικά. Κι αυτό πάντα εν ονόματι της αγάπης του!

(από το: «Ο δεκάλογος αγάπης του καλού χρυσαυγίτη» 
του Θανάση Καρτερού στο "Hot Doc")

Όσο μειωτικά και απαξιώτικα αν εκφραστούμε για τους χρυσαβγίτες και να εξορκίσουμε το «κακό», δεν αρκεί για αναχαιτιστεί η εξάπλωση του ναζισμού στη χώρα μας, αλλά και συνολικά η συντηρητική στροφή της ελληνικής κοινωνίας.

Οι νικητές γράφουν την ιστορία. Μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο σε Ανατολή και Δύση ο ναζισμός παρουσιάζεται ως μια «εκτροπή» από την «κανονικότητα» και ο Χίτλερ ως ένας σχιζοφρενής δολοφόνος. Αυτή η αντιμετώπιση είναι κυρίαρχη και συνεχίζεται ακόμα: Σε ολόκληρη την υφήλιο οι οπαδοί του ναζισμού προσλαμβάνονται/εντάσσονται στην σύγχρονη κανονικότητα ως «γραφικοί», «ηλίθιοι» ή «περιθωριακοί».

Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε πως με ανάλογο τρόπο αντιμετώπιζε και στην χώρα μας ο ελληνικός αστισμός τους «κομμουνιστές», πριν ο Ν. Ζαχαριάδης κτίσει με μαζικούς όρους το «κόμμα της εργατικής τάξης». Και δεν το έκτισε με την «αφρόκρεμα» της εργατικής τάξης και τους «οργανικούς διανοούμενούς» της, αλλά με τους απόκληρους, τους καταφρονεμένους και τους «αμόρφωτους» της ελληνικής κοινωνίας. Ούτε έκανε "διακρίσεις" για τους «ποινικούς» και το «λούμπεν» προλεταριάτο, ανάλογες με αυτές που έκανε προς τους πολιτικούς του αντιπάλους…

Χρυσαυγίτες χτύπησαν το βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Δημήτρη Στρατούλη, στο ΟΑΚΑ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

Για τη δολοφονική επίθεση στον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Δημ. Στρατούλη από μέλη της Χρυσής Αυγής

Καταγγέλλουμε την άγρια δολοφονική επίθεση εναντίον του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Δημ. Στρατούλη από μέλη της Χρυσής Αυγής. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δέχθηκε δολοφονικά χτυπήματα στο κεφάλι έξω από τον χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου, κατά τη διάρκεια του ημιχρόνου ποδοσφαιρικού αγώνα, από τρία άτομα που μόλις τον αναγνώρισαν δήλωσαν μέλη της Χρυσής Αυγής, λέγοντάς του «πως τώρα θα σε σκοτώσουμε».
Απαιτούμε την άμεση σύλληψη και δίωξη των δραστών. Η ανοχή απέναντι στη φασιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής οδηγεί μαθηματικά στο να θρηνήσουμε ζωές, καταλύει τη δημοκρατία. Η απάντηση πρέπει να είναι άμεση και αποφασιστική πριν είναι αργά.

Ε, ό­χι και «φα­σι­στι­κή», η Χρυ­σή Αυ­γή

Αναδημοσίευση από την "εποχή"

Του Δη­μή­τρη Ψαρ­ρά

Υπάρ­χει έ­να α­πό­σπα­σμα α­πό την Ιστο­ρία του Φα­σι­σμού του Στάν­λεϊ Πέιν, στο ο­ποίο συ­νη­θί­ζει να πα­ρα­πέ­μπει ο Μι­χα­λο­λιά­κος. Εί­ναι οι πρώ­τες γραμ­μές τής κλα­σι­κής αυ­τής με­λέ­της. «Στα τέ­λη του ει­κο­στού αιώ­να», γρά­φει ο Πέιν και α­ντι­γρά­φει ο Μι­χα­λο­λιά­κος, «ο ό­ρος φα­σι­σμός πα­ρα­μέ­νει ί­σως ο πιο α­σα­φής α­πό τους ση­μα­ντι­κούς πο­λι­τι­κούς ό­ρους. Αυ­τό ί­σως πη­γά­ζει α­πό το γε­γο­νός ό­τι η λέ­ξη κα­θε­αυ­τή δεν πε­ριέ­χει μια σα­φή πο­λι­τι­κή α­να­φο­ρά (α­κό­μα και α­φη­ρη­μέ­νη), ό­πως συμ­βαί­νει με τη δη­μο­κρα­τία, το φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, το σο­σια­λι­σμό και τον κο­μου­νι­σμό. […] Η λέ­ξη φα­σί­στας εί­ναι μια α­πό τις πιο πο­λυ­χρη­σι­μο­ποιη­μέ­νες υ­πο­τι­μη­τι­κές πο­λι­τι­κές εκ­φρά­σεις, και συ­νή­θως υ­πο­δη­λώ­νει «τον βίαιο«, «τον κτη­νώ­δη«, «τον κα­τα­πιε­στι­κό« ή «τον δι­κτα­το­ρι­κό«. Αν ό­μως φα­σι­σμός δεν ση­μαί­νει τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο α­π’ αυ­τό, τό­τε τα κομ­μου­νι­στι­κά κα­θε­στώ­τα, για πα­ρά­δειγ­μα, θα έ­πρε­πε πι­θα­νόν να ε­νταχ­θούν στην κα­τη­γο­ρία των πιο φα­σι­στι­κών κα­θε­στώ­των, α­πο­στε­ρώ­ντας έ­τσι τη λέ­ξη α­πό κά­θε χρή­σι­μο προσ­διο­ρι­σμό».¹

Τε­λευ­ταία φο­ρά που φρό­ντι­σε να μας θυ­μί­σει το α­πό­σπα­σμα αυ­τό ο Μι­χα­λο­λιά­κος ή­ταν στο κύ­ριο άρ­θρο της ε­φη­με­ρί­δας του πριν α­πό δε­κα­πέ­ντε μέ­ρες.² Ο πρω­το­σέ­λι­δος τίτ­λος του ί­διου φύλ­λου ή­ταν «Εκτός Νό­μου την Χρυ­σή Αυ­γή θέ­λει η χού­ντα του Μνη­μο­νίου». Θα προ­σπα­θή­σω να ε­ξη­γή­σω πώς συν­δέ­ο­νται αυ­τές οι δύο δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις του Φί­ρερ της ορ­γά­νω­σης και με ποιο τρό­πο μας δί­νουν α­πά­ντη­ση στο ε­ρώ­τη­μα «Ποιοι και πώς να στα­μα­τή­σου­με τους νε­ο­να­ζί».³

Φα­σί­στες ή να­ζι­στές

Ο Μι­χα­λο­λιά­κος, δη­λα­δή ο Πέιν, έ­χει δί­κιο. Αυ­τά εί­ναι τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της χρή­σης του ό­ρου και αυ­τός εί­ναι ο πρώ­τος λό­γος που ο χα­ρα­κτη­ρι­σμός «φα­σί­στες» για τη Χρυ­σή Αυ­γή δεν εί­ναι αρ­κε­τός. Μπο­ρεί να δια­μαρ­τυ­ρή­θη­καν έ­ντο­να την προ­η­γού­με­νη Πα­ρα­σκευή στη βου­λή οι Χρυ­σαυ­γί­τες που α­πο­κά­λε­σε φα­σι­στι­κή την ορ­γά­νω­σή τους ο Θα­νά­σης Πα­φί­λης του ΚΚΕ, αλ­λά η δια­μαρ­τυ­ρία αυ­τή ή­ταν α­πλά μια α­κό­μα α­φορ­μή για φα­σα­ρία μέ­σα στην αί­θου­σα της βου­λής.

Μερικές επισημάνσεις με αφορμή την στάση του ΣΥΡΙΖΑ στη βουλή για την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Η Β. Κατριβάνου στο κείμενο: “Η Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής για τη Χρυσή Αυγή: τα πραγματικά περιστατικά και η στάση του ΣΥΡΙΖΑ” εξηγεί την στάση του ΣΥΡΙΖΑ, και γιατί ψήφισε λευκό σε ένα από τα τέσσερα σημεία της απόφασης της Επιτροπής Δεοντολογίας της Βουλής: “Αν δεν πούμε τη βία με το όνομά της, δηλαδή «ρατσιστική» και «φασιστική», και αν μιλάμε γενικά για «βία», κλείνουμε τα μάτια και αρνούμαστε να δούμε την ουσία του θέματος -- πράγμα που, ιστορικά, αποτελεί βασική επιδίωξη της ακροδεξιάς”

Όμως, όπως αποδείχτηκε και από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στην επιτροπή, αυτό που περιγράφει ως “βασική επιδίωξη μόνον της ακροδεξιάς” δεν περιορίζεται μόνον στον χώρο της ακροδεξιάς. Ο Α. Λιάκος στο άρθρο του “Πού βρίσκονται τα άκρα και ποιον απειλούν;” έχει εξηγήσει πως: “η ιδέα των άκρων που απειλούν τη δημοκρατία, εκτός από ανιστόρητη είναι και παραπλανητική, γιατί τα άκρα, δηλαδή οι ακραίες αντικοινωνικές και αντιδημοκρατικές πολιτικές εκδηλώνονται στο κέντρο.”

Η “χρυσή αυγή” που κάνει “τάγματα εφόδου” κινείται στο ίδιο πολιτικό πλαίσιο με την κυβέρνηση που κάνει “στρατόπεδα συγκέντρωσης”. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πρέπει να τρέφει αυταπάτες πως το ζήτημα της “ρατσιστικής” και “φασιστικής” βίας μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα από ανάλογες αποφάσεις της “επιτροπής δεοντολογίας” της Βουλής, σε συνεργασία μάλιστα με τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις που ανέδειξαν την  “χρυσή αυγή” ως το μακρύ χέρι του κράτους στην κοινωνία.

Η εξέγερση και η Αριστερά...

Ένα κομμάτι της Αριστεράς φαντασιώνεται πως όταν "ωριμάσουν οι συνθήκες" θα αναλάβει τον "ιστορικό" του ρόλο και θα καθοδηγήσει τις λαϊκές μάζες. Το ΚΚΕ όπως και κάποιες πολιτικές ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έχουν τάξει  στον εαυτό τους στον ρόλο του "μπανιστιρτζή" της ταξικής πάλης. Γιαυτό το πρώτο πράγμα που ενδιαφέρονται είναι να διατηρήσουν την "επαναστατική τους καθαρότητα" ως κόρην οφθαλμού, για να ερευνούν την κοινωνική πραγματικότητα...

Πόσο θα περιμένουμε ακόμα να έρθει αυτή η στιγμή; Τουλάχιστον εδώ και δυο χρόνια, ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι αυτές οι συνθήκες παραωρίμασαν, οι μάζες βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες, αλλά δεν είδαν το "επαναστατικό φως" αυτής της Αριστεράς! Μήπως αυτοί οι σ. θα πρέπει να αλλάξουν στάση και να επανεξετάσουν συνολικά την στάση τους κάνοντας έμπρακτα την αυτοκριτική τους; Δυστυχώς αν κρίνουμε από τις εξελίξεις στο χώρο της Αριστεράς τα πράγματα δεν είναι ενθαρρυντικά...

Στο ερώτημα που είχαμε θέση παλιότερα στους αναγνώστες μας αν ως απάντηση στην κρίση είναι "ένα νέο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ή ένα νέο ΕΑΜ;" η πλειοψηφία απάντησε πως χρειαζόμαστε ένα νέο ΕΑΜ. Όμως αυτή την απάντηση δεν την ενστερνίστηκαν οι λαϊκές μάζες. Το "νέο ΕΑΜ" δεν συγκροτήθηκε, παρ όλο ότι η κοινωνική πόλωση εντάθηκε. Το εξεγερσιακό "κίνημα της 25ης Μάη" ανέδειξε  ως πολιτικούς εκφραστές αυτής της πόλωσης τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Σήμερα τα δεδομένα στην πολιτική σκηνή έχουν ανατραπεί και όσοι δεν αντιλαμβάνονται αυτές τις αλλαγές το μόνο που κάνουν πολιτικά είναι να περιθωριοποιούνται ακόμα πιο πολύ.

Μείναμε μόνοι, Αντώνη!...

ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ-RANGERS: Οι ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ της ΝΔ

Το φως καίει το φασισμό;

Μετά το μπουγέλο και τα χτυπήματα του Κασιδιάρη σε ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή, εναντίον της Ρένας Δούρου και της Λιάνας Κανέλη, πολλοί πίστεψαν ότι όσοι ψήφισαν την νεοναζιστική οργάνωση, “χωρίς να ξέρουν”, τώρα δεν θα το επαναλάβουν, αφού η XA έδειξε το “πραγματικό της πρόσωπο”. Η εκτίμηση αυτή είναι προέκταση μιας άλλης, της σ. Αλέκας, που προέβλεπε καθησυχάζοντας το πανελλήνιο, πριν τις 6 Μάη ότι “μόλις οι φασίστες μπουν στη Βουλή θα βάλουν τις γραβάτες και θα γίνουν κοινοβουλευτικά αρνάκια”. Πάνω κάτω μια παρόμοια επιθυμία εξέφρασε πρόσφατα ο Στάθης προεξοφλώντας ότι το "φως καιει τον Φασισμό!"

η συνέχεια εδώ: Το φως καίει το φασισμό;

Τα αναβολικά του φασισμού

Αναδημοσίευση από τα "ΕΝΘΕΜΑΤΑ"

του Δημήτρη Ψαρρά

Ειρωνεία της τύχης. Έμελλε να είναι βουλευτίνα του ΚΚΕ (η Λιάνα Κανέλλη), η πρώτη που, μαζί με τη βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ (τη Ρένα Δούρου), θα γινόταν δημόσιος στόχος της χρυσαυγίτικης βίας. Διαψεύστηκε έτσι με τραγικό τρόπο η προεκλογική βεβαιότητα της Αλέκας Παπαρήγα ότι μόλις μπουν οι ναζιστές στη Βουλή θα φορέσουν γραβατούλες και ταγεράκια και θα γίνουν καλά παιδιά.

Το δυστύχημα είναι ότι χρειάστηκε να δούμε «ζωντανά» στην τηλεόραση αυτό το ελάχιστο δείγμα πολιτικής δράσης της Χρυσής Αυγής για να καταλάβουν ακόμα και οι πιο αδιάφοροι ότι κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτό τον «διάλογο» που έχει ανοίξει με τους ναζιστές, κάτω από τους κανόνες που ορίζει για την προβολή των κομμάτων ο εκλογικός νόμος και οι προδιαγραφές του ΕΣΡ.

- Δεν μας έφταναν τα εκατοντάδες θύματα των πογκρόμ που διοργανώνει η ναζιστική συμμορία εδώ και χρόνια.

- Δεν δώσαμε σημασία στις δικαστικές αποφάσεις που αφορούν την ποινική δράση των μελών της ούτε καθ στις δίκες που εκκρεμούν εις βάρος στελεχών της για αδικήματα βίας.

- Αψηφήσαμε ακόμα και την τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Κακουργημάτων που επικυρώθηκε από τον Άρειο Πάγο (απόφαση Ποινικού Τμήματος 1167/2010), σύμφωνα με την οποία δέκα μέλη της οργάνωσης, με επικεφαλής τον υπαρχηγό της, οργάνωσαν δολοφονική απόπειρα εναντίον ενός αριστερού φοιτητή.

