Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στα Βαλκάνια καλά κρατούν…

Το "Μακεδονικό" ξεχάστηκε στην χώρα μας παρ' όλο ότι κάποιοι περίμεναν ότι θα έβαζε την σφραγίδα του στις εκλογές που έρχονται. Όμως οι εξελίξεις προχωρούν, άλλα  - ο καθένας για τους δικούς του λόγους -  κάνει πως δεν τις βλέπει...    



«Μίλησα με τον συνάδελφό μου, Ζόραν Ζάεφ, την περασμένη εβδομάδα, για να φυλάξουμε τον εναέριο χώρο της Βόρειας Μακεδονίας όταν φθάσουν τα νέα αεροσκάφη. Αυτό θα είναι καλό για αυτούς και για εμάς», είπε ο Μπορίσοφ.
Περισσότερα εδώ:

1. Βουλγαρία και Ελλάδα διαφωνούν για τη φύλαξη του εναέριου χώρου μας

Για τον τσάρο Σαμουήλ, τον Άγιο Κλήμη και τον Άγιο Ναούμ βρέθηκε μια συμβιβαστική λύση, αλλά σκοντάψαμε στον Γκότσε Ντέλτσεφ.

Η απάντηση στο ερώτημα:

«Είναι Σλαβομακεδόνας ή Βούλγαρος;», έχει γίνει μια απειλή για τη Συνθήκη Καλής Γειτονίας στη συζήτηση της Κοινής Επιτροπής μεταξύ Βουλγαρίας και Βορείου Μακεδονίας προκειμένου η χώρα να προχωρήσει στην ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Η υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας, Εκατερίνα Ζαχαρίεβα δήλωσε ότι εάν δεν αναγνωρισθεί ο Γκότσε Ντέλτσεφ ως Βούλγαρος, θα αποχωρήσει η Βουλγαρία από την Επιτροπή και ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Κρασιμίρ Καρακατσάνοφ προχώρησε ακόμη περισσότερο απειλώντας με βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ.
Περισσότερα εδώ:

2. Η Συνθήκη με τη Βουλγαρία σκόνταψε στον Γκότσε Ντέλτσεφ

ΜέΡΑ25 και μακεδονικό

Αναδημοσίευση από το "ThePressProject.gr"

του Κωνσταντίνου Πουλή

Είχα αναφέρει σε ένα κείμενό μου ότι μου έλεγε κάποιος πως η έσχατη συνέπεια της άποψής μου είναι πως πρέπει να καθόμαστε να κλαίμε τη μοίρα μας, και εγώ είχα απαντήσει πως μπροστά στην ψεύτικη αισιοδοξία, το κλάμα μού φαίνεται μία έντιμη και ειλικρινής διέξοδος. Ο συνομιλητής αυτός ήταν ο Γιάνης Βαρουφάκης και τώρα γράφω αυτό το κείμενο για να πω ότι ευτυχώς και για τους δυο μας εκείνος είχε δίκιο και εγώ άδικο.


Μας μίλησε χθες το βράδυ, στη ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη των αποτελεσμάτων που κάναμε στο TPP, και είπε ότι είναι πιστοί οπαδοί του Γκράμσι: «Προχωράμε χωρίς αισιοδοξία, αλλά με άσβεστη και ανίκητη την ελπίδα».

Δεν αμφιβάλλω για τις προτάσεις του ΜεΡΑ25. Η βασική μου αγωνία ήταν αν υπάρχει κάποιος μέσα στην κοινωνία που να ενδιαφέρεται να τις συζητήσει πιάνοντας ξανά το νήμα από εκεί που το είχαμε αφήσει το 2015. Στις χθεσινές εκλογές αποδείχθηκε ότι υπάρχουν εκατόν πενήντα χιλιάδες τέτοιοι άνθρωποι, μόνο για το ΜεΡΑ25, αρκετοί ώστε να του δώσουν (μάλλον) μία θέση στο ευρωκοινοβούλιο και αρκετοί ακόμα διάσπαρτοι σε άλλα, μικρότερα κόμματα. (Ακόμα δεν έχει κριθεί η έδρα, αλλά το όριο του 3% είναι κρίσιμο για την εκλογή Σακοράφα. Πολιτικά ισχύουν τα ίδια ακόμη και αν δεν εκλεγεί).

Πανηγύρια στα Σκόπια από κυβέρνηση και αντιπολίτευση για το ΝΑΤΟ...

Υπογράφηκε χτες στα κεντρικά του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες από τους μόνιμους αντιπροσώπους των 29 κρατών - μελών το πρωτόκολλο προσχώρησης της «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» στο ΝΑΤΟ.

Η υπογραφή του πρωτοκόλλου σημαίνει ότι η ΠΓΔΜ θα μπορεί να συμμετέχει στις συνεδριάσεις της Συμμαχίας ως παρατηρητής, μέχρι την επικύρωση του πρωτοκόλλου από όλες τις συμμαχικές χώρες.
Αμέσως μετά τη συγκατάθεση για το πρωτόκολλο προσχώρησης της χώρας μας στο ΝΑΤΟ ξεκινά η διαδικασία κύρωσής του από τα κοινοβούλια κάθε κράτους-μέλους της Συμμαχίας. Η Ελλάδα θα κυρώσει πρώτη το Πρωτόκολλο και με αυτό τίθεται σε ισχύ η συμφωνία των Πρεσπών και οι συνταγματικές τροπολογίες.

Στην Βόρεια Μακεδονία, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση χαιρετίζουν την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του κυβερνώντος SDSM, Κοσταντίν Κοσταντίνοφ,σημείωσε πως η ένταξη στο ΝΑΤΟ θα επηρεάσει θετικά την οικονομική ανάπτυξη, καθώς η ΠΓΔΜ καθίσταται ασφαλής και ελκυστικός προορισμός για «σοβαρές ξένες επενδύσεις» και η οικονομία της χώρας γίνεται πιο ανταγωνιστική.

8 χρόνια πριν: Τότε που Δικαστήριο της Χάγης καταδίκασε την χώρα για το βέτο στο ΝΑΤΟ...

Δείτε αυτό το video (κατάλληλο για ...ανηλίκους) που προβλήθηκε στον ΣΚΑΙ, οκτώ χρόνια πριν.

Παρέχει αρκετά στοιχεία για τις διαφορετικές στρατηγικές του ελληνικού αστισμού. Αν και οι “πρωταγωνιστές” έχουν αλλάξει από τότε, το “έργο” είναι το ίδιο...

Οι συγκρίσεις με το σήμερα είναι αποκαλυπτικές για την συνέχεια που έχουν - και οφείλουν να έχουν - οι "εθνικές πολιτικές"...

Τότε, την 5η Δεκεμβρίου 2Ο011 με ψήφους 15 υπέρ και 1 κατά, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έκανε δεκτή την προσφυγή της ΠΓΔΜ κατά της Ελλάδας για την υπόθεση της εφαρμογής της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, λόγω της αντίρρησης που  είχε προβάλει η Αθήνα τον Απρίλιο του 2008, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι,  για την  πρόσκληση ένταξης της ΠΓΔΜ.

H Μακεδονία είναι η αρχή... (έπονται Κωνσταντινούπολη, Μ. Ασία, Πόντος κ.λπ.)

Magna Graecia

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

του  Περικλή Κοροβέση

Η Συμφωνία των Πρεσπών, που έλυσε ένα ασήμαντο θέμα εξωτερικής πολιτικής, έρχεται να δικαιώσει τον Καστοριάδη και τις θεωρίες του. Οι μελέτες του για την «ασημαντότητα» είναι μια ακτινογραφία της εποχής μας που εναρμονίζεται πλήρως με το βιβλίο του Γκι Ντεμπόρ «Η κοινωνία του θεάματος».

Ενα μικρό κράτος 2 εκατ. ανθρώπων, σε άθλια οικονομική κατάσταση, ουσιαστικά χωρίς στρατό και με πρόβλημα επιβίωσης, μπορεί να έχει άλλη έγνοια από την επιβίωσή του; Αποτελεί απειλή επειδή θέλει να ζήσει στα σύνορά του;

Ακόμα και όταν έπαιρνε σύμβολα της Μακεδονικής Δυναστείας, ήταν στο πλαίσιο της δημιουργίας κράτους-έθνους. Αυτά τα μορφώματα είθισται να ζητούν -και να επινοούν- τις ρίζες τους σε ένα μυθικό παρελθόν ή σε μια θεϊκή εύνοια. Ή ακόμα και προέλευση από Θεό.

Οταν αυτό γίνεται από ένα μικρό κράτος, είναι γραφικό. Αν όμως ένα μεγάλο και δυνατό κράτος, όπως η χιτλερική Γερμανία, αποφασίσει πως ανήκει στην ανώτερη φυλή των Αρίων, τότε έχουμε ολοκαυτώματα και γενοκτονίες. Και αυτό βρίσκει πολλούς μιμητές με ποικίλες μορφές, όπως π.χ. η Χρυσή Αυγή.

