Αριστερά στην κυβέρνηση, οι αγώνες συνεχίζονται

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των Συντακτών"

Του Κώστα Λεγάκη

  Τα κοινωνικά κινήματα, τα εγχειρήματα εργασιακής αυτοδιαχείρισης και τα κινήματα για τα κοινά δεν ζητούν από την κυβέρνηση να «δώσει», αλλά απαιτούν να «αφήσει» τον χώρο που χρειάζονται για να αναπνεύσουν ελεύθερα και να ανθήσουν

Από την ημέρα που τέθηκε το ζήτημα μιας «κυβέρνησης της Αριστεράς», με ταλανίζει το εσωτερικό, ερώτημα: Τι ακριβώς είναι μια «κυβέρνηση της Αριστεράς»; Και πόσο αριστερή μπορεί να είναι μια τέτοια κυβέρνηση;

Ξεκαθαρίζω εξ αρχής ότι ποτέ δεν πίστεψα πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει με εκλογές. Βελτιώσεις μπορεί να γίνουν, ουσιώδεις αλλαγές όμως που θα φέρουν τα πάνω κάτω στην κοινωνική συγκρότηση, όχι. Παρ' όλα αυτά, από μια πολιτική διαστροφή και από μια άποψη που λέει ότι εφόσον έχουμε αστική δημοκρατία πρέπει να απαιτούμε και να κάνουμε το παν ώστε να λειτουργεί (έστω αυτή που δεν μας αρέσει – έστω μέχρι να την καταργήσουμε!), ψηφίζω. Και (ίσως να είναι περιττή η διευκρίνιση) ψηφίζω πάντα κάποια Αριστερά. Ο καιρός πέρασε και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου μια κάποια Αριστερά να γίνει κυβέρνηση. Και είναι σίγουρο ότι αυτή η αριστερή κυβέρνηση θα κάνει πράγματα που θα ανακουφίσουν, θα πάρει φιλολαϊκά μέτρα, θα εκδημοκρατίσει κάποιους θεσμούς κ.λπ. Πράγματα άμεσης προτεραιότητας και διόλου ευκαταφρόνητα, που όμως δεν φτάνουν. Και που μπορεί, ανά πάσα στιγμή, σε κάποια άλλη τούμπα της Ιστορίας, να παρθούν πίσω, όπως ήδη έγινε με τόσες και τόσες κατακτήσεις.

Κυβέρνηση της αριστεράς ή μόνο κυβέρνηση;

 Αναδημοσίευση από την "εποχή"

των Βάσω Λέβα, Δέσποινας Σπανούδη, Δημήτρη Γκιβίση, Νίκου Αρβανίτη

Καθώς πλησιάζουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να απομακρύνεται από όσα επί χρόνια αποτελούσαν κοινό τόπο για το μεγαλύτερο μέρος του, και να προσεγγίζει τη γνωστή και δοκιμασμένη συνταγή των κομμάτων εξουσίας να μετατρέπουν τις αυτοδιοικητικές εκλογές σε δημοσκόπηση της εκλογικής τους επιρροής. Ενδεικτικό είναι το κεντρικό σύνθημα: «Τρεις κάλπες, μια επιλογή: να νικήσουμε!»

Είναι λοιπόν πολιτικές οι αυτοδιοικητικές εκλογές;

Η «επίσημη γραμμή» εξηγεί ότι τόσο μέσα από τις αυτοδιοικητικές κάλπες  -όσο και από τις ευρωκάλπες, θα εξαχθούν «πολιτικά συμπεράσματα» που ενδεχομένως θα κρίνουν την επιβίωση της κυβέρνησης. Όμως η μονομερής αυτή οπτική παράγει προβληματικά αποτελέσματα. Η επίκληση της κρίσιμης συγκυρίας και η ανάγκη για «διεύρυνση» και «συμμαχίες», χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την αναπαραγωγή μιας παθολογίας που αποτελεί βασικό παράγοντα ενσωμάτωσης στο «σύστημα». Πρόκειται για τη μετατόπιση του κέντρου βάρους από την κοινωνική παρέμβαση, στην κατάκτηση της εξουσίας. Το κόμμα υποκαθιστά την κοινωνία και ο μηχανισμός φαντάζει ως ο καταλύτης των εξελίξεων. Στον αντίποδα αυτής της λογικής, η αυτοδιοίκηση είναι το πεδίο όπου οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να κάνουν πολιτική οι ίδιοι. Και τα ερωτήματα που θα έπρεπε να μας απασχολούν, ειδικά σήμερα που για πολλούς η πολιτική ακούγεται σαν κακόφημη έννοια, είναι το πώς μπορούν να εμπνευστούν οι «από κάτω»;

χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον;

...Αν ένα αριστερό κόμμα δεν διατηρήσει την αυτονομία της Πολιτικής του από τις διαχειριστικές κρατικές πολιτικές τότε ενσωματώνεται στο αστικό πολιτικό σύστημα και απεμπολεί τα αντισυστημικά και ανατρεπτικά χαρακτηριστικά του...

Μια απάντηση στο κείμενο του Θ. Καρτερού: Επανάσταση της σοκολάτας

Ένα ερώτημα που απασχολεί αρκετούς αριστερούς είναι αν ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ αρκεί για να ανοίξει ο δρόμος για μια αντικαπιταλιστική αλλαγή. Η ειλικρινής απάντηση είναι: ΟΧΙ.

Η ιστορία των επαναστάσεων του προηγούμενου αιώνα δεν επιβεβαίωσε ούτε τον Κανόνα που επικαλείται ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ούτε τον Κανόνα που επικαλείται ο Θανάσης Καρτερός.

Οι χώρες του υπαρκτού κομμουνισμού διαψεύδουν την επάρκεια του Κανόνα του Δ. Κουτσούμπα και αποδεικνύουν ότι η κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας οδηγούν στον κρατικό καπιταλισμό και όχι στον σοσιαλισμό. Η Κίνα του 21ου αιώνα είναι το ζωντανό παράδειγμα ολοκλήρωσης αυτής της πορείας.

Ο Κανόνας του Θ. Καρτερού “μπορεί στην πολιτική εξουσία να βρεθεί μια τάξη, ενώ τα εργαλεία να τα κατέχει μια άλλη” δεν επιδέχεται ιστορική επαλήθευση, αφού αυτό το συμβάν ουδέποτε υπήρξε. Ακόμα και στην Οκτωβριανή επανάσταση, η πολιτική εξουσία καταλήφθηκε από ένα πολιτικό σχηματισμό και όχι από μια κοινωνική τάξη.

Ν. Γιαννόπουλος: Ποια κυβέρνηση; Ποιας Αριστεράς; Με ποια πολιτική;

Η εισήγηση του Νίκου Γιαννόπουλου στην εκδήλωση του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα με τίτλο «Κυβέρνηση της Αριστεράς: Ποια κυβέρνηση; Ποιας Αριστεράς; Με ποια πολιτική;», που πραγματοποιήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου