Δημήτρης Μπελαντής: Δήλωση αποχώρησης από την Λαϊκή Ενότητα

Αναδημοσίευση από το "pandiera.gr"

του Δημήτρη Μπελαντή

Εδώ και πολλούς μήνες μού έχει γίνει σαφές ότι η Λαϊκή Ενότητα κινείται σε απολύτως λάθος πολιτική, στρατηγική και φυσιογνωμική κατεύθυνση σε σχέση με τις ανάγκες του μαζικού κινήματος και της συγκρότησης ενός μαρξιστικού, αντικαπιταλιστικού και αντιιμπεριαλιστικού πολιτικού ρεύματος στην Ελλάδα. Ήδη κατά το τραγικό καλοκαίρι του 2015, η ηγεσία του Αριστερού Ρεύματος ιδίως, η οποία και πρωτοστάτησε στην διαμόρφωση της ΛΑΕ, απέτυχε ή ενδεχομένως δεν θέλησε να αποστοιχηθεί έγκαιρα από τον ΣΥΡΙΖΑ και να μπλοκάρει σε ικανοποιητικό βαθμό την ψήφιση του Τρίτου Μνημονίου.

Στην συνέχεια, η ηγεσία του Αριστερού Ρεύματος και ο ίδιος ο σ. Παναγιώτης Λαφαζάνης προσωπικά διαμόρφωσαν την ΛΑΕ με απολύτως εσφαλμένο τρόπο.

Πολιτικά, «ξαναζέσταναν» το πρόγραμμα του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ πριν από το Μνημόνιο και την «κυβέρνηση της Αριστεράς» χωρίς να συνειδητοποιούν τις μεγάλες καταστροφές που επέφερε ο κυβερνητισμός, η ανάθεση και η γενικότερη αποτυχία των καθεστωτικών στρατηγικών της Αριστεράς μέχρι τότε.

Τι καπνό φουμάρει η ΛΑΕ;

Οι διεργασίες για ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΛΑΕ αν και έχουν προχωρήσει, είναι φανερό ότι συγκροτούν ένα γεγονός περιορισμένης πολιτικής εμβέλειας, το οποίο δεν μπορεί ούτε καν να αναταράξει τα λιμνασμένα νερά της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Κυριαρχείται από την διαμόρφωση μικροσυσχετισμών ανάμεσα στα εμπλεκόμενα πολιτικά σχήματα σε ένα πλαίσιο λειτουργίας που παγιώθηκε στην πανελλαδική σύσκεψη της ΛΑΕ που έγινε στο τέλος του προηγούμενου χρόνου. Το πλαίσιο λειτουργίας της ΛΑΕ ήταν ένα κλωνοποιημένο αντίγραφο του ΣΥΡΙΖΑ των ΣΥΝΙΣΤΩΣΩΝ και θα παραμείνει το ίδιο αφού νομιμοποιηθεί και μέσα από μια συνεδριακή διαδικασία. Δημοσιεύουμε ένα κείμενο - σχόλιο του Δ. Μπελαντή που περιγράφει αυτό ακριβώς το κλίμα που κυριαρχεί στις διεργασίες της ιδρυτικής συνδιάσκεψης της ΛΑΕ.

Του Δημήτρη Μπελαντή

Αναδημοσίευη από [εδώ]

Η Λαϊκή Ενότητα πραγματοποιεί εκδηλώσεις πανελλαδικά, υποσχόμενη δια των ηγετικών της στελεχών ότι "υπάρχει άλλος δρόμος".Ναι, υπάρχει όντως αλλά θέλει κάποιες ειδικες πολιτικές προϋποθέσεις, οι οποίες δεν πληρούνται δυστυχώς από τις ως τώρα πρακτικές της ΛΑΕ προς την επικείμενη Συνδιάσκεψή της. Η οποία θα έπρεπε να μετατραπεί σε σημείο αναφοράς για την ριζοσπαστική Αριστερά στην χώρα μας και ίσως υπάρχει ακόμη χρόνος για να μετατραπεί.

Προσυνεδριακός διάλογος των μελών και όχι των αρχηγών των συνιστωσών.Πούντος; Ακόμη και στο 19ο Συνέδριο του "σταλινικού" ΚΚΕ έγινε δίμηνος-τρίμηνος διάλογος με συμβολές των μελών στον Ριζοσπάστη. Τυπική έστω δημοκρατία αλλά όχι ευκαταφρόνητη. Το Ρεύμα έλεγε το 2013 ότι μέσα σε έναν μήνα δεν γίνεται ουσιαστικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Σχεδόν σκίζαμε τα ρούχα μας, λέγοντας ότι το Συνέδριο θα είναι τελετή επικύρωσης/χειροκροτήματος υπέρ του Προέδρου. Τώρα, τι ακριβώς άλλαξε από τότε;

Θα έπρεπε, επίσης, να έχουμε ένα κείμενο Θέσεων, ουσιαστικό και γόνιμο, καλογραμμένο και όχι στην αργκό των μικροομάδων, που να ενδιαφέρει την ελληνική κοινωνια και τα προβλήματά της, όχι συρραφή των ομάδων και των νανογραφειοκρατιών. Δεν υπήρξε.Όλη η Ελλάδα λέει ότι υπάρχει ανάγκη "εθνικής ανεξαρτησίας". Εμείς δουλεύουμε με ουκάζια (διατάγματα) των συνιστωσών-γκρουπών και δυσφημήσεις του διεθνισμού.

Αποσπάσματα ομιλιών από την 1η μέρα της πανελλαδικής σύσκεψης της ΛΑΕ (μέρος Ι)

ο "επικεφαλής" παρακολουθεί όλες τις τοποθετήσεις...

Ας ξεκινήσουμε από τα καλά: Η 1η μέρα της πανελλαδική σύσκεψη της ΛΑΕ, κατέγραψε κάποια θετικά στοιχεία σε σχέση με αντίστοιχες διαδικασίες στον ΣΥΡΙΖΑ στα χρόνια που προηγήθηκαν,  πριν να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Ο “επικεφαλής” της ΛΑΕ, ήταν παρών στην αίθουσα  καθ' όλη την διάρκεια των εργασιών της σύσκεψης και παρακολούθησε σχεδόν όλους τους ομιλητές. Αυτό δεν είχε  συμβεί ποτέ στον ΣΥΡΙΖΑ. 

Το δεύτερο σημαντικό θετικό στοιχείο είναι σχετικό με το πρώτο. Η αίθουσα ποτέ δεν παρουσίαζε την εικόνα ομιλητών να μιλάνε μπροστά σε άδεια καθίσματα. Στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αυτή η κατάσταση ήταν συνηθισμένη. Όταν τελείωναν τις ομιλίες τους ο επικεφαλής και τα πρωτοκλασάτα στελέχη, οι αίθουσες αδειαζόταν...

Η καλή αίσθηση που δημιουργείται στον ακροατή αυτής της διαδικασίας αφορά και στο περιεχόμενο των τοποθετήσεων που εκφωνήθηκαν εντός της αίθουσας. Βέβαια δεν πρόκειται για την κορύφωση μιας πλατιάς και ανοικτής διαδικασίας διαλόγου – που δεν υπήρξε ποτέ εντός της Λαϊκής Ενότητας – αλλά για μια καλά σκηνοθετημένη θεατρική παράσταση με την εκούσια ή ακούσια συμμετοχή όλων των συμμετεχόντων. Κάτι ανάλογο δηλαδή, με τον πανηγυρικό χαρακτήρα που έχουν τα συνέδρια των κομμουνιστικών κομμάτων., που όλα έχουν κριθεί εκ των προτέρων και εκεί απλά επικυρώνονταν με δημοκρατική νομιμοποίηση οι ήδη ειλημμένες αποφάσεις...

Παρίσι 2015: Το σύνορο πέφτει, οι «νεοβάρβαροι» εφορμούν

Αναδημοσίευση από το  REDNotebook.gr

του Δημήτρη Μπελαντή

Η Ευρώπη έζησε τους Δίδυμους Πύργους της, σε μια έκταση πολύ σημαντικότερη από τα χτυπήματα της Αλ Κάιντα στην Μαδρίτη και το Λονδίνο το 2004. Η 14η Νοεμβρίου 2015 ήταν μια ιστορική ημέρα. Ιδίως, το Παρίσι, η μητρόπολη των αξιών της δυτικής Ευρώπης και της Δύσης συνολικότερα, η πόλη των Φώτων, της μάθησης, του φιλελευθερισμού, της διανοητικής και ερωτικής ελευθερίας, της διανοητικής ανοχής και της διανοητικής πρόκλησης, η πόλη της Libération και του Charlie Hebdo, ήταν η πόλη που δέχτηκε το πλήγμα. Όλη η πόλη αυτή έχει υπάρξει ένα κεντρικό Σημαίνον για τον Διαφωτισμό και για την όποια φιλελεύθερη συνέχισή του στην ύστερη νεοτερικότητα και την μετανεοτερικότητα. Είναι η ίδια πόλη που γέννησε την «Εγκυκλοπαίδεια» και τον κλασικό Διαφωτισμό, την Γαλλική Επανάσταση, την Κομμούνα και τον Μάη. Αλλά και την συμπύκνωση της μετανεοτερικής έλευσης, την συζήτηση για τον δομισμό και τον μεταδομισμό, την θέση του Λυοτάρ για την «μεταμοντέρνα συνθήκη και για το τέλος των «Μεγάλων Αφηγήσεων», τις κριτικές του Φουκώ στα σχέδια της νεοτερικότητας, σχέδια ημιτελή και ανεπαρκή, συχνά ολοκληρωτικά, τις απορίες του Ντεριντά και τόσα άλλα. Είναι και η ίδια πόλη που αντιμετώπισε με τον στρατιωτικό νόμο την εξέγερση της αραβικής ή αραβογενούς νεολαίας των προαστίων το 2005, κάτι που δεν μπορεί να θεωρηθεί πολιτικά, πολιτισμικά και κοινωνικά άσχετο ή τυχαίο.

Θα πει, κανείς, τι σχέση έχουν όλα αυτά με την σύγχρονη Τζιχάντ, το ISIS και την μανία του αίματος και της εξόντωσης; Kαι όμως, έχουν τεράστια σχέση. Είναι εντυπωσιακό το πόσο βαθύτερα μετανεοτερικό είναι το κίνημα του ISIS και πόσο σχετίζεται με την θραύση των ολοτήτων, με τις καταστάσεις-θραύσματα και με την πλήρη «κατασκευή» διάσπαρτων εικόνων, καταστάσεων, βιωμάτων και παθών με έντονα εικονική διάσταση: το πόσο το ISIS είναι καθαρό προϊόν της υπερίσχυσης της μετανεοτερικής συνθήκης σε διεθνή κλίμακα. Κατά μια έννοια, το ISIS δεν υπάρχει στον υλικό κόσμο, είναι ένα matrix. Δεν το εννοώ εδώ συνωμοσιολογικά, με την έννοια που λένε διάφορες «Αριστερές», ότι δηλαδή το τροφοδότησαν ή το έφτιαξαν οι ιμπεριαλιστικές υπηρεσίες, η Τουρκία κλπ. Ούτε αρνούμαι την τροφοδότηση και την ενίσχυση του ISIS από αυτές τις δυνάμεις. Όμως αυτά δεν ερμηνεύουν ικανοποιητικά την κοινωνική ύπαρξη του ISIS, η οποία είναι η άρνηση κάθε ουσίας και ο περιορισμός της σε μια ανιστορική, άχρονη και συναισθηματικά επίπεδη, αν όχι ανύπαρκτη εικόνα.

Κατά του σταλινισμού, σε κάθε του μορφή

(Σειρά: Κριτική στα κομμουνιστικά ρεύματα – αριθμός 1, Οκτώβριος 2015)

Αναδημοσίευση από το "pandiera.gr"

του  Δημήτρη Μπελαντή

Εισαγωγή

Το παρόν κείμενο αποτελεί το πρώτο μέρος μιας συνολικότερης προσπάθειας του γράφοντος να παρουσιάσει κριτικά τα βασικά ρεύματα του κομμουνιστικού κινήματος στον 20ο και τον 21ο αιώνα, του τμήματος δηλαδή της Αριστεράς, το οποίο αναφέρθηκε πρακτικά ή και μόνο ρητορικά στην ανατροπή του καπιταλισμού και στον μαρξισμό. Δεν συμπεριλαμβάνεται η κλασική σοσιαλδημοκρατία, λόγω της σαφούς ρήξης της μετά το 1945 με τον μαρξισμό, αν και θα γίνουν ορισμένες αναφορές στα αριστερά σοσιαλιστικά ρεύματα που ως αργά κράτησαν μια σχέση με τον μαρξισμό (π.χ. Σ.Κ. Γαλλίας).

Η στιγμή επιλογής δεν είναι πολιτικά τυχαία: μετά από μια σημαντική ήττα της αντιμνημονιακής Αριστεράς, όπως το τέλος του πειράματος ΣΥΡΙΖΑ, χρειάζεται ένας βαθύς αναστοχασμός πάνω στην πορεία όλων ανεξαιρέτως των ρευμάτων του ΚΚ και του μαρξισμού καθώς και μια βαθειά επίγνωση των συνεισφορών αλλά και των μεγάλων ανεπαρκειών καθενός από αυτά στην προοπτική μιας συνθετικής προσπάθειας. Χρειάζεται μια πιο στρατηγική αποτίμηση της Αριστεράς και όχι απλώς ένα μπάλωμα πληγών και τακτικών προβλημάτων και οργανωτικών ολιγωριών. Χρειάζεται, κοντολογίς, να βάλουμε τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων και να σκεφτούμε πιο στρατηγικές επανατοποθετήσεις και αναστοχασμούς. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας θα ασχοληθώ:

Για την επόμενη ημέρα…

Απόσπασμα από το κείμενο του Δ. Μπελαντή "Για την επόμενη ημέρα…"

Το επόμενο πράγμα που έχει μεγάλη σημασία να κάνουμε είναι το να οργανώσουμε ένα πολιτικό και οργανωτικό αντιπαράδειγμα σε αυτό του ΣΥΡΙΖΑ, μια άλλη ποιότητα λειτουργίας και δράσης, πιο αμεσοδημοκρατική, πιο αντιγραφειοκρατική, πιο αντιεξουσιαστική. Μπορεί να παραμένουμε σε μια μορφή αντισυστημικού μαρξισμού, αλλά μπορούμε να μάθουμε πολλά πράγματα και από πιο κινηματικά μορφώματα (όπως, παρά την πολιτική και ιδεολογική τους φτώχεια, οι Ποδέμος) αλλά και καθαρά από την αναρχία, την παράδοση της αντιεξουσίας, και τα ρεύματα του αντιεξουσιαστικού και συμβουλιακού κομμουνισμού (δεν χρησιμοποιώ τον όρο «ελευθεριακού», γιατί, δυστυχώς, διεκδικείται από τον αναρχίζοντα νεοφιλελευθερισμό). Μια πρώτη δέσμη μέτρων, που θα μπορούσε να βοηθήσει την ΛΑΕ και άλλες ανάλογες πρωτοβουλίες θα μπορούσε να αποτελείται από τα στοιχειώδη –πάντα για εμένα– ακόλουθα μέτρα:

Η "πολιτική" της Αριστεράς απέναντι στα μικρομεσαία στρώματα

( Μερικές παρατηρήσεις με αφορμή στο άρθρο του Δ. Μπελαντή: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Ο «ΜΕΣΑΙΟΣ ΧΩΡΟΣ» )

Η πολιτική αρχίζει όχι όταν σκοπεύουμε να εκπροσωπήσουμε τα θύματα, σχέδιο στο επίπεδο του οποίου η παλαιά μαρξιστική θεωρία παραμένει δέσμια ενός σχήματος έκφρασης, αλλά όταν είμαστε πιστοί στα συμβάντα μέσα απ' τα οποία τα θύματα παίρνουν θέση.

(Alain Badiou – Η πολιτική και η λογική του συμβάντος)

Ο Δ. Μπελαντής σωστά διαπιστώνει πως:

Η κοι­νω­νι­κή όξυν­ση και πό­λω­ση που με­τα­τό­πι­σε το πα­λαιό Κέ­ντρο δεν θα μας λυ­πη­θεί. Η βάση για ένα Νέο Κέ­ντρο θα ήταν ή η δυ­να­τό­τη­τα ενός νέου σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού συμ­βο­λαί­ου ή έστω μιας αρι­στε­ρής-κεϊν­σια­νής εκ­δο­χής του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Αντι­συμ­βαλ­λό­με­νοι σε αυτά τα συμ­βό­λαια δεν υπάρ­χουν - η αστι­κή τάξη και η τρόι­κα τα θέ­λουν όλα, εδώ και τώρα.

Το κρά­τος «έκτα­κτης ανά­γκης» δια­μορ­φώ­νε­ται σε τε­λεί­ως αντί­θε­τη κα­τεύ­θυν­ση από εκεί­νη του συμ­βο­λαί­ου. Άρα, ή θα απο­δε­χθού­με τις βα­σι­κές όψεις της μνη­μο­νια­κής δια­χεί­ρι­σης, γε­νό­με­νοι η νέα «αρι­στε­ρή» Κε­ντρο­δε­ξιά, ή θα συ­γκρου­στού­με με­τω­πι­κά. 

Και συνεχίζει:

Τρί­τος δρό­μος δεν υφί­στα­ται. Και αν θέ­λου­με να εί­μα­στε ει­λι­κρι­νείς, μόνο μια αρι­στε­ρή ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση, πρώ­τι­στα των ερ­γα­ζο­μέ­νων και μετά και των μι­κρο­α­στι­κών στρω­μά­των, θα μπο­ρού­σε να ωφε­λή­σει και αυτά τα ίδια τα πλητ­τό­με­να και εξα­θλιού­με­να μι­κρο­α­στι­κά στρώ­μα­τα.

