Αναζητώντας μια άλλη αντίληψη για την Πολιτική

Τα βασικά σημεία της τοποθέτησης του Γ. Καλαντζόπουλου στην ανοιχτή συζήτηση – συνάντηση που διοργανώθηκε από μπλογκ συριζα αριστερα στην πλατεια; στις 20/10/12 με θέμα: “Από τις πλατείες στην πραγματική δημοκρατία και την αριστερή ριζοσπαστική πολιτική”:

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ είναι ένας αντιφατικός πολιτικός οργανισμός όπως όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί που έχουν δεσμούς με την κοινωνία. Το μέγεθος αυτών των αντιφάσεων μπορούμε να το αντιληφθούμε σε όλες του τις διαστάσεις μέσα από την επαφή μας με κόσμο που στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, που τον ψήφισε στις εκλογές, αλλά δεν οργανικά ενταγμένος σε αυτόν.

Θα πρέπει όμως να ιεραρχήσουμε αυτές τις αντιφάσεις και να δούμε πια είναι η κύρια. Κατά την γνώμη μου αυτή βρίσκεται ανάμεσα στην άσκηση κρατικής πολιτικής και στην αυτονομία του μαζικού κινήματος από το κόμμα και το κράτος. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στο ενδεχόμενο να αναλάβει κυβερνητικά καθήκοντα έχει στρέψει ένα μεγάλο μέρος των δυνάμεων του στην διαμόρφωση στόχων και σχεδίων που αφορούν την διακυβέρνηση. Και αν ο ΣΥΡΙΖΑ στην συγκεκριμένη συγκυρία έχει λόγους να το κάνει, ποιους πραγματικά λόγους έχει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή άλλες ομαδοποιήσεις της Αριστεράς να συγκροτούνται πάνω σε «πολιτικά σχέδια» τα οποία μπορούν να πραγματωθούν μόνον αν πάρουν την κρατική εξουσία στα χέρια τους; Το χειρότερο αποτέλεσμα αυτών των αντιλήψεων για την πολιτική, το βλέπουμε στο μαζικό κίνημα: Όλοι οι πολιτικοί μηχανισμοί της Αριστεράς με βάση αυτά τα σχέδια κρατικής διαχείρισης - που έχουν στα μυαλά και στα συρτάρια τους - προσδιορίζουν και τις πιο λεπτές αποχρώσεις της πολιτική τους πρακτική στο μαζικό κίνημα! Έτσι, όχι μόνον δεν μπορούν να συνυπάρχουν μέσα σε κοινά συνδικαλιστικά σχήματα αλλά δεν μπορούν να ενωθούν ούτε για την συγκρότηση ενός αριστερού προεδρείου σε ένα σωματείο ή να κάνουν μια κοινή διαδήλωση ενάντια στον ρατσισμό…

Οι κρατικές πολιτικές είναι ο κατ' εξοχήν χώρος της αστικής πολιτικής, αφού η ίδια η ύπαρξη του κράτους θέτει τα όρια και τα πλαίσια εντός των οποίων ασκούνται. Το μαζικό κίνημα απευθύνεται πρώτα απ’ όλα στην κοινωνία και όχι το κράτος, ως εκ τούτου θα πρέπει να έχει άλλους στόχους και άλλους προσανατολισμούς κτίζοντας του δικούς του θεσμούς και προβάλλοντας τις δικές του διεκδικήσεις, που είναι πιθανότατα θα έρθουν σε σύγκρουση με αυτές τις κρατικές πολιτικές. Αυτό δεν θα πρέπει να μας φοβίζει αλλά να μας χαροποιεί, γιατί σημαίνει ότι υπάρχει κίνημα ικανό να συγκρούεται και να διεκδικεί, σε αντίθεση με την ανυπαρξία κινήματος που εκφράζεται με την κυριαρχία στην κοινωνία της λογικής της “ανάθεσης” στους “άξιους” εκπροσώπους …
 

Τα νέα χαρακτηριστικά του μαζικού κινήματος έχουν τρομάξει την κυβέρνηση

(Αυτή η δημοσίευση είχε διαγραφεί λόγω των τεχνικών προβλημάτων της google. Για αυτό και την ξαναδημοσιεύουμε. Δυστυχώς τα σχόλια έχουν διαγραφεί, αλλά δεν έχουμε δικό μας αντίγραφο για να τα ξαναδημοσιεύσουμε και αυτά)

Το πρωί της Τετάρτης, πριν ξεκινήσει η πορεία , μια προκήρυξη που έπεσε στα χέρια μας ξεκίναγε ως εξής:

«Μετά τη γενική απεργία τι;» Ένα ερώτημα που, μάλλον, όταν τα βήματα μας κατηφορίζουν την Πανεπιστημίου μετά τα δακρυγόνα του Συντάγματος, έχει δημιουργηθεί πολλές φορές στο μυαλό μας. Ένα ερώτημα που ελπίζουμε να μην έχει δημιουργηθεί μόνο στα δικά μας μυαλά…

(Ολόκληρη είναι δημοσιευμένη εδώ: Έτσι κι αλλιώς πια, το καλάθι της νοικοκυράς… μόνο με πέτρες θα γεμίζει)

Στο διάβασμά της, η προσοχή μας επικεντρώθηκε σε άλλο θέμα από το ερώτημα που θέτουν οι συντάκτες της. Επικεντρώθηκε στην εικόνα της λήξης αυτών των συλλαλητηρίων: “τα βήματα μας κατηφορίζουν την Πανεπιστημίου μετά τα δακρυγόνα του Συντάγματος”. Αυτή είναι πράγματι η εικόνα που επαληθεύεται και από τις στατιστικές. Χθες όμως, όποιος κατηφόριζε την Πανεπιστημίου, οι συνθήκες που επικρατούσαν εκεί δεν επέτρεπαν να θέτει στον εαυτό του παρόμοια ερωτήματα με αυτό που θέτει η προκήρυξη. Μια ειρηνική πορεία δέχτηκε εκεί μια από τις πιο άγριες και απρόκλητες επιθέσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια. Στο παρακάτω video καταγράφεται η μαζικότητα της πορείας και ορισμένα άλλα χαρακτηριστικά που πιστεύουμε πως προξενούν δέος στην κυβέρνηση: