Πως ένας συνεργάτης του “iskra.gr” εξηγεί την εκλογική ήττα της “Λαϊκής Ενότητας”...

(κλικ για μεγέθυνση)

Προσπαθώντας να μιμηθούμε την Φώφη Γεννηματά, για να αποδώσουμε το “χρυσό βατόμουρο” για αναλύσεις του εκλογικού αποτελέσματος που προέρχονται από χώρους της Αριστεράς , εντοπίσαμε το κείμενο του Στάθη Σταυρόπουλου με το τίτλο “SKYFALL...” που συναγωνίζεται σε πειστικότα επιχειρημάτων και βάθος πολιτικής ανάλυσης το κείμενο του Παναγιώτη Μαυροειδή “Μα καλά, πως και δεν έπεσε ο ΣΥΡΙΖΑ;”.Όμως, τελικά εντοπίσαμε κάποιο άλλο ενός ταχτικού συνεργάτη του “iskra.gr” (μερικά ενδεικτικά δημοσιεύματά του: ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΡΗΞΗ; , ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΡΕ, ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ, ΔΥΣΑΡΜΟΝΙΕΣ ), που τα ξεπερνάει και τα δύο άλλα, κυρίως για την γλωσσική του γλαφυρότητα και το απλό και λαϊκό του ύφος με το οποίο αγγίζει στο κόσμο της Συνασποκουκουέδικης Αριστεράς. Μιας και δεν το δημοσίευσε το iskra.gr, το αναδημοσιεύουμε από την "αυγή":

ο Θ. Καρτερός στο MEGA: Αλήθεια ή ψέμα;

Τότε: 13 Ιανουαρίου 2013

'Την έχουν στημένη στον τηλεθεατή, τον ακροατή, τον αναγνώστη απʼ όλες τις πλευρές. Δραπετεύεις από το Mega και πέφτεις στην ενέδρα του Σκάι, του Star ή του ΑΝΤ1. Το βάζεις στα πόδια από τον Βαρδινογιάννη και πέφτεις στον λάκκο του Ρέτση. Και πάει λέγοντας."
(Θ. Καρτερος στην αυγή: "Ο Μπομπολόκοσμος και οι Μπολσεβίκοι")

Τώρα: 10 Ιανουαρίου 2015

"Ο στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα, αρθρογράφος της «Αυγής» και πρώην διευθυντής του «Ριζοσπάστη», δημοσιογράφος Θανάσης Καρτερός θα ενταχθεί ως σχολιαστής στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega"

η συνέχεια εδώ:

Η μεγάλη στροφή του ΔΟΛ και του Mega προς τον ΣΥΡΙΖΑ

Δείτε και αυτό:

Mega: Η επιστροφή των Τζεντάι

Καρτερός – Λιακόπουλος: Σημειώσατε 2

Όταν ο Αλ. Τσίπρας συνάντησε την Θεοδώρα Τσάκρη δεν φορούσε κουστουμάκι,

αλλά την πανοπλία του “μαρξισμού -λενινισμού”...

Γράφει ο Θ. Καρτερός στην αυγή (Μια φορά κι έναν καιρό, ο Λένιν...):

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Λένιν, προσπαθώντας να δώσει στους αριστερούς της εποχής να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να καταγγέλλουν οποιονδήποτε συμβιβασμό, κατέφυγε στο παράδειγμα με τους ληστές. Που σε πιάνουν και σου βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό: Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου. Και φυσικά ο ίδιος θεωρούσε απολύτως επαναστατικό να δώσεις το πορτοφόλι σου, για να σώσεις τη ζωή σου. Και να έχεις την ευκαιρία να συνεχίσεις τον αγώνα σου.

Ο κάθε ανθρωπάκος, αν τον πιάσουν οι ληστές και του βάλουν το μαχαίρι στο λαιμό και του πούνε: Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου, είναι σίγουρο αυτό που θα κάνει. Δεν τρέφει βέβαια καμία αυταπάτη ότι αυτή η πράξη του είναι “επαναστατική”. Αντίθετα, θα είναι φοβισμένος μήπως οι ληστές δεν τηρήσουν τον λόγο τους και αφού πάρουν τα λεφτά του μετά του κόψουν και το κεφάλι του...

Ο Θ. Καρτερός περιγράφει γλαφυρά τους σύγχρονους ληστές, στους οποίους παραπέμπει το παράδειγμα που χρησιμοποιεί, επιβεβαιώνοντας αυτούς τους φόβους:

Στη σημερινή Ελλάδα συμβαίνει κάτι παρόμοιο, αλλά οι ληστές δεν κρατούν απλώς μαχαίρι. Το χρησιμοποιούν για να κόβουν, να καρατομούν, να ακρωτηριάζουν. Όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν.

Θα μπορούσε κανείς να τους εμπιστευθεί; Προφανώς ΟΧΙ!

Ο Θ Καρτερός “διυλίσει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο”...

(μια σύντομη απάντηση στο κείμενο του : “Επανεφευρίσκοντας τον Γιώργο”)

Ο Θ. Καρτερός αναλαμβάνει για άλλη μια φορά την “βρώμικη δουλειά” των επιτελείων της Κουμουνδούρου. Κατακεραυνώνει με το πένα του το “ψόφιο σκουλήκι” για να να κρύψει όλα τ' άλλα “σκουλήκια” που περιπλανώνται γύρω μας σήμερα και επιβίωσαν ή γεννήθηκαν μετά τον “πολιτικό θάνατο” του Γ. Παπανδρέου. Γιαυτό γυρίζει αρκετά χρόνια πίσω, όταν ο Γιωργάκης “τη χώρα την έχωσε στην κόλαση μέσω Καστελόριζου”, αλλά αποφεύγει όποιαδήποτε αναφορά, όπως ο διάβολος το λιβάνι, για αυτά που έχουν συμβεί από τότε μέχρι σήμερα. Το μόνο που αναφέρει σε σχέση με το παρόν είναι στην τελευταία παράγραφο: “Έχει και κάτι καλό τελικώς που ο πρώην πρωθυπουργός ακόμα κυκλοφορεί και μας προσφέρει συνταγές σωτηρίας. Μας θυμίζει ποιοι και πώς τον στήριξαν να μας κάνει όσα μας έκανε. Άσε που θυμίζει και σε πολλούς γιατί είναι κομμένο το χέρι τους...”

Αυτή η θέση, ότι δηλαδή για την καταστροφή της χώρας ο κύριος υπεύθυνος είναι ο Γ. Παπανδρέου ούτε πρωτότυπη είναι, ούτε αριστερή. Την ίδια ιστορική αναδρομή - με πιο αναλυτικό και τεκμηριωμένο τρόπο - την κάνουν συχνά αρκετοί απ' όλους τους πολιτικούς χώρους. Ακόμα και ο ντίλερ στην πολιτική σκηνή της χρυσής αυγής, το “πρώτο θέμα” πριν ένα χρόνο τα ίδια πράγματα ακριβώς πρόβαλε ( όπως εδώ: “Τρία χρόνια από το έγκλημα στο Καστελόριζο”) με πιο σοβαρό πολιτικό τρόπο από αυτόν του Θ. Καρτερού...

Σύντροφε, χωρίς μπάρμπα που πας;

Για τις διοικήσεις των δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων υπάρχουν όχι απλώς ικανά στελέχη, αλλά και με δεδηλωμένη από τώρα θέληση να αναλάβουν τη διαχείριση ανθρώπων και πόρων. Στον τομέα αυτό μάλιστα παρατηρείται και μεγάλη κινητικότητα πρόθυμων τεχνοκρατών οι οποίοι είχαν θείο στη Μακρόνησο ή ξάδελφο στο Πολυτεχνείο.

(από το κείμενο “Οι καταλληλότεροι του ΣΥΡΙΖΑ” του Θ. Καρτερού στην ΑΥΓΗ)

Είναι άξιον απορίας ο κομπασμός με τον οποίο ο συντάκτης αυτού του κειμένου συνέταξε αυτή την παράγραφο. Την έκφραση “με δεδηλωμένη από τώρα θέληση να αναλάβουν τη διαχείριση ανθρώπων και πόρων” δεν τολμάνε να την εκφωνήσουν δημόσια με παρόμοια άνεση ούτε τα χειρότερα σκουλήκια του νεοφιλελευθερισμού τεχνοκυβερνητισμού! Για τον Θ.Καρτερό, οι άνθρωποι είναι πρόβατα που περιμένουν την σωτηρία τους από τα πρόθυμα για να τους διαχειριστούν, κομματόσκυλα των μηχανισμών του ΣΥΡΙΖΑ!...

Το ζήτημα μιας αριστερής κυβερνητικότητας για τον ΣΥΡΙΖΑ περιορίζεται στην αναζήτηση “Εθελοντών καθ' όλα έτοιμων για θέσεις προβολής, ευθύνης και εξουσίας”! Αυτό είναι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ με το κράτος; Αλλάζει ο Μανωλιός αν βάζει τα ρούχα του αλλιώς; Και, για να μην ξεχνάμε τις εθνικές μας παραδόσεις, ο “μπάρμας” παραμένει ως διαχρονική αξία σε αυτή την νεοφιλελεύθερη κυβερνητικότητα στην ελληνική της εκδοχή: Ο μπάρμπας από την Κορώνη τώρα γίνεται θείος στην Μακρόνησο...

Δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς περισσότερο με το άθλιο περιεχόμενο αυτού του κειμένου, παρά μόνον για απαντηθεί ένα ερώτημα: Θα αναρωτιόνταν ένας καλόπιστος αναγνώστης της "αυγής" σε ποιούς απευθύνεται και τι εξυπηρετεί η δημοσίευσή του από τις στήλες της .

χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον;

...Αν ένα αριστερό κόμμα δεν διατηρήσει την αυτονομία της Πολιτικής του από τις διαχειριστικές κρατικές πολιτικές τότε ενσωματώνεται στο αστικό πολιτικό σύστημα και απεμπολεί τα αντισυστημικά και ανατρεπτικά χαρακτηριστικά του...

Μια απάντηση στο κείμενο του Θ. Καρτερού: Επανάσταση της σοκολάτας

Ένα ερώτημα που απασχολεί αρκετούς αριστερούς είναι αν ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ αρκεί για να ανοίξει ο δρόμος για μια αντικαπιταλιστική αλλαγή. Η ειλικρινής απάντηση είναι: ΟΧΙ.

Η ιστορία των επαναστάσεων του προηγούμενου αιώνα δεν επιβεβαίωσε ούτε τον Κανόνα που επικαλείται ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ούτε τον Κανόνα που επικαλείται ο Θανάσης Καρτερός.

Οι χώρες του υπαρκτού κομμουνισμού διαψεύδουν την επάρκεια του Κανόνα του Δ. Κουτσούμπα και αποδεικνύουν ότι η κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας οδηγούν στον κρατικό καπιταλισμό και όχι στον σοσιαλισμό. Η Κίνα του 21ου αιώνα είναι το ζωντανό παράδειγμα ολοκλήρωσης αυτής της πορείας.

Ο Κανόνας του Θ. Καρτερού “μπορεί στην πολιτική εξουσία να βρεθεί μια τάξη, ενώ τα εργαλεία να τα κατέχει μια άλλη” δεν επιδέχεται ιστορική επαλήθευση, αφού αυτό το συμβάν ουδέποτε υπήρξε. Ακόμα και στην Οκτωβριανή επανάσταση, η πολιτική εξουσία καταλήφθηκε από ένα πολιτικό σχηματισμό και όχι από μια κοινωνική τάξη.

Οι “νοικοκυραίοι” του ΣΥΡΙΖΑ εγκαλούν τον Δενδιά γιατί δεν χαφιεδίζει το κίνημα!

Οι “νοικοκυραίοι” δεξιοί και αριστεροί είναι ίδιοι. Θέλουν πρώτα απ' όλα ισχυρό κράτος το οποίο επιβάλει την “τάξη” και την “ασφάλεια”. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αποκαλυπτική η στάση της iska, η οποία το μόνο που βρήκε να δημοσιεύσει σε σχέση με τα γεγονότα στην Χαλκιδική είναι το κείμενο CHERCHEZ LE SYRIZA  του Θ. Καρτερού από την “Αυγή” (στον “ριζοσπάστη” θα έπρεπε να είχε δημοσιευθεί) όπου ο συντάκτης του εγκαλεί το κράτος γιατί δεν παρακολουθεί τα τηλέφωνα και δεν βάζει χαφιέδες στο κίνημα(!!!...) :

Πενήντα άτομα, σύμφωνα με τους μάρτυρες, συμμετείχαν στην εμπρηστική επίθεση στις Σκουριές. Ούτε, ένας, ούτε δύο, ούτε τρεις –πενήντα! Ολόκληρη διμοιρία. Και μπορεί ευλόγως να υποθέσει κανείς ότι υπήρχε επικοινωνία μεταξύ των υποψήφιων εισβολέων, ότι αυτοί οι πενήντα το συζήτησαν το πράγμα μεταξύ τους, ότι το συναποφάσισαν, ότι καταρτίστηκαν κάποια σχέδια επίθεσης και διαφυγής, ότι έγιναν προμήθειες σε μαζική κλίμακα του απαραίτητου εξοπλισμού, ότι άναψαν τα κινητά ή τα yahoo από τις συνεννοήσεις και τις ειδοποιήσεις.

Και η αστυνομία του Δένδια χαμπάρι! Ούτε έναν από τους δράστες δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν ακόμα. Και δεν μπορούν στην περίπτωση αυτή να επικαλεστούν ούτε τα τρομοκρατικά στεγανά, ούτε την τρομοκρατική συνωμοτικότητα –πενήντα νοματαίοι και συνωμοτικότητα δεν κολλάνε με τίποτε.

Ο κατήφορος του Αριστερού Ρεύματος/Αριστερής Πλατφόρμας δεν έχει τελειωμό....

Η άλλη μισή αλήθεια για τον ...Πολύφημο

Τον τελευταίο καιρό γίνονται αρκετές συζητήσεις για το βιβλίο του Θ. Καρτερού με τον τίτλο "Ο σύντροφος Πολύφημος και η μισή αλήθεια”, το οποίο παρουσιάστηκε την Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου στο Κέντρο Λόγου και Τέχνης των εκδόσεων Καστανιώτη. Στα πλαίσια αυτών των συζητήσεων λάβαμε μια επιστολή από τους “οπαδούς του Οδυσσέα”, την οποία και δημοσιεύουμε:

Ο Οδυσσέας κάτω από την κοιλιά του προβάτου...

Ο Πολύφημος είχε ένα μεγάλο κουσούρι. Ήταν μονόφθαλμος. Το δεύτερο μάτι, αν και απέχει μόνο μερικά εκατοστά από το πρώτο, κάνει εκείνο το ποιοτικό άλμα στη όραση, το οποίο μας επιτρέπει να βλέπουμε τον κόσμο σε περισσότερες διαστάσεις. Ίσως γι αυτό ο Πολύφημος παρέμεινε ορθολογιστής και δεν απέκτησε ποτέ διαλεκτική σκέψη: Δεν μπορούσε να δει τα μηνύματα που έρχονται από το μέλλον. Όμως, από τον Πολύφημο έλειπε και το τρίτο μάτι της δημιουργικής φαντασίας, το οποίο πολλές φορές είναι πιο χρήσιμο και από τα δυο άλλα μάτια. Ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του απέδρασαν κρεμασμένοι κάτω από τις κοιλιές των προβάτων εκμεταλλευόμενοι αυτή ακριβώς την αδυναμία του. Παρά την βοήθεια που του προσέφερε ο σύντροφος Τ -  όπως επισημαίνει ο Α. Αλαβάνος εδώ: “Ο σύντροφος Τ. και η αλήθεια του” -  τελικά δεν μπόρεσε να αλλάξει το πεπρωμένο του.

Η υποκειμενική “αλήθεια” του περιορίζεται στην εμπειρία από το παρελθόν και είναι χρήσιμη μόνον για την αναπαραγωγή αυτού του παρελθόντος. Δεν οδηγεί σε υπερβάσεις. Δεν εμπεριέχει ρίσκα και αντιφάσεις. Ούτε ανατρεπτικό όραμα. Το βλέμμα του και η καρδιά του δεν αναζήτησε το άγνωστο που κρύβεται πέρα τον ορίζοντα της Θρινακίας, όπου έζησε όλη την ζωή του βόσκοντας πρόβατα. Ήταν προβλέψιμος στην συμπεριφορά του: Αν ζούσε σήμερα, θα έγραφε τα παιδιά του στην ΚΝΕ για να έχει ήσυχο το κεφάλι του.

Όλη του η ζωή ήταν μια στιγμή στην ιστορία της Περιπέτειας. Ένα ακόμα περιστατικό που επιβεβαίωσε την ανωτερότητα του Οδυσσέα. Είναι όμως Παρελθόν. Σήμερα το Καράβι έχει σαλπάρει από την Θρινακία και αναζητάει Νέους Τόπους...

Οπαδοί του "Οδυσσέα”