Εδώ όμως αρχίζουν τα προβλήματα! Η αυτή η πολυπόθητη «αριστερή ριζοσπαστικοποίηση» είναι το ζητούμενο για όλη την Αριστερά. Όμως παραμένει όνειρο και δεν αποκτά υλική υπόσταση παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες όλων των πολιτικών μορφωμάτων της. 

Το κείμενο του Δ. Μπελαντή δεν υπάρχει κάποια ρητή απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Δίνει όμως έμμεση με την πολιτική του στράτευση: Είναι εκλεγμένο μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ με το ψηφοδέλτιο της «αριστερής πλατφόρμας». Θέση της αριστερής πλατφόρμας/αριστερού ρεύματος είναι ότι αυτή η «αριστερή ριζοσπαστικοποίηση» είναι καθήκον της «πρωτοπορίας» της «εργατικής τάξης». Αυτή η θέση επικαθορίζει την θεωρητική προσέγγιση που επιχειρεί, μερικές παραγράφους παραπάνω, για τα μικρομεσαία στρώματα:

Μια απάντηση στο άρθρο του Δ. Μπελαντή: “Περί της πολιτικής ηθικής”

Ο "μύθος" της
κληρονομιάς από τον ΣΥΝ,
τον οποίο προβάλλει το Α.Ρ...

Πριν μερικές μέρες δημοσιεύτηκε στο “RedNotebook” ένα απολογιτικό κείμενο του Δ. Μπελαντή για τις πολιτικές πρακτικές της “Αριστερής Πλατφόρμας” στην 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη με τον τίτλο “Περί της πολιτικής ηθικής”. Η πορεία μετεξέλιξης από τον ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών στον ΣΥΡΙΖΑ των μελών σημαδεύεται από κρυφούς ερωτικούς ανταγωνισμούς και την φανερή σεξουαλικότητα μηχανισμών, οι οποίοι αναπαράγονται στο εσωτερικό του. Σαν απάντηση, δημοσιεύουμε ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Αλαίν Μπαντιού, «Εγκώμιο για τον έρωτα» που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη. Πιστεύουμε ότι ανατρέπει τα ιδεολογήματα που προβάλλει ο Δ. Μπελαντής, με τα οποία συσκοτίζει το πραγματικό πολιτικό ερώτημα που τίθεται στον νέο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ: Διαπάλη ιδεών ή παραγοντισμός, διαπάλη μηχανισμών και φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές;

-Λέτε ότι, εντέλει, υπάρχουν όσον αφορά τον έρωτα πολύ αντιφατικές φιλοσοφικές αντιλήψεις.

Διακρίνω τρεις βασικές αντιλήψεις. Κατ’ αρχάς, τη ρομαντική αντίληψη, η οποία επικεντρώνεται στην έκσταση της συνάντησης. Έπειτα, μιλήσαμε λίγο για τον ιστότοπο συναντήσεων Meetic, την αντίληψη, που μπορούμε να αποκαλέσουμε εμπορική ή νομική, σύμφωνα με την οποία ο έρωτας θα ήταν τελικά ένα συμβόλαιο. Ένα συμβόλαιο ανάμεσα σε δύο ελεύθερα άτομα που θα δήλωναν ότι αγαπιούνται, εστιάζοντας στην ισότητα της σχέσης, στο σύστημα με τα αμοιβαία οφέλη, κτλ. Υπάρχει επίσης μια σκεπτικιστική αντίληψη, που θεωρεί τον έρωτα αυταπάτη. Αυτό που επιχειρώ να διατυπώσω στη δική μου φιλοσοφία είναι ότι ο έρωτας δεν ανάγεται σε καμία από αυτές τις απόπειρες και ότι είναι μια κατασκευή αλήθειας. Αλήθεια σε σχέση με τι, θα ρωτήσετε. Ε, λοιπόν, αλήθεια αναφορικά με ένα πολύ ιδιαίτερο σημείο, δηλαδή: τι είναι ο κόσμος όταν αποκτούμε την εμπειρία του με βάση το δύο και όχι το ένα; Τι είναι ο κόσμος όταν τον εξετάζουμε, τον οργανώνουμε και τον βιώνουμε με βάση τη διαφορά και όχι με βάση την ταυτότητα; Θεωρώ ότι αυτό είναι ο έρωτας. Είναι το πρόταγμα που περιλαμβάνει φυσικά τη σεξουαλική επιθυμία και τις απαιτήσεις της, τη γέννηση ενός παιδιού, καθώς επίσης και χίλια δυο άλλα πράγματα, και για να πούμε την αλήθεια, οτιδήποτε από τη στιγμή που πρόκειται να ζήσουμε μια δοκιμασία από τη σκοπιά της διαφοράς.