Είναι η δραχμή κομμουνιστική;

Αναδημοσίευση από το "ο Εχθρός του Λαού"

Το καλό παιδί -γνωστό και ως «Αρσακειάδα»- της τηλεόρασης, που επανέκαμψε πρόσφατα, μιας και δεν φτούρησε η συνεργασία του με τον Μεγαλέμπορο της Κοκαΐνης, βιαζόταν πολύ.

Δεν είχε καμιά διάθεση για πολιτικές περικοκλάδες και «γύρω- γύρω όλοι» από το στέλεχος του Συριζοθίασου: «Πείτε μου ευθέως, είστε υπέρ της παραμονής στο ευρώ ή με την επιστροφή στη δραχμή;»

Το ύφος του ήταν τέτοιο, που μου φάνηκε σαν να άκουγα από τα έγκατα της ιστορίας: «Αποκηρύσσετε μετά βδελυγμίας τον Κομμουνιστοσυμμοριτισμό; Ναι ή όχι;»

Τι να απαντήσει ο κακομοίρης, στο σύγχρονο Εθνικό δίλημμα;

Γεμίζουν με ράβδους χρυσού τα θησαυροφυλάκια της Μπούντεσμπανκ - Τι φοβάται το Βερολίνο;

( ένα σχόλιο για τα διπλά νομίσματα )

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Για αρκετά χρόνια πριν καταρρεύσει ο “υπαρκτός”, όταν οι Κνίτες εκείνης της εποχής επισκεπτόταν την μεγάλη πατρίδα του υπαρκτού ή άλλες σοσιαλιστικές χώρες, είχαν ερμητικά κλειστά τα μάτια τους μπροστά ένα φαινόμενο που αντιμετώπιζαν μόλις πατούσαν το πόδι τους εκεί: Ήταν η μαύρη αγορά του συναλλάγματος. Το δολάριο ήταν το παράλληλο νόμισμα σε αυτές τις ...σοσιαλιστικές οικονομίες. Όσοι απ' αυτούς σήμερα στηρίζουν σήμερα την «δραχμή», όπως τότε το «ρούβλι»,  κλείνουν με τον ίδιο ακριβώς ερμητικό τρόπο τα μάτια τους στο ενδεχόμενο εισαγωγής στην οικονομία παράλληλων νομισμάτων στη χώρα της δραχμής, όπου η διαπλοκή τους με την οικονομία της χώρας δεν μπορεί να αποφευχθεί από κανένα κεντρικό κρατικό έλεγχο της οικονομίας. Ότι δεν κατάφερε ολόκληρος “υπαρκτός, θα το καταφέρει στην χώρα μας ο Λαφαζάνης και ο Λαπαβίτσας;

Ήδη μετά την επιβολή των capital controls βρίσκεται η χώρα σε καθεστώς διπλού νομίσματος (το πλαστικό ευρώ και το χαρτονόμισμα) καθεστώς το οποίο σήμερα διευρύνεται με την καταναγκαστική επέκταση του πλαστικού χρήματος.

Όμως δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Από τον μεσοπόλεμο και για αρκετές δεκαετίες μετά, η “χρυσή λίρα” ήταν το δεύτερο νόμισμα, στο οποίο τα λαϊκά στρώματα αποταμίευαν τον πλούτο τους ώστε να διατηρήσει την αξία του σε σχέση με την δραχμή.

Απ' ότι φαίνεται ο Σόιμπλε έχει μικρότερη εμπιστοσύνη στο “εθνικό νόμισμα”ως εργαλείου κρατικής παρέμβασης στην οικονομία απ' ότι ο Λαφαζάνης και ο Λαπαβίτσας. Ενδιαφέρον έχει η παρακάτω είδηση:

Η αστική τάξη φοβάται την δημοκρατία περισσότερο από την ...δραχμή!

Η μεγάλη αποτυχία της Κυπριακής Κυβέρνησης από άποψη τακτικής είναι ότι αντί να χρησιμοποιήσει το όπλο του αιφνιδιασμού απέναντι στο Eurogroup, το χρησιμοποίησε έναντι των δυνητικών της συμμάχων, των Ρώσων. Όχι μόνον δεν επιχείρησε να έρθει σε διαπραγματεύσεις και συμφωνίες με την Μόσχα πριν την σύνοδο του Eurogroup, αλλά την αιφνιδίασε με την συνυπογραφή της στο κούρεμα των καταθέσεων, αφού αυτός ο σημαντικός “σύμμαχος” ενημερώθηκε για τις εξελίξεις από τα ειδησεογραφικά πρακτορεία...

Ο αιφνιδιασμός είναι βασικό συστατικό στην άσκηση κρατικών πολιτικών. Τόσο σε διακρατικά θέματα, άλλα και εντός της κρατικής επικράτειας. Για παράδειγμα, τα οφέλη από μια υποτίμηση νομίσματος εξαρτώνται κυρίως από το αν αυτή η υποτίμηση συνιστά μια αιφνιδιαστική κίνηση.

Το μεγάλο όπλο του ΣΥΡΙΖΑ είναι η “ασαφής” - με όρους αστικής πολιτικής - θέση του για το ευρώ. Η τρικομματική κυβέρνηση της εσωτερικής τρόικας έχει λυσσάξει να εγκλωβίσει τον ΣΥΡΙΖΑ στα ψευτοδιλήμματα μέσω των οποίων ασκεί την πολιτική της. Τα επιτελεία της ΝΔ τον τελευταίο καιρό με το μόνο πράγμα που ασχολούνται, είναι οι “εσωτερικές υποθέσεις” του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ανακοινώσεις που εκδίδουν καθημερινά αποσκοπούν στο να δείξουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καθαρή θέση για το ευρώ. Δεν ενοχλούνται όμως, ούτε ανοίγουν επιθετικά μέτωπα προς άλλους, οι οποίοι ξεκίνησαν να συγκροτήσουν το “κόμμα της δραχμής”. Γιατί άραγε;

Το ΜΑΑ διεκδικεί τον πολιτικό χώρο του ΔΗΚΚΙ!...

Η Αλέκα Παπαρήγα φαίνεται πως τον τελευταίο καιρό είναι αρκετά απασχολημένη με τα εσωτερικά προβλήματα του ΚΚΕ και δεν προλαβαίνει να έχει σωστή ενημέρωση για το τι συμβαίνει στους άλλους χώρους της Αριστεράς. Γι αυτό μπέρδεψε τις θέσεις του ΜΑΑ με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ όταν ισχυρίστηκε στην βουλή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμπαρατάσσεται με μια μερίδα της αστικής τάξης, «το λόμπι της δραχμής» και εκφράζει τα συμφέροντά της.

Είναι αλήθεια ότι και εμείς μπερδευτήκαμε όταν διαβάσαμε το φυλλάδιο «Σχέδιο Β. Ευρώ ή Δραχμή» που κυκλοφόρησε το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής το οποίο απαντά σε σαράντα επιλεγμένες ερωτήσεις που σχετίζονται με το θέμα. Στην αρχή νομίσαμε ότι διαβάζουμε κάποιο κείμενο του Δ. Τσοβόλα, τότε που το ΔΗΚΚΙ διεκδικούσε να εκφράσει το “παλιό” ΠΑΣΟΚ απέναντι στις εκσυγχρονιστικές πολιτικές που είχαν ήδη αρχίσει να επαναπροσδιορίζουν την νέα ταυτότητά του, γιαυτό επιστρέψαμε ξανά στο εξώφυλλο για να διαπιστώσουμε μήπως είχαμε κάνει λάθος στον εκδότη αυτού του φυλλάδιου. Η πλήρης απουσία οποιασδήποτε ταξικής αναφοράς κατατάσσει αυτό το κείμενο εκτός της Αριστεράς. Η βασική του θέση συνοψίζεται σε μια φράση η οποία στερείται οποιουδήποτε πολιτικού περιεχομένου: “Η Ελλάδα προχωράει γυμνή στα αγκάθια, ασύλληπτα ανεύθυνα”. Πρόκειται για ένα ιδεολόγημα που εκφράζει τις ανησυχίες του ελληνικού αστισμού και αποβλέπει να συγκροτήσει τις νέες εθνικές συναινέσεις πάνω στο διάδοχο “Σχέδιο Β” σωτηρίας και επιβίωσής του ελληνικού καπιταλισμού. Είναι αποκαλυπτικός ο τρόπος με τον οποίο ορίζεται αυτό το περίφημο “Σχέδιο Β”:

Εντός, εκτός και επί τα αυτά για το ευρώ

Αναδημοσίευση από το "αριστερό βήμα"
Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Νύξεις και ορισμένες μόνο πλευρές μπορεί να θιγούν σε ένα, δημοσιογραφικό, άρθρο για το ευρώ: εντός ή εκτός; Το θέμα έχει και τεχνικές, νομικές και οικονομικές, διαστάσεις κρίσιμες που μόνο ειδικοί μπορούν να αντιμετωπίσουν.

τo προβολικό θεώρημα του Desargues
για το δίλημμα: ευρώ ή δραχμή

Η κεντρική ιδέα είναι να παραμερίσουμε τις επιθυμίες, την ιδεολογική τοποθέτηση (που ενίοτε γίνεται ιδεοληπτική) και να δούμε όσα συμβαίνουν ενώπιόν μας.

Ας μιλήσουμε με παραδείγματα: Η Βουλγαρία αρνείται να ενταχθεί στο ευρώ με το επιχείρημα ότι το επίπεδο ζωής θα χειροτερέψει εντός της ευρωζώνης. Στην Ελλάδα γίνεται πλέον προφανές ότι η παραμονή στο ευρώ μας οδηγεί κατ’ ευθείαν στο επίπεδο ζωής της σημερινής, εκτός ευρώ, Βουλγαρίας, πολύ χαμηλότερα από το σημερινό δικό μας. Να βγούμε, λοιπόν, από το ευρώ πριν να «βουλγαροποιηθούμε» εντελώς; Φαίνεται αυτονόητο κι ας λέει η μνημονιακή τρικέφαλη κυβέρνηση ότι αν βγούμε θα είναι πολύ χειρότερα. Πόσο πια;

Ωστόσο η Βουλγαρία παραμένει επί μακρόν φτωχή χώρα αν και εκτός ευρώ. Ούτε άξιες λόγου επενδύσεις γίνονται, παρά το χαμηλό κόστος εργασίας. Τα πλεονεκτήματα που υποτίθεται θα έχει η Ελλάδα αν βγει από το ευρώ (έλεγχος του νομίσματος κλπ)τα έχει επί δεκαετίες η Βουλγαρία αλλά παραμένει φτωχή, φτωχότερη από μας. Το μάλλον προφανές συμπέρασμα είναι ότι το ευρώ, το νόμισμα, δεν είναι ο μόνος ουσιώδης παράγων για την πορεία της χώρας, της δικής μας, της Βουλγαρίας και όποιας άλλης. Τα προσδοκώμενα οφέλη από την έξοδο δεν είναι αυτονόητα. Παίζουν κι άλλοι παράγοντες τουλάχιστον εξ ίσου σημαντικοί. Όπως πχ η θέση και η σχέση που έχει κάθε χώρα με όλες τις υπόλοιπες στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, η γεωπολιτική της αξία, οι παραγωγικές της δυνατότητες και προοπτικές, η πολιτική της ηγεσία και κατά πόσο είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί το εθνικό συμφέρον κλπ. Αν δεν συνυπολογιστούν όλα αυτά και πολλά άλλα (πχ η συγκυρία) θα μοιάζουμε με τον ανίδεο βοσκό που αναρωτιέται «με τον ήλιο τα βγάζω με τον ήλιο τα βάζω, τι έχουν τα έρημα και ψοφάνε;».

KKE: Υποζύγιο ο λαός με ευρώ ή δραχμή

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Σε σχόλιο για τις δηλώσεις Ρέσλερ, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:

«Οι δηλώσεις Ρέσλερ, καθώς και οι γενικότερες τελευταίες εξελίξεις στην Ευρωζώνη, δείχνουν για πολλοστή φορά τα αδιέξοδα των καπιταλιστών και του προσωπικού τους να διαχειριστούν την όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης με τη μία ή με την άλλη συνταγή, ενώ αναδεικνύουν και την όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσά τους σχετικά με το ποια τμήματα του κεφαλαίου θα επωφεληθούν σε βάρος άλλων στο μοίρασμα των ζημιών.

Είτε με ευρώ είτε με δραχμή ο ελληνικός λαός θα είναι το μόνιμο υποζύγιο. Μπορεί να τον απελευθερώσει μόνο η συσπείρωση και η δράση ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα και με στόχο την αποδέσμευση από την ΕΕ και τη μονομερή διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία».

(Αναδημοσίευση από τον ριζοσπάστη: “Υποζύγιο ο λαός με ευρώ ή δραχμή”)

το νόμισμα της "βασιλευομένης"...

Αυτό το σχόλιο το αφιερώνουμε εξαιρετικά στους ανεγκέφαλους συντρόφους εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι στα πλαίσια της πολιτικής των αλλαγής των εσωτερικών συσχετισμών εντός της Αριστεράς – έχουν ανακηρύξει την δραχμή ως την θεά της αντικαπιταλιστικής επανάστασης στη χώρα μας και ονειρεύονται να συγκροτήσουν και “αριστερό” κόμμα/ιερατείο για την λατρεία της. Ας παραμείνουν ψύχραιμοι και ας μην βιαστούν να καταγγείλουν τον ΚΚΕ για σεχταρισμό, πριν κοιταχτούν μπροστά στο καθρέπτη τους. Το ΚΚΕ έρχεται απλά να δηλώσει αυτό που αποτελεί τόπο κοινής συνείδησης για τον κόσμο της Αριστεράς, αυτό δηλαδή που δηλώνει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και με αυτή την έννοια αποτελεί θετικό στοιχείο για όσους ενδιαφέρονται πραγματικά για την ενισχύσουν την ενότητα της αριστεράς και όχι για παίξουν για γνωστά και βαρετά πλέον παιχνιδάκια τους των μικροηγεμονισμών και της  μικροπολιτικής.