Όταν η Αριστερά και το "βαθύ κράτος" συμπλέουν...

Μετά την Πολιτική ήττα υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή καθώς ο υπ. Δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονής αναγκάστηκε να αποσύρει την τροπολογία για την Τουρκική Ενωση Ξάνθης, το θέμα απασχόλησε τα ΜΜΕ, φιλοκυβερνητικά (Τροπολογία για την Τουρκική Ένωση Ξάνθης διχάζει την κυβέρνηση) και αντικυβερνητικά.(Απέσυραν μετά την κατακραυγή την τροπολογία για την Τουρκική Ενωση Ξάνθης).

Σε παρόμοια ζητήματα παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον το πως εμπλέκεται το “βαθύ κράτος” στην επίλυσή τους και ποιούς μηχανισμούς κινητοποιεί. Αυτή η πλευρά είναι σαφώς υποτιμημένη στον δημόσιο λόγο και απουσιάζει από το πως παρουσιάζουν το ζήτημα τα ΜΜΕ.  Όπως έχουμε ξαναγράψει, ο διάχυτος πατριωτισμός/εθνικισμός ξεκινάει από τους απλούς "αγανακτισμένους" με την κατάντια του πολιτικού συστήματος φτάνει ως στο "βαθύ κράτος", που έχει και αυτό τους λόγους του για να αγανακτεί.

Όταν “ακουμπάς” το κράτος, φροντίζει και αυτό να σε ακουμπήσει. Προεκλογικά σημειώθηκε ένα τέτοιο άγγιγμα από το «βαθύ κράτος» προς τον ΣΥΡΙΖΑ, στην υπόθεση Σαμπιχά.  Αυτά τα “αγγίγματα”  συνεχίστηκαν μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και με άλλα πιο “θερμά” επεισόδια, αλλά αυτό είναι θέμα  με το οποίο θα ασχοληθούμε σε άλλα κείμενά μας. Το μόνο που κρατάμε εδώ ως συμπέρασμα, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πριν παραδοθεί πλήρως στα επιτελεία της ΕΕ και της τρόικας με το τρίτο μνημόνιο, παραδόθηκε πρώτα στο “βαθύ κράτος”, το οποίο "συγκυβερνά" από θεσμικές και μη θεσμικές θέσεις, με ανάλογο τρόπο με αυτόν που συμμετέχει  στον καθορισμό της κυβερνητικής πολιτικής και η τρόικα...

Όμως εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι στην κυβέρνηση, και ένα κομμάτι της “πατριωτικής αριστεράς” που είναι στην αντιπολίτευση συμπλέει και συμπορεύεται με το “βαθύ κράτος” και τους μηχανισμούς του. Ας δούμε κάποια παραδείγματα:

Ο ΕΝΙΚΟΣ, το Grexit και οι “αριστεροί” μαϊντανοί του...

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Ενώ έχει αρχίζει στην πολιτική σκηνή κάπως να σπάει ο πάγος για την ΤΙΝΑ των μνημονίων και φαίνεται να ανοίγει και εκεί η συζήτηση για θέματα που ήταν απαγορευμένα ως «αντεθνικά», κάποια ΜΜΕ επιμένουν να αναπαράγουν τα γνωστά τρομοκρατικά ιδεολογήματα υπέρ της ΤΙΝΑ. Ένα απ' αυτά είναι ο «ΕΝΙΚΟΣ».

Σε πρόσφατο δημοσίευμα του (Ο εφιάλτης του Grexit: Οι επιπτώσεις για οικονομία και κοινωνία) εκτός των άλλων ισχυρίζεται ότι αν η χώρα μπει σε μια πορεία ρήξης με το ΔΝΤ και τα επιτελεία της ΕΕ , τότε η χώρα θα έχει σημαντικά πρόβλημα ακόμα και στην παραγωγή της κομπόστας (!!!): «Τέλος, ακόμα μεγαλύτερο θα είναι το πρόβλημα για τους μεταποιητές. Όπως ισχυρίζονται φορείς της αγοράς στο μεταποιημένο προϊόν, όπως για παράδειγμα είναι οι κομπόστες, το 30% του κόστους αφορά στα υλικά συσκευασίας (κουτί), το υπόλοιπο 30% στην πρώτη ύλη, ένα άλλο 20% αφορά σε άλλα εισαγόμενα υλικά και μόλις το 20% είναι το εργατικό κόστος ...».

