Όνειρα θερινής νυκτός…

Το παραπάνω video, αφιερωμένο στην εφημερίδα “ΕΠΟΧΗ” η οποία μάλλον κοιμάται και δεν έχει πάρει χαμπάρι τις πρόσφατες εξαγγελίες για το νέο κόμμα που ήδη ξεκίνησε να συγκροτεί ο Αλέξης Τσίπρας. Φαντασιώνεται για τον υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ ότι όχι μόνον θα επιβιώσει, αλλά στο μέλλον θα διεκδικήσει ως «αριστερό κόμμα» ξανά την διακυβέρνηση της χώρας!...

Ενδεικτικά τα παρακάτω κείμενα:

Το πρώτο έχει ένα πιασάρικο υπότιτλο «Διακυβέρνηση (συστημική) ή εκπροσώπηση (ταξική);». Αν αντέξετε και το διαβάσετε, θα καταλάβετε πόσο βαθιά νυχτωμένοι είναι οι δήθεν αριστεροί της “ΕΠΟΧΗΣ”:

1. Συζητώντας για τον ΣΥΡΙΖΑ

Το άλλο, δείχνει για μια ακόμα φορά πως όταν θέτεις λαθεμένα ερωτήματα, τότε σίγουρα οδηγείσαι σε λαθεμένες απαντήσεις.

2. ΜΕΡΑ25: Προοδευτικό Ποτάμι ή αριστερό κόμμα;

Τα όρια του ΣΥΡΙΖΑ

Αναδημοσίευση από την στήλη "δαιμονικά" της ΕΠΟΧΗΣ

Σε κείμενό του, στην «Εποχή», ο σύντροφος Παύλος Κλαυδιανός θέτει για τον ΣΥΡΙΖΑ το ερώτημα: «Επανεκκίνηση ή σημειωτόν;» Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, η απάντηση σίγουρα κλίνει προς το «σημειωτόν» και ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τους λόγους της στασιμότητας στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ:
Πριν λίγο καιρό, ο ΣΥΝ φαινόταν να θέλει να πετάξει από πάνω του το βαρύ φορτίο του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα, με απόφαση της κεντρικής του επιτροπής. Τι άλλαξε και επελέγη η επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Κίνηση ουσίας ή πολιτικός ελιγμός; Κάποιο κομμάτι του ΣΥΝ όντως θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ στρατηγική επιλογή, αλλά συνολικά ο ΣΥΝ έχει ως προτεραιότητα την κομματική του ισορροπία, ενδυνάμωση και διατήρηση της κοινοβουλευτικής του παρουσίας. Επελέγη λοιπόν μια φραστική μετατόπιση υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ουσιαστικές δεσμεύσεις, γνωρίζοντας ότι η ανάγκη πολιτικής ύπαρξης των λοιπών συνιστωσών θα οδηγήσει στην τελική αποδοχή της αδρανοποίησης και του παγώματος των χρόνιων αιτημάτων για την λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ.
Η ΚΟΕ παραμένει εδώ και καιρό κομμένη σε δυο κομμάτια, ένα κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ κι ένα που διαρκώς απομακρύνεται. Μιμείται τον ΣΥΝ στην αυτοδύναμη κομματική της ανάπτυξη, με δικά της στέκια, δικές της κινηματικές πρωτοβουλίες και διακριτό πολιτικό στίγμα. Αυτή η τακτική οδήγησε στη δημιουργία ενός δεύτερου κέντρου, που αντλεί από τον ΣΥΡΙΖΑ πολιτική υπεραξία για την ισχυροποίησή του.

ΛΙΒΥΗ: Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα, τουλάχιστον εμείς

Αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ

Της Ροσάνα Ροσάντα

Όποιος είναι πιο μεγάλος στα χρόνια έχει δει περισσότερο πώς αλλάζουν οι πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί δυνάμεων και έχει χρέος να τρέφει λιγότερες αυταπάτες. Και αν επιπλέον θεωρεί τον εαυτό του κομμουνιστή, έχει χρέος να προσανατολίζεται ανάλογα με τις αρχές του, ακριβώς όταν γκρεμίζονται ισορροπίες και συμφέροντα.