Αν το ελληνικό κράτος που διαχειρίζεται την ελληνική κληρονομιά και τον πολιτισμό (αυθαίρετα βέβαια γιατί αυτός ο πολιτισμός είναι οικουμενικός και οφείλουμε πολλά στους ξένους ελληνιστές), αν λοιπόν το κράτος μας είχε λίγη ευφυΐα και διέθετε εκλεπτυσμένο χιούμορ, θα έδινε συγχαρητήρια στους βόρειους γείτονες που επέλεξαν να γίνουν Ελληνες.

Όταν οι Μακεδόνες κομμουνιστές έστελναν χαιρετίσματα στο ...ΚΚΕ

από: 902.gr - Παρασκευή 17/03/2017 

Χαιρετιστήριο μήνυμα προς το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ απέστειλε το Κομμουνιστικό Κόμμα Μακεδονίας (ΠΓΔΜ).

Αναλυτικά το κείμενο:

«Αγαπητοί σύντροφοι,

Πρώτα από όλα θα ήθελα να εκφράσω τη χαρά μου για τη συνεργασία ανάμεσα στα δυο μας κόμματα για πολλά χρόνια, που βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο και έχει μεγάλη αξία για το κόμμα μας. Ελπίζουμε ότι στο πνεύμα του διεθνισμού αυτές οι καλές σχέσεις γειτονίας θα ενισχυθούν, με στόχο έναν πιο ανθρώπινο και καλύτερο κόσμο, βασισμένο στην ισότητα και ελευθερία των λαών στις χώρες μας, στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Εκ μέρους των μελών του ΚΚ Μακεδονίας δεχτείτε τα συγχαρητήριά μας με αφορμή το 20ό Συνεδριο του ΚΚΕ. Η μεγάλη μας επιθυμία είναι να βρούμε κοινές προσεγγίσεις και κατευθύνσεις για να βρεθεί λύση στα προβλήματα που ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λύσει, δηλαδή να βρεθεί ο δρόμος για την ήττα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.

H Πρέσπα: το όριο που γίνεται ελπίδα

Αναδημοσίευση από το "ΧΡΟΝΟΣ"

Του Δημήτρη Χριστόπουλου

Στο Γιώργο Διακόπουλο, απ' την Πρέσπα

Για έναν σχεδόν αιώνα, η Πρέσπα υπήρξε τοίχος. Ένας χώρος που ενσωματώνει, στην ιστορία του, με τον πιο ολοκληρωτικό, τον πιο πειστικό τρόπο, την έννοια του ορίου. Ενός ορίου που διαρκώς ανανοηματοδοτείται, και μάλιστα σε διαστήματα που συμπυκνώνουν εντυπωσιακά τον πολιτικό χρόνο. Ενός ορίου πολυσήμαντου: γεωγραφικού, εθνοτικού και πολιτικού. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω ως προς το περιεχόμενο του γεωγραφικού ορίου για την Πρέσπα, μια φυσική υδάτινη ενότητα, που κατακερματίζεται σε τρεις εθνικές επικράτειες. Αν κάτι έχει σημασία να θυμίσει κανείς είναι το απολύτως «τυφλό» στεγανό της μιας διάβασης: Η Πρέσπα ως σήμερα είναι τυφλός προορισμός. Φτάνεις κι ενώ βρίσκεσαι στο τριεθνές και θα μπορούσες να ταξιδέψεις σε δύο κράτη, Αλβανία και Βόρεια Μακεδονία, πρέπει να επιστρέψεις. Αυτό φυσικά δεν είναι πολιτικά τυχαίο: ούτε φυσικά επιβεβλημένο. Τουναντίον. Είναι γεωλογικά αφύσικο και πολιτικά επιβεβλημένο.

Η τελευταία μεγάλη πορεία από Ελλάδα προς Αλβανία από τα παραλίμνια σύνορα της Μικρής Πρέσπας ήταν αυτή που έγινε άτακτα τον Αύγουστο του 1949, όταν οι τελευταίες δυνάμεις του ΔΣΕ ύστερα από το αεροπορικό σφυροκόπημα του στρατού και των Αμερικάνων, τα χωριά των Πρεσπών άδειασαν ολοκληρωτικά: από 18.000 ψυχές μείναν λίγες εκατοντάδες. Ως προς την Αλβανία λοιπόν, η Πρέσπα ήταν το διττό αδιέξοδο, και με την έννοια της ήττας των μετόπισθεν του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και με την πραγματική έννοια του δρόμου που σταματάει. Η τελευταία πορεία είναι μια ελληνική πορεία στο «μονοπάτι των λυγμών» του 1949.

