ΠΡΙΝ 10 χρόνια…

εκλογές 2012

Δεκέμβρης του 2012, 

3 χρόνια πριν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία.

Στις εκλογές του Μάη ο ΣΥΡΙΖΑ είχε λάβει 16,78% και ήταν πλέον αξιωματική αντιπολίτευση π (προηγούμενα αποτελέσματα 2009: 4,6%, 2007: 5,04%).

Η προοπτική της ανόδου στην κυβερνητική εξουσία ήταν πλέον ορατή, όχι τόσο μέσω της αυτοδυναμίας αλλά μέσω συνεργασιών.

Εκείνη την εποχή διαμορφώθηκε ο ιδιότυπος “ιστορικός συμβιβασμός” της ελληνικής αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ να συγκυβερνήσει με την δεξιά και συγκεκριμένα με το ακροδεξιό πολιτικό μόρφωμα του Πάνου Καμμένου.

- Ποιοί νομίζετε ότι ήταν πρωτεργάτες σε αυτό το εγχείρημα;

Η κρυφή ατζέντα του Πάνου

«Έκλασε η νύφη, σχόλασε ο γάμος»;  Και οι «κουμπάροι» τι λένε;

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

του  Δημήτρη Ψαρρά

Μιλώντας την Παρασκευή το βράδυ στη Βουλή, ο Γιάννης Δραγασάκης υπενθύμισε ότι η πατριδοκαπηλία οδηγεί σε εθνικές καταστροφές και ότι οι ναζιστές κατέστρεψαν την πατρίδα τους τη Γερμανία και οι φασίστες τη δική τους, την Ιταλία.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης απευθυνόταν ασφαλώς στον Φίρερ της ναζιστικής οργάνωσης που είχε προηγηθεί στο βήμα, για να του θυμίσει ότι και στην Ελλάδα «τα μεγαλύτερα εγκλήματα ενάντια στο ελληνικό έθνος έγιναν στο όνομα του έθνους και η προδοσία της Κύπρου ακόμα έγινε στο όνομα της πατρίδας».

Αλλά αποδέκτης της εύστοχης παρατήρησης ήταν και ο κ. Καμμένος, ο οποίος τον τελευταίο καιρό επιδίδεται σε ασκήσεις προκλητικής πατριδοκαπηλίας, με τις οποίες ο υπουργός Αμυνας αναζητεί νέους συμμάχους στους ακροδεξιούς θυλάκους του βαθέος κράτους. Πιο ακραίο δείγμα αυτής της νέας πολιτικής συμπεριφοράς του κ. Καμμένου ήταν η επιδεικτική ανάδειξη των ναζιστών σε προνομιακούς συνταξιδιώτες κατά την εθνικιστική κρουαζιέρα προς το Καστελόριζο.

Μια απάντηση στο ερώτημα του Δ. Ψαρά: “Ποιος (συν)κυβερνά αυτόν τον τόπο;”

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Ο Δημήτρης Ψαράς αναρωτιέται στο άρθρο του στην εφημερίδα των συντακτών “Ποιος (συν)κυβερνά αυτόν τον τόπο;” με αφορμή την αποπομπή του Νίκου Φίλη  από το υπουργείο Παιδείας, επισημαίνοντας ότι: «Και αυτή τη φορά δεν τηρήθηκαν ούτε τα προσχήματα. Δεν μπορούσε κανείς να προσάψει κάτι άλλο στον αποπεμφθέντα υπουργό Παιδείας, εφόσον είχε να επιδείξει αξιόλογη αποτελεσματικότητα σε όλους τους τομείς ευθύνης του. Χρειάστηκε να προηγηθεί η συνέντευξη του κ. Ιερώνυμου στον «Σκάι», αυτό που ο κ. Φίλης ονόμασε «συμβόλαιο πολιτικού θανάτου» σε βάρος του, και η υπαναχώρηση του πρωθυπουργού μπροστά στον ωμό εκβιασμό.»

Χαρακτηρίζοντας αυτή την πράξη του πρωθυπουργού ως “ακραία στροφή” επισημαίνει ότι «Και πολύ σωστά συγκροτήθηκαν αυτά τα κομματικά όργανα. Μόνο που ο ανασχηματισμός απέδειξε ότι τα όργανα αυτά καταργήθηκαν προτού καν συγκληθούν»

Μόνο που αυτό δεν συνέβη πρώτη φορά, έχει συμβεί επανειλημμένα στο παρελθόν, πριν καν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες.  Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα «αρχηγικό» κόμμα και αυτός ο τρόπος πολιτικών χειρισμών δεν προκαλεί καμία έκπληξη σε κανένα, παρά μόνον σε όσους πιστεύουν ακόμα πως έχει κάποια σχέση με την Αριστερά. Γιαυτό και κανείς δεν έδωσε τώρα ιδιαίτερη σημασία για τον τρόπο που λήφθηκε η συγκεκριμένη απόφαση.

Το άρθρο του Δημήτρη Ψαρά καταλήγει με την εκτίμηση ότι: «Μας αρκούσε, νομίζω, ο κ. Καμμένος. Δεν χρειαζόταν να μπει στον «πρωινό καφέ» και ο κ. Ιερώνυμος». Κι εδώ θα διαφωνήσουμε.

Ο Πάνος Καμμένος ήταν πάντα ειλικρινής ως προς αυτό το ζήτημα. Δεν έχει χάσει ούτε μια ευκαιρία για να παρουσιάζεται ως ο εκπρόσωπος της εκκλησίας στην κυβέρνηση «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ». Δεν πρόκειται λοιπόν για μια αλλαγή κατάστασης, αφού ο Καμμένος και ο Ιερώνυμος δεν διαφέρουν, αν και αυτή η ταύτιση μάλλον αδικεί τον ...Ιερώνυμο. Με τον Καμμένο στην κυβέρνηση δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά τα πράγματα.

Συγκυβέρνηση έτοιμη για όλα

Αναδημοσίευση από την "ΑΥΓΗ"

Του Βασίλη Μουλούπουλου

Πιστεύω ότι υπάρχει ένα όριο ανοχής ακόμη και στους πλέον καλόπιστους ψηφοφόρους της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜ.ΑΡ. στην πολιτική και ηθική απαξίωση αυτής της συγκυβέρνησης. Και πιστεύω ότι το ολοκαύτωμα της Ελλάδας και του 90% των κατοίκων της εξάντλησε αυτό το όριο ανοχής.

Δεν είναι πλέον μόνο τα σκάνδαλα και η συγκάλυψή τους. Δεν είναι μόνο η αναλγησία που αναδεικνύει η κυνική συμπεριφορά τους απέναντι και στις πιο ευπαθείς, στις πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Δεν είναι μόνο η γενική παράλυση της χώρας.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι απλώς ανίκανοι ή λαμόγια. Αυτοί οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για την επιβίωση της χώρας. Παραχώρησαν, σαν να ήταν προσωπική τους περιουσία (όπως αποκαλύπτει το ΦΕΚ 240 που περιέχει τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου της δανειακής σύμβασης) όλον τον υπόγειο, επίγειο, θαλάσσιο και υποθαλάσσιο πλούτο της Ελλάδας. Από τα αποθέματα χρυσού της ΤτΕ ως τα αποθέματα αερίου και πετρελαίου.