Όλα αυτά τα στοιχεία θα αρκούσαν για να θέσει κανείς εκτός δημοκρατικού πλαισίου τη Χρυσή Αυγή και τους εκπροσώπους της πολύ πριν αρχίσει η προεκλογική περίοδος των περασμένων εκλογών. Στην περίπτωσή της δεν έχει καμιά εφαρμογή η αρχή που θέλει τη δημοκρατία να είναι ανεκτική ακόμα και απέναντι στους εχθρούς της. Γιατί δεν είναι οι «ιδέες» της Χρυσής Αυγής που πρέπει να αποκρουστούν, αλλά οι ίδιες οι πράξεις της.

Ποιός είναι ο πιο καλός ο "αντιιμπεριαλιστής";

Η εξέγερση στην Λιβύη είναι τελικά ο "δυνατός κρίκος" του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στη χώρα μας. Αυτό το ζήτημα έγινε το πεδίο στο οποίο δοκιμάζονται οι δεσμοί και οι σχέσεις ανάμεσα στις αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ώστε να σφυρηλατηθεί στη συνέχεια σε υγιή θεμέλια η ενότητά τους αναφορικά με τις αντιιμπεριαλιστικές στρατηγικές ενάντια στην ΕΕ και την ΟΝΕ.

Στα πλαίσια αυτών των "δοκιμών" αναπτύσσεται έντονη αγωνιστική άμιλλα για το ποιός είναι ο πιο συνεπής αντιιμπεριαλιστής. Παρακάτω αναδημοσιεύουμε μια κριτική που ασκείται στο ΚΚΕ γιατί δεν είναι συνεπής αντιιμπεριαλιστική δύναμη. Μην πάει το μυαλό σας σε κανένα Π. Λαφαζάνη ή τίποτα αριστεριστές. Είναι μια "συντροφική" κριτική από συνεπείς "πατριωτικές" δυνάμεις, οι οποίες αγωνίζονται και αυτές για την "απελευθέρωση" της χώρας από τον "ιμπεριαλιστικό ζυγό":

Το «κόμμα του λαού» για την Λιβύη:

Το «κόμμα του λαού», το «τιμημένο» Κουκουέ, εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση για την κατάσταση στη Λιβύη: «Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις κατά της Λιβύης κορυφώνεται τις τελευταίες ώρες με λουτρό αίματος, αποτέλεσμα μαζικών σφαγών, κυρίως αμάχων, στην Τρίπολη και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Η πολεμική μηχανή των ΝΑΤΟ – ΗΠΑ και ΕΕ, με τους βομβαρδισμούς και με άλλες επεμβάσεις, είναι αυτή που καθορίζει τις στρατιωτικές εξελίξεις και έχει την ευθύνη για τα άγρια εγκλήματα κατά του λαού της Λιβύης. Οι δυνάμεις των λεγόμενων αντικαθεστωτικών, που ηγούνται πρώην συνεργάτες του Καντάφι, ακολουθούν και ολοκληρώνουν το αποτρόπαιο έργο. Για μια ακόμη φορά καταδεικνύεται πόσο μεγάλη είναι η υποκρισία, η κυνικότητα, η βαρβαρότητα των κυβερνήσεων ΗΠΑ και των χωρών της ΕΕ, καθώς και ο ρόλος των διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων που σιωπούν, συγκαλύπτουν και συμμετέχουν στην ιμπεριαλιστική προπαγάνδα. Ο στόχος του πολέμου δεν ήταν ο σύμμαχος των ιμπεριαλιστών Καντάφι, αλλά ο πλήρης έλεγχος των πετρελαίων και του φυσικού αερίου της Λιβύης, να ισχυροποιήσουν την παρουσία τους στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, σε βάρος των ανταγωνιστών τους».

Παρατήρηση 1: Πρόκειται για μια ακόμη «επετειακή» και αναμενόμενη αντιαμερικανική ανακοίνωση του ΚΚΕ.

Παρατήρηση 2η: Το ΚΚΕ είναι… ουδέτερο. Δεν είναι ούτε με τον Καντάφι, ούτε με τους επονομαζόμενους «αντικαθεστωτικούς», που τους αποκαλεί –και δικαίως- «πρώην συνεργάτες του Καντάφι». Η ουδετερότητα του ΚΚΕ έγκειται στο ότι στην Λιβύη δεν υπάρχουν –ούτε υπήρξαν ποτέ- κομμουνιστές και κομμουνιστικό κόμμα (ούτε καν μια χούφτα εξορίστων).

Παρατήρηση 3η: ΟΙ κουκουέδες, με τη γνωστή μικροψυχία που τους διακρίνει, αποκαλούν τον Συνταγματάρχη Καντάφι «σύμμαχο των ιμπεριαλιστών» (!!!) και ανακαλύπτουν ότι ο πόλεμος έχει στόχο τον πλήρη έλεγχο των πετρελαίων και του φυσικού αερίου της Λιβύης. Άρα, δεν τους τα εξασφάλιζε ο «σύμμαχός» τους, Καντάφι. Άρα, τι σόι «σύμμαχός» τους ήταν «σύντροφοι»; Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη…

 (από την "ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ")

Οι κρυφές σελίδες του Ριζοσπάστη...

Σε προηγούμενα δημοσιεύματά μας (Οι λαθροχειρίες της ΑΥΓΗΣ απέναντι στην ιδεολογική ταυτότητα της ΣΠΙΘΑΣ... και Ο Στάλιν ζει στην συντακτική επιτροπή της ..."ΕΠΟΧΗΣ"! ) είχαμε ασχοληθεί με τις προκρούστειες πρακτικές που χρησιμοποιούνται σε έντυπα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα θα αναφερθούμε στο κομματικό έντυπο του ΚΚΕ, τον “Ριζοσπάστη”, που χρησιμοποιεί αυτές τις πρακτικές σε δικά του κείμενα!

Αν επισκεφθείτε την ηλεκτρονική σελίδα του  "ριζοσπάστη" θα βρείτε καταχωρημένα τα πάντα που δημοσιεύονται και στην τυπωμένη έκδοση. Αν θέλετε για παράδειγμα να βρείτε ποιά φαρμακεία ήταν ανοιχτά 8 π.μ. - 8 μ.μ. στον ΠΕΙΡΑΙΑ την Κυριακή 30 Γενάρη 2005, θα τα βρείτε στην ηλεκτρονική έκδοση του ριζοσπάστη, εδώ: Κυριακή 30 Γενάρη 2005, σελίδα 29

Οι σύντροφοι του Περισσού φαίνεται ότι κάνουν πολύ καλή δουλεία αρχείου και έχουν καταχωρήσει ΟΛΕΣ τις πληροφορίες. Όμως δεν μπορείτε να τις δείτε όλες, ξεφυλλίζοντας την ηλεκτρονική έκδοση. Αν επισκεφθείτε λοιπόν την ηλεκτρονική έκδοση για την Κυριακή που αναφέρουμε παραπάνω και ξεφυλλίζοντας φτάσετε στην Κυριακή 30 Γενάρη 2005, σελίδα 6 δεν θα δείτε ότι είχε τότε δημοσιευτεί εκεί! Η απόδειξη βρίσκεται στο ίδιο το αρχείο του ριζοσπάστη, και κάνοντας κλικ εδώ, Ο κόκκινος κήπος του Συνεδρίου βλέπετε ένα κρυφό κείμενο, που δεν είναι δημοσιευμένο στην κανονική σελίδα 6!

Το ίδιο συμβαίνει και την  Κυριακή 29 Ιούλη 2007 σελίδα 3. Αν ξεφυλλίσετε την ηλεκτρονική έκδοση πάλι θα βρείτε τα δρομολόγια των πλοίων, τα φαρμακεία, όμως όταν φτάσετε στην σελίδα 3 δεν θα βρείτε το κείμενο ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ - Η πνευματική οδοιπορία του.  Γιατί άραγε αυτό το κείμενο για τον Ν. Καζαντζάκη  έχει κρυφτεί;