Για την κατασκευή της "σοσιαλιστικής τάσης" στον νέο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ...

ο ..."εξηλεκτρισμός" του
νέου ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

Ως γνωστόν ο Αύγουστος, ο μήνας που ο λαός κάνει τα μπάνια του, είναι ο μήνας που επιλέγουν παραδοσιακά οι κυβερνήσεις στην χώρα μας να περάσουν αιφνιδιαστικά μια σειρά αντιλαϊκών μέτρων. Τα επιτελεία της Κουμουνδούρου με μια ευρηματική κίνηση που συνδυάζει αυτές τις παραδόσεις των ντόπιων αστικών κυβερνήσεων με τις γνήσιες παραδόσεις της κομμουνιστικής Αριστεράς προχώρησαν αυγουστιάτικα στην κατασκευή της "σοσιαλιστικής τάσης".

Ποιές είναι αυτές οι παραδόσεις της Αριστεράς; Από την εποχή του ΕΑΜ ως την version 2.0 του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, τα επιτελεία επιβάλουν την ηγεμονία τους με όρους που εξασφαλίζουν την κυριαρχία τους ώστε να έχουν και πλήρη έλεγχο των πολιτικών μορφωμάτων και να μην επιδέχεται καμία αμφισβήτηση η εξουσία τους. Ποίος θυμάται σήμερα το "Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας", την "Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας" και το "Αγροτικό κόμμα Ελλάδας" που ήταν τα συνιδρυτικά με το ΚΚΕ κόμματα που συγκρότησαν το ΕΑΜ; Ποιός πιστεύει σήμερα ότι το ΠΑΜΕ είναι κάτι διαφορετικό από το ΚΚΕ, ποιός γνωρίζει ότι οι "οικολόγοι εναλλακτικοί" είναι ιδρυτική συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Η κατασκευή της "σοσιαλιστικής τάσης" είναι μια κίνηση από τα πάνω που σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από τα επιτελεία της Κουμουνδούρου για να "ταχτοποιηθούν" οι "ταξινομήσεις" εντός του νέου κόμματος. Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ λειτουργούσε και συνεχίζει να λειτουργεί ως πολιτικός μηχανισμός ως "σύναξη των τσοπαναραίων", δηλαδή μέσα από ένα σχήμα το οποίο προϋποθέτει ότι τα μέλη του ανήκουν σε κάποια συγκροτημένη ομάδα με διακριτή ταυτότητα (οργανωτική και πολιτική). Η παραγωγή πολιτικής είναι μια διαδικασία διαπραγμάτευσης και συναλλαγής ανάμεσα στα επιτελεία αυτών των ομάδων.

Η ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα θα σημάνει και την κατάρρευσή του

Συνέντευξη του Α. Μπαλτά στην "Εφημερίδα των Συντακτών"

Ο Αριστείδης Μπαλτάς είναι ο άνθρωπος που ευθύνεται για τη σύνταξη της διακήρυξης του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Το μέλος της Συντονιστικής Γραμματείας του σχήματος και καθηγητής Φιλοσοφίας των Επιστημών στο ΕΜΠ μίλησε στην «Εφ.Συν.» για την κρίση, τον σοσιαλισμό, την κυβέρνηση και την εξουσία, εκτιμώντας πως η απάντηση στους στόχους του κεφαλαίου μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την πάλη των λαών, ότι υπάρχει «ανομολόγητος φόβος» μήπως η «καθαρή αριστερή στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ μετατραπεί σε ηγεμονική δύναμη», καθώς και ότι η πολιτική σκηνή θα αλλάξει ραγδαία το επόμενο διάστημα.

- Αποκλείετε το ενδεχόμενο ο καπιταλισμός τελικά να ξεπεράσει την κρίση του;

Σε όσα αφορούν την κοινωνική κίνηση δεν μπορούν να υπάρχουν προβλέψεις. Μόνον εκτιμήσεις, βασισμένες βέβαια κατά το δυνατόν στην ανάλυση της τρέχουσας κατάστασης και των βαθύτερων τάσεων που φαίνεται να διαμορφώνονται. Θα έλεγα λοιπόν ότι το προηγούμενο, πριν από την κρίση, καθεστώς συσσώρευσης του κεφαλαίου στηριζόταν στον δανεισμό, ιδιωτικό και δημόσιο. Και η κερδοφορία του κεφαλαίου στηριζόταν εν πολλοίς στην άντληση κερδών από τα εισοδήματα του μέλλοντος. Ο καθοριστικός ρόλος των τραπεζών κάπου εδώ στηρίχτηκε. Από εκεί και πέρα, η έκρηξη της κατανάλωσης και η συναφής επίπλαστη ευημερία επέτρεπαν μια μορφή συναίνεσης μεταξύ των δυνάμεων του κεφαλαίου και των μεσαίων στρωμάτων. Θυμόμαστε όλοι τη συζήτηση περί «κοινωνίας των δύο τρίτων». Αλλά με την κρίση αυτό το μοντέλο συσσώρευσης και μερικής κοινωνικής συναίνεσης κατέρρευσε.

- Τώρα δηλαδή πώς πιστεύετε ότι θα αντιδράσουν οι κυρίαρχοι κύκλοι;

Σήμερα το κεφάλαιο αποσκοπεί σε κάτι σαν επιστροφή στην Αγγλία του Ολιβερ Τουίστ: πλήρη «απελευθέρωση» των εργασιακών σχέσεων, εκτίναξη της ανεργίας σε πρωτοφανή επίπεδα, διάλυση του κοινωνικού κράτους. Αλλά και διάλυση των μεσοστρωμάτων υπέρ μονοπωλιακών και συγκεντρωτικών μορφών παραγωγής και εμπορίου.

Για όλη την αναπτυγμένη Ευρώπη και με πρωτοπορία την Ελλάδα ως πεδίο δοκιμής των νέων συνταγών αυτός φαίνεται να είναι ο νέος μονόδρομος. Ο μονόδρομος της άνευ όρων και άνευ ορίων λιτότητας εσαεί. Αν εξαιρέσουμε πολεμικές συρράξεις μεγάλης κλίμακας, το κεφάλαιο και οι πολιτικές δυνάμεις που το εκφράζουν δεν φαίνεται να διαθέτουν άλλη στρατηγική, κάποιο σχέδιο B κεϊνσιανής έμπνευσης.

Να αφήσουμε την αριστερή μελαγχολία

Αναδημοσίευση από την "Αυγή"

Του Κώστα Δουζίνα

1. Η Ελλάδα ζει σήμερα το 1989 της. Το σύστημα εξουσίας έφτασε στην άκρη του γκρεμού. Καταρρέει από ιστορική αναγκαιότητα. Για να προχωρήσουμε στη ριζική αλλαγή, χρειάζονται τρία στοιχεία: λαϊκή βούληση, το πολιτικό υποκείμενο που θα την εκφράσει, τέλος ένας καταλύτης που θα συνδέσει τα δύο στοιχεία. Η λαϊκή βούληση εκφράστηκε στις μεγάλες αντιστάσεις του 2011, κυρίως στο κίνημα των πλατειών. Μετά τις 17 Ιουνίου η μετεμφυλιακή και μεταπολιτευτική εξουσία επιβιώνει μισοπεθαμένη. Ο ΣΥΡΙΖΑ "υιοθετήθηκε" από τον κόσμο ως το υποκείμενο που θα δώσει το τελικό χτύπημα. Είναι έτοιμος;

Υπάρχουν ενέργειες που προετοιμάζεις και άλλες, όπως ο έρωτας ή η επανάσταση, που σε κτυπούν κατακούτελα χωρίς προειδοποίηση. Χαρακτηριστικό τους είναι ακριβώς ότι δεν είσαι ποτέ έτοιμος για αυτό το "θαύμα" που αλλάζει τη ζωή ριζικά. Η "πανουργία της ιστορίας" έριξε τον κλήρο στον ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει λοιπόν να αλλάξει συνολικά ως κόμμα και ως κίνημα για να πάει στο ραντεβού με την ιστορία και να αλλάξει τον τόπο. Προχωρεί σ' αυτή την κατεύθυνση;

2. Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν ονόμασε "αριστερή μελαγχολία" την κατάσταση του αριστερού που έχει προσκολληθεί σε μια ιδέα ή θεωρία και αγαπάει αυτήν την ιδέα -και την αποτυχία της- περισσότερο από την ευκαιρία να αρπάξει τη δυνατότητα ριζικής αλλαγής. Η ταύτιση με επιλογές και ταυτότητες του παρελθόντος, ένας περίεργος ναρκισσισμός, αδρανοποιεί ή περιθωριοποιεί την υποχρέωση για δράση.

Ο Αλέξης Τσίπρας: Ο «από μηχανής θεός» που έσωσε το «αριστερό ρεύμα»…

Η δήλωση του Π. Λαφαζάνη «δεν είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε», η οποία είχε προκαλέσει αρκετά σχόλια, αποδείχτηκε ότι είχε αυτοαναφορικό χαρακτήρα για το «αριστερό ρεύμα». Όταν χάνεις και απομονώνεσαι στο ίδιο σου το κόμμα από δικά σου λάθη, τότε είναι σίγουρο ότι θα ηττηθείς και θα απομονωθείς και στην κοινωνία...

Στην πολιτική οι σχέσεις εμπιστοσύνης είναι ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα. Και η «Αριστερή Πλατφόρμα» διέρρηξε αυτές τις σχέσεις με την πρακτική που ακολούθησε στις διαδικασίες της 1ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης με αποτέλεσμα να απομονωθεί από την μεγάλη μάζα των ανένταχτων σε συνιστώσες μελών του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Αυτό συνέβη γιατί επέλεξε να επικεντρώσει την μάχη στην καταγραφή της δύναμης του μηχανισμού της και όχι στις θέσεις και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Όπως επισήμανε και ο Άλκης Ρήγος (ολόκληρη η τοποθέτηση του στο video εδώ: 1η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ - ΕΚΜ: Φωτιά στα γενικά επιτελεία!), οι απόψεις του Αριστερού Ρεύματος δεν συνιστούν «πλατφόρμα» αλλά κάποιες προτάσεις τροποποιήσεων στο σχέδιο της πολιτικής απόφασης. Με αυτό το δεδομένο κάποιες απ’ αυτές, αν είχε δοθεί η δυνατότητα να συζητηθούν πραγματικά θα μπορούσαν να συμβάλλουν ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει πιο καθαρές θέσεις, όπως για το θέμα του χρέους, ώστε να μην διατυπώνονται αλληλοσυγκρουόμενες εκδοχές ή για το θέμα της «κυβέρνησης της Αριστεράς», κατά πόσο αποτελεί ένα προπαγανδιστικό ιδεολόγημα ή μια πρόταση που μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Πάμε στοίχημα;

καθοδηγητική γραμμή
"μικρομαγαζάτορα"...

Με περισσή έπαρση η iskra αναδημοσιεύει ένα κείμενο της «REAL NEWS» με τον τίτλο: «ΜΕ ΟΠΛΟ ΤΗΝ Iskra». Για να προσδώσει μάλιστα και κύρος αντικειμενικότητας σε αυτό το δημοσίευμα, το εμφανίζει ως “ρεπορτάζ” του “έμπειρου” δημοσιογράφου Βασίλη Σκουρή...

Πάμε λοιπόν στοίχημα ότι τον επόμενο καιρό ανάλογα δημοσιεύματα θα πληθύνουν στον αστικό τύπο; Οι σύντροφοι δεν αντιλαμβάνονται ότι ο αστισμός τρίβει τα χέρια του με τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Ήδη η πρώτη ήττα έχει αρχίσει να συντελείται στο εσωτερικό του με τον εμφανή πλέον κίνδυνο της ακύρωσης του μετασχηματισμού του σε μαζικό πολιτικό φορέα.

Είμαστε από τους ελάχιστους που στηρίζουν αυτό το εγχείρημα και συνεχίζουν ακόμα να προβάλλουν το σύνθημα: “ΟΡΓΑΝΩΘΕΙΤΕ – ΣΥΡΙΖΑ ΠΑΝΤΟΥ!”. Η εικόνα που έχουμε σχηματίσει είναι ότι η εκστρατεία για την οργανωτική ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, γιατί το σύνολο σχεδόν των συνιστωσών του δεν έκανε υπόθεσή του αυτόν τον στόχο. Μια στοιχειώδης δουλειά έγινε πράγματι με τις ανοικτές συνελεύσεις στις γειτονιές. Όμως στους εργατικούς χώρους, στα συνδικάτα, στις επαγγελματικές ενώσεις οι πρωτοβουλίες για το προχώρημα της οργανωτικής συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι μηδαμινό.