Το Μανιφέστο δεν καταφέρνει να πει ότι η Λιβύη του Καντάφι δεν είναι ούτε μια δημοκρατία ούτε ένα προοδευτικό κράτος, και ότι η τρέχουσα απόπειρα εξέγερσης αντιτίθεται σε ένα οικογενειακό κλαν του οποίου ευχόμαστε την πτώση. Γιατί τόση προσοχή εκ μέρους μιας εφημερίδας που δε δίστασε να υποστηρίξει, μέχρι σήμερα, ακόμη και τις πιο μειοψηφικές -αλλά άξιες υποστήριξης-υποθέσεις; Δεν είναι άξιο υποστήριξης το γεγονός ότι ο κόσμος εξεγείρεται ενάντια σε μια εξουσία, που εδώ και σαράντα χρόνια, επειδή έριξε το 1969 μια μοναρχία ανδρείκελο, του αρνείται κάθε μορφή ανησυχίας και ελέγχου; Δεν τελείωσαν οι προοδευτικές αυταπάτες που πολλοί από μας, τρέφαμε στη δεκαετία του εξήντα και του εβδομήντα; Δεν είναι φανερό ότι εκφυλίστηκαν σε αυταρχικές εξουσίες; Νομίζουμε ακόμη ότι η διαχείριση του πετρελαίου και της διεθνούς θέσης της χώρας μπορεί να μείνει στα χέρια μιας επίφασης κράτους, που δεν έχει ούτε έναν στοιχειώδη διαχωρισμό των εξουσιών και ταυτίζεται με μια οικογένεια;

Πρότεινα αυτά τα ερωτήματα στο Μανιφέστο της 24ης Φεβρουαρίου, χωρίς να πάρω απάντηση. Δεν είναι απάντηση η νοσταλγία κάποιων από μας για μια εποχή που έλπιζε σε έναν τρίτο δρόμο μέσα από τις στενωπούς του ψυχρού πολέμου. Ούτε η νοσταλγία είναι η αναπόφευκτη μοίρα των ηλικιωμένων. Όποιος είναι πιο μεγάλος στα χρόνια έχει δει περισσότερο πώς αλλάζουν οι πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί δυνάμεων και έχει χρέος να τρέφει λιγότερες αυταπάτες. Και αν επιπλέον θεωρεί τον εαυτό του κομμουνιστή, έχει χρέος να προσανατολίζεται ανάλογα με τις αρχές του, ακριβώς όταν γκρεμίζονται ισορροπίες και συμφέροντα.

Δεν είμαστε μόνο εμείς, το Μανιφέστο, που έχουμε χάσει το μπούσουλα μπροστά στα κινήματα της νότιας όχθης της Μεσογείου. Η γαλλική κυβέρνηση έκανε χειρότερα. Η ιταλική παρέδωσε στη λιβυκή κυβέρνηση τους μετανάστες που προσπαθούσαν να αποβιβαστούν στη Λαμπεντούζα και τα ίχνη τους χάθηκαν. Η Ευρώπη, πεπεισμένη μέχρι χθες ότι Άραβας σημαίνει ισλαμιστής και συνεπώς τρομοκράτης, πρώτα στήριξε κάποιους υποτιθέμενους κοσμικούς τυράννους –ο Καντάφι παίζει ακόμα αυτό το χαρτί- μετά καθησυχάστηκε βλέποντας τις πλατείες της Τυνησίας και του Καΐρου φίσκα από μη βίαια πλήθη, υποδέχτηκε με ευχαρίστηση τη στήριξή τους από τον τυνησιακό και αιγυπτιακό στρατό, και φοβάται μόνο μια εισβολή προσφύγων.

Όμως η Λιβύη δεν είναι Αίγυπτος ούτε Τυνησία. Ο στρατός έμεινε με το μέρος της εξουσίας και η κατάσταση έγινε ξαφνικά δραματική. Μα όποιος –εκτός κι αν έχει τη στενομυαλιά του Καντάφι- είναι υπεύθυνος που η αντιπολίτευση έγινε σκληρή, διασπά την Κυρηναϊκή, αναζητά όπλα και η σύγκρουση γίνεται εμφύλιος πόλεμος; Ανάμεσα σε δυνάμεις και όπλα εντελώς δυσανάλογα; Και ποιος πρέπει να τον καταγγείλει αν όχι εμείς; Ποιος, αν όχι εμείς, πρέπει να αποδεσμευτεί από το δίλημμα ή θα αφήσεις να σε βομβαρδίσω ή στην ουσία θα προκαλέσεις έναν τρίτο «ανθρωπιστικό πόλεμο», μιας που οι ΗΠΑ άλλο που δε θέλουν; Μου φαίνεται ότι χάθηκε η ικανότητά μας να σκεφτόμαστε λογικά. Η αριστερά δεν μπορεί να κάνει πολλά. Το Μανιφέστο, έτσι όπως πάει να σωθεί το καντηλάκι μας, δεν μπορεί να κάνει τίποτα, πέρα από το να υψώσει τη φωνή του ξεκάθαρα και χωρίς ασάφειες. Υπάρχει ένας τεράστιος χώρος που παλεύει, μέσα σε μια δύσκολη, άγουρη χειραφέτηση, που χρειάζεται να αποκτήσει ένα σχέδιο –δε λέω ότι πρέπει να οργανώσουμε Διεθνείς Ταξιαρχίες, αλλά με εντυπωσιάζει που κανείς δεν έχει διάθεση να προσφέρει μια βοήθεια σ’ αυτόν το λαό. Θυμάστε τα νεανικά τρεχαλητά της δεκαετίας εξήντα και εβδομήντα στο Παρίσι, στη Λισσαβώνα, στη Μαδρίτη και στη Βαρκελώνη; Στην άλλη πλευρά της Μεσογείου κανείς δε βιάζεται να πάει, εκτός από τα ταξιδιωτικά γραφεία που ανυπομονούν να τελειώσει γρήγορα αυτή η ιστορία. Τουλάχιστον δε θα έπρεπε να διστάζουμε σε ποιον θα δώσουμε τη συμπάθεια και την ενθάρρυνσή μας. Όχι εμείς.

