Προσοχή στα ληγμένα!...

- Αρκετοί αριστεροί αναρωτιόνται αν «Η ενωτική πρωτοβουλία ΜέΡΑ25 | Ανατρεπτική Οικολογική Αριστερά» είναι μια έκδοση του εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ V.2, με την ΛΑΕ στον ρόλο του ΣΥΝασπισμού ή κάτι διαφορετικό.

Μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα από την Ηρώ Διώτη:

ΣΥΡΙΖΑ: «ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες»

( Μερικές παρατηρήσεις για τη “δημοκρατία” στον ΣΥΡΙΖΑ και τη στρατηγική του “δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό” )

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Πρόσφατα ο Α. Αλαβάνος  σε μια από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις του, δήλωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα βρίσκεται εκτός Αριστεράς. Θα προσέθετα ότι, μετά το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα του 15, που ανέτρεψε το δημοψήφισμα του ΟΧΙ, ο Αλέξης Τσίπρας και το κόμμα του έθεσαν τον εαυτό τους εκτός των πλαισίων της αστικής δημοκρατίας.

Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η περιφρόνηση της λαϊκής βούλησης, όπως αυτή αποτυπώθηκε στην ύψιστη θεσμική μορφή της λαϊκής κυριαρχίας εντός του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος, το δημοψήφισμα;

Ποίο ήταν τελικά το “αριστερό” επιχείρημα για αυτή την ανατροπή, τη στιγμή της πιο ταξικά πολωμένης συγκυρίας από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα; Ίδιο με το “χουντικό” για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου: για το καλό “πατρίδας”!… [1]


Αν ρίξουμε μια ματιά στα πολιτικά ντοκουμέντα και τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ, θα διαπιστώσουμε ότι η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας περιγράφεται ως “διεύρυνση” των θεσμών όπου αυτή κατοχυρώνεται, είτε ως αυτοθέσμιση νέων, όχι όμως ως ακύρωση και απαξίωση τους...

Είναι προφανές ότι η ανατροπή του δημοψηφίσματος είναι μια πολιτική πράξη σε πλήρη ρήξη με τη στρατηγική του του “δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό”.

Όμως δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η μοναδική!

Μην λησμονούμε επίσης ότι η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν άδειο πουκάμισο στην πορεία της ανόδου του προς την κυβερνητική εξουσία:

Ο “δημοκρατικός δρόμος για τον σοσιαλισμό” προβλέπει ότι η λαϊκή εξουσία οικοδομείται από τα κάτω. Αυτό σημαίνει - όπως περιγράφεται στα πολιτικά του ντοκουμέντα - ότι ξεκινάει από τις λαϊκές λεωφόρους της τοπικής αυτοδιοίκησης και του εργατικού κινήματος - από αυτούς τους «πυλώνες» της λαϊκής εξουσίας. Προχωράει με πειράματα αυτοδιαχείρισης και της κοινωνικής οικονομίας. Παράλληλα, στον πολιτικό συσχετισμό αυτή η πορεία σηματοδοτεί την οικοδόμηση ενός «μαζικού» κόμματος, που διατηρεί την αυτονομία του απέναντι από το κράτος και το κεφάλαιο. Αυτά περιέγραφε η «στρατηγική»…

- Πώς λοιπόν συνέβη ο “αριστερός” ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα με πολύ μικρό αριθμό μελών, το οποίο συντρίβεται στις μάχες της τοπικής αυτοδιοίκησης, έχει περιθωριακή συμμετοχή στα συνδικάτα και περιορισμένη παρουσία στο κίνημα, να κερδίζει την μάχη της ανάληψης της κυβερνητικής ευθύνης;

Είναι σίγουρο, ότι καμία από αυτές τις προϋποθέσεις που προέβλεπε η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ για την άνοδο στην κυβερνητική εξουσία ως “αριστερό” κόμμα δεν πραγματώθηκε! Η δική μου απάντηση είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πριν παραδοθεί στους δανειστές και την τρόικα, είχε παραδοθεί στο “κράτος”. Η δική σας ποιά είναι;

Ας δεχτούμε ότι το ζάρι ιστορίας ήταν εκείνο που έδωσε στο ΣΥΡΙΖΑ τη δυνατότητα να κυβερνήσει την χώρα και όχι η “στρατηγική” του. Άρπαξε λοιπόν αυτή την “ευκαιρία” και προχώρησε…

Οποιαδήποτε μορφή κυβερνητικότητας για να θεωρείται αριστερή θα πρέπει να έχει τον χαρακτήρα της εμπέδωσης και της διεύρυνσης της «λαϊκής κυριαρχίας». Ας δούμε λοιπόν μερικά χαρακτηριστικά της “αριστερής” κυβερνητικότητας του ΣΥΡΙΖΑ.

Ας ξεκινήσουμε από τα απλά, εκείνα που αφορούν στοιχειώδεις δημοκρατικές προϋποθέσεις στα πλαίσια του κοινοβουλευτικού συστήματος: Όταν οι πολίτες εγκαλούνται να ψηφίσουν ένα κόμμα, θα πρέπει να είναι τουλάχιστον ενημερωμένοι για τα προγράμματα των κομμάτων και πως σκοπεύουν να τα κάνουν πράξη.

Αλέξης Τσίπρας  VS  Άνγκελα Μέρκελ

Η σύγκριση της κυβερνητικότητας του Αλέξη Τσίπρα σε σχέση με την κυβερνητικότητας της Άνγκελα Μέρκελ σε αυτό το ζήτημα είναι αρκετά αποκαλυπτική!

Ακόμα και η Μέρκελ, φαντάζει πολύ πιο δημοκρατική από τον Αλέξη Τσίπρα, αφού για να συγκυβερνήσει προηγήθηκε μακρόχρονη και επίπονη διαπραγμάτευση με τους συνεταίρους της (με τους οποίους οι διαφορές που την χώριζαν δεν ήταν τόσο μεγάλες όσες του “αριστερού” ΣΥΡΙΖΑ με το “ακροδεξιό” πολιτικό μόρφωμα των ΑΝΕΛ), με διαφανή τα επίδικα της διαπραγμάτευσης, η οποία και κατέληξε σε ένα λεπτομερές δημοσιοποιημένο πρόγραμμα, που περιέγραφε τις κατευθύνσεις της πολιτικής που θα ασκούσε ο κυβερνητικός συνασπισμός.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρόβαλε προεκλογικά ως κυβερνητικό πρόγραμμα το “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης”, το οποίο – ανεξάρτητα το πως μπορεί να αξιολογηθεί – δεν ήταν το «κυβερνητικό πρόγραμμα» της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ!



Τους όρους της μυστικής πολιτικής συμφωνίας για αυτή την συγκυβέρνηση κανείς δεν τους γνώριζε (ποτέ δεν αποτυπώθηκαν σε κάποιο δημόσιο ή κομματικό ντοκουμέντο). Κάποιοι αποκαλύφθηκαν εκ των υστέρων στην πράξη, και τότε συνήθως προέκυπτε το ερώτημα: «ποιός κυβερνά αυτή την χώρα;» ( ένα παράδειγμα εδώ: Μια απάντηση στο ερώτημα του Δ. Ψαρά: “Ποιος (συν)κυβερνά αυτόν τον τόπο;” ).

H δημοκρατία στην αριστερή κυβερνητικότητα μπορεί υπάρχει μόνον ως προϋπόθεση, δεν είναι στόχος προς επίτευξη.

1. Η “απλή αναλογική” στο κρεβάτι του Προκρούστη...

Από μικρός, εκείνο που γνώριζα για την Αριστερά είναι ότι διεκδικεί στα πλαίσια της κουτσουρεμένης αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ως εκλογικό σύστημα την ανόθευτη “απλή αναλογική”, ως το πλέον αντιπροσωπευτικό σύστημα έκφρασης της λαϊκής βούλησης. Μάλιστα διεκδικεί να κατοχυρωθεί συνταγματικά, ώστε οι εκάστοτε κυβερνήσεις να μην έχουν τη δυνατότητα τροποποίησης του εκλογικού συστήματος ανάλογα με ευκαιριακές κομματικές σκοπιμότητες. Με αυτή τη λογική, η “απλή αναλογική” εντάσσεται στον “δημοκρατικό δρόμο για τον σοσιαλισμό”...

Τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ, εξ ονόματος μιας κυβέρνηση της Αριστεράς, για ένα ζήτημα μάλιστα που ήταν έξω από την ατζέντα των διαπραγματεύσεων με την τρόικα και το ΔΝΤ και είχε “λυμένα” τα χέρια του να το χειριστεί όπως επιθυμούσε;

Μην ξεχνάμε πως το 2019 η ΝΔ την αυτοδυναμία δεν την κέρδισε με το σπαθί της, ούτε της τη χάρισε ο λαός. Δεν ήταν προϊόν κανενός κοινωνικού συσχετισμού. Ήταν απλά ένα δωράκι του “εκλογικού συστήματος” που ο Αλέξης είχε σκοπό να χαρίσει στον εαυτό του. Όμως ο ταχυδρόμος αλλού το παρέδωσε… (περισσότερα εδώ: Πως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ τον Κυριάκο πρωθυπουργό (με αυτοδυναμία μάλιστα)... )

Αποχώρησε και ο Δραγασάκης από τον ΣΥΡΙΖΑ…

(ένα σχόλιο για τις ευθύνες του Δραγασάκη στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ)

Ως γνωστό, η ηγεμονική πολιτική δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο ΣΥΝασπισμός ακόμα και όταν αυτοδιαλύθηκε. Για τις πρακτικές με τις οποίες εμπεδώθηκε αυτή η κυριαρχία και τις συνέπειες που επέφερε στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, θα χρειαζόταν ένα βιβλίο για να τις περιγράψω...

Ο Δραγασάκης πάντα ήταν μέλος της ηγετικής ομάδας του ΣΥΝ και αργότερα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι απόψεις και οι θέσεις του ήταν καθοριστικές στην διαμόρφωση της “κομματικής γραμμής” σε κρίσιμα ζητήματα. Όμως δεν είχε τις ίδιες ευθύνες με τους μηχανισμούς του ΣΥΝ και τις περίφημες “συνιστώσες” του ΣΥΡΙΖΑ, στη διαμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ ως ένα Αρχηγικό/αντιδημοκρατικό κόμμα, ούτε αναλώθηκε στις μικροπολιτικές διαμόρφωσης συσχετισμών στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ ως τι μορφής κόμμα θα συγκροτηθεί κρίθηκε σε ένα σημαντικό βαθμό το 2012, την εποχή που κατάγραψε σημαντική εκλογική άνοδο και έγινε ορατή η δυνατότητα ανόδου στην κυβερνητική εξουσία. Τότε εμπεδώθηκαν τα κύρια χαρακτηριστικά του ως συγκροτημένο πολιτικό κόμμα, τα οποία σημάδεψαν την μετέπειτα πορεία του.

Γενικά εκείνη την εποχή από ένα ΣΥΝασπιστή, δεν μπορούσες  να αναμένεις και πολλά πράγματα…

Νέμεση διά της ατίμωσης

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

 

του Αλέξανδρου Μπίστη [*]

Το 4ο Συνέδριο τού ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ επισφράγισε το οριστικό τέλος εποχής για το -πάλαι ποτέ- κόμμα τής ριζοσπαστικής Αριστεράς. Λίγο πριν ο «χωρίς αντίπαλο» νυν Πρόεδρος κατονομάσει ως … «υπονομευτή» ακόμα και τον τέως, τώρα που η σκόνη από τα συντρίμμια κατακάθεται και ξεκαθαρίζει το πολιτικό τοπίο, είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε.

Κατά σύμπτωση (;), τα πρωτοκλασάτα στελέχη που μετά την εκλογή Κασσελάκη διαπίστωσαν με ... έκπληξη και αποτροπιασμό φαινόμενα «αρχηγισμού, απαξίωσης της συλλογικής λειτουργίας και των κομματικών διαδικασιών, αντικαταστατική και αντισυντροφική συμπεριφορά, μετατόπιση στην κεντροδεξιά» και διάφορα άλλα παρεμφερή, ήταν αυτά ακριβώς που το μοιραίο καλοκαίρι τού 2015 έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εμπέδωση αυτών των χαρακτηριστικών στον ΣΥΡΙΖΑ (που, σε όσους δεν εθελοτυφλούσαν ενόψει «εξουσίας», ήταν ήδη προφανή από το ιδρυτικό συνέδριο του 2013) και στην εκδίωξη όσων επιχειρήσαμε (ανεπιτυχώς) να αντισταθούμε σε αυτά και στη μνημονιακή συνθηκολόγηση.

“Ιστορικά στελέχη τής Αριστεράς”, που μετά την εκλογή Κασσελάκη συνυπέγραψαν καταγγελτικά κείμενα αποχώρησης και σήμερα βρίσκονται στη λεγόμενη “Νέα Αριστερά”, το 2015, προκειμένου να παραμείνουν στα κυβερνητικά έδρανα, υποστήριξαν με σώμα και ψυχή το σχέδιο του Αλ. Τσίπρα, παρότι αυτό δεν συζητήθηκε καν σε οποιοδήποτε συλλογικό όργανο του κόμματος (Πολιτική Γραμματεία, Κεντρική Επιτροπή, Συνέδριο) ή, έστω, της Κυβέρνησης (Κοινοβουλευτική Ομάδα, Υπουργικό Συμβούλιο), χωρίς τότε να διαπιστώσουν αρχηγισμό, αντικαταστατικές διαδικασίες και αντισυντροφικές συμπεριφορές.

Τα παραδείγματα ατελείωτα. Σταχυολογώ, για αρχειακούς λόγους: ένας, ως προεδρεύων του διήμερου Διαρκούς Συνεδρίου (3-4/1/2015), μαγείρεψε τη λήξη του σε ένα απόγευμα χωρίς να τοποθετηθούν οι σύνεδροι, «για να ξεχυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στον προεκλογικό αγώνα», ενώ άλλος, ως Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, δεν επέτρεψε να τεθεί σε ψηφοφορία σχετικό κείμενο προβληματισμού που καταθέσαμε στην τελευταία ΚΕ (8/1/2015) πριν τις εκλογές τής 25ης Ιανουαρίου . Άλλος, ως Αρχι-υπουργός των Μνημονίων, ωρυόταν κατακόκκινος, απαιτώντας να κατέβω από το βήμα της ΚΕ (στη συνεδρίαση της διάσπασης, 30/7/2015), απ’ όπου ζητούσα να μπει σε ψηφοφορία αντιπαραθετική πρόταση προς εκείνη τού Αλ. Τσίπρα, ενώ άλλη, ως προεδρεύουσα της ΚΕ, αρνήθηκε να τη θέσει στο σώμα . Άλλος, ως πρωτοπαλίκαρο του … Ηγέτη, επισκεπτόταν μαινόμενος τα γραφεία των βουλευτών που δεν σκόπευαν να υπερψηφίσουν το 3ο Μνημόνιο και απαιτούσε να παραδώσουν τις έδρες τους πριν τη σχετική ψηφοφορία, ενώ επιτίθετο φραστικά εναντίον της τότε Προέδρου της Βουλής, απειλώντας πως «θα την τελειώσουν». Πολύ απλά, χωρίς τη στήριξη από αυτά τα στελέχη, το 3ο Μνημόνιο, το “Αριστερό”, δεν θα είχε υπάρξει και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε οδηγηθεί στη σημερινή αποσύνθεση, συμπαρασύροντας μαζί του το σύνολο των δυνάμεων της ανυπακοής.

O ταλαντούχος κ.Τσίπρας

Αναδημοσίευση από [εδώ]

της Δέσποινας Σπανούδη

Λίγες ημέρες μετά την δεύτερη και ακόμη πιο συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, ο επί 15 χρόνια αδιαφιλονίκητος ηγέτης, έκανε μια εκπληκτική ανακοίνωση. Κοιμήθηκα με το μαξιλάρι μου, είπε, παραιτούμαι και φεύγω και κάντε ότι νομίζετε.

Αυτή η κίνηση πολιτικού αμοραλισμού, χαιρετίστηκε από τα μέλη και τους οπαδούς με μεγάλη συγκίνηση και συντριβή. Αντί να του πούνε πώς δεν φεύγει από μια σχέση που τον πίκρανε, πώς η θέση του προέδρου του κόμματος και αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι μια προσωπική υπόθεση, πώς μπορεί να δηλώσει ότι δεν θα είναι ξανά υποψήφιος αλλά πρέπει πρώτα το κόμμα να οδηγηθεί ομαλά σε ένα συνέδριο αποτίμησης και αλλαγών, άρχισαν όλοι να θρηνούν για τη μεγάλη απώλεια. Για τον αναντικατάστατο που η αχάριστη κοινωνία τον έριξε στα τάρταρα, τον σούπερμαν που πήρε το κόμμα από το 3τακατό και τόκανε κυβέρνηση, τον μάγο που δικαιώθηκε όταν έκαψε ένα δημοψήφισμα, τον άνθρωπο που έδειξε ότι δεν νοιάζεται για αξιώματα. Αντί να του πουν ότι ο καπετάνιος δεν εγκαταλείπει πρώτος το πλοίο που βουλιάζει, του έδιναν συγχαρητήρια. Η λιποταξία χαιρετίστηκε ως γενναιότητα.

Ήταν η τελευταία πράξη μιας πορείας που ξεκίνησε σχεδόν από την συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ και σταδιακά εξελίχθηκε σε αυτό που βλέπουμε σήμερα. Την παγκόσμια πρωτοτυπία να παραδίδεται ένα κόμμα, σε έναν άνθρωπο που όχι μόνο δεν ήταν μέλος του αλλά ήταν παντελώς άγνωστος, χωρίς καμία παρουσία στα κοινωνικά δρώμενα. Όμως ο Κασσελάκης δεν είναι η ασθένεια. Είναι ένα από τα συμπτώματα του τελικού σταδίου.

Ο λαϊκισμός της εφημερίδας των συντακτών και όχι μόνο...

Δικαιολογημένη η αγωνία των συριζέων και των φίλων τους για την ερχόμενη εκλογική μάχη, αφού τα πράγματα δεν προχωράνε σύμφωνα με τις προσδοκίες τους για να κυβερνήσουν ξανά την χώρα. Αδικαιολόγητες όμως οι πρακτικές που ακολουθούν για την επίτευξη αυτού του στόχου, ιδιαίτερα όταν υποτιμούν την νοημοσύνη του απλού πολίτη.

Το τελευταίο καιρό οι συριζέοι έχουν αναδείξει ως αιχμή της πολιτικής τους τις παρακολουθήσεις/συνακροάσεις, ένα ζήτημα που δείχνει τον πάτο της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικότητας στην χώρα μας, αποκαλυπτικό για το πως λειτουργεί η πολιτική των ΣΔΙΤ (συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα) στο βαθύ κράτος.

Αυτό που καταλαβαίνει ο απλός πολίτης είναι ότι το ζήτημα δεν αφορά τον ίδιο, αφορά στο τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και πως επιλύει τους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό του: «Η Μητσοτάκης Α.Ε» επέβαλε ένα σύστημα επιτήρησης/ελέγχου τόσο στο εσωτερικό του μηχανισμού της όσο και απέναντι στους αντιπάλους της (πολιτικούς, δημοσιογράφους) για να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη παραμονή της στην κυβερνητική καρέκλα με κάθε μέσο που δύναται να χρησιμοποιήσει. Αυτό κάνουν και όλοι οι καπιταλιστές απέναντι στους ανταγωνιστές τους: Μην ξεχνάμε ότι τα ποσά που ξοδεύονται παγκοσμίως για την “βιομηχανική κατασκοπεία” είναι μεγαλύτερα απ’ αυτά που δαπανούν τα κράτη στις μυστικές τους υπηρεσίες για “εθνικούς λόγους”. Είναι και αυτό ένα βασικό στοιχείο της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικότητας, κοινό με την διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων…

Ο απλός πολίτης γνωρίζει επίσης ότι τον έχουν φακελώσει και τον παρακολουθούν καθημερινά, κράτος και ιδιωτικές εταιρείες, με πολλούς άλλους τρόπους, από τις προσωπικές του προτιμήσεις μέχρι τις οικονομικές του συναλλαγές.

Πού πας ”μωρή παρθένα”;

 (Για την παραβολή των δέκα παρθένων, [εδώ])

Αυτό που λείπει απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι η έξωθεν καλή μαρτυρία. Την αναζητούν εναγώνια σε κάθε ευκαιρία που βρίσκουν μπροστά τους. Πηγαίνουν να βγάλουν από την μύγα ξύγκι, και κάποιες φορές εισπράττουν ...ξύδι και τότε ο κόσμος γελάει μαζί τους. Αυτό συνέβη και με την περίπτωση “Γαβρά”.

Αντί να σωπάσουν, βγάζουν γλώσσα πολύ «πριν αλέκτορα φωνήσαι» . 17:18, η αυγή πάει παραπέρα το ζήτημα και υποσκάπτει την αξιοπιστία του κ. Γαβρά: “Προφανώς από τη διευκρινιστική δήλωση του σκηνοθέτη προκύπτει ότι υπήρξαν πιέσεις, προκειμένου να ανασκευάσει τις δηλώσεις του”.

Από που προκύπτει ότι “υπήρξαν πιέσεις, προκειμένου να ανασκευάσει τις δηλώσεις του”; Δεν προβάλει κανένα στοιχείο που να τεκμηριώνει αυτή την άποψη. Έχει πληροφορίες από “πηγές” που δεν αποκαλύπτει; Μπα, η Αυγή κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια. Ο Γαβράς είναι ενδοτικός σε πιέσεις όπως και ο Αλέξης. Το συμπέρασμα: “όλοι στο τέλος υποκύπτουν”, λειτουργεί τελικά ως ηθικός εξισωτισμός, προς τα κάτω, όχι προς τα πάνω, όπως συμβαίνει και με τους μισθούς...

Όμως η ιστορία του κ. Γαβρά δεν έχει να δείξει κανένα παρόμοιο παράδειγμα που να καταγράφει ότι είναι ίδιος με τον Αλέξη απέναντι στις "πιέσεις". Αν γνωρίζουν κάποιο, ας το αναφέρουν...

Το σχόλιο, εκτός από ότι προσβλητικό για αυτόν που φιλοξενούν την συνέντευξη του, αν ληφθεί ως “αληθές” ακυρώνει παράλληλα και την αξιοπιστία της ίδιας της συνέντευξης που δημοσιεύουν: Ένας “αναξιόπιστος”, είναι πάντα αναξιόπιστος, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί του. Οπότε δεν μπορείς να παίρνεις στα σοβαρά ότι και να δηλώνει…

Επιπλέον, προκύπτει το ερώτημα που θέτει με ευθέως σε αμφισβήτηση αξιοπιστία της αυγής: Αφού πήραν την συνέντευξη, ανακάλυψαν ότι είναι αναξιόπιστος ο κ. Γραβάς; Μετά το ανακάλυψαν, όταν έκανε την συμπληρωματική/διευκρινιστική δήλωση που δημοσίευσε το amna.gr για να αποκαταστήσει την δική του “αλήθεια” (γνωστή άλλωστε, αφού την έχει επαναλάβει άλλες 10 φορές προηγούμενα χρόνια, για όποιον παρακολουθεί τις δημόσιες δηλώσεις του) απέναντι σε αυτή της προπαγάνδας των συριζέων; Μέχρι τώρα δεν είχαν πάρει χαμπάρι τίποτα;

Αν κάποιος αναφωνούσε προς την “αυγή”:

- Που πας ”μωρή παρθένα”, θα είχε άδικο;

Λίγη ντροπή δεν βλάπτει!...

ΜέΡΑ25: Ποτέ ξανά Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης!

ΜέΡΑ25:

Οι προοδευτικοί πολίτες διψούν για την ελπίδα της ανατροπής της Δεξιάς και της «Μητσοτάκης ΑΕ». Προσβλέπουν στα κόμματα της Αντιπολίτευσης, ελπίζοντας στη συγκρότηση προοδευτικού μετώπου ανατροπής της ολιγαρχίας. Το ΜέΡΑ25 ήδη, με την ομιλία του Γραμματέα του στην ΔΕΘ, ανταποκρίθηκε, θέτοντας το πλαίσιο για να γεννηθεί, να δυναμώσει, και να κερδίσει στις εκλογές, ένα τέτοιο προοδευτικό μέτωπο: Προτείναμε μια διαδικασία διαλόγου ΠΡΙΝ τις εκλογές που μπορεί να σφυρηλατήσει ταυτόχρονα τόσο το προοδευτικό μέτωπο όσο και ένα προοδευτικό κυβερνητικό πρόγραμμα.

Σήμερα, από το βήμα της ΔΕΘ, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ απέρριψε την πρόταση του ΜέΡΑ25. Αντί για προεκλογική σύγκλιση, μέσω σοβαρού διαλόγου, ο κ. Τσίπρας αντιπρότεινε προγραμματική σύγκλιση μετά την Κυριακή των εκλογών, δηλαδή εντός των μόλις τριών ημερών που προβλέπει το Σύνταγμα. Μάλιστα, υποστήριξε πως το ποιες «προοδευτικές» πολιτικές θα συμπεριληφθούν σε αυτό το κυβερνητικό πρόγραμμα, θα εξαρτηθεί από το ποσοστό του κάθε συμμετέχοντος κόμματος – λες και οι πολιτικές (π.χ. για τον ΦΠΑ, για τους πλειστηριασμούς, για τη ΔΕΗ, για τις εξορύξεις και τους αγωγούς, για τον φράχτη του Έβρου και τα pushbacks) είναι κυβερνητικές καρέκλες που μοιράζονται ανάλογα με την δύναμη των κομμάτων!

Άλλο ένα πυροτέχνημα;

Με αφορμή το κείμενο:

Τι είναι και τι θέλει τελικά η Αριστερή Πρωτοβουλία

και μια κριτική του: 

«Αριστερή Πρωτοβουλία Διαλόγου και Δράσης»: Μια επανέκδοση της μπαγιάτικης πολιτικής του «αριστερού ριζοσπαστικού μετώπου»

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Διαβάζοντας τα παραπάνω κείμενα, άλλα και άλλα παρόμοια με την ίδια θεματολογία, προσπάθησα να εντοπίσω τι καινούργιο προσθέτουν, που δεν έχει καταγραφεί στο παρελθόν σε διακηρυκτικά κείμενα παρόμοιων εγχειρημάτων. Σε αυτά είχαν πρωτοστατήσει πρόσωπα και πολιτικά μορφώματα (μάλιστα, όχι μόνον μια φορά...), τα οποία συμμετέχουν πάλι σε μια τυπική μορφή επανάληψης τους, την νέα Αριστερή Πρωτοβουλία. Θα μπορούσα να καταγράψω αρκετές σελίδες με παραπομπές, όπου έχουν δηλωθεί ανάλογες προθέσεις με τα ίδια ακριβώς λόγια...

Αν είναι ανορθολογισμός το να κάνεις το ίδιο πράγμα, ξανά και ξανά, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα, μήπως βρισκόμαστε μπροστά σε μια μορφή “ψεκασμένων” της Αριστεράς; Βεβαίως, και η Αριστερά είχε πάντα τους ψεκασμένους της, όπως άλλωστε και η Δεξιά. Όμως δεν πρόκειται περί αυτού: Η αντίφαση εντοπίζεται στο χάσμα ανάμεσα στον βερμπαλιστικό λόγο και την πράξη που τον συνοδεύει. Αυτή η αντίφαση δεν διαπερνά μόνον την νέα, άλλη μια φορά πρωτοβουλία “διαλόγου και δράσης”. Συναντάται και στους επικριτές της. Δεν είναι θέμα ταυτότητας, αλλά υπαρξιακό: Αφορά εκείνη την Αριστερά που προσπαθεί να επιβιώσει σε συνθήκες ήττας, χωρίς να έχει καταφέρει να διδαχθεί τίποτε το σημαντικό, ούτε από την δική της εμπειρία, ούτε από τα παθήματα των άλλων συνοδοιπόρων της ή ακόμα και επικριτών της, που όλα τα προηγούμενα χρόνια είχαν παράλληλες πολιτικές τροχιές, αλλά συστηματικά αποκλίνουσες από τους διακηρυγμένους στόχους τους…

Δικομματισμός: «το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο»

Ποιος είναι και τι «δουλειά» κάνει ο Άρης Πορτοσάλτε όλοι το γνωρίζουν, δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα… 

Το να θεωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ ότι δικαιώθηκε επειδή είπε μια καλή κουβέντα για τον Αλέξη, και να το κάνει «πρώτο θέμα» στα δικά του μέσα ενημέρωσης είναι πρόβλημα… 

Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να τεκμηριώνει ότι ο Πορτοσάλτε άλλαξε. Πάμε στοίχημα, ότι αυτά που έκανε και έλεγε χθες και προχθές, θα τα επαναλάβει όταν χρειαστεί και αύριο… 

Εκείνο που πράγματι άλλαξε σήμερα είναι η στάση του ΣΥΡΙΖΑ.

 Γλύφει εκεί που έφτυνε χθες: Καταξιώνει τον Πορτοσάλτε με την αιτιολογία ότι είπε την «αλήθεια» για τον Αλέξη. Τα κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ που προβάλουν την "είδηση" αιτιολογούν αυτή την μεταστροφή με δυο λέξεις: «Σε μια κρίση ειλικρίνειας είπε…». 

Η «αλήθεια» είναι ότι πράγματι ο Πορτοσάλτε «συμφώνησε» με μια συγκεκριμένη άποψη του Τσίπρα. Οι πολιτικές προτάσεις κρίνονται για την ορθότητά τους και όχι για το αν είναι ψευδείς ή αληθείς. Οι συμφωνίες» ή οι «διαφωνίες» σε πολιτικά θέματα είναι πρώτα απ’ όλα προϊόντα πολλαπλών σκοπιμοτήτων. Το τελευταίο πράγμα που μετράει σε παρόμοιες «συμφωνίες» είναι η «ειλικρίνεια». 

Τι φοβάται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ;

(Ένα σχόλιο για τα «φρούτα» και «φρουτάκια» του ΣΥΡΙΖΑ…)

Έκπληξη θα ήταν αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε διαφορετική πορεία από αυτή είχαν τα κόμματα που έφεραν ως κυβερνήσεις τα μνημόνια. Η ελπίδα όμως πεθαίνει τελευταία...

Η αναμενόμενη παρατεταμένη δημοσκοπική καθήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και τώρα που πληθαίνουν τα σημάδια εξασθένησης της πολιτικής επιρροής της Ν.Δ, δημιουργεί καταστάσεις πανικού στο εσωτερικό του. Ο πανικός όμως δεν είναι καλός σύμβουλος, ούτε στην ζωή ούτε στην πολιτική. Συνήθως φέρνει τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα…

Για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, εκείνος που έχει την μικρότερη ευθύνη είναι ο Γιάννης με το ένα νι. Επίσης δεν είναι ο ένας και μοναδικός που ασκεί πολιτική κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ. Κείμενα όπως αυτό,

Τα νι του Γιάννννη

εκείνο που καταγράφουν με ύφος και το ήθος τους είναι απλά και μόνον ο «φόβος» απέναντι στον Γιάνη Βαρουφάκη. Ενδεικτικοί οι σχολιασμοί στα ΜΜΕ, όπως για παράδειγμα εδώ:

Ο «ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ» ΣΥΡΙΖΑ ΣΕ ΑΠΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

του Γιάνη Βαρουφάκη

Αν έπρεπε να συνοψιστεί το νόημα του πρόσφατου «Απολογισμού» του ΣΥΡΙΖΑ, οι ακόλουθες τρεις φράσεις θα αρκούσαν:

Το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου είχε, τελικά, δίκιο

1. Αν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε κάνει δημοψήφισμα ή εκλογές λίγο πριν το Καστελλόριζο, το ΠΑΣΟΚ θα νομιμοποιείτο έως σήμερα ως ο βασικός κορμός της προοδευτικής παράταξης
2. Η ρήξη θα έφερνε την καταστροφή της χώρας και, συνεπώς, όσοι την πρέσβευαν είτε έτρεφαν αυταπάτες (ηγεσία ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο εξάμηνο του 2015) είτε ήταν επικίνδυνοι, εκουσίως ή ακουσίως (π.χ. Βαρουφάκης, Σακοράφα, Αριστερή Πλατφόρμα)
3. Η ταύτιση του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου φανερώνεται από την ακόλουθη αντιπαραβολή των θέσεων της κυβέρνησης Παπανδρέου (2010/11) με εδάφια από τον «Απολογισμό» ΣΥΡΙΖΑ ως προς τρία κομβικής σημασίας θέματα:

 Συμμαχίες – Αστικές Μεταρρυθμίσεις – Χρηματοδότηση

Ο «Μαρξισμός» καλά κρατάει στην ...Κίνα!

Στην επέτειο των 5 χρόνων από την πρώτη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης - κάνοντας πράξη το αυτοαναφορικό σύνθημα “πάρε τον Σύριζα στα Χέρια σου” - ξεκίνησε τις διαδικασίες για την αλλαγή του «brand name» στο αρχηγικό του κόμμα, πριν απ’ το συνέδριο και μετά την αποτυχία της εκστρατείας για την μαζικοποίησής του.

1. Ετοιμάζουν βαφτίσια στον ΣΥΡΙΖΑ;
2. ΣΥΡΙΖΑ: Οι «53» λένε όχι σε αλλαγή ονόματος και γραμμής
3. «Βαφτίσια» για τον ΣΥΡΙΖΑ -Ποια ονόματα έχουν πέσει στο τραπέζι

Η υπόθεση θυμίζει την εκστρατεία αλλαγής ονόματος για μια περίοδο τριών ετών από το 1982 έως το 1984, όπου τα Datsun έγιναν Nissan. Στην πραγματικότητα, η κίνηση αλλαγής του ονόματος του κόμματος του Αλέξη, είναι μια κυνική παραδοχή της αποτυχίας του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ με όρους νεοφιλελεύθερης επιχειρηματικότητας. Όταν μπροστά σε έναν επιχειρηματία είναι η χρεωκοπία της επιχείρησής του, είναι γνωστά αυτά που μπορεί να κάνει:

- Να αλλάξει «brand name»
- Να αντικαταστήσει «στελεχικό προσωπικό» με νέα πρόσωπα, ικανά για τις νέες ανάγκες,
- Να πάρει «δάνεια» απ’ όπου βρει, πράγμα που ήδη έκανε ο Αλέξης απ’ το ΠΑΣΟΚ, που έχει αναξιοποίητα αποθέματα…
και άλλα παρόμοια.

Ο Αλέξης, δεν κάνει κάτι διαφορετικό.

Η «απλή λογική» απέναντι στην ...«πολιτική ανάλυση»

ένα σχόλιο με αφορμή το κείμενο του Αντώνη Νταβανέλου:

«Βιάστηκε» ο ΣΥΡΙΖΑ να ανατρέψει τον Σαμαρά;

Ο Αντώνης Νταβανέλος προσπαθεί να στηρίξει την επιχειρηματολογία του σε μια πολιτική κριτική από αριστερή σκοπιά απέναντι σε μια σειρά ερωτημάτων που προβλήθηκαν πρόσφατα από ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, για να καταλήξει στην τελευταία παράγραφο:
«Η ηγετική ομάδα γύρω από τον Τσίπρα πράγματι επιδίωξε πάση θυσία να ανέβει στις κυβερνητικές καρέκλες, όμως το πρόβλημα σε αυτή την επιλογή δεν ήταν η «βιασύνη» στις κινήσεις της, αλλά ότι μέσα σε αυτές τις κινήσεις ξεπέταξε κάθε δέσμευση προς την κοινωνική της βάση και κάθε αριστερή πτυχή της πολιτικής του κόμματος που την ανέδειξε.»

Πράγματι, «η ηγετική ομάδα γύρω από τον Τσίπρα πράγματι επιδίωξε πάση θυσία να ανέβει στις κυβερνητικές καρέκλες». Όμως δεν σταμάτησε σ’ αυτό, στην συνέχεια επιδίωξε πάση θυσία να παραμείνει στις κυβερνητικές καρέκλες.

Γιαυτό,
- Ανέτρεψε το δημοψήφισμα του ΟΧΙ και παραδόθηκε, όταν οι διαπραγματεύσεις οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο, και συνέχισε να “κυβερνά” σαν τοποτηρητής της μαφίας των ελίτ της ΕΕ και του ΔΝΤ.
- Δεν άλλαξε τον εκλογικό νόμο και δεν ψήφισε την “απλή αναλογική”, στρώνοντας το χαλί για την “αυτοδυναμία” κυβέρνηση της ΝΔ…

Δυο σημαντικές “αποκαλύψεις” για το καυτό καλοκαίρι του ‘15 από την “εφημερίδα των συντακτών”…

η οικογένεια του eurogroup

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Η εφημερίδα των συντακτών  στο “ΘΕΜΑ” (13.10.2019)  έκανε  "πακέτο" το βιβλίο του Βαρουφάκη και την ταινία του Γαβρά, με ένα άλλο βιβλίο (της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτωρίας Δενδρινού) γιατί όπως ισχυρίζεται στην εισαγωγή: “και τα δύο στοχοποιούν τον Αλέξη Τσίπρα για τη στάση του τον καυτό Ιούλιο του ’15.”

Μερικές γραμμές παρακάτω επεξηγεί αυτό τον ισχυρισμό: “Στόχος είναι, αν και από διαφορετική αφετηρία, να υποδείξουν τον Αλέξη Τσίπρα ως τον υπεύθυνο για την αποτυχία της διαπραγμάτευσης του 2015 και την τελική αναδίπλωση της ελληνικής κυβέρνησης μπροστά στην πίεση των «θεσμών».”

Εδώ υπάρχει ένα μεγάλο ψέμα:

Το Βιβλίο του Βαρουφάκη δεν υποδεικνύει τον Αλέξη Τσίπρα ως τον υπεύθυνο για την αποτυχία της διαπραγμάτευσης του 2015, αλλά το eurogroup και τα επιτελεία της ΕΕ. Από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία, όπως και στην ταινία του Γαβρά - με υπόβαθρο την “άνοιξη 15” στη χώρα μας - απευθύνεται σε όλους στους Ευρωπαίους για να καταδείξει πως ένα άτυπο όργανο, που δεν έχει καν κάποιες καταστατικές λειτουργίας διατυπωμένες σε ένα χαρτί, αλλά λειτουργεί με τις εθιμικές αρχές της μαφίας, έχει αυτοανακηρυχθεί ως “θεσμός” που επιβάλλει τις αποφάσεις του αγνοώντας οποιοδήποτε θεσμικό πλαίσιο ενάντια στις πιο στοιχειώδεις λειτουργίες των κυρίαρχων κρατών.

Γιαυτό και το βιβλίο γράφτηκε πρώτα στα Αγγλικά και έγινε και ταινία…

Οι μνημονιακοί είναι αυτοί που  κατηγορούν τον Τσίπρα για το ότι δεν ήταν “καλός διαπραγματευτής”. Είναι οι ίδιοι που κατηγορούν, ακόμα περισσότερο, τον Βαρουφάκη ότι τίναξε την διαπραγμάτευση στο αέρα. Το δεύτερο βιβλίο  (της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτωρίας Δενδρινού),  πράγματι είναι αποκαλυπτικό αυτής της αντιμετώπισης…

Όμως, ο Τσίπρας κατηγορείται για κάτι άλλο απ’ τον ελληνικό λαό. Όταν έγινε το δημοψήφισμα του ΟΧΙ, η αδιαλλαξία των “θεσμών” ήταν γνωστή και δεδομένη. Μέχρι και τις τράπεζες είχαν κλείσει. Δεν χρειάζεται να διαβάσει κάποιος κανένα βιβλίο για να δει τις ευθύνες του Αλέξη τον Ιούλιο του ’15. Κατηγορείται γιατί έβαλε την “υπογραφή” στην συμφωνία, δηλαδή γιατί υποχώρησε και παραδόθηκε, όχι γιατί δεν διαπραγματεύτηκε σωστά...

Ο Αλέξης αλλάζει πουκάμισο, το παλιό λερώθηκε...

Ο Αλέξης, όταν ήταν πρόσκοπος και φύτευε δεντράκια... 

Ο Αλέξης Τσίπρας κάνει σχέδια για το πως θα πολιτεύεται τώρα, που είναι στην αντιπολίτευση.

Προσπαθεί να αποποιηθεί τον ΣΥΡΙΖΑ και κατασκευάζει άλλο κόμμα που θα είναι σαφώς διακριτό από τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ. Το γεγονός ότι κανένας δεν διεκδικεί την κληρονομία του ΣΥΡΙΖΑ, διευκολύνει τα σχέδιά του...

Η μετάβαση στο νέο κόμμα όμως δεν θα γίνει με την επανάληψη του σχεδίου που ο Αλέξης (χέρι - χέρι με τον Παναγιώτη και τ’ άλλα τα παλληκάρια του ΣΥΝ) κατάκτησαν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τώρα δεν υπάρχει κάτι που πρέπει να κατακτηθεί. Ο Αλέξης δεν χρειάζεται να γίνει διπλοθεσίτης Αρχηγός και στον ΣΥΡΙΖΑ και στην “προοδευτική συμμαχία”, όπως τότε που έγινε “πρόεδρος” και στον ΣΥΝ και τον  ΣΥΡΙΖΑ.

Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πρόεδρο τον Αλαβάνο και ήταν διακριτός από τον ΣΥΝασπισμό… Τώρα η “προοδευτική συμμαχία” είναι το προκάτ διάδοχο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν αμφισβητείται η ιδιοκτησία. Ο ιδιοκτήτης αλλάζει πουκάμισο...

Η μετάβαση αυτή όμως συναντά δυσκολίες, αφού το κυβερνητικό παρελθόν είναι πρόσφατο και οι ευθύνες αποδίδονται στον αρχηγό και όχι στο κόμμα, το οποίο όλοι οι συριζαίοι - ο καθένας με τον τρόπο του - θέλουν να απεμπολήσουν.

Όσο η ΝΔ φέρνει νομοσχέδια στην βουλή που υλοποιούν κατευθύνσεις και αποφάσεις που είχαν δρομολογηθεί επί ΣΥΡΙΖΑ, τόσο για το Τσιπρέικο είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Να πει μπράβο και να υπερψηφίσει ή να αναζητήσει τρόπους για να διαχωριστεί; Αυτό συνέβη πρόσφατα με τις συμβάσεις για τα δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων. Θα συμβεί ξανά και ξανά...

Ποίος θα φανταζόταν την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνούσε την χώρα ότι θα έρθει η στιγμή που ο Νίκος Φίλης θα ψήφιζε μαζί με κάποιους των ΑΝΕΛ κόντρα στην επίσημη γραμμή του κόμματος;

Όνειρα θερινής νυκτός…

Το παραπάνω video, αφιερωμένο στην εφημερίδα “ΕΠΟΧΗ” η οποία μάλλον κοιμάται και δεν έχει πάρει χαμπάρι τις πρόσφατες εξαγγελίες για το νέο κόμμα που ήδη ξεκίνησε να συγκροτεί ο Αλέξης Τσίπρας. Φαντασιώνεται για τον υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ ότι όχι μόνον θα επιβιώσει, αλλά στο μέλλον θα διεκδικήσει ως «αριστερό κόμμα» ξανά την διακυβέρνηση της χώρας!...

Ενδεικτικά τα παρακάτω κείμενα:

Το πρώτο έχει ένα πιασάρικο υπότιτλο «Διακυβέρνηση (συστημική) ή εκπροσώπηση (ταξική);». Αν αντέξετε και το διαβάσετε, θα καταλάβετε πόσο βαθιά νυχτωμένοι είναι οι δήθεν αριστεροί της “ΕΠΟΧΗΣ”:

1. Συζητώντας για τον ΣΥΡΙΖΑ

Το άλλο, δείχνει για μια ακόμα φορά πως όταν θέτεις λαθεμένα ερωτήματα, τότε σίγουρα οδηγείσαι σε λαθεμένες απαντήσεις.

2. ΜΕΡΑ25: Προοδευτικό Ποτάμι ή αριστερό κόμμα;

Το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ...

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό!..

΄
Το καθοδηγητικό όργανο του νέου κόμματος που ιδρύει ο Α. Τσίπρας, συνεδρίασε χθες στις 12.30 στα γραφεία της ...ΔΗΜΑΡ. Η πρώτη απόφαση που έλαβε ήταν να αυτοονομαστεί “Συντονιστικό” της Προοδευτικής Συμμαχίας και να λειτουργεί το επόμενο διάστημα ως “Γραμματεία της Προοδευτικής Συμμαχίας” με τακτικές συνεδριάσεις, προκειμένου το φθινόπωρο να προχωρήσει στην συγκρότηση μιας ενιαίας “Οργανωτικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης” που θα οδηγήσει σε ιδρυτικό συνέδριο.

Η σύνθεση του καθοδηγητικού οργάνου του νέου κόμματος του Α. Τσίπρα είναι κατ, αλφαβητική σειρά:

Φίλιππος Γκανούλης
Μενέλαος Γκίβαλος
Θοδωρής Δουλουμπέκης
Θανάσης Θεοχαρόπουλος
Τάνια Καραγιάννη
Κώστας Καραγιώργης
Ζωή Καρκούλια
Λούκα Κατσέλη
Πέτρος Κόκκαλης

«ο Τσίπρας δεν είναι νικητής, αλλά βγαίνει όρθιος από τις εκλογές»;

Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ψήφος εμπιστοσύνης στο πολιτικό του σχέδιο, ήταν ψήφος ανοχής που βασίζεται στο κριτήριο το μικρότερου κακού. Ελάχιστοι αισθάνονται περήφανοι γιατί τον ψήφισαν. Αυτό το κριτήριο ίσχυσε στις ευρωεκλογές και ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο στις βουλευτικές εκλογές.

Οι σχέσεις εκπροσώπησης του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζονται, από την εποχή της ανόδου του στην κυβερνητική εξουσία μέχρι σήμερα, σε πολιτικές που επικεντρώνονται στο χώρο της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει οργανικούς δεσμούς με κοινωνικές δυνάμεις μέσα από άλλες μορφές διαμεσολάβησης (τοπική αυτοδιοίκηση, συνδικάτα). Οι μόνοι πραγματικοί δεσμοί που έχει διαμορφώσει είναι με το πολιτικό προσωπικό εντός του κράτους, το οποίο είχε αναλάβει να διεκπεραιώνει τις πολιτικές του...

Αυτούς τους δεσμούς - που λειτουργούν ως δεξαμενές εκλογικής πελατείας - προσπάθησε να τους αποκτήσει με “δανεισμό” από το πρώην ΠΑΣΟΚ και θα συνεχίσει πιο συστηματικά αυτή την προσπάθεια, με το ανάλογο αντίτιμο στην πολιτική του φυσιογνωμία.

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ των διλημμάτων

Αναδημοσίευση από το "ThePressProject"

του Κωνσταντίνου Πουλή

Μία φορά κι έναν καιρό, πριν από πάρα πολλά χρόνια, ίσως αιώνες, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κόμμα της αντιπολίτευσης και είχε αυταπάτες, είχα γράψει ένα κείμενο για τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, στο οποίο το βασικό επιχείρημα ήταν πως το κόλπο του δικομματισμού είναι να παράγει διλήμματα-θρίλερ: να ισχυρίζεται πως αν εγώ έχω ατέλειες, ο αντίπαλος μου είναι ο διάολος ο ίδιος. Μπου ντουνιά τσαρκ φελέκ, όμως, ρόδα είναι ο κόσμος και γυρίζει, ακριβώς το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα. Και είναι εξίσου παραπλανητικό.

Η κεντρική επικοινωνιακή γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μπαμπούλας του Κυριάκου. Ευλόγως, διότι ο Κυριάκος είναι πράγματι ό,τι πιο αχώνευτο έχουμε σε πολιτικό, μετά τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Θα θέσω όμως το ίδιο ερώτημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ σάς ρωτάει: θέλετε να έρθει ο Κυριάκος; Και εγώ σας ρωτώ: θέλετε να ψηφίσετε ένα μνημονιακό κόμμα, επειδή ο άλλος είναι ακόμη χειρότερος;

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι θέλει να συγκρίνουμε τα προγράμματα των δύο κομμάτων. Είναι πολύ λογικό, είμαι σίγουρος ότι θα βγει κερδισμένος από τη σύγκριση. Αλλά από πότε είναι λογικό να ψηφίζουμε με αυτό το κριτήριο; Και όσοι το προωθούν, το έλεγαν και πριν το ’15 αυτό ή είναι από τα επιχειρήματα που αλλάζουν ανάλογα με τη θέση που βρίσκεται κανείς; Διότι υπάρχει το παράδειγμα του λεωφορείου, όπου κανείς πιστεύει ότι το λεωφορείο είναι ασφυκτικά γεμάτο αν βρίσκεται ήδη μέσα, αλλά πιστεύει ότι χωράει μερικούς ακόμα αν βρίσκεται έξω. Δεν είναι ζήτημα άποψης, είναι ζήτημα προοπτικής. Εις ό,τι με αφορά, το θεωρώ κάπως εξευτελιστικό να αλλάζει κανείς γνώμη επειδή μετακόμισαν τα συμφέροντά του.

Αν το επιχείρημα είναι πως «εγώ είμαι χάλια αλλά ο άλλος είναι χειρότερος», είχαμε κι άλλους να μας τα πουν αυτά, τα λέγαν από παλιά.