Το εργατικό κίνημα όχι μόνον δεν μπορεί να δώσει την δική του πολιτική λύση στην σημερινή κρίση αλλά ούτε να προστατεύσει στοιχειωδώς τις εργατικές κατακτήσεις και τα εργατικά δικαιώματα από την γενικευμένη επίθεση που υφίστανται. Τα όποια πολιτικά σχέδια της Αριστεράς αυτοακυρώνονται από αυτή την κατάσταση. Τα πολιτικά της στρατηγεία καταστρώνουν τα επιτελικά τους σχέδια, χωρίς όμως να έχουν ένα αξιόμαχο στρατό, ο οποίος θα δώσει τις μάχες που σχεδιάζουν. Μερικές φορές για να αντιμετωπίσουν αυτό το σοβαρό ζήτημα της έλλειψης "μαχίμων δυνάμεων", ορισμένα επιτελεία της Αριστεράς, προσπαθούν να ηγηθούν "στρατευμάτων"που ανήκουν στον αντίπαλο στρατό, τα οποία επιχειρούν να τα προσεταιρισθούν με την χρήση εθνικοπατριωτικών ή σοσιαλδημοκρατικών προσωπείων...
Όμως, το πρόβλημα με την Αριστερά, δεν περιορίζεται στον συσχετισμό δύναμης που καθιστά περιθωριακή και αναποτελεσματική την δράση της. Ο προβληματισμός στα πολιτικά επιτελεία του αστισμού, που έχουν επιφορτιστεί να διαχειριστούν την κρίση του καπιταλισμού, βρίσκεται πολύ πιο μπροστά από τις δικές της αναλύσεις, οι οποίες συνήθως παραμένουν πίσω τουλάχιστον μισό αιώνα...
Αναδημοσιεύουμε ένα ενδιαφέρον άρθρο που περιέχει στοιχεία από τον προβληματισμό που αναπτύσσεται στις γραμμές του αντιπάλου. Αφήνουμε στον αναγνώστη να κάνει την δική του αντιπαραβολή με τις αναλύσεις των πολιτικών επιτελείων της Αριστεράς. Το άρθρο είναι από την ιστοσελίδα "
Σοφοκλέους 10", και οι υπογραμμίσεις δικές μας:
Σε ένα συμπέρασμα που εκπλήσσει – όχι κατά την ουσία του αλλά επειδή συνιστά στροφή 180 μοιρών έναντι των θέσεων του ίδιου οργανισμού κατά την τελευταία 30ετία – καταλήγει μελέτη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου σχετικά με την αντιμετώπιση των προβλημάτων του τραπεζικού τομέα μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση: τα κράτη επιδεινώνουν τα προβλήματα, υποστηρίζεται, εξαιτίας των πολύ αργών ταχυτήτων με τις οποίες κινούνται προς την αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος, σε σύγκριση με προηγούμενες κρίσεις!..