Μανιφέστο, 9 Μαρτίου 2011

Μετάφραση Τόνια Τσίτσοβιτς

Ο ΓΑΛΛΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΖΑΚ ΡΑΝΣΙΕΡ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Αναδημοσίευση από τη ΕΠΟΧΗ 

Η ανατρεπτική δύναμη της δημοκρατίας

Τη Δευτέρα 24 Ιανουαρίου θα μιλήσει στην Αθήνα (στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στις 6.30 μ.μ.) ο γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ρανσιέρ, καθηγητής φιλοσοφίας στο European Graduate School της Ελβετίας και ομότιμος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Παρίσι 8, προσκεκλημένος των εκδόσεων Πεδίο. Ο Ζακ Ρανσιέρ γεννήθηκε στο Αλγέρι το 1940 και υπήρξε στενός συνεργάτης του κύκλου του Λουί Αλτουσέρ και του σεμιναρίου «Να διαβάσουμε το Κεφάλαιο». Αργότερα διαχωρίστηκε από τον Αλτουσέρ, ασκώντας κριτική στο έργο του. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων στα οποία ασχολείται με ζητήματα της έννοιας του πολιτικού, αισθητικής, παιδαγωγικής και πολιτικής φιλοσοφίας.

Στα ελληνικά κυκλοφορούν δύο έργα του: «Ο αδαής δάσκαλος, Πέντε μαθήματα πνευματικής χειραφέτησης», 1987, μετάφραση Δάφνη Μπουνάνου, νήσος 2008 και «Το μίσος για τη Δημοκρατία», μετάφραση Βίκυ Ιακώβου, Πεδίο 2010 (σειρά Σύγχρονες Κοινωνίες, υπεύθυνη Ξένια Χρυσοχόου).

Στον «Αδαή δάσκαλο» ο Ρανσιέρ αποκαλύπτει το θέμα της ισότητας στην παιδαγωγική πρακτική ενώ στο «Μίσος για τη δημοκρατία» αναδεικνύει την ανατρεπτική δύναμη της δημοκρατίας αποσπώντας την από τον κυρίαρχο λόγο.

Στο «Μίσος για τη δημοκρατία» περιλαμβάνεται μια συνέντευξη του Ζακ Ρανσιέρ στη Βίκυ Ιακώβου από την οποία δημοσιεύουμε δύο ερωτήσεις – απαντήσεις, χαρακτηριστικές των προσεγγίσεων του συγγραφέα στις έννοιες της ισότητας και της δημοκρατίας.

Η αναξιοπιστία της Αριστεράς...

Διαβάσαμε στην σημερινή ΕΠΟΧΗ την παρακάτω σχόλιο:

Η επιστολή που ακολουθεί εστάλη στην εφημερίδα "Τα ΝΕΑ", αλλά, δυστυχώς, δεν δημοσιεύθηκε.

Αγαπητά «Νέα»

το σχόλιο του συντάκτη σας κ. Γιώργου Παπαχρήστου, την Πέμπτη 6/5/2010, ήταν ακραία απαράδεκτο. Χρησιμοποιεί το απόλυτο ψέμα για να συκοφαντήσει τον ΣΥΡΙΖΑ ότι δήθεν μέσα από τις γραμμές του βγήκαν αυτοί που έβαλαν τη φωτιά στη Marfin με τις γνωστές τραγικές συνέπειες. Είναι γνωστό ότι η κεφαλή του μπλοκ του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αρχή της Σταδίου ή και μακρύτερα όταν οι φωτιές και οι καπνοί ήταν ήδη ορατοί.

Υπάρχει σοβαρή παραβίαση δεοντολογίας, εφόσον ο συντάκτης σας μετέφερε στο σχόλιό του ως γεγονότα, εικοτολογίες ή επιθυμίες. Πιεζόμενος, μάλιστα, από εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη διάρκεια της εκπομπής του στο «Βήμα FM», απέδωσε τις «πληροφορίες» σε επίσημες πηγές, δηλαδή την αστυνομία, η οποία, μάλιστα, φερόταν να τις ανακοινώνει πολύ σύντομα. Εξάλλου, το ρεπορτάζ για τα γεγονότα των «Νέων», σε άλλη σελίδα, σημείωνε ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή την αλήθεια.

Η δημοσιογραφία βλάπτει και τον ίδιο τον Τύπο όταν ασκείται μ’ αυτόν τον τρόπο. Δηλαδή τη βάναυση εκμετάλλευση της θέσης σε μία εφημερίδα για να «περάσει» η «γραμμή» ακόμα και κατ’ εντολήν κυβερνητικών κέντρων. Είναι ευθύνη της εφημερίδας να απαιτεί από τους συντάκτες της να τηρούν τη δεοντολογία. Να μην «μπερδεύουν», δηλαδή, τους πολλαπλούς χώρους αναφοράς τους πέραν της εύλογης σχέσης με το έντυπο που καλύπτουν.

Ζητάμε, επομένως, να αποκατασταθεί η ακρίβεια των γεγονότων και τίποτα άλλο.

Ευχαριστούμε

Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ

Με το ίδιο θέμα ασχολείται και η "ΑΥΓΗ" στην σελίδα 3 σε σχόλιο με τον τίτλο "Πλιάτσικο...". Μόνο που δεν έχει καμία αναφορά στην επιστολή του γραφείου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ και στο πρόσθετο ζήτημα που προκύπτει από την μη δημοσίευσής της στα "ΝΕΑ". 

Στην επόμενη σελίδα της ΑΥΓΗΣ δημοσιεύεται μια "έρευνα" της V-PRC που πραγματοποιήθηκε και για λογαριασμό της www.tvxs.gr και πληρώθηκε από την εταιρεία του κ. Κούλογλου. Το www.tvxs.gr σε συνεργασία με την Κουμουνδούρου, όπως είχαμε επισημάνει πρόσφατα ("πως διαδίδονται τα ψεύδη..."), χρησιμοποιεί τις ίδιες πρακτικές με τον δημοσιογράφο των ΝΕΩΝ. Ότι  κάνει ο κ. Γ. Παπαχρήστος για το ΠΑΣΟΚ, το ίδιο ακριβώς κάνει και ο Στ. Κούλογλου για τον ΣΥΝασπισμό. Αν ο κ. Γ. Παπαχρήστος έχει την ευχέρεια να φορτώσει σε τρίτους το ψέμα που αναπαράγει συνειδητά, ο κ. Στ. Κούλογλου δυστυχώς δεν μπορεί να το κάνει αυτό, γιατί ο πληροφοριοδότης του είναι στην Κουμουνδούρου.

Όμως το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ δεν έστειλε ανάλογη επιστολή διάψευσης προς το www.tvxs.gr με αυτή που έστειλε στα ΝΕΑ. Δεν αναμέναμε από την ΑΥΓΗ να έχει ένα ανάλογο σχόλιο για το δημοσίευμα του www.tvxs.gr με αυτό που είχε για το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ. Όμως, ούτε η ΕΠΟΧΗ έκανε καμία δημοσίευση για τις αθλιότητες του www.tvxs.gr.

Με αφορμή αυτά τα εξευτελιστικά φαινόμενα που χαρακτηρίζουν την λειτουργία των μηχανισμών της αριστεράς, θυμηθήκαμε ένα περιστατικό που δείχνει ανάγλυφα τον τραυματικό τρόπο που βιώνουν τα απλά μέλη αυτή την πολιτική και ηθική αναξιοπιστία της Αριστεράς. Πριν λίγα χρόνια ένας σύντροφος της ΑΚΟΑ ανέπτυσσε στα πλαίσια μιας συνδικαλιστικής παράταξης με  πολλά και αξιόλογα επιχειρήματα την θέση για εναλλακτικότητα των προσώπων στη εκλογή των οργάνων. Αφού λοιπόν μίλησε με πολύ πειστικό τρόπο και όλοι είχαν αποδεχτεί τα επιχειρήματά του, πετάχτηκε ένας νεαρός σύντροφος και τον έκανε να μην ξέρει τι να απαντήσει όταν του είπε:

- Καλά όλα αυτά που λες, αλλά γιατί δεν τα κάνετε στο κόμμα σας και έχετε για ισόβιο εκπρόσωπό μας εκείνο τον Μπανιά; Να τα εφαρμόσετε λοιπόν αυτά πρώτα στο κόμμα σας και μετά να έρθετε  να μας κάνετε μαθήματα...