Τέσσερις ερωτήσεις που ζητούν απάντηση

Αναδημοσίευση απο το "δρόμο"

Tου Ρούντι Ρινάλντι

Εύλογα ζητήματα που τίθενται ενόψει του ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-EKM. 

Στις παραμονές του 1ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, ας παραθέσουμε ορισμένες σκέψεις με σκοπό να συμβάλουμε στον προβληματισμό που αναπτύσσεται γύρω από τον νέο πολιτικό μας φορέα.

1.Πόσο προαγωγικό και ουσιαστικό θα είναι το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να βγει κάποιο συμπέρασμα από τις μέχρι τώρα προσυνεδριακές διαδικασίες;

Ουσιαστική απάντηση μπορεί να δοθεί μονάχα αφού ολοκληρωθεί το ιδρυτικό Συνέδριο. Όπως είναι γνωστό, υπήρχαν αρκετές ενστάσεις για τη διεξαγωγή του Συνεδρίου, που αφορούσαν δύο θέματα: Πρώτο να είναι συνέδριο ουσίας, δηλαδή να ασχοληθεί με καίρια ζητήματα πολιτικής γραμμής, ανάλυσης και προοπτικής και δεύτερο να μπορούσε να διεξαχθεί μια ουσιαστική συζήτηση σε όλες τις Οργανώσεις Μελών του κόμματος. Δηλαδή, έπρεπε με κάθε τρόπο να αποφευχθεί μια διαδικασία καταγραφής εσωτερικών συσχετισμών, οργανωτικής εσωστρέφειας, ακόμα και σκληρής σταυροδοσίας ανάμεσα σε μηχανισμούς.

Πόσο ενιαίος, πόσο νέος, πόσο μεγάλος φορέας ο ΣΥΡΙΖΑ;

Αναδημοσίευση από τον "δρόμο"

Του Ρούντι Ρινάλντι

Οι εργασίες έληξαν, οι προβληματισμοί συνεχίζονται. Αναμφισβήτητα ήταν ένα μεγάλο γεγονός στις διεργασίες, τις εξελίξεις και τη ζωή της Αριστεράς στη χώρα μας. Η κλίμακα του ΣΥΡΙΖΑ έχει τροποποιηθεί όπως και ο ρόλος του στις πολιτικές εξελίξεις και στα τεκταινόμενα στην Αριστερά, που έχει γίνει κομβικός-κεντρικός. Επομένως, η όποια προβληματική-κριτική, ο όποιος απολογισμός πρέπει να λάβει υπ’ όψιν τη σημερινή διάσταση του εγχειρήματος, που δεν επιδέχεται συγκρίσεις με προηγούμενες συνδιασκέψεις, για πολλούς λόγους.

Στις διαδικασίες για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη πήραν μέρος δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι (30-35.000) εκλέχτηκαν 3.200 αντιπρόσωποι, τις εργασίες παρακολούθησαν γύρω στις 6.000 άνθρωποι και στις ψηφοφορίες πήραν μέρος περίπου 3.000 αντιπρόσωποι. Όλα αυτά δείχνουν τη νέα κλίμακα και την αλλαγή από τον ΣYΡΙΖΑ του χτες. Τώρα που ο κύκλος αυτός ολοκληρώθηκε, μέχρι να ανοίξει ο επόμενος που θα αφορά το ιδρυτικό συνέδριο του νέου φορέα, επιτρέπεται και είναι αναγκαίος ένας ουσιαστικός απολογισμός.

