Ε, όχι και ...Συριζαίος, απλά ντενεκές!

(Μια σύντομη απάντηση στο κείμενο του  “Γαλαξιάρχη”: “Ε, όχι και ...Συριζαίος!”)

Μένος ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ δεν τρέφουν μόνον οι μνημονιακές δυνάμεις που στηρίζουν την κυβέρνηση της τρόικας εσωτερικού και η χρυσή αυγή. Οι γιαλατζί “επαναστάτες” μερικές φορές είναι χειρότεροι απ' αυτούς. Ένα πρόσφατο δείγμα, το κείμενο “Ε, όχι και ...Συριζαίος!”  που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του ΜΑΑ.

Ο “Γαλαξιάρχης” δεν είναι από αυτούς τους γιαλαντζί “αριστερούς” που φαντασιώνονται ότι είναι η μετενσάρκωση του Λένιν στην Ελλάδα του 2012, είναι πιο σεμνός και μετρημένος. Είναι γιαλαντζί “αντισυστημικός”: Φαντασιώνεται πως είναι ένας από τους συλληφθέντες της «Βίλλα Αμαλία». Με αυτόν τον τρόπο, του κατά ..φαντασία “συλληφθέντος”, απαντά στους “ «ριζοσπάστες» του Σύριζα”, οι οποίοι, όπως ισχυρίζεται “ακόμη και σήμερα επιχειρούν άγρα κομματικής πελατείας μέσω της ψευδεπίγραφης συνομιλίας με τα κινήματα”.

Ο “Γαλαξιάρχης” λοιπόν, είναι ένα βήμα πιο μπροστά από τον ΣΥΡΙΖΑ: Όπως το ΚΚΕ, το οποίο έχει αυτοχριστεί ως η φωνή της εργατικής τάξης, έτσι και αυτός καταργεί την “ψευδεπίγραφη συνομιλία με τα κινήματα” και αυτοχρίζεται ως η “πραγματική” φωνή τους! Μέσω αυτής της μετενσάρκωσης, ως ο νέος ...αγανακτισμένος Ιησούς απέναντι στους φαρισαίους του ...ΣΥΡΙΖΑ, απευθύνεται - στον αρχιερέα του Ναού - τον εισαγγελέα:

- Πάντως, αν ήμουν στη θέση κάποιου από τους οκτώ συλληφθέντες της Βίλας Αμαλία, θα εξέφραζα την αγανάκτησή μου στον εισαγγελέα: «Τι θέλεις άνθρωπέ μου; Βομβιστής; Συμμορίτης; Ναρκομανής; Τρομοκράτης; Ε, ΟΧΙ ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑΙΟΣ!»

Όμως ο “Γαλαξιάρχης” δεν είναι ο Ιησούς της Ανατροπής, αλλά ένας κατά φαντασία Ισνογκούτ της “βίλλα Αμαλίας”. Το κείμενο του αναδημοσιεύτηκε σε αρκετά ηλεκτρονικά μέσα. Στα ίδια μέσα αναδημοσιεύτηκαν και διάφορες “ανακοινώσεις” συμπαράστασης. Όμως κατά μια διαβολική σύμπτωση, η ιστοσελίδα του ΜΜΑ όπου πρωτοδημοσιεύτηκε το κείμενο του “Ισνογκούτ”, αλλά και τα μέσα που το αναδημοσίευαν, δεν δημοσίευσαν το κείμενο του “χαλίφη”, δηλαδή το κείμενο των ίδιων των συλληφθέντων, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων ( όπως το βαθύ κόκκινο)

Γιατί τα καθεστωτικά ΜΜΕ προβάλλουν τον Α. Αλαβάνο;

(με αφορμή σχόλια που δημοσιεύτηκαν [εδώ])

Ο Α. Αλαβάνος είναι ένας οξυδερκής πολιτικός. Πριν δυο χρόνια, με την πρωτοβουλία για την ίδρυση του ΜΑΑ (Μέτωπο Αλληλεγγύης & Ανατροπής) οραματιζόταν αυτό ακριβώς που είναι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Η ομιλία του στο Σπόρτιγκ (όποιος θέλει μπορεί να την δει εδώ: Εικόνες από την εκδήλωση του "Μετώπου Αλληλεγγύης & Ανατροπής" στο ΣΠΟΡΤΙΓΚ) είχε γίνει τότε αντικείμενο κατηγοριών, ανάλογων με αυτών που δέχεται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ από τους “άσπονδους” φίλους του και τους εχθρούς του: ότι θέλει να δημιουργήσει ένα πολιτικό υποκείμενο πολιτικά πιο πλατύ από τον ΣΥΡΙΖΑ και να κάνει ανοίγματα προς τον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Εκείνη την εποχή που το ΜΑΑ γέμιζε το ΣΠΟΡΤΙΓΚ και άνοιγε νέα πολιτικά ζητήματα τα οποία εμπεριείχαν μια ανατρεπτική δυναμική για το πολιτικό σκηνικό, τα καθεστωτικά ΜΜΕ αγνοούσαν και το ΜΑΑ και τον Α. Αλαβάνο.

Η θέση του Α. Αλαβάνου είναι στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Οι απόψεις που πρεσβεύει εκφράζονται ήδη στο εσωτερικό του, και μάλιστα σε πιο «ακραίες» εκδοχές. Το κριτήριο για την αποδοχή ή την απόρριψη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δεν βρίσκεται σε αυτές τις απόψεις, ούτε στο αν είναι ηγεμονικές ή στο πόσο ανταγωνιστικές είναι με κάποιες άλλες. Το κριτήριο είναι αν αυτές οι απόψεις είναι πράγματι ανταγωνιστικές με την θέση που κατέχει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στην ταξική πόλωση, όπως αυτή εκφράζεται στην πολιτική συγκυρία. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ βρέθηκε σήμερα να εκφράζει το ένα σκέλος αυτής της πόλωσης. Η έκβαση της ταξικής πάλης η οποία οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή την θέση, δεν καθορίστηκε από την ηγεμονία κάποιων απόψεων στο εσωτερικό του που συγκροτούνται πάνω σε συγκεκριμένες “προγραμματικές θέσεις” με τις οποίες ο Α. Αλαβάνος εκφράζει τις διαφωνίες του. Κρίθηκε από το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ λειτούργησε - με την πολυφωνία του αλλά και τις όποιες πολιτικές του αντιφάσεις - ως “ομπρέλα” της λαϊκής αγανάκτησης και ελπίδα προστασίας από την καταιγίδα των μνημονίων και της οικονομικής κρίσης. Η τύχη της χώρας θα κριθεί απ' ότι φαίνεται από την τύχη αυτής της ομπρέλας. Το πολιτικό διακύβευμα της συγκυρίας δεν είναι το ευρώ ή δραχμή, αλλά αν αυτή η ταξική πόλωση θα ανατρέψει το πολιτικό σύστημα με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στην εξουσία. Αυτή η προοπτική τρομάζει τον ντόπιο και ευρωπαϊκό αστισμό. Το πείραμα κινδυνεύει να εκτραπεί: Οι φυσιολογικές “εργαστηριακές” συνθήκες κινδυνεύουν να ανατραπούν μετατρέποντας τους “παρατηρητές” σε μετόχους τους πειράματος. Σε συνθήκες τέτοιας οξυμένης πόλωσης, τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Όπως δεν υπήρξε και την εποχή του ΕΑΜ...

Ποιο είναι το «λόμπι της χρεοκοπίας» και ποιοι πραγματικά παραπλανούν το λαό;

Σε προηγούμενο κείμενό μας (Οι εφοπλιστές και το “κόμμα της δραχμής”) είχαμε αναφερθεί στην Αριστερά που "διαβάζει" την ταξική πάλη και τους ταξικούς συσχετισμούς μόνο από το χώρο της πολιτικής διαπάλης ανάμεσα στις πολιτικές γραμμές των κομματικών μηχανισμών και πως οδηγείται σε λαθεμένα πολιτικά συμπεράσματα. Η σχηματική αυτή αντιστοίχιση του κοινωνικού με το πολιτικό σκηνικό, υποκρύπτει μια βαθειά περιφρόνηση του μαρξισμού ως όπλου για την ερμηνεία και την αλλαγή τούτου του κόσμου. Το σύνολο της αντιευρωπαϊκής αριστεράς πιστεύει ότι  είναι μονόδρομος το ευρώ και η ΕΕ για τα ταξικά  συμφέρονταγια της ελληνικής αστικής τάξης. 

Υποτιμούν πρώτα απ’ όλα τον «νεοφιλελευθερισμό» ως κυρίαρχη πολιτική του κεφάλαιου απέναντι στον κόσμο της εργασίας που δεν γνωρίζει σύνορα και νομίσματα. Η Ε.Ε. και η ΟΝΕ δεν κινδυνεύει σήμερα να διαλυθεί κάτω από την πίεση του κόσμου της εργασίας, αλλά από τον ίδιο τον «νεοφιλελευθερισμό» προς ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση. Είναι χαρακτηριστικό ότι εντός της Ε.Ε. τα αντιευρωπαϊκά κινήματα ηγεμονεύονται από την ακροδεξιά. Χαρακτηριστικό των αντιλήψεων αυτών της Αριστεράς, είναι το παρακάτω απόσπασμα από το κείμενο  ΣΥΡΙΖΑ: Mια ΔΗΜΑΡ στην αντιπολίτευση; που υπογράφεται από δυο στελέχη του ΜΑΑ και προσπαθεί να οριοθετήσει το «λόμπι της χρεοκοπίας» με δεδομένα από την πολιτική σκηνή:

Το "ΜΑΑ" και το ..."Μέτωπο" του Τ. Φωτόπουλου

Αν κάποιος αναγνώστης διαβάσει το δημοσίευμα "Με αφορμή την ομιλια του Τ. Φωτόπουλου στο Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας" στην ιστοσελίδα του ΜΑΑ και τα σχόλια που το συνοδεύουν αντιλαμβάνεται ότι βρισκόμαστε μπροστά σε άλλη μια σύμπραξη "μετώπων"...

Αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη του ΜΑΑ να διευρύνει τις πολιτικές του συμμαχίες. Όμως μπροστά στην επιδίωξη αυτών των στόχων είναι έτοιμο να θυσιάσει μερικές από τις πιο καλές του στιγμές; Υπενθυμίζουμε ότι το ΜΑΑ ήταν από την πρώτη μέρα στην "πλατεία Συντάγματος" και στήριξε με όσες δυνάμεις είχε το "κίνημα της 25ης Μάη". Αντίθετα, ο Τ. Φωτόπουλος ήταν ένας από τους βασικούς επικριτές αυτού του κινήματος, διότι  δεν συγκροτήθηκε με τις αρχές της "περιεκτικής δημοκρατίας", όπως αυτός τις έχει ορίσει... 

Στην Χαλκίδα επίσης ο Τ. Φωτόπουλος, προσκεκλημένος από την Λ.Σ., εκθέτει τις απόψεις του με την ίδια θεματολογία. Ολόκληρη η εισήγηση του είναι δημοσιευμένη στην ιστοσελίδα της "ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ", εδώ:Η Οικονομική καταστροφή που επιβάλλουν οι ξένες και ντόπιες ελίτ, η πολυδιάστατη κρίση και η Άμεση Δημοκρατία.

Την θέση του  για το κίνημα της 25ης Μάη, ο Τ. Φωτόπουλος την έχει επαναλάβει αρκετές φορές ως τώρα και συνεχίζει να κάνει το ίδιο. Η ομιλία του ξεκίνησε ως εξής:

Ευχαριστώ αρχικά την Λαϊκή Συνέλευση (ΛΣ) Χαλκίδας για την πρόσκληση της και ιδιαίτερα για τον τύπο της πρόσκλησης της που με έπεισε να μετάσχω, αντίθετα με αυτό που θεωρώ παρωδία Άμεσης Δημοκρατίας (ΑΔ) στο Σύνταγμα, όπου και αρνήθηκα να πάρω μέρος.

η "Παρέμβαση" για τις εκλογές της 17ης Ιούνη

προεκλογική αφίσα του ΜΑΑ

Η "Παρέμβαση" - διαχωρίζοντας την θέση της από το ΜΑΑ, το οποίο  πλέον ενδιαφέρεται πρώτιστα να αποκτήσει ο τόπος μια κυβέρνηση της "δραχμής" και όχι για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, όπως φαίνεται και από την προεκλογική του αφίσα - με ανακοίνωσή της δηλώνει ότι

 “Στις 17 Ιουνίου ψηφίζουμε ΣΥΡΙΖΑ”, αφού προηγουμένως τονίζει:

 Η στήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να είναι και συντροφική αντιπαράθεση στον ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να είναι και απαίτηση για πλήρη ακύρωση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων και πολιτικών. Πρέπει να γίνεται με γνώση της δυσκολίας, της σκληρότητας της μάχης, των αναγκαίων ρήξεων και ανατροπών. Πρέπει να γίνει με πλήρη συνείδηση ότι μια μεγάλη πολιτική αλλαγή στις 17 Ιούνη μπορεί να γίνει η απαρχή μιας δύσκολης πορείας ρήξεων και συγκρούσεων, με το λαό παρόντα και ενεργό, και τελικό έπαθλο την ανεξαρτησία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Ολόκληρη η ανακοίνωση εδώ:

Να μην αναστηθεί το μνημόνιο – έξω η Τρόικα από την Ελλάδα

Στις 17 Ιουνίου ψήφο σε αριστερή, αντιμνημονιακή κυβέρνηση

Αναγκαίο ένα πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο διεξόδου από την κρίση

Από τις εκλογές της 6 Μαΐου το λαϊκό κίνημα και η αριστερά έχει μπει σε μια νέα φάση. Η κατακρήμνιση του πάλαι ποτέ δικομματισμού, με την ταυτόχρονη εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στην δεύτερη θέση, κάτω από το σύνθημα της αριστερής κυβέρνησης που θα απαλλάξει τον λαό και την χώρα από τα μνημόνια, έχει δημιουργήσει ένα κοινωνικό ρεύμα ελπίδας ότι αυτή η βαθιά λαϊκή επιθυμία είναι άμεσα εφικτή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η δυνατότητα αριστερής αντιμνημονιακής κυβέρνησης συναντιέται με μια πανίσχυρη λαϊκή απαίτηση να μπει πάτος στο βαρέλι, που φωνάζει δεν πάει άλλο, που αναζητά ελπίδα. Είναι ίσως θολή, συχνά σε σύγχυση ή σε αμηχανία, διαθέτει όμως ανυποχώρητο πείσμα και αγανάκτηση. Η πολιτικοποίηση αυτού του ρεύματος δεν θα γίνει με καταγγελία του. Σήμερα τίθεται το ερώτημα αν είναι εφικτό να έχουμε μια μεταβατική φιλολαϊκή κυβέρνηση, η οποία μαζί με το λαό θα αντιπαρατεθεί στις καταστροφικές απαιτήσεις των δανειστών και της ΕΕ. Αν μια τέτοια εξέλιξη βοηθάει το λαϊκό κίνημα και τον μακροχρόνιο αγώνα για μια διέξοδο από την κρίση.

Δημόσια Τοποθέτηση ΑΡΑΝ για εκλογικές συνεργασίες

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ

Εκλογική συνεργασία σε ανατρεπτική κατεύθυνση: μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί!

Εδώ και δύο χρόνια η ελληνική κοινωνία είναι αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή επίθεση, μια απόπειρα να αλλάξει άρδην το κοινωνικό υπόδειγμα και να δοκιμαστεί συνθήκη ακραίου νεοφιλελευθερισμού, κοινωνικής βαρβαρότητας και μειωμένης εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Σε αυτό συγκλίνει τόσο η επιτροπεία από την Τρόικα ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ όσο και η επιλογή των μνημονιακών κομμάτων και των δυνάμεων του κεφαλαίου στον τόπο μας. Κανείς πια δεν μπορεί να έχει αμφιβολία για το ρόλο του χρέους ως έκφραση της επιθετικότητας του διεθνοποιημένου κεφαλαίου, για τον ταξικό ρόλο του ευρώ, για το δομικά αντιδραστικό χαρακτήρα της ΕΕ. Η στρατηγική της «εσωτερικής υποτίμησης» είναι η στρατηγική μιας κοινωνίας ηττημένης και ταπεινωμένης, μιας χώρας που μετατρέπεται σε μια τεράστια «Ειδική Οικονομική Ζώνη» πλήρως παραδομένη στους «επενδυτές».

Όμως, αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη είναι ο πρωτόγνωρος και παρατεταμένος λαϊκός ξεσηκωμός της τελευταίας διετίας, όλες οι μικρές και μεγάλες αποκοτιές ενός αγωνιζόμενου λαού, όλες οι σελίδες αποφασιστικότητας, αγωνιστικότητας και αλληλεγγύης που καθημερινά γράφονται. Είναι αυτά τα σχεδόν εξεγερσιακά χαρακτηριστικά που σε συνδυασμό με τη βαθιά κοινωνική κρίση έχουν οδηγήσει στη σημερινή πολιτική κρίση, έκφραση της οποίας είναι και η δημοσκοπική κατάρρευση των κομμάτων του δικομματισμού. Γι’ αυτό και οι κυρίαρχες δυνάμεις απεργάζονται ένταση του αυταρχισμού και μια ιδιότυπη «μεταδημοκρατία» με κυβερνήσεις που απλώς θα υλοποιούν τον «αυτόματο πιλότο» των πιο αντιλαϊκών πολιτικών.

ΑΡΑΣ: Ήρθε η ώρα να ταράξουμε τα νερά...

 Αναδημοσίευση από την "αριστερη αντεπιθεση"

Με μακροσκελή ανακοίνωσή της, η ΑΡιστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση κάνει εκτίμηση της πολιτικής συγκυρίας και τοποθετείται στο ζήτημα των συνεργασιών  ξεκαθαρίζοντας  τη στάση της, αλλά και τα όριά της,  προς τις άλλες δυνάμεις και συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Η ΑΡΑΣ καλεί την ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

● Να βγει μπροστά και να πρωταγωνιστήσει για τη δημιουργία ενός κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος που θα ταράξει συθέμελα την πολιτική του συστήματος, θα δρομολογήσει την ανατροπή και θα δώσει προοπτική στο λαϊκό αγώνα για έναν άλλο δρόμο. Να μην χαθεί και αυτή η ευκαιρία!

● Να κάνει κάλεσμα σε μια σειρά πολιτικές δυνάμεις και οργανώσεις για κοινή εκλογική κάθοδο και συγκρότηση αυτού του μετώπου ρήξης και ανατροπής, (Μ.Α.Α.,πρώην κομμάτια της ΚΟΕ, μ-λ χώρος, ΚΟΑΝ, ΟΚΔΕ, ΕΕΚ) τονίζοντας ότι ότι:  "....Μόνο ενδυναμωμένη μπορεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η αντικαπιταλιστική αριστερά να βγουν από μια τέτοια διαδικασία και πιο ισχυρή για να επάγει αποτελέσματα στην υπόθεση του κοινωνικού κινήματος".

Η ΑΡΑΣ ξεκαθαρίζει ότι:  "Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να βλέπει τις συνεργασίες στη βάση ακριβώς πολιτικών σχεδίων και όχι κριτηρίων οργανωτικών ή πολιτικών απολογιών"  και ότι "Όσοι συγκλίνουν με το πολιτικό σχέδιο που διατυπώνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει κατά τη γνώμη της να συνεργασθούν και εκλογικά προκειμένου να μεταβάλλουν τους συσχετισμούς και στην Αριστερά και πρωτίστως στην κοινωνία".

Η ΑΡΑΣ εγκαλεί για μυωπική πολιτική και φοβικά σύνδρομα  άλλες συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΝΑΡ-ΣΕΚ)  "Οι πολιτικές μετατοπίσεις που έχουν πραγματοποιήσει οι δυνάμεις του ΜΑΑ και ευρύτερα πολιτικά ακροατήρια της αριστεράς δεν είναι οπορτουνιστικές και έχουν πραγματοποιηθεί με πολιτικό κόστος και με τομές στον υπάρχοντα χάρτη της αριστεράς Ακριβώς γι΄ αυτό είναι μυωπική η λογική (που φαίνεται να υποστηρίζει πρωτίστως το ΝΑΡ) για αποκλεισμό ηχηρών προσώπων από εκλογικές συνεργασίες. Στο έδαφος αυτό δεν πρέπει να φοβόμαστε (όπως φαίνεται να κάνει το ΣΕΚ) ούτε την αποτύπωση των συνεργαζόμενων δυνάμεων στο όνομα του κατεβάσματος γιατί ακριβώς δείχνουν τη δυνατότητα του πολιτικού μας σχεδίου να μετατοπίζει ευρύτερες δυνάμεις που είχαν υιοθετήσει άλλα πολιτικά σχέδια".

Αναδημοσιεύουμε ολόκληρο  το κείμενο της ΑΡΑΣ εκτιμώντας ότι οι θέσεις αυτές  θα συμβάλουν στις παραπέρα διεργασίες στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Να διαλυθεί εδώ και τώρα το ΜΑΑ!

Σήμερα, η ανασυγκρότηση της Αριστεράς δεν θα κριθεί τελικά από κάποια πολιτική συμφωνία, ούτε από το πόσο ολοκληρωμένο είναι ένα πολιτικό σχέδιο ή πρόγραμμα. Οι απαντήσεις που προϋποθέτει ένα τέτοιο εγχείρημα, δεν μπορούν να δοθούν κυρίως με την προσφυγή στον «διάλογο». Δεν υπάρχουν πολιτικά υποκείμενα που κατέχουν ή θα ανακαλύψουν την απόλυτη αλήθεια. Οι σχετικές αλήθειες που κατέχει κάθε υποκείμενο ξεχωριστά, δεν είναι επαρκείς για την ανασύνθεση της Αριστεράς. Η τομή που απαιτείται, περνάει από την συντριβή του παλαιού με την μορφή που υπάρχει, και το ριζικό μετασχηματισμό του. Το νέο δεν πρόκειται να προκύψει από απλές αθροιστικές πράξεις μεταξύ συγγενών υποκειμένων, διατεταγμένων σε ομόκεντρους ή παράπλευρους κύκλους. Πρόκειται για μια σύνθεση αντιθέσεων, για τη διαλεκτική της οποίας ισχύει η ρήση του προέδρου Μάο: «Τα δύο δεν γίνονται ένα». Για να μην μιλάμε κινέζικα, το μέλλον των ενωτικών εγχειρημάτων που ευαγγελίζονται την ανασύνθεση της αριστεράς, θα κριθεί τελικά αν η ρήξη με το υπάρχον, που εμπεριέχει ο πυρήνας όλων αυτών εγχειρημάτων, οδηγήσει στην κυριαρχία των όρων μετασχηματισμού και στην καταστροφή των όρων αναπαραγωγής των υποκειμένων που μετέχουν σε αυτά.

(από το κείμενο: Αναπαραγωγή ή μετασχηματισμός; )

Δύσκολοι καιροί για λαθροβιώσεις στην πολιτική σκηνή αλλά και στο μαζικό κίνημα. Το εγχείρημα του ΜΑΑ έχει ήδη ολοκληρώσει τον κύκλο της πολιτικής του ύπαρξης και έφτασε η ώρα να αυτοεπικυρώσει το τέλος του ως μια πράξη αυτοκριτικής και πολιτικής εντιμότητας. Όμως, αυτό μπορεί να γίνει μέσα από μια αξιοπρεπή διαδικασία, η οποία θα καταγράφει ότι το ΜΑΑ διαθέτει τουλάχιστον μια στοιχειώδη αυτογνωσία; Τα πράγματα δεν είναι ενθαρρυντικά...

Το Σαββατοκύριακο 7-8 Απρίλη έχει προγραμματιστεί η Πανελλαδική σύσκεψη του Μετώπου με θέματα όπως αναφέρει η ανακοίνωση του συντονιστικού: α) εκλογές β) το θέμα του Ευρώ στα πλαίσια των προγραμματικών στόχων μας και γ) μετωπικές πρωτοβουλίες. Όμως εντός του ΜΑΑ βρίσκονται σε εξέλιξη δυο ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια τα οποία δεν συγκλίνουν σε κανένα βασικό σημείο. Η κύρια πλευρά της σύγκρουσης επικεντρώνεται στις εκλογές. Επίσης είναι φανερό από μια σειρά γεγονότα ότι δεν υπάρχουν σημεία τα οποία τίθενται υπό διαπραγμάτευση στην πανελλαδική σύσκεψη από τους φορείς των διαφορετικών αυτών απόψεων. Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει. Μέρα με την μέρα ανακαλύπτονται και άλλα σημεία ρήξης...