Ο σατράπης ΑΛΕΞΗΣ και το ...«χαρέμι» του

Αρκετοί, πρώην συριζέοι (και οι περίφημες πρώην συνιστώσες του) αντιμετωπίζουν σήμερα την σχέση τους με τον ΣΥΡΙΖΑ, σαν απατημένες “γκόμενες” του Α. Τσίπρα που αν και βλέπανε τις τσαπατσουλιές του, κάνανε στραβά μάτια για να διατηρηθεί «πάση θυσία» η ...σχέση τους.

Ποτέ δεν αμφισβήτησαν το ποίος έχει το “πάνω χέρι” σε αυτή. Εξάλλου είχαν και τα ανταλλάγματά τους, υλικά ή φαντασιακά δεν έχει και μεγάλη σημασία.

Σε κάθε ευκαιρία, όταν ο Τσίπρας συγκέντρωνε όλο και περισσότερες “εξουσίες” στο πρόσωπό του, τον «εμπιστεύτηκαν» και έκαναν πάλι τα στραβά μάτια. Χωρίς “ηγέτη” δεν μπορεί να προχωρήσεις και να κερδίσεις την εμπιστοσύνη των λαϊκών μαζών. Ήταν λοιπόν μια “σχέση” στην οποία έτσι κι' αλλιώς είχε την ιεραρχία και τον “ηγέτη” μέσα της.

Μερικές σκέψεις για τα ρεύματα, τις τάσεις, τις φράξιες στον νέο ΣΥΡΙΖΑ.

Η απόφαση για τον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ενιαίο πολιτικό φορέα είναι μια θετική εξέλιξη. Οι βασικές μας θέσεις για αυτό το ζήτημα, τις οποίες τις έχουμε αναπτύξει σε ένα παλαιότερο κείμενο μας, είναι καταγεγραμμένες εδώ: "Αναπαραγωγή ή μετασχηματισμός;" , γιαυτό δεν θα τις επαναλάβουμε. Επισημαίνουμε μόνον ότι αυτές οι απόψεις που πριν 3 χρόνια ήταν περιθωριακές στον ΣΥΡΙΖΑ και αντιμετωπίστηκαν με εχθρικό τρόπο από δυνάμεις του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και όχι μόνο, σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο των εξελίξεων στον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. 

Αυτή η αλλαγή δεν έγινε γιατί οι κομματικοί μηχανισμοί που συγκροτούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τον "διάλογο" και την πολιτική διαπάλη άλλαξαν άποψη για το ρόλο τους σε αυτό το πολιτικό μέτωπο. Οφείλεται στην "εισβολή" του λαϊκού παράγοντα στον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, εισβολή η οποία τον ανέδειξε στην πολιτική σκηνή ως αιχμή του δόρατος της ταξικής πάλης. Η αλλαγή προέκυψε κυρίως από την συναίσθηση της αδυναμίας να ανταποκριθούν σε αυτόν τον νέο ρόλο.

Για τα θέματα της μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ σε ενιαίο πολιτικό φορέα σκοπεύουμε να έχουμε αρκετές αναφορές το επόμενο χρονικό διάστημα. Σήμερα θα σταθούμε μόνον σε μερικές τομές και οριοθετήσεις σε σχέση με το παρελθόν που τις θεωρούμε απαραίτητες για αυτόν τον μετασχηματισμό. Ας αρχίσουμε από τα εύκολα.

Για τον ε­νιαίο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και το ρό­λο της Α­ΚΟ­Α

Αναδημοσίευση από την "εποχή"

Ολο­κλη­ρώ­θη­κε το πε­ρα­σμέ­νο σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο η συ­νε­δρία­ση της Πα­νελ­λα­δι­κής Συ­ντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής της Α­ΚΟ­Α, που εί­χε ως κύ­ριο θέ­μα τις διερ­γα­σίες στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και την πρό­τα­ση για τον με­τα­σχη­μα­τι­σμό του σε ε­νιαίο πο­λι­τι­κό φο­ρέα. Τα μέ­λη του ορ­γά­νου υ­περ­ψή­φι­σαν την πρό­τα­ση, ε­νώ τέ­θη­καν σε ψη­φο­φο­ρία μια σει­ρά α­πό τρο­πο­λο­γίες για το ρό­λο της Α­ΚΟ­Α, τη λει­τουρ­γία της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ο­μά­δας, τα α­ρι­στε­ρά μέ­σα μα­ζι­κής ε­νη­μέ­ρω­σης κ.λ.π. Ταυ­τό­χρο­να, με­γά­λο μέ­ρος της διή­με­ρης συ­ζή­τη­σης α­φιε­ρώ­θη­κε στα α­νοι­χτά μέ­τω­πα πά­λης και τη συμ­βο­λή της Α­ΚΟ­Α σε αυ­τά. Για πα­ρά­δειγ­μα, έ­γι­νε συ­ζή­τη­ση για τη φο­ρο­λη­στεία, το ξε­πού­λη­μα της δη­μό­σιας πε­ριου­σίας, τα αυ­τό­νο­μα δί­κτυα αλ­λη­λεγ­γύης κ.λ.π. Στη διάρ­κεια της συ­νε­δρία­σης α­πο­φα­σί­στη­κε η πραγ­μα­το­ποίη­ση ει­δι­κής η­με­ρί­δας για τα ζη­τή­μα­τα της α­ρι­στε­ράς στη μνή­μη του Γιάν­νη Μπα­νιά.

Ομό­φω­να ψη­φί­στη­κε η πρό­τα­ση για τον ε­νιαίο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που σύμ­φω­να με τα μέ­λη του ορ­γά­νου θα πρέ­πει να λει­τουρ­γεί δη­μο­κρα­τι­κά, πλου­ρα­λι­στι­κά, με κα­το­χυ­ρω­μέ­νη την ύ­παρ­ξη των δια­φο­ρε­τι­κών ρευ­μά­των ι­δεών. Στη διάρ­κεια της συ­νε­δρία­σης πολ­λά μέ­λη της ΠΣΕ με­τέ­φε­ραν ε­μπει­ρίες α­πό τις πε­ριο­χές τους, ε­στιά­ζο­ντας το εν­δια­φέ­ρον τους σε ζη­τή­μα­τα λει­τουρ­γίας τη νέα πε­ρίο­δο, στο ρό­λο των με­λών, στην α­νά­γκη ου­σια­στι­κών πο­λι­τι­κών δια­δι­κα­σιών. Ομό­φω­να, ε­πί­σης, ψη­φί­στη­κε η πρό­τα­ση πραγ­μα­το­ποίη­σης πα­νελ­λα­δι­κής συν­διά­σκε­ψης της Α­ΚΟ­Α πριν α­πό τη συν­διά­σκε­ψη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ώ­στε να α­πο­φα­σι­στεί με συλ­λο­γι­κό τρό­πο η συμ­βο­λή της ορ­γά­νω­σης σε αυ­τή την πο­ρεία.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΖΙΚΟ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ, ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑ

Της ΕΛΕΝΗΣ ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ*

Το θέμα της ριζικής αναμόρφωσης του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να γεννηθεί ένα μαζικό, δημοκρατικό, αριστερό κόμμα, όπως το διατύπωσε ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας σ. Αλέξης Τσίπρας, έχει ήδη τεθεί εκ των πραγμάτων, στη διάρκεια της πυκνής προεκλογικής περιόδου, όπου και αναδείχθηκαν όλες οι δομικές παθογένειες μαζί με τις ενδιάθετες δυνατότητες του ΣΥΡΙΖΑ.

Η συζήτηση για τους νέους θεσμούς δεν πρέπει να έχει εργαλειακό χαρακτήρα ή να τακτοποιεί παρελθούσες εκκρεμότητες και να ρυθμίζει νέες ισορροπίες. Η εμπιστοσύνη του λαού μάς υποχρεώνει να γίνουμε στοχαστικοί και δημιουργικοί, να επινοήσουμε, συνθέτοντας θεωρία και εμπειρία, μια σύγχρονη μορφή πολιτικού φορέα, ο οποίος θα αντλεί από το παρελθόν και θα παραπέμπει στο μέλλον της νέας κοινωνίας. "Βρισκόμαστε σήμερα", λέει ο Σλαβόϊ Ζίζεκ, "στο διαμετρικά αντίθετο σημείο από τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν η Αριστερά ήξερε «τι να κάνει» (να εγκαταστήσει τη δικτατορία του προλεταριάτου), αλλά έπρεπε να περιμένει υπομονετικά την κατάλληλη στιγμή. Σήμερα, δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, αλλά οφείλουμε να δράσουμε τώρα, γιατί οι επιπτώσεις της μη δράσης θα είναι ολέθριες. Θα αναγκαστούμε να δράσουμε «σαν να είμαστε ελεύθεροι»".

Η συζήτηση για την κρίση των αριστερών και κομμουνιστικών κομμάτων

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως μορφή - κόμμα

Αναδημοσίευση από τον "δρόμο"

 Του Ρούντι Ρινάλντι

Αναγκαία η άμεση και ουσιαστική «εισβολή» του λαϊκού στοιχείου στο συμμαχικό σχήμα

Η συζήτηση έχει ανοίξει. Αναζητείται το πώς και με ποιον τρόπο θα γεννηθεί μια νέα μορφή κόμματος για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ανάγκη επιβάλλει να βρεθεί μια απάντηση και αυτή δεν μπορεί να έρθει από τα εγχειρίδια του παρελθόντος, ούτε από καμιά αντιγραφή, ξεπατικωτούρα άλλων εμπειριών. Βεβαίως, πρέπει να μάθουμε και να αφομοιώσουμε ό,τι καλύτερο από άλλες εμπειρίες αλλά να επικεντρωθούμε στο πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Και, μάλιστα, άμεσα.

Διαπίστωση πρώτη: Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε οι συνιστώσες του είναι πλέον αυτό που ήταν πριν από τις 6 Μαΐου. Είναι άλλο πράγμα να είσαι μια δύναμη της τάξης του 4-5% και εντελώς διαφορετικό να είσαι στο 27%, αξιωματική αντιπολίτευση, δύναμη που θέλει να κυβερνήσει και να αλλάξει τη χώρα.

Διαπίστωση δεύτερη: Από τον ΣΥΡΙΖΑ της προϊστορίας, τον ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών, πρέπει να περάσουμε στον μαζικό, λαϊκό, αριστερό ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η μετάβαση δεν είναι απλή και εύκολη, αλλά δεν μπορεί να γίνει χωρίς μια μαζική «εισβολή»-συσπείρωση του λαϊκού στοιχείου, χωρίς μια έκφρασή του, χωρίς μια δημοκρατική και συμμετοχική διαδικασία. Αυτή η μετάβαση, ενώ απαιτεί χρόνο, πρέπει να έχει ορισμένα ταχύτατα στάδια, γιατί η «εισβολή» του λαϊκού στοιχείου δεν θα είναι δεδομένη σαν διάθεση και ελπίδα αν περάσουν 3-4 τέρμινα της γνωστής εσωστρεφούς και μη γόνιμης συζήτησης που μπορεί όλα να τα αναβάλει - και γιατί όχι να τα ματαιώσει.

Ισως η μήτρα ενός μεγάλου κόμματος της Αριστεράς

Αναδημοσίευση από το "έθνος"

"Το αποτέλεσμα των εκλογών λειτουργεί πρωτίστως ως ισχυρό μήνυμα προς την Ευρώπη και τον κόσμο. Δεν μπορείς να εφαρμόζεις πολιτικές που διαλύουν μια κοινωνία, αναμένοντας πως το πολιτικό της κατεστημένο θα μείνει άθικτο".

του Αντώνη Λιάκου

Το αποτέλεσμα των εκλογών λειτουργεί πρωτίστως ως ισχυρό μήνυμα προς την Ευρώπη και τον κόσμο. Δεν μπορείς να εφαρμόζεις πολιτικές που διαλύουν μια κοινωνία, αναμένοντας πως το πολιτικό της κατεστημένο θα μείνει άθικτο. Απορώ με την αφέλεια όσων νόμιζαν ότι τα δυο μεγάλα κόμματα θα ξαναπάρουν την εντολή να κυβερνήσουν. Oλοι όσοι μάλιστα κουνούσαν το χέρι πάνω από την κοινωνία υποστηρίζοντας νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και τεχνοκρατικές εκτροπές από το πολίτευμα, καταποντίστηκαν. Από τα χρόνια της δικτατορίας, ποτέ δεν υπήρχε τόσο μεγάλο χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που γράφουν και ακούγονται στον δημόσιο χώρο και στα αισθήματα και στις σκέψεις που κυριάρχησαν στους ψηφοφόρους.

Αξίζει να δούμε την ανάλυση της ψηφοφορίας. Δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το πλειοψηφικό ρεύμα στις παραγωγικές ηλικίες των αστικών κέντρων. Τι σημαίνει αυτό; Οτι με το κόμμα αυτό εκφράστηκε ο παραγωγικός κορμός της χώρας. Οτι η πολιτική του Μνημονίου έρχεται σε σύγκρουση και δρα διαλυτικά απέναντι σ' αυτόν ακριβώς τον κεντρικό παραγωγικό ιστό της χώρας. Η διαπίστωση αυτή φέρνει τον ΣΥΡΙΖΑ από τις παρυφές της πολιτικής αντιπροσώπευσης στο κεντρικό πλατό της. Από τη γενεαλογική άποψη, πρόκειται για τις ηλικίες που γεννήθηκαν μετά το 1967, δηλαδή εκείνες που δεν έζησαν ούτε την ήττα του εμφυλίου ούτε τις απογοητεύσεις της Μεταπολίτευσης. Αν μάλιστα προσέξει κανείς τους ακτιβιστές του ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζονται ακόμη νεότερες ηλικίες, άπειρες μεν από τα παθήματα, αλλά ακομπλεξάριστες από τα πάθη της Αριστεράς.

Το μήνυμα που αυτός ο κόσμος ανέλαβε να επιδώσει στην Ευρώπη, θέλει αποκρυπτογράφηση χωρίς προκαταλήψεις, έστω και αν περιέχει γραμματικά λάθη. Το σύνθημα «Αποφάσισαν χωρίς εμάς, προχωράμε χωρίς αυτούς!» αποδείχτηκε το πιο αποτελεσματικό και το έμβλημα αυτών των εκλογών. Εκτός από την απόρριψη των μνημονιακών πολιτικών, περιέχει και μια καθολική απόρριψη του δικομματισμού και του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου χωρίς διακρίσεις.