Καρτερός – Λιακόπουλος: Σημειώσατε 2

Όταν ο Αλ. Τσίπρας συνάντησε την Θεοδώρα Τσάκρη δεν φορούσε κουστουμάκι,

αλλά την πανοπλία του “μαρξισμού -λενινισμού”...

Γράφει ο Θ. Καρτερός στην αυγή (Μια φορά κι έναν καιρό, ο Λένιν...):

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Λένιν, προσπαθώντας να δώσει στους αριστερούς της εποχής να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να καταγγέλλουν οποιονδήποτε συμβιβασμό, κατέφυγε στο παράδειγμα με τους ληστές. Που σε πιάνουν και σου βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό: Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου. Και φυσικά ο ίδιος θεωρούσε απολύτως επαναστατικό να δώσεις το πορτοφόλι σου, για να σώσεις τη ζωή σου. Και να έχεις την ευκαιρία να συνεχίσεις τον αγώνα σου.

Ο κάθε ανθρωπάκος, αν τον πιάσουν οι ληστές και του βάλουν το μαχαίρι στο λαιμό και του πούνε: Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου, είναι σίγουρο αυτό που θα κάνει. Δεν τρέφει βέβαια καμία αυταπάτη ότι αυτή η πράξη του είναι “επαναστατική”. Αντίθετα, θα είναι φοβισμένος μήπως οι ληστές δεν τηρήσουν τον λόγο τους και αφού πάρουν τα λεφτά του μετά του κόψουν και το κεφάλι του...

Ο Θ. Καρτερός περιγράφει γλαφυρά τους σύγχρονους ληστές, στους οποίους παραπέμπει το παράδειγμα που χρησιμοποιεί, επιβεβαιώνοντας αυτούς τους φόβους:

Στη σημερινή Ελλάδα συμβαίνει κάτι παρόμοιο, αλλά οι ληστές δεν κρατούν απλώς μαχαίρι. Το χρησιμοποιούν για να κόβουν, να καρατομούν, να ακρωτηριάζουν. Όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν.

Θα μπορούσε κανείς να τους εμπιστευθεί; Προφανώς ΟΧΙ!

Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει ...ΛΕΝΙΝΙΣΜΟ!

Την εποχή που ο Badiou πάει βόλτα στο NOSOTROS, το RadicalDesire μετασχηματίζεται σε leninreloaded και κουρνιάζει στα καταγώγια του Περισσού. 
Και ιδού το αποτέλεσμα, αυτής της μετατόπισης, όπως καταγράφεται σε ένα πρόσφατο δημοσίευμα του με τίτλο “Οι εργαζόμενοι”:

"Επέστρεψε στην κυκλοφορία η Ελευθεροτυπία των εργαζομένων. Διαβάζοντας την σελίδα των διεθνών, όπου ένας από τους εργαζόμενους καλεί τη Δύση σε μια ακόμα επέμβαση --ανθρωπιστικού πάντα χαρακτήρα-- προς αποκατάσταση της δημοκρατίας και της νομιμότητας στη Συρία, κι ένας δεύτερος εντάσσει το ζήτημα Ιράν στην "Αραβική Άνοιξη"· και βρίσκοντας χρόνο μόνο για μια γρήγορη ματιά σε ένα συλλογικό "μανιφέστο" κοπανιστού αέρα με λιγότερο ενδιαφέρον από το παιχνίδι Μπορούσια Μεχενγκλάντμπαχ-Άαχεν, άρχισα να σκέφτομαι δύο πράγματα: πρώτον, ότι η διαφορά μεταξύ πουλημένης στα συμφέροντα και αδέσμευτης Ελευθεροτυπίας μού διαφεύγει εντελώς, και δεύτερον ότι, υπό ορισμένες περιστάσεις, η ανεργία δεν είναι απαραίτητα κακό πράγμα."

 

Βεβαίως, υπό ορισμένες περιστάσεις, όπως όταν είναι να κερδίσει το ταμείο του κόμματος, "η ανεργία δεν είναι απαραίτητα κακό πράγμα" θα μπορούσε να ισχυριστεί ένας "Λενινιστής" αλλά και ο κάθε καπιταλιστής. Όμως οι απολυμένοι από την ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ, όπως και κάθε εργαζόμενος που απολύεται, έχει ακόμα ευτυχώς διαφορετική γνώμη!...