Έχει στρατηγική η ελληνική αστική τάξη;

Η εποχή των μνημονίων στην χώρα μας ανέδειξε με τον πιο εμφανή τρόπο την πολιτική ανεπάρκεια όλου του πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί με όρους αστικής πολιτικής την κρίση. Πρόκειται για μια  καθολική ανικανότητα, η οποία χαρακτηρίζει τους πολιτικούς μηχανισμούς και το πολιτικό προσωπικό που τους στελεχώνει. Εκδηλώνεται ως μια γενικευμένη απουσία στρατηγικών η οποία δεν καταγράφεται μόνον σε αυτά που συνέβησαν αλλά και σε αυτά που ...δεν συνέβησαν: Εναλλακτικά σχέδια μπορούν να υπάρχουν μόνον όταν έχεις ένα κύριο σχέδιο. Αν δεν το έχεις, δεν μπορείς να έχεις και εναλλακτικό...

Αυτή η πολιτική ανικανότητα  θα πρέπει να αναγνωριστεί πρώτα απ' όλα ως ένα σημαντικό υπαρκτό ζήτημα της κρατικής διαχείρισης, γιατί συνήθως υποτιμάται. Η ερμηνεία του είναι κομβικό σημείο όχι μόνον  για τις πολιτικές εξελίξεις και τις εναλλαγές στην κυβερνητική εξουσία, αφού  το κράτος υπάρχει και ασκεί τις πολικές του (ως ο βασικός εγγυητής της αναπαραγωγής και της επέκτασης της κεφαλαιακής σχέσης), ανεξάρτητα από τις ανεπάρκειες και τις ανικανότητες του πολιτικού μηχανισμού του.

Η γαλλική και ιταλική επιπλοκή της Ευρωζώνης

 Του Κώστα Λαπαβίτσα

Την προηγούμενη εβδομάδα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε μια σπάνια έξαρση ειλικρίνειας, ανακοίνωσε ότι η Γαλλία και η Ιταλία έχουν πλέον γίνει το επίκεντρο του προβλήματος της Ευρωζώνης. Οι δύο χώρες πάσχουν από έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Πολύ σωστή η θέση της Επιτροπής, μόνο που δεν ήθελε, ή δεν είχε το κουράγιο, να βγάλει τα λογικά συμπεράσματα. Ας συμβάλλουμε λοιπόν στις προσπάθειες των καλών γραφειοκρατών των Βρυξελλών με μια απλή ανάλυση.   

Το διάγραμμα που παραθέτω προέρχεται από μια μελέτη που έκανα το 2013 από κοινού με το Χάινερ Φλάσμπεκ για λογαριασμό του Ινστιτούτου Ρόζα Λούξεμπουργκ στη Γερμανία. Δείχνει τη μεταβολή του ονομαστικού μοναδιαίου κόστους εργασίας στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Ισπανία. Το ονομαστικό μοναδιαίο κόστος εργασίας είναι ο πλέον διαδεδομένος δείκτης ολικής, ή εθνικής, ανταγωνιστικότητας, διότι λαμβάνει υπόψη του τις αλλαγές στην παραγωγικότητα και εστιάζει στις αλλαγές του συνολικού κόστους εργασίας. 

Υπάρχουν μερίδες του κεφαλαίου που έχουν συμφέρον στην έξοδο από το Ευρώ;

Φαίνεται πως έστω και καθυστερημένα ένα κομμάτι του χώρου της Αριστεράς που θεωρεί ότι η έξοδος από το ευρώ και την ΟΝΕ  είναι η κόκκινη γραμμή για την πολιτική του παρέμβαση και την διαμόρφωση των μετωπικών πρωτοβουλιών, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι το ευρώ και η ΕΕ στην σημερινή συγκυρία δεν είναι ούτε “μονόδρομος”, ούτε “φετίχ” για μερίδες του κεφαλαίου και της αστικής τάξης. Για την ιστορία επισημαίνουμε ότι από τον χώρο της Ανταρσύα, ένας από τους πρώτους οι οποίοι  ο είχαν διατυπώσει ανάλογες θέσεις ήταν ο Σ. Μαρκέτος:

(19 Δεκεμβρίου 2011)

Τότε, αρκετοί σύντροφοί του στην Ανταρσύα τον λοιδωρούσαν. Πρόσφατα, ο Σπ. Κοντομάρης στο κείμενό του “Υπάρχουν μερίδες του κεφαλαίου που έχουν συμφέρον στην έξοδο από το Ευρώ” μεταξύ άλλων γράφει: