Αναρτήσεις
Οι συζητήσεις στην Αριστερά για τις αραβικές εξεγέρσεις έχουν ενταθεί με αφορμή τις εξελίξεις στην Λιβύη και τον ένοπλο χαρακτήρα που έχει λάβει εκεί η αντιπαράθεση. Στα πλαίσια αυτών των συζητήσεων παρουσιάσουμε δύο αναλυτικά ( και σχετικά μεγάλα) κείμενα για αυτά τα ζητήματα.
1.Το ένα είναι του Γιώργου Λιερού και είναι δημοσιευμένο εδώ: ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ Αυτό το κείμενο, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας: "στηρίχθηκε στο βιβλίο του Γεράσιμου Μακρή «Ισλάμ» για την παρουσίαση των ισλαμιστικών κινημάτων και για την κριτική των εθνικιστικών καθεστώτων σ’ εκείνο του Φρανς Φανόν «Της γης οι κολασμένοι». Προτείνουμε θερμά και τα δύο. Χρήσιμα αποδείχθηκαν επίσης τα βιβλία «Η σύγκρουση των φονταμενταλισμών» του Τάρεκ Άλι και το «Η Αλ-Κάιντα και η νεωτερικότητα» του Τζων Γκρέι."
2.Το άλλο είναι του Σάββα Μιχαήλ και έχει τον τίτλο "Η Αραβική Άνοιξη" και εκτός των άλλων ασκεί κριτική σε μερίδες της αριστεράς, όπως τον Φωτόπουλο και τον Δελαστίκ που ισχυρίζονται ότι η λαϊκή εξέγερση ενάντια στο φιλοδυτικό δικτατορικό καθεστώς Καντάφι, είναι «στημένη συνωμοσία» των ιμπεριαλιστών. Δημοσιεύουμε αυτό το κείμενο ως έμπρακτη αναγνώριση του λάθους μας για την απόδοση στο ΕΕΚ φιλοκανταφικής στάσης.
Η Αραβική Άνοιξη
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
του Σάββα Μιχαήλ
Πριν ένα μήνα, ο πρόεδρος της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας, της περίφημης Fed, ο πανίσχυρος Ben Bernanke ρωτήθηκε ορθά-κοφτά από έναν ακροατή του «εάν η κεντρική τράπεζα των ΕΠΑ είναι ένοχη για την επανάσταση στην Αίγυπτο»(Financial Times 26/27 Μαρτίου 2011). Ο Μπερνάνκε, όπως ήταν αναμενόμενο, έσκισε τα ιμάτιά του ότι είναι εντελώς « unfair», άδικο, να ενοχοποιείται η ρευστότητα που τροφοδότησε η Ομοσπονδιακή Τράπεζα με την «ποσοτική χαλάρωση 2»(Quantitative Easing 2) για το παλιρροϊκό κύμα πληθωρισμού προς τις χώρες του Νότου που πυροδότησε και την επαναστατική θύελλα στον αραβικό κόσμο. Κι όμως αυτός που ερώτησε δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να μιλήσει για το σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου.
Το «σκοινί», στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι απλώς τα μέτρα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας αλλά συνολικά η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε το 2007 κι ο τρόπος διαχείρισής της από τις κεντρικές τράπεζες και τα κράτη των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, προπαντός μετά το 2008 και την άμεση απειλή διάλυσης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτό είναι το υλικό υπόβαθρο της επανάστασης στη νότια ακτή της Μεσογείου, στις πύλες της Ευρώπης, στο Μαγκρέμπ και το Μασρέκ, που συστηματικά οι απολογητές του καπιταλισμού, δεξιά κι «αριστερά», προσπαθούν να κρύψουν.