Μέλος της ΛΑΕ ομιλητής στο συλλαλητήριο για το Μακεδονικό...

Ο Γιώργος Μπούτρης είναι συντάκτης  του iskra.gr:

Καιρός να μάθουμε κι εμείς ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ...

Ο Παύλος Μελάς που ήταν έξυπνος άνθρωπος και αγαπούσε την πατρίδα του προσπάθησε να το κάνει. Ας τον μιμηθούμε:

(κλικ για μεγέθυνση)

«ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ» του Π. Λαφαζάνη και η διάλυση της ...ΛΑΕ (update)

Για την Μακεδονία “ρε γαμώτο”, θα διαλυθεί η ΛΑΕ...

Ο Π. Λαφαζάνης θα δώσει αγωνιστικό παρόν στην προεκλογική συγκέντρωση του Κυριάκου Μητσοτάκη την Κυριακή στο σύνταγμα.

Οι λόγοι που συμμετέχει δεν είναι βέβαια αυτοί:

Δέκα λόγοι για τους οποίους θα πάω στο συλλαλητήριο

αλλά, αυτοί:

ΚΑΛΕΣΜΑ: Όλοι στο Σύνταγμα – Κυριακή 20/1ου– 2μ.μ. – (Ερμού)

Οι εγκλωβισμένοι στην ΛΑΕ, τρώνε την μια σφαλιάρα μετά την άλλη, κι’ ακόμη ψάχνονται. Για την προηγούμενη σφαλιάρα, εδώ:

Οι «εγκλωβισμένοι» στην ...ΛΑΕ

update:
Μετά από κάποιες ώρες, το δημοσίευμα και από το iskra.gr και απ' το restartgr.blogspot.com αποσύρθηκε. Όμως τα ίχνη στο διαδίκτυο υπάρχουν:

ονείρατα έβλεπεν ωραία....

....Γυρμένος πλάι στην κουπαστή
ονείρατα έβλεπεν ωραία.
Η Κατερίνα κι η Ζωή,

τ' Αντιγονάκι κι η Ζηνοβία.

Ω, τι χαρούμενη ζωή!

Χτυπάς, φτωχή καρδιά, με βία.

Οι αναλύσεις τέλος, ήρθε η ώρα των στοιχημάτων.  Πάμε στοίχημα - για να δούμε ποιός είναι σαν την "μύγα μες το γάλα" ή  το"ψάρι μέσα στο νερό" -  ότι το συλλαλητήριο για το Μακεδονικό στις 20 Γενάρη θα είναι πολύ κατώτερο το προσδοκιών των οργανωτών του;

Ο ελληνικός ιμπεριαλισμός σημείωσε μια νέα νίκη....

(κλικ στην εικόνα για περισσότερα...)

Το ελληνικό κράτος, ο πραγματικός εκφραστής του ελληνικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή κέρδισε μια σημαντική νίκη με την βοήθεια των συμμάχων του και αναβάθμισε την θέση του στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα...

Ένα άγνωστο πολιτικό κείμενο του ΜΑΡΚΟΥ ΜΕΣΚΟΥ για το μακεδονικό

Αναδημοσίευση από [εδώ]

Ένα κείμενο του 1995 του Μάρκου Μέσκου για τα "μακεδονικά"

Δημοσιεύτηκε με το ψευδώνυμο «Ορθόδοξος Μακεδόνας» στο περιοδικό Zόρα (τεύχος 6, Ιανουάριος 1995).

Τίτλος του «Αλλαγές ονομάτων, τοπωνυμίων κλπ».

«Στους ενήμερους μνήμονες (πόσο δύσκολο σήμερα να τους ακούσεις;) είναι γνωστή η πολιτική των Αθηνών από το 1920 και δω για την αλλαγή των πάντων στη Μακεδονία της Βορείου Ελλάδος: Υποβιβασμός ζωής, εξορίες, φυλακές, ρετσινόλαδα και πάγος και ξύλο και βασανιστήρια και θάνατοι.... Από τα πρώτα μέτρα οι αλλαγές στα ονόματα των ανθρώπων (παρά τις υποσχέσεις και τις υπογραφές του Ελευθερίου Βενιζέλου), οι αλλαγές στα τοπωνύμια, οι αλλαγές στα ονόματα των χωριών και των πόλεων, οι αλλαγές μετά την "ζάντρουγκα" και στο λαϊκό πολιτισμό των εντοπίων Μακεδόνων. Αυτός ήταν ο κανόνας. Διότι όλα ήσαν "βουλγαρικά", έπρεπε αργά ή γρήγορα να περάσουν στη σφαίρα του "ελληνικού". Τίποτε το μακεδονικό – ένα φάντασμα, που από εκείνα τα χρόνια, τρομοκρατεί τους "υπόλογους" και τους αραιώνει ενώ οι ανεγκέφαλοι αρμόδιοι του Κέντρου μάταια προσπαθούν να "ευθυγραμίσουν" τη διαφορά. (Πάντα μένει κάποια μαγιά). Χαρακτηριστική ήταν η γκρίνια κάποιου γέροντα Μακεδόνα μετανάστη (πέθανε τελευταία), που γύρισε από την Αμερική στην ιδιαίτερη πατρίδα του, υπενθυμίζοντάς μας τα χαρακτηριστικά της στα νιάτα του και αναρωτώμενος γιατί τέλος πάντων τόση παραφροσύνη;

Μαθητικές κινητοποιήσεις σωτήριο έτος 1897

Αναδημοσίευση από το «pitsirikos.net»

Τρομακτικό από κάθε άποψη, φίλε μου Πιτσιρίκο, αυτό που συμβαίνει με τους μαθητές και τις διαμαρτυρίες τους σχετικά με την Μακεδονία. Τρομακτικό και γελοίο, για την ακρίβεια.

Τα παλικαράκια αυτά που αγνοούν σχεδόν το 90% σχεδόν της Ελληνικής Ιστορίας θέλουν να επιβάλουν το όνομα που οι ίδιοι πιστεύουν ότι ταιριάζει στους κατοίκους της ΠΓΔΜ, βροντοφωνάζουν ότι η Μικρά Ασία είναι ελληνική και ίσως μέσα στις κατειλημμένες αίθουσες των σχολείων να τραγουδάνε εκτός από το «Μακεδονία ξακουστή» και κανένα σύνθημα για τον κακομοίρη τον Αλβανό που δεν πρόκειται να γίνει Έλληνας ποτέ.

Βλέποντας τους μαθητές φουσκωμένους από τον εθνικισμό, οι Έλληνες αριστεροί άρχισαν να κατηγορούν την κανονική και imitation (δηλαδή την ΝΔουλα) Χρυσή Αυγή ότι κρύβονται πίσω από τις μαθητικές κινητοποιήσεις, προκαλώντας την αντίδραση του βουλευτή Βορίδη.

Το αστείο στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι μάλλον ο Τσεκουράτος έχει δίκιο, όταν αρνείται την ανάμιξη της κρυφαυγίτικης ΝΔουλας.

Το σύστημα εκπαίδευσης -όπως πολύ όμορφα έγραψες- σε συνδυασμό με την μη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας στέλνει τις κοινωνίες και την νεολαία, φυσικά, στην βολική αγκαλιά της φασιστικής ασπρόμαυρης αντίληψης των πραγμάτων.

Μάλλον είχανε...

Το έθνος ως κόμμα, το κόμμα ως έθνος

Ελληνοαυστραλοί μακεδονομάχοι στο συλλαλητήριο της Αθήνας (4/2/2018). Η κληρονομιά του Μακεδονικού Αγώνα έχει σημαδέψει την ιστορία τούτου του τόπου, αν και πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι συνήθως νομίζεται | EUROKINISSI

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών" 

του Τάσου Κωστόπουλου 

«Κατά το πλείστον καλλιεργώμεν κόμμα Ελληνικόν και όχι εθνικήν Ελληνικήν ιδέα.
Η ιδέα θα σχηματισθή αφού συμπηχθή το κόμμα»
Κέντρο Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης (29/8/1905)

Γιατί το Μακεδονικό προσφέρεται τόσο ως εφαλτήριο για πολιτική κινητοποίηση της εγχώριας εθνικοφροσύνης, πολύ περισσότερο από τα υπόλοιπα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής που είθισται ν’ αποκαλούμε «εθνικά»;

Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στο προφανές, στην ευκολία δηλαδή και το ακίνδυνο της επίδειξης εθνικής μαγκιάς απέναντι σ’ έναν καταφανώς πιο αδύναμο γείτονα· επίδειξης που στις μέρες μας λειτουργεί ως μηχανισμός εκτόνωσης σοβαρότερων και βαθιά τραυματικών συλλογικών ταπεινώσεων.

Οι ρίζες των περιοδικών εθνικιστικών εξάρσεων γύρω από το Μακεδονικό βρίσκονται στην ίδια την Ιστορία. Οχι φυσικά την αρχαία, που συμβολική μόνο σημασία έχει σχετικά με το όλο αντικείμενο, αλλά του τελευταίου ενάμιση αιώνα.

Σε αντίθεση με άλλα «εθνικά θέματα» διπλωματικού καθαρά χαρακτήρα, το Μακεδονικό υπήρξε εξαρχής ένα ζήτημα εσωτερικής κυρίως πολιτικής, από την εποχή ακόμη που η Μακεδονία αποτελούσε τμήμα του οθωμανικού κράτους. Ζήτημα δηλαδή μαζών και πολιτικής κινητοποίησής τους, με επίδικο αντικείμενο είτε την κατάκτηση είτε τη διατήρηση της πολιτικής και κοινωνικής εξουσίας − τόσο της κεντρικής όσο και ποικίλων μικροεξουσιών στο επίπεδο του χωριού ή ακόμη και της συνοικίας.

Οι νέοι «μακεδονομάχοι», ο Λένιν και η απάτη

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

του Δημήτρη Ψαρρά

Στην αντιπαράθεση απόψεων γύρω από τη συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ κυριαρχούν οι κραυγές, οι εθνικιστικές κορόνες και οι θεωρίες συνωμοσίας. Δεν λείπουν, πάντως, και κάποιες απόπειρες να εκτεθούν και επιστημονικά επιχειρήματα, σύμφωνα με τα οποία θα ήταν ασύμβατος με την ιστορική αλήθεια ο οιοσδήποτε «συμβιβασμός» Ελλάδας και ΠΓΔΜ στο ζήτημα του ονόματος της γειτονικής χώρας και δευτερευόντως στα ζητήματα της ονομασίας των πολιτών και της γλώσσας της.

Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει η γνωστή παρέμβαση του καθηγητή Μπαμπινιώτη, ο οποίος επιχείρησε να μειώσει τη σημασία της «Τρίτης Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για την Τυποποίηση Γεωγραφικών Ονομάτων» το 1977, όπου σαφώς –και χωρίς καμιά ελληνική αντίδραση– αναφερόταν ως μία από τις γλώσσες της Γιουγκοσλαβίας η «μακεδονική». Η παρουσία του κ. Μπαμπινιώτη στην ελληνική αντιπροσωπεία σε εκείνη τη Διάσκεψη εξηγεί και τους λόγους που τον οδηγούν σήμερα σ’ αυτές τις διευκρινίσεις (βλ. σχετ. «Γλωσσολογική αλαλία», στην «Εφ.Συν.», 6.6.2018).

Αλλά υπάρχει κάτι πολύ σοβαρότερο και ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Ο πυρήνας των επιστημονικών προσεγγίσεων του θέματος από την πλευρά των επικριτών της συμφωνίας εντοπίζεται σε ένα μικρό βιβλίο, το οποίο έχει εκδοθεί εδώ και 60 χρόνια και ακόμα τώρα προβάλλεται ως βασικό ντοκουμέντο σ’ αυτή τη σειρά των «επιστημονικών» επιχειρημάτων.

«εθνική συνεννόηση» με χουντικό ...διαμεσολαβητή;

Στο κοινό της εκδήλωσης ξεχωρίζουν ο εκπρόσωπος της Αρχιεπισκοπής, ο Τ. Κουίκ των ΑΝ.ΕΛΛ., οι οποίοι ως γνωστόν διαφωνούν με τη γραμμή της κυβέρνησης στην οποία συμμετέχουν και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Π. Μολυβιάτης |

Στην «εφημερίδα των συντακτών» παρουσιάζεται μια πολιτική εξήγηση για την σκοπιμότητα της εκδήλωσης που οργανώθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών με οικοδεσπότη τον χουντικό Νικολάο Μέρτζο:

Οταν εξαγγέλθηκε η εκδήλωση στον χώρο του υπουργείου Εξωτερικών για να παρουσιαστεί το νέο βιβλίο του Νικολάου Μέρτζου «Το Μακεδονικό» με ομιλητές τους Ν. Κοτζιά, Ευάγγ. Βενιζέλο και Στ. Θεοδωράκη, οι περισσότεροι σκέφτηκαν ότι επρόκειτο για μια απόπειρα εύσχημης αποκατάστασης του συγγραφέα, μετά το φιάσκο της παρασημοφόρησής του από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στον ίδιο χώρο τον Ιούνιο του 2017.

Υπάρχει διάκριση ανάμεσα στον “πατριωτισμό” και τον “εθνικισμό”;

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

«Η κρισιμότητα της διάκρισης μεταξύ πατριωτισμού και εθνικισμού και η ανάγκη θωράκισης του λαού από την εθνικιστική χειραγώγηση προβάλλει σήμερα ως μια τρομερή έλλειψη. Είναι ένα ζωτικό πολιτικό καθήκον που παραμελήθηκε ή απορρίφθηκε και οι συνέπειές του είναι ολέθριες.»

Με αυτή την παράγραφο ξεκινά ένα κείμενο αντιπροσωπευτικό της “πατριωτικής” αριστεράς, με τον εύγλωττο τίτλο: «Είναι ασυγχώρητο τα πατριωτικά αντανακλαστικά του λαού να αφήνονται βορά στους αμερικανόδουλους εθνικιστές και φασίστες».

Ο χαρακτηρισμός «πατριωτικά αντανακλαστικά» παραπέμπει στην θεωρία της εξάρτησης του Ιβάν Παβλόφ. Ο «πατριωτισμός» λοιπόν θεωρείται ως ένα προϊόν «χειραγώγησης» και ζητούμενο είναι ποιός και πως θα τον χειραγωγήσει πολιτικά στην δεδομένη συγκυρία. Η “πατριωτική” αριστερά θεωρεί - και δεν είναι η μοναδική - εργαλείο γι' αυτή την χειραγώγηση το πολιτικό της πρόγραμμα. Χαρακτηριστικό το παρακάτω απόσπασμα:

Όταν ο πατριωτισμός σήμερα υπαγορεύει:
– την αντίσταση στον ευρωατλαντικό άξονα (ΗΠΑ και ΕΕ) που καταδυναστεύει το λαό μας…
– την υπεράσπιση του εργαζόμενου λαού μας από τα εισαγόμενα, μνημονιακά, επιθετικά μέτρα που κάνουν εξοντωτική την εκμετάλλευση προς όφελος των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων…
– τη λαϊκή πάλη ενάντια στην καταστρατήγηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος, ενάντια στην αντιδημοκρατική παραβίαση της λαϊκής βούλησης από το ευρωατλαντικό πρακτορείο και τους ντόπιους συνεργάτες-υποτακτικούς του…
και άλλα ωραία παρόμοια, για να καταλήξει:

τότε
…ποιος θα είχε την πολιτική τύφλωση να πει ότι πατριωτισμός και εθνικισμός είναι το ίδιο;
…ποιος θα είχε την πολιτική ανευθυνότητα να πει ότι σήμερα θα ήταν αμελητέο να γνωρίζει ο λαός τη διαφορά του πατριωτισμού από τον εθνικισμό;
…ποιος θα είχε την πολιτική μυωπία να πει ότι η ύπαρξη ενός λαϊκού πατριωτικού μετώπου δεν θα βοηθούσε στη συσπείρωση δυνάμεων στην πάλη κατά του ιμπεριαλισμού σε κάθε επίπεδο;
…ποιος θα είχε την πολιτική εμμονή να πει ότι (παρά τη θεωρητική αδυναμία, τον αντιδιαλεκτικό χαρακτήρα και την πασιφανή πρακτική αποτυχία του εγχειρήματος) εξακολουθεί ο αντικαπιταλισμός να είναι η βάση της δυνητικής λαϊκής συσπείρωσης;

Θα παραβλέψω λαθεμένη την ανάδειξη του πατρωτισμού ως αυτοτελούς κοινωνικού “υποκειμένου” το οποίο μάλιστα έχει την δυνατότητα να “υπαγορεύει” και πολιτικά προτάγματα, άποψη που καταγράφει η φράση «ο πατριωτισμός σήμερα υπαγορεύει:». Θα το εκλάβω ως σχήμα λόγου για να προχωρήσουμε σε θέματα, σχετικά με την πολιτική ταυτότητα, που το κείμενο συναρτά με τον αριστερό «πατριωτισμό».

Αν κοιτάξουμε τα στοιχεία που προβάλλονται ως ορισμός της πολιτικής ταυτότητας του πατριωτισμού (που τον διακρίνει από τον εθνικισμό), διαπιστώνουμε ότι όλα αυτά τα στοιχεί που τον συγκροτούν ίσχυαν - ίδια και απαράλλακτα – και την προηγούμενη περίοδο της επιβολής των μνημονίων. Όμως αυτός ο «αντιμπεριαλιστικός» και «αντικαπιταλιστικός» πατριωτισμός δεν κατάφερε να πετύχει απολύτως τίποτα. Πώς λοιπόν σήμερα, θα σηκώσει κεφάλι με τις ίδιες πολιτικές, που είναι ήδη ηττημένες;

Πρέπει όμως πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κάτι άλλο:

Ποιός είναι ο νικητής;

Η «πατριωτική» αριστερά θεωρεί ότι κέρδισε ο ιμπεριαλισμός. Γιαυτό θυμάται το “γράμμα” του Ζαχαριάδη και καλεί τελικά να στηρίξουμε το ελληνικό κράτος, το οποίο ...«κινδυνεύει». Πράγματι, το κεφάλαιο είναι αυτός που έχει κερδίσει, με την επιβολή της βίαιης επέκταση της καπιταλιστικής σχέσης στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό την εποχή των μνημονίων. Όμως ο πραγματικός νικητής είναι το κράτος, ο βασικός «υπεύθυνος» για την επιβολή αυτής της πολιτικής και την αναπαραγωγή της κυριαρχίας της κεφαλαιακής σχέσης στη χώρα μας. Η επικύρωση αυτής της νίκης καταγράφεται σήμερα στην εναγώνια - αλλά πολιτικά ανεπαρκή - προσπάθεια της πατριωτικής αριστεράς να διαχωριστεί από τον “εθνικισμό”. Αυτό είναι το «νέο» δεδομένο, η ενίσχυση του κράτους,  που καταγράφεται στην συγκυρία που ξεκίνησε με τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό και συνεχίζεται με την κυριαρχία στην πολιτική σκηνή του σκανδάλου Novartis.

O Μέγας Αλέξανδρος είναι πολυεθνικός

Αναδημοσίευση από την"εφημερίδα των συντακτών"

του Περικλή Κοροβέση

Αύριο στις 2 η ώρα στην πλατεία Συντάγματος θα δούμε ένα μεγαλειώδες χολιγουντιανό θέαμα. Παίχτηκε δύο φορές στη Θεσσαλονίκη και η ζηλιάρα η Αθήνα δεν μπορούσε να μείνει πίσω. Θα επαναλάβει το ίδιο θέαμα που είδαμε το 1992 ανανεωμένο, αυτή τη φορά και με αριστερούς πρωταγωνιστές με ανοιχτές απόψεις, που κατάλαβαν πως η εθνικοφροσύνη δεν πρέπει να αφήνεται να την εκμεταλλεύεται η Ακροδεξιά.

Δικαιούνται να την εκμεταλλευτούν και αυτοί. Το θέμα είναι ο Μέγας Αλέξανδρος. Το Χόλιγουντ, βέβαια, είχε προηγηθεί από το 1955 με την ομώνυμη ταινία με σκηνοθέτη τον Ρόμπερτ Ρόσεν και πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Είναι γνωστό πως ανά τους αιώνες, κάθε φορά που εμφανίζεται ο Μέγας Αλέξανδρος, στερούμενος κοπιράιτ, έχει την ερμηνεία που θέλει ο καθένας.

Εδώ ο συμπατριώτης μας είναι σαν καουμπόης, ο Δαρείος ραντσέρης, ενώ ο Πώρος από βασιλιάς των Ινδών γίνεται φύλαρχος Ινδιάνων. Ακόμα μια θεμιτή εκδοχή του μύθου του στρατηλάτη.

Γιατί θεμιτή αυτή η προσέγγιση: Αν σε κάποιο από αυτά τα συλλαλητήρια-θεάματα για τον Μακεδόνα, εμφανιζόταν κάποιος καουμπόης-Μέγας Αλέξανδρος θα τον λίντσαραν. Σε μας η ενδυματολογία είναι καθορισμένη. Το θεμιτό εδώ προέρχεται από τους δύο Μεγαλέξανδρους που υπάρχουν.