“ΜΕΣΑ”: Μάσκα του συνωμότη ή μάσκα του γελωτοποιού;

Ας αφήσουμε τον Θ. Καρτερό (Για ένα αριστερό ISO) και τον Α. Μπαλτά (Το αριστερόμετρο και οι μαχόμενοι εραστές του) να παίζουν με τα “αριστερόμετρά” τους και ας ασχοληθούμε με πιο σοβαρά ζητήματα!

η βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ

...Το λυπηρό είναι ότι μια σειρά σύντροφοι με αγωνιστική και κινηματική δράση εγκλωβίζονται σε τόσο σημαντικά ζήτημα στους όρους της εσωκομματικής διαπάλης και της διαμόρφωσης μικροσυχετισμών ανάμεσα σε μηχανισμούς και συναινούν σε πολιτικές επιλογές για τις οποίες ίσως αύριο μετανιώσουν. Όμως δεν αναζητούμε ευθύνες από τους ίδιους για αυτόν τον “εγκλωβισμό”, γιατί δεν είναι πρόκειται για μια υποκειμενική θέση που λαμβάνουν απέναντι σε ένα υπαρκτό δίλημμα. Το δίλημμα αυτό δεν μπορεί να υπάρξει εντός της Πολιτικής, όπως αυτή προσδιοριορίζεται στην φυσιογνωμία και την λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και πολλών άλλων πολιτικών μορφωμάτων της Αριστεράς...

ΟΖακ Ρανσιέρ σε πρόσφατη διάλεξη που έδωσε στο γαλλικό ινστιτούτο, αναφέρθηκε στο πως η εξουσία οικοδομεί τις σχέσεις κυριαρχίας μέσω της “απόστασης”. Ένα μήνα μετά, η “Πρωτοβουλία Συγκρότησης Μετώπου Εργαζομένων για την Συνδικαλιστική Αντεπίθεση” είναι ένα καλό παράδειγμα που επαληθεύει τις θέσεις του Ρανσιέρ στην τρέχουσα πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Το κείμενο με τις “Θέσεις της Οργανωτικής Επιτροπής για την Ιδρυτική Συνδιάσκεψη” είναι αποκαλυπτικό: Μέσα σε 10.668 λέξεις δεν υπάρχει ούτε μια φορά η λέξη ΣΥΡΙΖΑ! Το ίδιο φαινόμενο παρουσιάζεται και σε όλα τα άλλα κείμενα αυτής της “α/κομματικής” πρωτοβουλίας. Κι όμως πρόκειται για μια δράση που οργανώθηκε από τον σκληρό πυρήνα μηχανισμών του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι επιχειρούν να επιλύσουν τα δικά τους υπαρξιακά προβλήματα στον συνδικαλιστικό χώρο.

Η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην “ιδρυτική συνδιάσκεψη” αυτής της “α/κομματικής” παράταξης είναι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, προερχόμενα από ιεραρχικά δομημένες κομματικές παρατάξεις πρώην συνιστωσών του. Αποφάσισαν να ενοποιηθούν για να λάβουν το “χρίσμα” του ενιαίου κόμματος και να το χρησιμοποιήσουν για τις ιδιαίτερες πολιτικές τους φιλοδοξίες. Αυτό είναι το πραγματικό “πολιτικό σχέδιο” για την συγκρότηση αυτής της πρωτοβουλίας, το οποίο δεν διατυπώνεται – έστω και περιφραστικά - στις ιδρυτικές της διακηρύξεις. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία της “αριστερής πλατφόρμας” στην οποία συναινεί η προεδρική πλειοψηφία γιατί γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο οικοδομείται ένας μηχανισμός χρήσιμος για την χειραγώγηση του εργατικού κινήματος μπροστά το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Η “αριστερή πλατφόρμα” επιδιώκει να έχει τον έλεγχο αυτού του μηχανισμού και να τον χρησιμοποιήσει ως όπλο εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Όμως, ο “κομματικός πατριωτισμός” ο οποίος αποτελεί την συνεκτική ιδεολογική του ταυτότητα, όχι μόνον αφαιρεί τον γεμιστήρα με τις σφαίρες που στρέφονται ενάντια στην “γραμμή” του κόμματος, αλλά αφήνει ανοικτές τις πόρτες - όταν το απαιτήσουν οι ανάγκες κυβερνητικής επιβίωσης του ΣΥΡΙΖΑ - στο ενδεχόμενο μετατροπής αυτού του μηχανισμού σε φορέα “κρατικού συνδικαλισμού”.

Αρχίζει να φαίνεται ότι κάτι αλλάζει στο εργατικό κίνημα!

Πριν λίγες μέρες γράφαμε(εδώ):  Η κρίση του πολιτικού συστήματος έχει μεταφερθεί και στο συνδικαλιστικό κίνημα, αποδεσμεύει δυνάμεις από τον κρατικό συνδικαλισμό και κινητοποιεί πλατιές μάζες εργαζομένων σε αγωνιστική κατεύθυνση. Η κινητοποίηση αυτών των σωματείων αποτελεί σήμερα το πιο σημαντικό ράπισμα στην κυβερνητική πολιτική...

Ήδη, οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν αυτή την εκτίμηση. Η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, όπου η ΠΑΣΚΕ έχει την πλειοψηφία, αποφάσισε χθες να προχωρήσει σε παρατεταμένες κινητοποιήσεις, με στόχο να μην ψηφιστούν τα νέα βάρβαρα μέτρα και να ανατραπεί η πολιτική τρόικας και συγκυβέρνησης. Το σημαντικό όμως είναι ότι με την απόφασή της στέλνει τελεσίγραφο στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ να ηγηθεί άμεσα της κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων, σε διαφορετική περίπτωση, όπως αναφέρει, θα αναλάβει συντονιστικό ρόλο.
Περισσότερα γι αυτό το θέμα εδώ: Η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ρίχνει το γάντι στη ΓΣΕΕ...

Όμως, κάποια κομμάτια της Αριστεράς τυφλωμένα από τις ανάγκες της επιβίωσής τους ως πολιτικών μηχανισμών οι οποίοι έχουν αποτύχει να αποκτήσουν οργανικούς δεσμούς με το εργατικό κίνημα, συνεχίζουν να κινούνται στα αδιέξοδα μονοπάτια του παραδοσιακού σεχταρισμού.
Περισσότερα εδώ: Κάποιος(οι) σχεδιάζει(ουν) τη διάσπαση των συνδικάτων;

Ευτυχώς όμως αυτές οι απόψεις ήταν και παραμένουν περιθωριακές. Όλο και και περισσότερο στους χώρους της ριζοσπαστικής αριστεράς γίνεται σήμερα κατανοητή η ανάγκη ενός πλατιού μαζικού ενωτικού κινήματος χωρίς αποκλεισμούς και λογικές χειραγώγησης που θα κινείται ανατρεπτικά στις πολιτικές που έχει επιβάλει το κεφάλαιο ενάντια στον κόσμο της εργασίας.
Μια ενημέρωση για πρωτοβουλίες  που κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση εδώ: Για μια άλλη αγωνιστική κατεύθυνση στο εργατικό κίνημα