Θα περιμέναμε από τους παραδοσιακούς και συνεπείς υποστηρικτές της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, όπως το iskra.gr (που είναι το επίσημο όργανο του “Αριστερού Ρεύματος”), ένα ΜΜΕ το οποίο δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του για πολύ πιο δευτερεύοντα ζητήματα, να σχολιάζει και να επικρίνει αυτό ή άλλα παρόμοια δημοσιεύματα, που εκφράζουν το πολιτικό προφίλ του ΕΝΙΚΟΥ.

Το iska.gr δεν το επιλέξαμε τυχαία, αλλά για δύο βασικά λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι αποτελεί έναν από τους πιο συστηματικούς φορείς προβολής της άποψης για τα πλεονεκτήματα της “εθνικής οικονομίας” από την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ( η “κομπόστα”). Ο δεύτερος λόγος είναι ο τρόπος που ασκεί δημοσιογραφία για να υπηρετήσει αυτόν τον στόχο. (το “περιτύλιγμα”).

Τι ξεχνάει να γράψει ο Ν. Μπογιόπουλος για τον Λέοντα Αυδή;

Με αφορμή τα δεκαέξι χρόνια συμπληρώνονται  από την απώλεια του Λ.Αυδή, ο Ν. Μπογιόπουλος μιλάει για τον “άνθρωπο” Λ. Αυδή προσφεύγοντας σε περιστατικά με μαρτυρίες ανθρώπων που τον γνώρισαν, όπως ο Γιάννης Ρίτσος και άλλοι.

Όμως δεν θυμάται τίποτα για τον “πολιτικό” Λ. Αυδή. Τυχαίο άραγε; Δεν το νομίζουμε...

 Το κείμενο του Ν. Μπογιόπουλου εδώ:
Λέων. Αυδής

 Εμείς αλλοιώς τον θυμόμαστε:
Ποιός θυμάται τον Λεων. Αυδή;

Ο «λενινιστής» Τσίπρας και οι τσαρλατάνοι τύπου «Μπογιόπουλου»...

(ένα σχόλιο για τους παρλαπίπες της παραδοσιακής αριστεράς: Ο «λενινιστής» Τσίπρας και οι τσαρλατάνοι τύπου (Αλέξανδρου) Κερένσκι)

Όποιος επικαλείται σήμερα τσιτάτα και αποσπάσματα από το έργο κάποιου, που έχει πεθάνει εδώ και ένα περίπου αιώνα, για να ερμηνεύσει σύγχρονες πολιτικές στάσεις και συμπεριφορές δεν κάνει τίποτα άλλο από το να δηλώνει την πλήρη αδυναμία του να αναλύσει την συγκυρία. Αν αυτός ο κάποιος είναι μάλιστα ο Λένιν, ο οποίος απέδιδε ιδιαίτερη σημασία στην “συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης”, τότε είναι απλά ένα παπαγαλάκι που δεν έχει αντιληφθεί τίποτα το ουσιαστικό από την σκέψη του.

Ο Ν. Μπογιόπουλος δικηγόρος του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε!

Σε κείμενο που δημοσιεύεται σήμερα στον "ένικο" με τον τίτλο Αυτό λέγεται “Μνημόνιο”, ο Ν. Μπογιόπουλος αναλαμβάνει το ρόλο του συνήγορου του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε,  προβάλλοντας  τεκμηριωμένα με ντοκουμέντα τα γνωστά επιχειρήματα της Γερμανικής Κυβέρνησης. για να καταλήξει: "«Παράταση» της Δανειακής Σύμβασης σημαίνει ένα - και μόνο - πράγμα: Μνημόνιο.

Τα ...αχ και τα ...βαχ της “πατριωτικής” Αριστεράς

Η Σαμπιχά πίνει καφέ με τον Σ. Θεοδωράκη. Εσείς θα πίνατε μαζί του;

Ο πατριωτισμός της Αριστεράς και ο ακροδεξιός εθνικισμός παράγουν συχνά κοινούς αυτοματισμούς και συναισθήματα και οδηγούν σε ταυτόσημες πολιτικές στάσεις. Για παράδειγμα, πρόσφατα αρκετοί αριστεροί “πατριώτες” ένιωσαν ψυχική αγαλλίαση με την ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσία και την ενδυνάμωση της αντίστασης των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας ενάντια στο “αμερικανόδουλο” καθεστώς του Κιέβου. Το ίδια αγαλλίαση νιώθουν και οι χρυσαβγίτες και τάσσονται αναφανδόν στο πλευρό του Πούτνιν. 

Πριν λίγο καιρό, όταν η τροϊκανή κυβέρνηση μπουζούριασε τους χρυσαβγίτες και τους έχωσε μέσα, εμείς χαρήκαμε. Όμως αρκετοί αριστεροί πατριώτες ένιωσαν φόβο και άρχισαν να ανησυχούν ακόμα περισσότερο για το μέλλον, μήπως πλησιάζει και η δική τους σειρά... Δεν νομίζουμε ότι παρερμήνευσαν το γνωστό κείμενο του Μπρεχτ «Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος...», ούτε ότι οι φόβοι τους διακατέχονται από το χρόνιο σύνδρομο της “παρανομίας” που είχε αποκτήσει η Αριστερά στον τόπο μας μετά την ήττα του εμφύλιου...

Αυτές τις μέρες, με αφορμή την “υπόθεση Σαμπιχά”, βρέθηκαν πάλι να τρέφουν τα ίδια συναισθήματα απέναντι στον ακτιβισμό της Σουλεϊμάν αλλά και να εκφράζουν τις ίδιες ανησυχίες για το μέλλον της Θράκης, με αυτές που εκφέρονται από ακροδεξιούς κύκλους και το βαθύ κράτος. Παρουσιάζουμε ενδεικτικά δυο περιπτώσεις σχετικές με αυτό το θέμα, που προκαλούν γέλιο από την εναγώνια προσπάθεια των εκφραστών τους να υπερασπιστούν τα “ιερά και όσια” του ελληνικού έθνους:

Δεν χάφτουμε παραμύθι του Μπογιόπουλου για τον Λένιν και τον «ιμπεριαλισμό»…

(ένα σύντομο σχόλιο για το κείμενο: « Έριξαν το άγαλμα του Λένιν…» που δημοσιεύτηκε στον «ένοικο»)

Ο Ν. Μπογιόπουλος, εκτός των άλλων, είναι ανιστόρητος. Δεν έχει αντιληφθεί τίποτα, τόσο από την κατάρρευση του υπαρκτού όσο και από τις σημερινές εξελίξεις στην Ουκρανία. Γράφει λοιπόν, ταυτίζοντας την δική του «εικόνα» για τον Λένιν και αυτή που έχουν στη συνείδησή τους εκατομμύρια που βίωσαν τον υπαρκτό: Ότι το άγαλμα του Λένιν παρέμενε στη θέση του δείχνει πως όσα συμβολίζει είναι πολύ ανθεκτικά στο χρόνο. Και στις συνειδήσεις αρκετών εκατομμυρίων από εκείνους που τα έζησαν. Και τούτο παρά την κατακλυσμιαία προπαγάνδα περί του «Τέλους της Ιστορίας»…

Στην συνείδηση όλων αυτών των εκατομμύριων, η εικόνα του Λένιν δεν αφορά στον «Μαρξισμό – Λενινισμό» αλλά  ταυτίζεται με το «ισχυρό κράτος», δηλαδή, με αυτό που ο Λένιν ήθελε να καταργήσει! Είναι η εικόνα του ηγέτη/ιδρυτή ενός ισχυρού κράτους με ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Αποκαλυπτική για αυτή την πραγματική εικόνα του Λένιν που κυριαρχεί σήμερα ακόμα και μέσα στην ίδια του την χώρα, την Ρωσία, είναι μια δημοσκόπηση που είχε γίνει για την 143η επετείου των γενεθλίων του (περισσότερα για αυτό το θέμα εδώ:“τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών...” ). Το μεγαλύτερο ποσοστό στην ερώτηση «πώς θα θυμούνται τον Λένιν οι άνθρωποι μετά από 50 χρόνια» δηλώνει ως «ιδρυτή του Σοβιετικού Κράτους». Επίσης στην ερώτηση ως προς τα πιο «εξέχοντα άτομα όλων των ηλικιών και των εθνών», ο Στάλιν παίρνει την πρώτη θέση με 42%, ενώ ο Λένιν μοιράζεται την δεύτερη θέση με τον Πέτρο τον Α' (τον Μέγα) με 37%. Αυτή η εικόνα σχετίζεται λοιπόν πολύ περισσότερο με τον "εθνικισμό" των Ρώσων, και πολύ λιγότερο με τον "κομμουνισμό" του Μπογιόπουλου…

Ο Ν. Μπογιόπουλος αθωώνει τους τραπεζίτες της ΜΑΡΦΙΝ!...

Οι θέσεις τις Αριστεράς, αλλά και του αντιεξουσιαστικού χώρου για το συμβάν της ΜΑΡΦΙΝ είναι γνωστές εδώ και χρόνια και δεν θα αναφερθούμε σε αυτές. Αυτές τις μέρες όμως το ζήτημα έχει επανέλθει στην επικαιρότητα από την κυβέρνηση στα πλαίσια της εφαρμογής της θεωρίας των δύο άκρων.

Μέσα σε αυτή την συγκυρία, ο Ν. Μπογιόπουλος ανέλαβε συνήγορος της ΜΑΡΦΙΝ από τις στήλες του ΕΝΙΚΟΥ. Με σημερινό του άρθρο, αποδέχεται ως αληθινούς τους ισχυρισμούς της τράπεζας που προβάλει για να απαλλαχτεί των ευθυνών της. Αν και σε άλλα ζητήματα είναι αρκετά επιφυλακτός για τους ισχυρισμούς των κεφαλαιοκρατών, στην συγκεκριμένη περίπτωση αποδέχεται ασυζητητί τους ισχυρισμούς των τραπεζιτών και τους προβάλει χωρίς καμία επιφύλαξη! Αντιγράφει λοιπόν, από τα κιτάπια των δικηγορικών γραφείων της ΜΑΡΦΙΝ ότι: «πετάχτηκαν ειδικές μη συνηθισμένες βόμβες μολότοφ και αδειάστηκε το περιεχόμενο ενός μπιτονιού που περιείχε ένα ειδικό εύφλεκτο υλικό που προκαλεί άμεσα πυκνό καπνό και συνθήκες ασφυξίας. Οι διασωθέντες το παρομοιάζουν με "βόμβες napalm"» και σιωπά στο αναμφισβήτητο γεγονός ότι αν τράπεζα είχε τηρήσει τους κανονισμούς ασφάλειας και υπήρχε έξοδος κινδύνου και σύστημα πυρόσβεσης στο κτίριο δεν θα υπήρχε κανένας θάνατος! 

Ο “Παπουλάκος” της Αριστεράς και η “χρυσή αυγή”

Το κείμενο του Ν. Μπογιόπουλου “ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ: ΟΙ ΝΕΟ-ΧΙΤΕΣ ΤΩΝ ΕΦΟΠΛΙΣΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΩΝ”στο Unfollow είναι ένα καλό παράδειγμα καταγραφής των θεωρητικών και πολιτικών αδιεξόδων του ΚΚΕ, αφού καταφέρνει να συμπυκνώνει μέσα σε λίγες παραγράφους τις βασικές αντιφάσεις και τα όρια της πολιτικής του.

Ο Ν. Μπογιόπουλος, ως νέο υβρίδιο του “Παπουλάκου” στην ορθόδοξη Αριστερά, κηρύσσει την μνημονιακή εποχή τον θείο λόγο της. Μόνο που οι ιεροκήρυκες σήμερα δεν έχουν να προσφέρουν πολλά στην Αριστερά, γιατί το βασικό της πρόβλημα δεν είναι ότι υστερεί στην προπαγάνδα...

Όταν “ξεμπερδέψει”, φώναξέ τον εδώ στην “εκπομπή”...

Αν θέλετε να δείτε την εγκυρότητα των “οικονομικών” και των “πολιτικών” αναλύσεων του Δ. Καζάκη, απολαύστε το παρακάτω ηχητικό ντοκουμέντο. Είναι ένα καλό εγχειρίδιο της συνομωσιολογικής ερμηνείας της πολιτικής που εξιστορεί μερικά στιγμιότυπα από την αδυσώπητη διαπάλη ανάμεσα στο «καλό» και το «κακό»:

Ο Ν. Μπογιόπουλος χέρι – χέρι με τους «νοικοκυραίους» του ΣΥΡΙΖΑ…

Το λαγωνικό του κινήματος

Ο Ν. Μπογιόπουλος προσπαθεί  και πάλι να προστατέψει το λαϊκό κίνημα από τους προβοκάτορες.  Συνδέει μάλιστα τα γεγονότα της Χαλκιδικής με το εμπρησμό της ΜΑΡΦΙΝ και καλεί σε ... επαγρύπνηση! Απολαύστε τον στον σημερινό ριζοσπάση:

Οι Σκουριές και η «σκουριά» της «μαυρίλας»!
Ποοί είναι οι “νοικοκυραίοι” του ΣΥΡΙΖΑ εδώ:
Οι “νοικοκυραίοι” του ΣΥΡΙΖΑ εγκαλούν τον Δενδιά γιατί δεν χαφιεδίζει το κίνημα!

Ομολογεί ο Ν. Μπογιόπουλος την σχέση του με την "Νέα Σπορά"...

Στο ΚΚΕ η πολιτική αντιπαράθεση μπορεί να γίνει μόνο με κουκούλες.  Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να εκφραστεί κάποια διαφορετική άποψη. Μέσα σε αυτό το κλίμα είναι προφανές ότι ο Ν. Μπογιόπουλος δεν θα μπορούσε να υπερασπιστεί άμεσα και δημόσια συντρόφους του οι οποίοι ασκούν κριτική στην πολιτική του κόμματος. Και δεν μιλάμε για τίποτα σπουδαία πράγματα. Πρόκειται για ήπια και εντός της λογικής του ΚΚΕ, αφού για όλο αυτόν τον κόσμο που βρίσκεται ενταγμένος εκεί δεν υπάρχει τίποτα άλλο αριστερό  έξω από την κομματική γυάλα.

Σε σημερινό δημοσίευμά του στον "ρ" ισχυρίζεται ότι "διακινήθηκε προβοκάτσια εναντίον των μελών και στελεχών του Κόμματος" από το blog μας αναφερόμενος σε κείμενο μας στο οποίο είχαμε αναδημοσιεύσει αποσπάσματα από κείμενο που υπογράφεται από "μέλη και στελέχη του ΚΚΕ" και είχαμε σχολιάσει το θέμα (Στο internet οργανώνεται η εσωτερική αντιπολίτευση του ΚΚΕ...).  Ο κύριος Μπογιόπουλος προσπαθεί να υπερασπιστεί  τους συντάκτες αυτού του κειμένου σύμφωνα με τα ιερατικά καθιερωμένα, αφού θεωρεί  ιεροσυλία και πράξη βεβήλωσης την διακίνηση αυτού του κειμένου από άπιστους, και την χαρακτηρίζει προβοκάτσια εναντίον αυτών  των "μελών και στελεχών του Κόμματος", διαχωριζόμενος από τον Περισσό που τους χαρακτηρίζει ως προβοκάτορες οι οποίοι κρύβονται πίσω από την ιντερνετική ανωνυμία και υπογράφουν κείμενα ως "μέλη και στελέχη του ΚΚΕ"