Η Αριστερά μπροστά στις ευθύνες της

 Αλ. Τσίπρας:    «Εκλογές για να μιλήσει ο λαός»    (4/11/12)

Του Ρούντι Ρινάλντι (από τον "δρόμο")

Ώρα μεγάλων πολιτικών πρωτοβουλιών

Από όλους τονίζεται ότι η εβδομάδα που ακολουθεί θα είναι κρίσιμη. Οι ημερομηνίες πιέζουν και φτάνει η ώρα της αληθείας: τι θα πράξει ο καθένας απέναντι στα περίφημα μέτρα -το Μνημόνιο 3- που πρέπει να ψηφιστεί στις 7/11 με διαδικασίες εξπρές, τη στιγμή που ακόμα κανείς δεν γνωρίζει επ’ ακριβώς τι περιλαμβάνει. Το περίφημο έργο «έρχονται τα μέτρα, σε λίγο έρχονται, άντε μια βδομάδα ακόμα, η διαπραγμάτευση δεν έχει ολοκληρωθεί, περιμένουμε τη έκθεση της τρόικας κ.λπ.», με το οποίο μας βομβάρδισαν για μήνες, μας συντρόφευσε μέχρι του ορίου της διεξαγωγής των αμερικανικών εκλογών και της πιθανής(;) άρσης των αντιθέσεων μεταξύ ΔΝΤ και Ε.Ε.

Το παράδοξο είναι πως όσο πλησιάζει η ώρα «x», η εσωτερική τρόικα τρεκλίζει, η ΔΗΜΑΡ παίρνει κάποιες αποστάσεις, το ΠΑΣΟΚ δοκιμάζει διαδικασίες αυτοδιάλυσης, και μόνο ο Σαμαράς, λαβωμένος κι αυτός με τις τελευταίες ψηφοφορίες στη Βουλή, στις οποίες δεν συγκέντρωσε ούτε 150 ψήφους (οι αποκρατικοποιήσεις πέρασαν με 148) παίζει τα ρέστα του και θεωρεί ότι με λίγη τύχη και σπρώξιμο (και πολλή καταστολή που πλησιάζει τα όρια της εκτροπής) να τα καταφέρει.

Μετάβαση και ΣΥΡΙΖΑ

Αναδημοσίευση από τον "δρόμο"

Του Ρούντι Ρινάλντι.

Με την απόφαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινούν οι διεργασίες για τη σύγκληση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του συμμαχικού σχήματος για τη δημιουργία του ενιαίου φορέα, σε μια κρίσιμη περίοδο. Οι σκέψεις που ακολουθούν ας θεωρηθούν μια συμβολή για το εγχείρημα αυτό, με στόχο μια γόνιμη και αποδοτική διεργασία μέσα σε ένα δυναμικό των ανθρώπων της Αριστεράς που βιώνουν με αγωνία και διάθεση για προσφορά, την ταραγμένη πορεία του τόπου.

Ορισμένες βασικές παραδοχές

• Η χώρα, η κοινωνία και ο λαός βρίσκονται προ μιας τεράστιας καταστροφής. Ήδη ένα μεγάλο τμήμα τους ζει την καταστροφή και τη χρεοκοπία, ενώ η άγουσα των εξελίξεων μας οδηγεί με γοργό βήμα σε μια μεγάλων διαστάσεων πανεθνική καταστροφή.

• Η ανάγκη να μπει ένα τέλος σε αυτήν την ολέθρια πορεία, ορίζει μια διαδικασία μετάβασης σε μια άλλη Ελλάδα –που καμιά σχέση δεν θα έχει με την προ του 2008 κατάσταση– και που πρώτο της βήμα θα είναι να σταθεί σε ένα «μετα-τροϊκανό ξέφωτο» (όπως πολύ παραστατικά αναφέρει στο ιδιαίτερης σημασίας άρθρο του ο Λαοκράτης Βάσσης, Αυγή, 28/8) ανατρέποντας μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, δίνοντας τέλος στη δράση του σάπιου πολιτικού κόσμου και του νομικού εποικοδομήματος που το στήριξε, ανοίγοντας ταυτόχρονα διάπλατα τους ορίζοντες για μια παραγωγική, κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική αναγέννηση - ανασυγκρότηση της χώρας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως μορφή - κόμμα

Αναδημοσίευση από τον "δρόμο"

 Του Ρούντι Ρινάλντι

Αναγκαία η άμεση και ουσιαστική «εισβολή» του λαϊκού στοιχείου στο συμμαχικό σχήμα

Η συζήτηση έχει ανοίξει. Αναζητείται το πώς και με ποιον τρόπο θα γεννηθεί μια νέα μορφή κόμματος για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ανάγκη επιβάλλει να βρεθεί μια απάντηση και αυτή δεν μπορεί να έρθει από τα εγχειρίδια του παρελθόντος, ούτε από καμιά αντιγραφή, ξεπατικωτούρα άλλων εμπειριών. Βεβαίως, πρέπει να μάθουμε και να αφομοιώσουμε ό,τι καλύτερο από άλλες εμπειρίες αλλά να επικεντρωθούμε στο πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Και, μάλιστα, άμεσα.

Διαπίστωση πρώτη: Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε οι συνιστώσες του είναι πλέον αυτό που ήταν πριν από τις 6 Μαΐου. Είναι άλλο πράγμα να είσαι μια δύναμη της τάξης του 4-5% και εντελώς διαφορετικό να είσαι στο 27%, αξιωματική αντιπολίτευση, δύναμη που θέλει να κυβερνήσει και να αλλάξει τη χώρα.

Διαπίστωση δεύτερη: Από τον ΣΥΡΙΖΑ της προϊστορίας, τον ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών, πρέπει να περάσουμε στον μαζικό, λαϊκό, αριστερό ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η μετάβαση δεν είναι απλή και εύκολη, αλλά δεν μπορεί να γίνει χωρίς μια μαζική «εισβολή»-συσπείρωση του λαϊκού στοιχείου, χωρίς μια έκφρασή του, χωρίς μια δημοκρατική και συμμετοχική διαδικασία. Αυτή η μετάβαση, ενώ απαιτεί χρόνο, πρέπει να έχει ορισμένα ταχύτατα στάδια, γιατί η «εισβολή» του λαϊκού στοιχείου δεν θα είναι δεδομένη σαν διάθεση και ελπίδα αν περάσουν 3-4 τέρμινα της γνωστής εσωστρεφούς και μη γόνιμης συζήτησης που μπορεί όλα να τα αναβάλει - και γιατί όχι να τα ματαιώσει.

Για την “ανατροπή του πολιτικού συστήματος” ρε γαμώτο!

(μια απάντηση στο άρθρο του Ρούντι Ρινάλντι “Η σημασία του πολιτικού αγώνα”)

Δεν είναι ο λογότυπος της ΝΔ αλλά της ΣΠΙΘΑΣ!...

Του Γιάννη Γρηγορίου

Συνήθως σε περιόδους που εκδηλώνεται έντονα η κρίση της Αριστεράς, εμφανίζονται διευρυμένες αποστρατεύσεις και διασπάσεις. Όμως, μερικές φορές παρατηρούνται και περίεργες συμπορεύσεις. Σήμερα η ΚΟΕ και το ΔΗΚΚΙ, αν και έχουν τελείως διαφορετικές καταβολές ταλανίζονται από παρεμφερή διλήμματα και ακολουθούν παράλληλες πορείες, ταλαντεύονται ανάμεσα στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και την ΣΠΙΘΑ. Για το ΔΗΚΚΙ ήταν αναμενόμενο. Εξάλλου, μόλις ανακοινώθηκε δημοσίως η συγκρότηση της ΣΠΙΘΑ υπήρξαν αμέσως διαρροές μελών του προς τα εκεί. Για την ΚΟΕ όχι και τόσο...

Αυτή αδιέξοδη πολιτική της ΚΟΕ γίνεται άμεσα αντιληπτή στο άρθρο του Ρούντι Ρινάλντι με τον τίτλο "Η σημασία του πολιτικού αγώνα" που δημοσιεύτηκε στο “δρόμο” και αναδημοσιεύτηκε σε αρκετές αριστερές ιστοσελίδες.

Αν για το ερώτημα που θέτει ο Ρ.Ρ.: “Γιατί η Αριστερά δεν στοχεύει το πολιτικό σύστημα;” καταφεύγει για να αναζητήσει την επαναστατική απάντηση, σε ένα πρώην υπουργό του Μητσοτάκη, στον γίγαντα της αριστερής σκέψης και στον ογκόλιθο της αντισυστημικής πολιτικής πρακτικής τον Μίκη Θεοδωράκη, τότε κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας!

Πράγματι χρειάζεται κανένας να είναι ιδιαίτερα σχολαστικός για να ανακαλύψει στην πολιτικά ασυνάρτητη σκέψη του άρχοντα της ΣΠΙΘΑΣ, σοβαρά επιχειρήματα κριτικής για την Αριστερά. Αν κάποιος  δεν διαθέτει την σχολαστικότητα του Ρ.Ρ., στην πρώτη του προσέγγιση της ΣΠΙΘΑΣ, θα συναντήσει άλλα πράγματα που έχουν σχέση με την Αριστερά από αυτά που ανακάλυψε ο Ρ.Ρ. Ένα από τα πρώτα πράγματα  που προβάλλεται  εμφανώς στην ιστοσελίδα της ΣΠΙΘΑΣ είναι για παράδειγμα, το θέμα της “ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ”:  

Η “σκέψη” του Μίκη είναι το κουτί της Πανδώρας και από εκεί μπορεί να βγάλει ο καθένας ότι θέλει, γιαυτό δεν θα ασχοληθούμε σοβαρά με τα επιχειρήματά του, στα οποία αποδίδει μεγάλη σπουδαιότητα ο Ρ.Ρ. Όσο για το ζήτημα της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ απέναντι στο οποίο ο Ρ.Ρ. έχει ερμητικά κλειστά τα μάτια του (γιατί άραγε;) , δεν περιμέναμε πράγματι να μάθουμε πόσο σημαντικό είναι από την σκέψη του μεγάλου άρχοντα Μίκη!

Όμως δεν είναι το μοναδικό ζήτημα μπροστά στο οποίο ο Ρ. Ρ. κλείνει τα μάτια του. Παρακάτω διαπιστώνει ορθά ότι: “Η Αριστερά, με έναν τρόπο, ήταν μέσα στο κοινωνικό συμβόλαιο, σαν έλασσον τμήμα του πολιτικού συστήματος. Το νομιμοποίησε και δεν το πολέμησε.” Στην συνέχεια, όταν προσπαθεί να εξηγήσει την ενσωμάτωση της αριστεράς στον πολιτικό σύστημα, χάνει την ουσία του θέματος και πετάει την μπάλα έξω από το γήπεδο! Γράφει λοιπόν:

Έτσι είχαμε: α) συμπόρευση με τον οικονομισμό του συνδικαλιστικού κινήματος β) προβολή μιας Αριστεράς των δικαιωμάτων και φιλοευρωπαϊκής γ) ήταν μια Αριστερά πολύπλευρα σχετιζόμενη με διάφορες συντεχνίες (γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, πανεπιστημιακοί). Σε αυτές τις τρεις εκδοχές η Αριστερά ήταν μέσα στο πολιτικό σύστημα και μπόρεσε να συνυπάρχει –και όχι να αντιπαλεύει– με τις καθαρόαιμες αστικές δυνάμεις.

Ο κύριος λόγος που η Αριστερά ενσωματώθηκε στο σύστημα είναι ότι ήθελε να είναι εντός του εθνικού τόξου και να έχει σοβαρές συνδιαχειριστικές πολιτικές προτάσεις. Η πολιτικές προτάσεις της ΚΟΕ για την έξοδο της χώρας από την κρίση στην τωρινή συγκυρία, έχουν αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά: Προβάλλουν πολιτικούς στόχους για το έθνος ενάντια στην "κατοχή" της χώρας μας από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Και για να πραγματωθούν αυτοί οι στόχοι, απαιτείται συναίνεση - τουλάχιστον - από την αστική τάξη. Πώς λοιπόν μια Αριστερά η οποία είναι τόσο αδύναμη και ανήμπορη που γίνεται υποχείριο των συντεχνιών - όπως ισχυρίζεται ο Ρ.Ρ. - θα τα καταφέρει να επιβάλει την ηγεμονία της, με τις εθνικές πολιτικές που προτείνει η ΚΟΕ, χωρίς να γίνει υποχείριο της αστικής τάξης; Μήπως μεγαλοπιανόμαστε;

Ο Ρ.Ρ. είναι προφανές ότι δεν εναντιώνεται στην συνδιαχείριση ως την πολιτική αντίληψη που οδήγησε στην ενσωμάτωση της Αριστεράς στο πολιτικό σύστημα, αλλά σε μια πολύ μερική και δευτερεύουσα εκδοχή αυτής της συνδιαχείρισης, που έμμεσα και υπαινικτικά σχετίζεται με την Αριστερά των δικαιωμάτων και τον φιλοευρωπαϊσμό. Διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο. Η Αριστερά ενσωματώθηκε μέσω της συνδιαχείρισης στο συνδικαλιστικό κίνημα και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η συμμετοχή της στα προεδρεία της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και στην διαχείριση των Δήμων συνιστούν τις κύριες πρακτικές ενσωμάτωσης της Αριστεράς στο σύστημα. Το “Αριστερό Ρεύμα” του ΣΥΝ, το οποίο η ΚΟΕ κατατάσσει στις υγιείς πατριωτικές δυνάμεις της Αριστεράς με τις οποίες σκοπεύει να σώσει την χώρα από τους ξένους κατακτητές, έχει πρωτοστατήσει σε αυτές τις συνδιαχειριστικές πολιτικές πρακτικές.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την ορθότητα της έκκλησης με την οποία καταλήγει το κείμενο: “Ο πολιτικός αγώνας στο τιμόνι. Αυτό είναι το βασικό, το κύριο, το πρωταρχικό για την Αριστερά!” Όμως, αν ο καπετάνιος δεν έχει καθαρό μυαλό δεν είναι σίγουρο που θα καταλήξει το καράβι. Από την Αριστερά λείπει το όραμα της άλλης κοινωνίας που είναι διακριτή από τον υπαρκτό κομμουνισμό, όπως τον γνώρισε η ανθρωπότητα. Και χωρίς αυτό το όραμα η κριτική στην διαφθορά και στην σαπίλα του πολιτικού συστήματος δεν είναι καθόλου σίγουρο που οδηγεί. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως και η χούντα της 21η Απριλίου ήταν και αυτή “αντισυστημική” στο βαθμό που ήρθε ως απάντηση στο διεφθαρμένο κοινοβουλευτικό καθεστώς της αστικής δημοκρατίας. Το ίδιο συνέβη και με τον φασισμό στην περίοδο του μεσοπολέμου.

Η έλλειψη οράματος της Αριστεράς δεν λύνεται με δάνεια από τον αστισμό. Αντίθετα οδηγεί στην ενσωμάτωση της αριστεράς στο πολιτικό σύστημα όταν στην θέση του σοσιαλισμού και της άλλης κοινωνίας βάλουμε τον πατριωτισμό και την "υγιή ανάπτυξη" του καπιταλισμού. Στις σημερινές συνθήκες η αντισυστημική και η αντικαπιταλιστική αριστερά παραμένει μειοψηφική δύναμη στην κοινωνία και δεν πρόκειται να γίνει πλειοψηφική με ένα ελιγμό, με ένα τέχνασμα, με μια τακτική κίνηση όπως φαντασιώνονται ορισμένοι πολιτικοί χώροι. Τουλάχιστον ας φροντίζει να διατηρεί την ανεξαρτησία της από το κράτος και το κεφάλαιο, γιατί όπως έλεγε και ο Μάο: “όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες”!...