Νεκρός ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Λιβύη, στην «εντατική» ο Λευκός Οίκος

O αμερικάνος πρέσβης στην Λιβύη...

Ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Λιβύη, Κρίστοφερ Στίβενς, και τρία ακόμα μέλη του προσωπικού της πρεσβείας σκοτώθηκαν από επίθεση με ρουκέτα στη Βεγγάζη εναντίον του οχήματός τους, σύμφωνα με Λίβυο αξιωματούχο που επικαλείται το Reuters χωρίς να τον κατονομάσει. «Ο Αμερικανός πρέσβης και τρία μέλη του προσωπικού σκοτώθηκαν όταν ένοπλοι έριξαν ρουκέτες εναντίον τους», είπε ο αξιωματούχος, προσθέτοντας ότι ο πρέσβης προσπαθούσε να διαφύγει μετά από επίθεση εναντίον του προξενείου.

Η Αραβική Εξέγερση, η Λιβυκή Επανάσταση, η Δύση και η Ελλάδα.Αλήθειες και ψέματα

(Με αφορμή τις τελευταίες διαδηλώσεις στην Λιβύη)

...Ένιωσα χρέος να γράψω αυτό το κείμενο για να αποτίσω φόρο τιμής σε αυτούς τους συκοφαντημένους δολοφονημένους.

Αλλά όχι μόνο για αυτό. Βαθύτερα στο κείμενο υπάρχει το βασικό του μήνυμα.

 Ότι αν θέλουμε να δείξουμε αλληλεγγύη στην αραβική εξέγερση αυτό σημαίνει να ξεκινήσουμε την δική μας εξέγερση εδώ.Ότι εδώ όλοι οι λόγοι ωθούν προς μια τέτοια εξέγερση κι αν αυτή ακόμη δεν έχει ξεσπάσει αυτό οφείλεται στην παραλυτική λειτουργία της πολιτικής πανούκλας που διχάζει, συκοφαντεί, αερολογεί ενώ στην πραγματικότητα έχει συνθηκολογήσει και έχει προσκηνύσει το ντόπιο καθεστώς.

Αυτή η πολιτική πανούκλα στηρίζεται σε μάζες φασιστικοποιημένων ανθρωπάκων που δεν έχουν μάθει να σκέφτονται μόνοι τους ούτε να ζουν το ανθρώπινο βίωμα χωρίς κόμπλεξ, παραμορφώσεις και συμπλέγματα (αυτό που ο Ράιχ ονόμαζε χαρακτηρολογική και μυική θωράκιση) και ότι συνεπώς όσοι Άνθρωποι υπάρχουμε εδώ πρέπει να βρούμε γρήγορα και άμεσα έναν τρόπο να δικτυωθούμε, να συντονιστούμε και να δράσουμε από κοινού παραμερίζοντας τεχνητούς διχασμούς και παράλογες εμπάθειες...

(Blackpanther, από το κείμενο: Η Αραβική Εξέγερση, η Λιβυκή Επανάσταση, η Δύση και η Ελλάδα.Αλήθειες και ψέματα)

Μια ματιά και εδώ: Λιβύη:Δεκάδες χιλιάδες κόσμου στους δρόμους της Βεγγάζης για την Επανάσταση

Λιβύη: «Οχι» των αντικαθεστωτικών σε επιτηρητές του ΟΗΕ

Αναδημοσίευση από το "ΒΗΜΑ"

«Δεν χρειαζόμαστε βοήθεια για τη διατήρηση της ασφάλειας» λένε οι εξεγερμένοι

Απορρίπτει το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο της Λιβύης την ιδέα των Ηνωμένων Εθνών να αναπτυχθεί στη χώρα οποιουδήποτε είδους διεθνής στρατιωτική δύναμη.

Τα Ηνωμένα Εθνη εξετάζουν το ενδεχόμενο να στείλουν στη Λιβύη στρατιωτικούς επιτηρητές που θα εξασφαλίσουν την ειρήνη και την ασφάλεια στη χώρα, ενώ θα την προετοιμάσουν και για δημοκρατικές εκλογές.

Ωστόσο, η ηγεσία των εξεγερμένων αντιδρά έντονα σε αυτό το ενδεχόμενο, λέγοντας ότι η χώρα τους δεν χρειάζεται καμία εξωτερική βοήθεια για να διατηρήσει την ασφάλεια.

Ποιός είναι ο πιο καλός ο "αντιιμπεριαλιστής";

Η εξέγερση στην Λιβύη είναι τελικά ο "δυνατός κρίκος" του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στη χώρα μας. Αυτό το ζήτημα έγινε το πεδίο στο οποίο δοκιμάζονται οι δεσμοί και οι σχέσεις ανάμεσα στις αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ώστε να σφυρηλατηθεί στη συνέχεια σε υγιή θεμέλια η ενότητά τους αναφορικά με τις αντιιμπεριαλιστικές στρατηγικές ενάντια στην ΕΕ και την ΟΝΕ.

Στα πλαίσια αυτών των "δοκιμών" αναπτύσσεται έντονη αγωνιστική άμιλλα για το ποιός είναι ο πιο συνεπής αντιιμπεριαλιστής. Παρακάτω αναδημοσιεύουμε μια κριτική που ασκείται στο ΚΚΕ γιατί δεν είναι συνεπής αντιιμπεριαλιστική δύναμη. Μην πάει το μυαλό σας σε κανένα Π. Λαφαζάνη ή τίποτα αριστεριστές. Είναι μια "συντροφική" κριτική από συνεπείς "πατριωτικές" δυνάμεις, οι οποίες αγωνίζονται και αυτές για την "απελευθέρωση" της χώρας από τον "ιμπεριαλιστικό ζυγό":

Το «κόμμα του λαού» για την Λιβύη:

Το «κόμμα του λαού», το «τιμημένο» Κουκουέ, εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση για την κατάσταση στη Λιβύη: «Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις κατά της Λιβύης κορυφώνεται τις τελευταίες ώρες με λουτρό αίματος, αποτέλεσμα μαζικών σφαγών, κυρίως αμάχων, στην Τρίπολη και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Η πολεμική μηχανή των ΝΑΤΟ – ΗΠΑ και ΕΕ, με τους βομβαρδισμούς και με άλλες επεμβάσεις, είναι αυτή που καθορίζει τις στρατιωτικές εξελίξεις και έχει την ευθύνη για τα άγρια εγκλήματα κατά του λαού της Λιβύης. Οι δυνάμεις των λεγόμενων αντικαθεστωτικών, που ηγούνται πρώην συνεργάτες του Καντάφι, ακολουθούν και ολοκληρώνουν το αποτρόπαιο έργο. Για μια ακόμη φορά καταδεικνύεται πόσο μεγάλη είναι η υποκρισία, η κυνικότητα, η βαρβαρότητα των κυβερνήσεων ΗΠΑ και των χωρών της ΕΕ, καθώς και ο ρόλος των διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων που σιωπούν, συγκαλύπτουν και συμμετέχουν στην ιμπεριαλιστική προπαγάνδα. Ο στόχος του πολέμου δεν ήταν ο σύμμαχος των ιμπεριαλιστών Καντάφι, αλλά ο πλήρης έλεγχος των πετρελαίων και του φυσικού αερίου της Λιβύης, να ισχυροποιήσουν την παρουσία τους στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, σε βάρος των ανταγωνιστών τους».

Παρατήρηση 1: Πρόκειται για μια ακόμη «επετειακή» και αναμενόμενη αντιαμερικανική ανακοίνωση του ΚΚΕ.

Παρατήρηση 2η: Το ΚΚΕ είναι… ουδέτερο. Δεν είναι ούτε με τον Καντάφι, ούτε με τους επονομαζόμενους «αντικαθεστωτικούς», που τους αποκαλεί –και δικαίως- «πρώην συνεργάτες του Καντάφι». Η ουδετερότητα του ΚΚΕ έγκειται στο ότι στην Λιβύη δεν υπάρχουν –ούτε υπήρξαν ποτέ- κομμουνιστές και κομμουνιστικό κόμμα (ούτε καν μια χούφτα εξορίστων).

Παρατήρηση 3η: ΟΙ κουκουέδες, με τη γνωστή μικροψυχία που τους διακρίνει, αποκαλούν τον Συνταγματάρχη Καντάφι «σύμμαχο των ιμπεριαλιστών» (!!!) και ανακαλύπτουν ότι ο πόλεμος έχει στόχο τον πλήρη έλεγχο των πετρελαίων και του φυσικού αερίου της Λιβύης. Άρα, δεν τους τα εξασφάλιζε ο «σύμμαχός» τους, Καντάφι. Άρα, τι σόι «σύμμαχός» τους ήταν «σύντροφοι»; Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη…

 (από την "ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ")

Το κόμμα του Τσίπρα ευθυγραμμίζεται με την γραμμή της iskra για την Λιβύη...

Σε προηγούμενο σημείωμά μας (H αριστερά του Γιαρουζέλσκι, του Μπρέζνιεφ και του Καντάφι έχασε την ψυχραιμία της!) είχαμε αναφερθεί στην απαράδεκτη θέση της ομάδας του Π. Λαφαζάνη για τις εξελίξεις στην Λιβύη. Θέση που υποτιμά το γεγονός ότι κρίσιμος παράγοντας της κατάρρευση του καθεστώτος του Καντάφι ήταν η έλλειψη της λαϊκής στήριξης.

Οι δηλώσεις του Κώστα Ήσυχου, μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ και υπεύθυνου για την εξωτερική πολιτική ευθυγραμμίζονται με το κείμενο της Iskra, γιαυτό εξάλλου και αναδημοσιεύονται εκεί μαζί με ένα νέο κείμενο με τον τίτλο “Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, Ο ΚΑΝΤΑΦΙ, ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ!” Το κείμενο αυτό προσπαθεί να επαναλάβει την θέση ότι “οι σφαγείς και εγκληματίες του ΝΑΤΟ να φαίνεται πως έχουν επικρατήσει στη Λιβύη.” αλλά “Ίσως ο λαός της Λιβύης, πιθανόν και κάποιες μερίδες των "εξεγερμένων", να επιφυλάσσουν εκπλήξεις στους αμερικανονατοϊκούς πάτρονες

(Video με τους "σφαγείς και εγκληματίες του ΝΑΤΟ", που φορούν για παραλλαγή αλεξίσφαιρα παλαιστινιακά μαντήλια...)

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ

Του Γιώργου Πρασσά

Αναδείχτηκε ομόφωνα - για το μήνα Αύγουστο - ο νέος ηγέτης της ελληνικής, αντιιμπεριαλιστικής, πατριωτικής, επαναστατικής κλπ. αριστεράς. Eδώ σε φωτογραφία, μετά την - αμεσοδημοκρατική - ψηφοφορία, που έλαβε χώρα μαζικά μεταξύ των οπαδών Δελαστίκ - Κανέλλη - Λαφαζάνη :

(ο υιός Καντάφι Σαίφ-Αλ-Ισλάμ βοήθειά μας...)

Ο υιός Άσαντ παραδέχτηκε με κατήφεια το αποτέλεσμα της εκλογής, και δήλωσε πως θα προσπαθήσει για το καλύτερο τον επόμενο μήνα. Δηλώσεις του εγγονού Κάστρο δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστές στον διεθνή επαναστατικό τύπο. (για τους μη μυημένους, διευκρινίζουμε ότι η ηγεσία της συγκεκριμένης αριστεράς έχει χαρακτηριστικά εναλλαγής και ανάκλησης, μετά την πρόωρη απώλεια του Σαντάμ Χουσείν και την εθελουσία έξοδο του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς)

Αναπροσαρμόζονται τα σχέδια της Δύσης μετά την κατάληψη της Τρίπολης από τους εξεγερμένους.

Η κατάληψη της Τρίπολης δεν ήταν εντός των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών. Η παροχή βοήθειας προς τους εξεγερμένους είχε στόχο την διατήρηση μιας ισορροπίας τρόμου ανάμεσα στους στο καθεστώς του Καντάφι και τους εξεγερμένους, μιας ισορροπίας που δεν προσδιόριζε ποιός είναι ο νικητής και ποιός είναι ο ηττημένος. Και αυτό το σχέδιο δούλευε για αρκετούς μήνες για τα καλά. Όμως το καθεστώς του Καντάφι άρχισε να εμφανίζει φαινόμενα εσωτερικής κατάρρευσης και να εμφανίζονται μαζικές αποστασίες και λιποταξίες. Αυτά τα φαινόμενα γενικεύθηκαν σε τέτοιο βαθμό που επέτρεψαν την κατάληψη της Τρίπολης χωρίς ουσιαστικά να δοθεί καμία σημαντική στρατιωτική μάχη.

H αριστερά του Γιαρουζέλσκι, του Μπρέζνιεφ και του Καντάφι έχασε την ψυχραιμία της!

Το αιμοσταγές καθεστώς του Καντάφι είχε την τύχη που του άξιζε. Παρ' όλο που επέλεξε να αναμετρηθεί με τα όπλα απέναντι στην εξέγερση, κατέρρευσε σαν τον γίγαντα με τα πήλινα πόδια. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών και η κατάληψη της Τρίπολης έδειξαν και στους πλέον δύσπιστους ότι είχε χάσει κάθε ίχνος λαϊκής συναίνεσης.

Η αναμέτρηση  δεν κρίθηκε από την στρατιωτική ΝΑΤΟϊκή επέμβαση. Το Βιετνάμ για χρόνια το βομβάρδιζαν οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους, αλλά δεν κατάφεραν τίποτα γιατί ο λαός του στήριζε το καθεστώς. Ο κρίσιμος παράγοντας της κατάρρευση του καθεστώτος του Καντάφι ήταν η έλλειψη της λαϊκής στήριξης. Η κατάληψη της Τρίπολης από τους εξεγερμένους,  η οποία καταγράφει τελική αναμέτρηση στο στρατιωτικό επίπεδο δείχνει ότι τα όπλα δεν αρκούν για να μείνει υπόδουλη μια πόλη αν δεν το θέλει ο λαός της.

Αυτά όμως δεν μπορούν να τα δει ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς που έχει τα μάτια του ερμητικά κλειστά. Δυστυχώς δεν τα έκλεισε τώρα με αυτά που συμβαίνουν στην Λιβύη. Τα είχε κλειστά από το 56 στην Ουγγαρία και το 68 στην Τσεχοσλοβακία. Τα είχε κλειστά από την εποχή που ο υπαρκτός κομμουνισμός παρουσίαζε τις πρώτες εμφανείς ρωγμές. Δεν τα άνοιξε ούτε καν μπροστά την παταγώδη κατάρρευσή του... 

Τραγικό δείγμα αυτής της Αριστεράς το κείμενο “ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ ΤΗ ΛΙΒΥΗ! ”, που δημοσιεύεται στην η ιστοσελίδα iskra που εκφράζει τις θέσεις του αριστερού ρεύματος του ΣΥΝασπισμού. Αξίζει να το διαβάσετε!

Φαντάζεστε αυτή η Αριστερά να μας κυβερνήσει κάποτε; Θεός φυλάξει...

Μέλη της οικογένειας Καντάφι έχουν συλληφθεί, οι εξεγερμένοι καταλαμβάνουν την πράσινη πλατεία.

Στην μόνη από τις αραβικές χώρες που τελικά η ανατροπή του καθεστώτος επικράτησε με τα όπλα φαίνεται πως είναι η Λιβύη. Το βράδυ της Κυριακής η πράσινη πλατεία της Τρίπολης καταλήφθηκε από τους εξεγερμένους. Επίλεκτες μονάδες που έχουν αναλάβει την προστασία του Καντάφι έχουν παραδοθεί στους εξεγερμένους. Ο εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου αναφέρει σύμφωνα με το CNN θα διεξαχθούν σήμερα (Δευτέρα) συνομιλίες σχετικά με τη μεταβίβαση του Σαΐφ Καντάφι στη Χάγη. Τελευταίες ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Καντάφι βρίσκεται στα χέρια των εξεγερμένων.

Αναλυτικές πληροφορίες εδώ "“Ωρα Μηδέν” για τον Μουάμαρ Καντάφι"

Οι εξεγερμένοι Λίβυοι καταλαμβάνουν την Τρίπολη

Το τηλεοπτικό δίκτυο Αλ Τζαζίρα μετέδωσε ότι οι στρατιώτες που είναι επιφορτισμένοι με την ασφάλεια του Λίβυου ηγέτη κατέθεσαν τα όπλα.

Οι Λίβυοι αντικαθεστωτικοί έχουν συλλάβει τον γιο του Λίβυου ηγέτη Μουάμαρ Καντάφι Σάιφ αλ Ισλάμ, δήλωσε σήμερα στο τηλεοπτικό δίκτυο Αλ Τζαζίρα ο επικεφαλής του Μεταβατικού Εθνικού Συμβουλίου, που είναι το πολιτικό όργανο των λίβυων αντικαθεστωτικών. «Έχουμε επιβεβαιωμένες πληροφορίες ότι οι δικοί μας συνέλαβαν τον Σάιφ αλ Ισλάμ», δήλωσε ο Μουστάφα Αμπντ ελ Τζαλίλ. «Εχουμε δώσει οδηγίες για καλή μεταχείριση ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει δίκη», προσέθεσε.

Στρατηγική της εξέγερσης και της πολιορκίας της Μισράτα

Ενώ η ισραηλινή εταιρεία Global CST έχει αναλάβει την στρατολόγηση μισθοφόρων από την Αφρική για λογαριασμό του Μουαμάρ Καντάφι και Έλληνες μισθοφόροι πολεμούν στο πλευρό του, συνεχίζεται η πολιορκία της Μισράτα. Οι δυτικοί δημοσιογράφοι εγκατέλειψαν την πόλη ο ένας μετά τον άλλον και οι πληροφορίες που φτάνουν στο εξωτερικό είναι ελάχιστες. Μια από τις πιο σημαντικές πηγές πληροφόρησης είναι το En route!, ιστολόγιο γάλλων αντιεξουσιαστών που βρίσκονται στη Λιβύη συμμετέχοντας και ερευνώντας την εξέγερση. 

Στη χώρα μας, έχουμε πήξει από τις γνωστές αναλύσεις των ..."αντιιμπεριαλιστών". Αυτές οι ίδιες πανομοιότυπες αναλύσεις που επαναλαμβάνονται σε κάθε ανάλογη συγκυρία. Είναι οι ίδιες αναλύσεις οι οποίες εξηγούσαν το 73 ότι το Πολυτεχνείο το έκαναν προβοκάτορες και πράκτορες, αφού ήταν έξω από τους σχεδιασμούς του επαναστατικού υποκείμενου της εργατικής τάξης. Τα ίδια περίπου έλεγαν και για τον Δεκέμβρη του 08... 

Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις που οι αναφορές στη εξέγερση της Λιβύης επικεντρώνονται στο τι συμβαίνει πραγματικά εκεί. Σε αυτές τις εξαιρέσεις ανήκουν ορισμένα ενημερωτικά άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα “σχολιαστές χωρίς σύνορα”. Αναδημοσιεύουμε ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενο: Στρατηγική της εξέγερσης και της πολιορκίας της Μισράτα, Λιβύη

...Την τρίτη μέρα, οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν ήδη εγκαταλείψει τις θέσεις εργασίας τους. Ένα κλίμα γενικής αποστράτευσης ήταν διάχυτο, καθώς το Κράτος ως γενικός διαχειριστής είχε ήδη εξαφανιστεί ή, εν πάσει περιπτώσει, δεν είχε πια νόημα να του αναγνωριστεί ένας τέτοιος ρόλος. Συνελεύσεις διαμορφώθηκαν στην κεντρική πλατεία της Μισράτα, όπου συνέκλινε το πλήθος. Εκεί τέθηκε επιτακτικά η αναγκαιότητα της οργάνωσης των τροφίμων, του νερού, του ηλεκτρισμού, των χρημάτων, όπως και του αγώνα. Αυτοί που ώθησαν στη δημιουργία “συμβουλίων” για τον συντονισμό των πρωτοβουλιών προέρχονταν κατά μεγάλη μερίδα απ’ τον νομικό κλάδο (δικηγόροι, δικαστές…). Υπήρξαν κι αυτοί που πίεσαν τις τράπεζες να ανοίξουν για λίγες ημέρες την πρώτη εβδομάδα, προκειμένου να επαναδιανεμηθεί το χρήμα. Μετά τη δημιουργία των τοπικών συμβουλίων, υπήρχε η επιθυμία για έναν συντονισμό σε εθνικό επίπεδο, κάτι που θα οδηγούσε στο Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο. Αυτός ο φορέας συντίθεται λοιπόν από αντιπροσώπους των τοπικών συμβουλίων. Για παράδειγμα, υπάρχουν δυο άτομα απ’ την Μισράτα που βρίσκονται στο ΕΜΤ στη Βεγγάζη. Από την πρώτη εβδομάδα, τόσο σε πολιτικό όσο και σε υπαρξιακό επίπεδο, η πόλη έχει αγκαλιαστεί από την επανάσταση. Χρειάζεται η ηλιθιότητα ενός εξαρτημένου της τηλεοπτικής προπαγάνδας του Κράτους ή η απόσταση ενός δυτικού δημοσιογράφου για να υποκρίνεται κανείς πως θα μπορούσε οτιδήποτε εδώ να γυρίσει πολιτικά προς όφελος του Καντάφι. Δεν μπορούμε να δούμε πώς θα μπορούσε σήμερα η εξουσία να “ξαναπάρει την Μισράτα”, εκτός απ’ το να εξοντώσει συνολικά τον πληθυσμό...

ειδήσεις σε 1'

Του Γιώργου Πρασσά

1. Το φοινικόδασος ζει, οι μελετητές - περιβαλλοντολόγοι όχι (ευτυχώς)

2. ΕΡΤ το καταντήσαν το μαγαζί του Κουρή: Κρόουλ εργαζομένων στο alter

3. Είμαστε με τους λαούς, όποτε συμφέρει αυτό που έχουμε στο κεφάλι μας, ίσως και όχι, θα συνεδριάσουμε ώστε να καταδικάσουμε τον ιμπεριαλισμό με 3-2 στο Π.Γ. : Αριστερά, διανοούμενοι και απελευθερωτικός ιμπεριαλισμός

4. Μήπως τελικά είμαστε με το κάθε κράτος; (να με ενημερώσετε όταν καταλήξει το Π.Γ. της Κ.Ε.) Ο αντιιμπεριαλισμός της ελληνικής αριστεράς και η διεθνιστική αλληλεγγύη στις αραβικές εξεγέρσεις 

5. Πρωτομαγιά έρχεται, να θαυμάσουμε λίγο την πρωτοπορία της εργατικής τάξης: Mονόπρακτο Φωτόπουλου (όχι του Μίμη, του άλλου), για θίασο της Ντενίση.

Υστερόγραφο:

1. Βοήθημα του μυαλού:

2. Επίκαιρη συζήτηση και μουσική με αφορμή τον Fela:

Fela Anikulapo Kuti – Φέλα Κούτι

Λιβύη: Ένα κείμενο τουΤαρίκ Αλί και η απάντηση της Ροσάνα Ροσάντα.

Αναδημοσίευση των κειμένων από την "ΕΠΟΧΗ"

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Ένας πόλεμος ενάντια στις αραβικές εξεγέρσεις

Του Ταρίκ Αλί

Η επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, με την κάλυψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, είναι τμήμα μιας ενορχηστρωμένης απάντησης για να φανεί η στήριξη του κινήματος που αντιτίθεται σε έναν ιδιαίτερο δικτάτορα, και κατ’ αυτόν τον τρόπο, να δοθεί ένα τέλος στις αραβικές εξεγέρσεις και να επιβεβαιωθεί ο δυτικός έλεγχος της κατάστασης, ανακόπτοντας την ορμή τους και τον αυθορμητισμό τους και επιδιώκοντας την παλινόρθωση του status quo.

Διαδήλωση στην Αθήνα ενάντια στον Καντάφι από τη Λιβυκή κοινότητα της Ελλάδας - Μεγάλη επίθεση στην Μισράτα

Πραγματοποιήθηκε σήμερα Παρασκευή 15-04-11 και ώρα 5 το απόγευμα διαδήλωση από την Λιβυκή κοινότητα της Ελλάδας έξω από την πρεσβεία της Λιβύης κατά της σφαγής του άμαχου πληθυσμού και υποστήριξη της νέας κυβέρνησης της ελεύθερης Λιβύης. Στην προκήρυξη που εξέδωσαν μεταξύ άλλων αναφέρουν:

“- Επιμένουμε στο αρχικό δίκαιο αίτημα του Λιβυκού λαού ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΚΑΝΤΑΦΙ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΛΙΒΥΗ μετά από τη διεθνή καταδίκη του ως μη νόμιμο καθεστώς.

- Ζητούμε τη συμπαράσταση όλων να δώσουν το παρόν σ' αυτή τη διαδήλωση, προκειμένου να ασκήσουμε πιέσεις για να αποχωρήσει η δικτατορία του Καντάφι από τη χώρα μας και να αποφευχθεί κι άλλη αιματοχυσία αθώων πολιτών”

Η Μισράτα, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Λιβύης έχει στραγγαλιστεί από την πολιορκία του Καντάφι, που χρησιμοποιεί κάθε βράδυ βόμβες λευκού φωσφόρου κατα κατοικημένων περιοχών. Οι κάτοικοι δεν έχουν φύγει και αντιστέκονται με αυτοοργάνωση. Πεθαίνουν κάθε μέρα. Περισσότερες πληροφορίες εδώ:

http://feb17.info/

http://tinyurl.com/misrataplea

http://tinyurl.com/misratatranscript

http://www.livestream.com/libya17feb

http://libya-alhurra.tumblr.com/post/4653975821/bombing-of-habar-residential-area-misrata-and-the-

Και πάλι για την Λιβύη...

Προτείνουμε στους αναγνώστες μας τα παρακάτω κείμενα σχετικά με την εξέγερση στην Λιβύη και την συζήτηση που γίνεται την εξέγερση και την στρατιωτική επέμβαση της Δύσης. Δυστυχώς το ένα απ' αυτά που προέρχεται από την Λιβύη είναι γραμμένο στα αγγλικά και δεν έχει μεταφραστεί.

1. Tariq Ali: Η Λιβύη είναι άλλη μια περίπτωση επιλεκτικής εγρήγορσης από τη δύση.

2. Η Λιβύη, η επέμβαση του ιμπεριαλισμού και η ναυμαχία του Ναβαρίνου.

3. The Price of the Divide on Libya.

Δύο κείμενα για τις ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ

Οι συζητήσεις στην Αριστερά για τις αραβικές εξεγέρσεις έχουν ενταθεί με αφορμή τις εξελίξεις στην Λιβύη και τον ένοπλο χαρακτήρα που έχει λάβει εκεί η αντιπαράθεση.  Στα πλαίσια αυτών των συζητήσεων παρουσιάσουμε δύο αναλυτικά ( και σχετικά μεγάλα) κείμενα για αυτά τα ζητήματα.

1.Το ένα είναι του Γιώργου Λιερού και είναι δημοσιευμένο εδώ: ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ  Αυτό το κείμενο, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας: "στηρίχθηκε στο βιβλίο του Γεράσιμου Μακρή «Ισλάμ» για την παρουσίαση των ισλαμιστικών κινημάτων και για την κριτική των εθνικιστικών καθεστώτων σ’ εκείνο του Φρανς Φανόν «Της γης οι κολασμένοι». Προτείνουμε θερμά και τα δύο. Χρήσιμα αποδείχθηκαν επίσης τα βιβλία «Η σύγκρουση των φονταμενταλισμών» του Τάρεκ Άλι και το «Η Αλ-Κάιντα και η νεωτερικότητα» του Τζων Γκρέι."

2.Το άλλο είναι του Σάββα Μιχαήλ και έχει τον τίτλο "Η Αραβική Άνοιξη" και εκτός των άλλων ασκεί κριτική σε μερίδες της αριστεράς, όπως τον  Φωτόπουλο και τον Δελαστίκ που ισχυρίζονται ότι η λαϊκή εξέγερση ενάντια στο φιλοδυτικό δικτατορικό καθεστώς Καντάφι, είναι «στημένη συνωμοσία» των ιμπεριαλιστών. Δημοσιεύουμε αυτό το κείμενο ως έμπρακτη αναγνώριση του λάθους μας για την απόδοση στο ΕΕΚ φιλοκανταφικής στάσης.

Η Αραβική Άνοιξη

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

  του Σάββα Μιχαήλ

Πριν ένα μήνα, ο πρόεδρος της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας, της περίφημης Fed, ο πανίσχυρος Ben Bernanke ρωτήθηκε ορθά-κοφτά από έναν ακροατή του «εάν η κεντρική τράπεζα των ΕΠΑ είναι ένοχη για την επανάσταση στην Αίγυπτο»(Financial Times 26/27 Μαρτίου 2011). Ο Μπερνάνκε, όπως ήταν αναμενόμενο, έσκισε τα ιμάτιά του ότι είναι εντελώς « unfair», άδικο, να ενοχοποιείται η ρευστότητα που τροφοδότησε η Ομοσπονδιακή Τράπεζα με την «ποσοτική χαλάρωση 2»(Quantitative Easing 2) για το παλιρροϊκό κύμα πληθωρισμού προς τις χώρες του Νότου που πυροδότησε και την επαναστατική θύελλα στον αραβικό κόσμο. Κι όμως αυτός που ερώτησε δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να μιλήσει για το σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου.

Το «σκοινί», στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι απλώς τα μέτρα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας αλλά συνολικά η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε το 2007 κι ο τρόπος διαχείρισής της από τις κεντρικές τράπεζες και τα κράτη των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, προπαντός μετά το 2008 και την άμεση απειλή διάλυσης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτό είναι το υλικό υπόβαθρο της επανάστασης στη νότια ακτή της Μεσογείου, στις πύλες της Ευρώπης, στο Μαγκρέμπ και το Μασρέκ, που συστηματικά οι απολογητές του καπιταλισμού, δεξιά κι «αριστερά», προσπαθούν να κρύψουν.

Ο Καντάφι παραμένει ακόμα πολύτιμος για την Δύση...

Ο Αντόρνο διηγείται κάπου μια ιστορία που έγραψε, αν δεν με απατά η μνήμη μου, ο Λέσιγκ. Μια ομάδα χριστιανών ναυαγών έχει καταφέρει να διασώσει, ανάμεσα σε άλλα που πρόλαβε να γλιτώσει απ' το νερό, μία Βίβλο, η οποία γίνεται πνευματικό της αποκούμπι και παρηγοριά. Καθώς οι αποκομμένοι ναυαγοί φτιάχνουν κοινότητα και αναπαράγονται, και καθώς δεν υπάρχει επαφή με τον έξω κόσμο, η Βίβλος αρχίσει να φθείρεται και να φθείρεται από τη χρήση και την επαφή με τα στοιχεία της φύσης, ώσπου στο τέλος έρχεται μια γενιά για την οποία το μόνο που έχει απομείνει από τη Βίβλο είναι το σκληρό εξώφυλλο, το οποίο η γενιά αυτή μελετά ωσάν να περιείχε κάποια ανεξήγητη και υπερβατική σοφία, μιας και το μόνο που γνωρίζει πια είναι ότι αυτό είναι το βιβλίο που μελετούσαν όλες οι γενιές των προγόνων της.

Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι η θέση που υπέχει ο μαρξισμός σήμερα δεν διαφέρει πολύ από την μοίρα αυτής της αποσκελετωμένης και χωρίς περιεχόμενο Βίβλου.

(από την ιστοσελίδα Radical Desire )

Η πολιτική αδυναμία της Αριστεράς να αναλύει την συγκυρία έχει ως αποτέλεσμα να βγάζει “γραμμή” με βάση προκατασκευασμένα ιδεολογικοπολιτικά σχήματα που κουβαλάει από το παρελθόν της. Αυτή η αδυναμία αναδείχτηκε πρόσφατα στις προσεγγίσεις που κάνει για τις εξελίξεις στην Λιβύη. Ο παραδοσιακός αντιιμπεριαλιστικός βερμπαλισμός υποκατέστησε την “συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης” και αναπαρήγαγε τα γνωστά μοτίβα πολιτικών απόψεων που έχουν επαναληφθεί μονότονα για την Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν...

Κι όμως όλες αυτές οι περιπτώσεις είναι εντελώς διαφορετικές και δεν τσουβαλιάζονται στο ίδιο αντιιμπεριαλιστικό καλάθι με τον απλοϊκό τρόπο που το κάνει ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς.

Στο Ιράκ για παράδειγμα οι ιμπεριαλιστές ως πρώτιστο στόχο ενάντια στο καθεστώς ήταν η φυσική του εξόντωση του Σαντάμ Χουσείν. Τον είχαν επικηρύξει μάλιστα για αρκετά εκατομμύρια δολάρια. Εξάλλου είναι και ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι σε αυταρχικά καθεστώτα αρκεί να εξοντωθεί ο “αρχηγός” για να καταρρεύσει το καθεστώς.

Με την επέμβαση στην Λιβύη τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Μάλλον δείχνουν ιδιαίτερη φροντίδα για την επιβίωση και όχι την εξόντωση του Καντάφι, όχι μόνον ως φυσικού προσώπου, αλλά και ως αρχηγού κράτους. Φαίνεται ότι στους σχεδιασμούς της Δύσης υπάρχει ως εναλλακτικό σχέδιο αλλά και διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στην εξέγερση η εκδοχή διαμελισμού της Λιβύης. Ο Καντάφι ήταν και παραμένει πολιτικό υποχείριο της Δύσης. Εκείνοι που δεν ελέγχονται είναι οι εξεγερμένοι. Αν αυτή την στιγμή ο Καντάφι έφευγε από την μέση, ο έλεγχος της διάδοχης κατάστασης και η προστασία των συμφερόντων των δυτικών στην περιοχή κινδυνεύει. Kαταστρέφουν την αεροπορία του και να περιορίζουν την στρατιωτική του ισχύ, ταυτόχρονα όμως τον προστατεύουν και τον διατηρούν στην εξουσία.

Υπάρχουν και ορισμένοι “αντιιμπεριαλιστές” όπως ο Πούτιν, η Μέρκερ που είναι αντίθετοι με την στρατιωτική επιβολή του αποκλεισμού πτήσεων στην Λιβύη και την καταστροφή τμημάτων του στρατιωτικού μηχανισμού του Καντάφι και δεν συμμετέχουν σε αυτή. Βέβαια δεν το κάνουν για το “καλό” του εξεγερμένου λαού αλλά γιατί θεωρούν ότι θα ήταν καλύτερο να αφήσουν τον στρατό του Καντάφι να τους εξοντώσει...

Για τις θέσεις της Γαλλικής αριστεράς μια αναλυτική ενημέρωση εδώ:

H Γαλλική Αριστερά για την επέμβαση στη Λιβύη

Επίσης, δυο ιστοσελίδες ενημερωτικές για τις εξελίξεις στην Λιβύη:

http://www.livestream.com/libya17feb

http://www.libyafeb17.com/

Οι αυτόκλητοι “υπερασπιστές” της Λιβυκής εξέγερσης...

Ήδη έχει συμπληρωθεί ένας μήνας από τις 17 Φλεβάρη που ξεκίνησαν τα γεγονότα στην Λιβύη. Και αυτό το χρονικό διάστημα είναι αρκετό για να σχηματίσουμε μια καθαρή γνώμη για το χαρακτήρα αυτής της εξέγερσης και για τους λόγους για τους οποίους οφείλει η Αριστερά να στηρίξει αυτή την εξέγερση. Πρόκειται για μια από τις πιο μαχητικές και πιο ηρωικές εξεγέρσεις, το μέλλον της οποίας δεν θα κριθεί στο επίπεδο της πολιτικής αλλά της στρατιωτικής αναμέτρησης. Δεν γνωρίζουμε αν οι εξεγερμένοι στην Τυνησία και την Αίγυπτο θα άντεχαν ένα μήνα σε τέτοιου είδους αντιπαράθεση με τις καθεστωτικές δυνάμεις, αντιπαράθεση που έχει μετατρέψει όλη την χώρα σε εμπόλεμη ζώνη και πεδίο βομβαρδισμών.

Το καθεστώς του Καντάφι τα τελευταία χρόνια είχε αποκαταστήσει πλήρως τις σχέσεις του με την Δύση. Σήμερα όμως η Δύση στρέφεται εναντίον του και εμφανίζεται ως ο υπ' αριθμόν 1 αυτόκλητος “υπερασπιστής” της Λιβυκής επανάστασης και  έχει ξεκινήσει τη στρατιωτική δράση.

Η Δύση έχει αυτή την στάση γιατί εκτιμά ότι η εξέγερση δεν πρόκειται να σβήσει με την στρατιωτική επικράτηση των δυνάμεων του Καντάφι. Ακόμα και αν συμβεί αυτό, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η κατάσταση τη Λιβύη θα ηρεμήσει και θα εξουδετερωθούν όλες οι εστίες αντίστασης. Όταν ο λαός έχει οπλιστεί, δεν είναι εύκολο να επιστρέψει πίσω τα όπλα. Με αυτά τα δεδομένα, η Δύση στηρίζει την εξέγερση γιατί θέλει να έχει όσο το δυνατόν καλύτερες σχέσεις με το διάδοχο καθεστώς του Καντάφι.

Το πραγματικό δίλημμα που τίθεται στην Αριστερά είναι αν θα είναι με το μέρος των εξεγερμένων ή με τον Καντάφι. Και σε αυτό δίλημμα θα πρέπει να απαντήσει με ειλικρίνεια, αλλά και γνώση όλων των συνεπειών μιας τέτοιας θέσης. Το δίλημμα, αν θα είναι με τους “ιμπεριαλιστές” ή με τους “λαούς”, είναι ψεύτικο γιατί δεν είναι αυτή η κυρίαρχη αντίθεση η οποία προσδιορίζει τις πολιτικές εξελίξεις στην Λιβύη και σφραγίζει τον χαρακτήρα της εξέγερσης.

Όμως, για κάποιες δυνάμεις της Αριστεράς το ζήτημα της Λιβυκής επανάστασης και της τύχης της, θεωρείται δευτερεύον. Εκτιμούν ότι αυτό που κρίνεται σήμερα στην Λιβύη είναι η αντιπαράθεση του Καντάφι με τους ιμπεριαλιστές. Και είναι προφανές ότι σε κάθε παρόμοιο δίλημμα, δεν μπορεί η Αριστερά να είναι με τους ιμπεριαλιστές...

Μερικοί μάλιστα το παρακάνουν! Ο Γιώργος Δελαστίκ (εφημερίδα ΠΡΙΝ) αφήνει σαφή υπονοούμενα για τους εξεγερμένους, ότι υποκινούνται από την Δύση: “ Μετά την ολοκληρωτική επικράτηση των στρατιωτικών δυνάμεων του Καντάφι επί των αντιπάλων του και την αποτυχία της οργανωμένης ένοπλης εξέγερσης εναντίον του, οι Αμερικανονατοϊκοί αποφάσισαν να ανατρέψουν οι ίδιοι τον Μουαμάρ Καντάφι.” και συνεχίζει παρακάτω: "Από τη στιγμή που θα εκδηλωθεί η αμερικανονατοϊκή επίθεση, αλλάζει ο χαρακτήρας του πολέμου. Από εμφύλιος μετατρέπεται σε εθνικός αμυντικός πόλεμος, με τον Καντάφι να ηγείται αντικειμενικά των λιβυκών δυνάμεων που αντιστέκονται στους ιμπεριαλιστές επιδρομείς. Αντιθέτως και ανεξάρτητα από το πώς ξεκίνησαν, οι αντικανταφικοί δρουν ως δοσίλογοι συνεργάτες των ξένων επιδρομέων εναντίον της χώρας τους και περιμένουν από τους επίδοξους κατακτητές να τους διορίσουν ως κυβέρνηση!"

Το ΕΕΚ, που παλαιότερα προωθούσε τα βιβλία του “σοσιαλιστή” Καντάφι στην χώρα μας, στην προκήρυξη του με τον τίτλο “Σταματήστε την ιμπεριαλιστική επίθεση κατά της Λιβύης”, εκφράζει ταυτόσημες θέσεις για τους εξεγερμένους με αυτές του Γ. Δελαστίκ: “Αυτοί που στήριζαν μέχρι χθες τον Καντάφι, τώρα έρχονται να «απελευθερώσουν» το λαό της Λιβύης για να στήσουν ένα φιλο-ιμπεριαλιστικό προτεκτοράτο στην περιοχή, τεμαχίζοντας ίσως τη Λιβύη με τη βοήθεια των ντόπιων προθύμων αντιπολιτευόμενων του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου.”

Ένα μεγάλο μέρος της υπόλοιπης “αντιιμπεριαλιστικής” Αριστεράς, παρ' όλο ότι δηλώνει ότι είναι με το μέρος της εξέγερσης, αναδεικνύει σε κύριο ζήτημα την “ιμπεριαλιστική” παρέμβαση. Ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτής της στάσης είναι οι δηλώσεις της Α. Παπαρήγα στην συγκέντρωση που οργάνωσε το ΚΚΕ στις 20/3 στο Σύνταγμα: “Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, τώρα η Λιβύη, για τέταρτη φορά η Ελλάδα, με ευθύνη βεβαίως της ελληνικής κυβέρνησης, συμμετέχει σε ένα μεγάλο έγκλημα. Στο έγκλημα του άδικου, βρώμικου, ιμπεριαλιστικού πολέμου, με αντάλλαγμα τη συμμετοχή σε ένα κομμάτι από τη πίτα των πετρελαίων, με αποτέλεσμα την ένταση της κρίσης, τα νέα βάσανα για όλους τους λαούς της περιοχής».

Με τον ίδιο κατηγορηματικό τρόπο για συμφέροντα του λιβυκού λαού αποφαίνεται και το ΝΑΡ, στην ανακοίνωσή του με τον τίτλο Όχι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη!: “Οι αποφάσεις αυτές δεν έχουν σε τίποτα να κάνουν με την προστασία του λιβυκού λαού, για την οποία οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Ιταλίας και των άλλων ευρωπαϊκών χωρών δεν έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον.”

Αν πραγματικά στηρίζουμε την Λιβυκή εξέγερση, θα πρέπει να σεβόμαστε το δικαίωμα των εξεγερμένων να προσδιορίζουν οι ίδιοι τους συμμάχους τους και τους αντιπάλους τους. Το μέλλον της εξέγερσης ανήκει σε αυτούς, που σήμερα δίνουν και την ζωή τους απέναντι στα καθεστωτικά στρατεύματα του Καντάφι. Αν οι εξεγερμένοι - που χθες είχαν ζητήσει την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη - σήμερα πανηγυρίζουν για τους βομβαρδισμούς ενάντια στο στρατό του Καντάφι από στρατιωτικές δυνάμεις της Δύσης, στο όνομα ποιάς “πολιτικής γραμμής” θα εναντιωθούμε εμείς απέναντι σε αυτές τις επιλογές τους;

Ας δούμε μερικές αντιστοιχίες αυτής της συγκυρίας με την δική μας ιστορία. Στις αρχές του 1827 η Επανάσταση του 21 έπνεε τα λοίσθια. Στην Ηπειρωτική Ελλάδα είχε κατασταλεί και μόνο στο ανατολικό τμήμα της Πελοποννήσου παρέμενε ζωντανή. Κι εκεί, όμως, απειλείτο από τον Ιμπραήμ, που με αμείωτη ένταση συνέχιζε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του στην Πελοπόννησο και σκόπευε να εκστρατεύσει κατά του Ναυπλίου και της Ύδρας. Όμως, η παρέμβαση των “Συμμάχων” στις 20 Οκτωβρίου του 1827 στον κόλπο του Ναβαρίνου κατέστρεψε τον τουρκικό στόλο και διέσωσε την ελληνική Επανάσταση. Στην ναυμαχία του Ναβαρίνου κρίθηκε η ύπαρξη του ελληνικού κράτους. Αν υπήρχε η σημερινή Αριστερά εκείνη την εποχή, τι στάση θα κρατούσε; Θα έκανε “πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών”;

Καμένα δέντρα, στο ύψωμα του"Κλέφτη",
χτυπημένα από βόμβες Ναπάλμς

Στην πρόσφατη ιστορία, μακάρι και η Ελληνική Αριστερά να είχε ίδια διλήμματα στον εμφύλιο που έχει η Λιβυκή εξέγερση σήμερα απέναντι στις “ιμπεριαλιστικές” δυνάμεις, και τότε να υπήρχαν “ιμπεριαλιστές” έτοιμοι να προσφέρουν την “ανθρωπιστική” τους βοήθεια. Φαντάζεστε αν στο τέλος του εμφυλίου, όταν τα αεροπλάνα του εθνικού στρατού έριχναν τις πρώτες βόμβες ναπάλμ στον Γράμμο και το Βίτσι, να υπήρχε κάποια “ιμπεριαλιστική” δύναμη που δεν είχε υπογράψει την συμφωνία της Γιάλτας για το μοίρασμα του κόσμου και να παρενέβαινε για “ανθρωπιστικούς λόγους” με τα δικά της αεροπλάνα για να επιβάλει “ζώνη απαγόρευσης πτήσεων” στις εμπόλεμες περιοχές. Τι θα έλεγε τότε η Αριστερά; Δεν θέλουμε την βοήθεια των ιμπεριαλιστών, γιατί περιμένουμε τα “σοβιετικά” αεροπλάνα; Δυστυχώς αυτά τα αεροπλάνα δεν ήρθαν ποτέ! Και αυτό το “τραύμα” η δική μας Αριστερά δεν το έχει ξεπεράσει ακόμα...

ΛΙΒΥΗ: Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα, τουλάχιστον εμείς

Αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ

Της Ροσάνα Ροσάντα

Όποιος είναι πιο μεγάλος στα χρόνια έχει δει περισσότερο πώς αλλάζουν οι πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί δυνάμεων και έχει χρέος να τρέφει λιγότερες αυταπάτες. Και αν επιπλέον θεωρεί τον εαυτό του κομμουνιστή, έχει χρέος να προσανατολίζεται ανάλογα με τις αρχές του, ακριβώς όταν γκρεμίζονται ισορροπίες και συμφέροντα.

Το Μανιφέστο δεν καταφέρνει να πει ότι η Λιβύη του Καντάφι δεν είναι ούτε μια δημοκρατία ούτε ένα προοδευτικό κράτος, και ότι η τρέχουσα απόπειρα εξέγερσης αντιτίθεται σε ένα οικογενειακό κλαν του οποίου ευχόμαστε την πτώση. Γιατί τόση προσοχή εκ μέρους μιας εφημερίδας που δε δίστασε να υποστηρίξει, μέχρι σήμερα, ακόμη και τις πιο μειοψηφικές -αλλά άξιες υποστήριξης-υποθέσεις; Δεν είναι άξιο υποστήριξης το γεγονός ότι ο κόσμος εξεγείρεται ενάντια σε μια εξουσία, που εδώ και σαράντα χρόνια, επειδή έριξε το 1969 μια μοναρχία ανδρείκελο, του αρνείται κάθε μορφή ανησυχίας και ελέγχου; Δεν τελείωσαν οι προοδευτικές αυταπάτες που πολλοί από μας, τρέφαμε στη δεκαετία του εξήντα και του εβδομήντα; Δεν είναι φανερό ότι εκφυλίστηκαν σε αυταρχικές εξουσίες; Νομίζουμε ακόμη ότι η διαχείριση του πετρελαίου και της διεθνούς θέσης της χώρας μπορεί να μείνει στα χέρια μιας επίφασης κράτους, που δεν έχει ούτε έναν στοιχειώδη διαχωρισμό των εξουσιών και ταυτίζεται με μια οικογένεια;

Πρότεινα αυτά τα ερωτήματα στο Μανιφέστο της 24ης Φεβρουαρίου, χωρίς να πάρω απάντηση. Δεν είναι απάντηση η νοσταλγία κάποιων από μας για μια εποχή που έλπιζε σε έναν τρίτο δρόμο μέσα από τις στενωπούς του ψυχρού πολέμου. Ούτε η νοσταλγία είναι η αναπόφευκτη μοίρα των ηλικιωμένων. Όποιος είναι πιο μεγάλος στα χρόνια έχει δει περισσότερο πώς αλλάζουν οι πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί δυνάμεων και έχει χρέος να τρέφει λιγότερες αυταπάτες. Και αν επιπλέον θεωρεί τον εαυτό του κομμουνιστή, έχει χρέος να προσανατολίζεται ανάλογα με τις αρχές του, ακριβώς όταν γκρεμίζονται ισορροπίες και συμφέροντα.

Δεν είμαστε μόνο εμείς, το Μανιφέστο, που έχουμε χάσει το μπούσουλα μπροστά στα κινήματα της νότιας όχθης της Μεσογείου. Η γαλλική κυβέρνηση έκανε χειρότερα. Η ιταλική παρέδωσε στη λιβυκή κυβέρνηση τους μετανάστες που προσπαθούσαν να αποβιβαστούν στη Λαμπεντούζα και τα ίχνη τους χάθηκαν. Η Ευρώπη, πεπεισμένη μέχρι χθες ότι Άραβας σημαίνει ισλαμιστής και συνεπώς τρομοκράτης, πρώτα στήριξε κάποιους υποτιθέμενους κοσμικούς τυράννους –ο Καντάφι παίζει ακόμα αυτό το χαρτί- μετά καθησυχάστηκε βλέποντας τις πλατείες της Τυνησίας και του Καΐρου φίσκα από μη βίαια πλήθη, υποδέχτηκε με ευχαρίστηση τη στήριξή τους από τον τυνησιακό και αιγυπτιακό στρατό, και φοβάται μόνο μια εισβολή προσφύγων.

Όμως η Λιβύη δεν είναι Αίγυπτος ούτε Τυνησία. Ο στρατός έμεινε με το μέρος της εξουσίας και η κατάσταση έγινε ξαφνικά δραματική. Μα όποιος –εκτός κι αν έχει τη στενομυαλιά του Καντάφι- είναι υπεύθυνος που η αντιπολίτευση έγινε σκληρή, διασπά την Κυρηναϊκή, αναζητά όπλα και η σύγκρουση γίνεται εμφύλιος πόλεμος; Ανάμεσα σε δυνάμεις και όπλα εντελώς δυσανάλογα; Και ποιος πρέπει να τον καταγγείλει αν όχι εμείς; Ποιος, αν όχι εμείς, πρέπει να αποδεσμευτεί από το δίλημμα ή θα αφήσεις να σε βομβαρδίσω ή στην ουσία θα προκαλέσεις έναν τρίτο «ανθρωπιστικό πόλεμο», μιας που οι ΗΠΑ άλλο που δε θέλουν; Μου φαίνεται ότι χάθηκε η ικανότητά μας να σκεφτόμαστε λογικά. Η αριστερά δεν μπορεί να κάνει πολλά. Το Μανιφέστο, έτσι όπως πάει να σωθεί το καντηλάκι μας, δεν μπορεί να κάνει τίποτα, πέρα από το να υψώσει τη φωνή του ξεκάθαρα και χωρίς ασάφειες. Υπάρχει ένας τεράστιος χώρος που παλεύει, μέσα σε μια δύσκολη, άγουρη χειραφέτηση, που χρειάζεται να αποκτήσει ένα σχέδιο –δε λέω ότι πρέπει να οργανώσουμε Διεθνείς Ταξιαρχίες, αλλά με εντυπωσιάζει που κανείς δεν έχει διάθεση να προσφέρει μια βοήθεια σ’ αυτόν το λαό. Θυμάστε τα νεανικά τρεχαλητά της δεκαετίας εξήντα και εβδομήντα στο Παρίσι, στη Λισσαβώνα, στη Μαδρίτη και στη Βαρκελώνη; Στην άλλη πλευρά της Μεσογείου κανείς δε βιάζεται να πάει, εκτός από τα ταξιδιωτικά γραφεία που ανυπομονούν να τελειώσει γρήγορα αυτή η ιστορία. Τουλάχιστον δε θα έπρεπε να διστάζουμε σε ποιον θα δώσουμε τη συμπάθεια και την ενθάρρυνσή μας. Όχι εμείς.

Μανιφέστο, 9 Μαρτίου 2011

Μετάφραση Τόνια Τσίτσοβιτς