Ανοιχτή επιστολή στους συντρόφους του πάνελ της Νάντιας Βαλαβάνη

Αναδημοσίευση από το "RProject.gr"

του Σωτήρη Σιαμανδούρα

Στην παρουσίαση του βιβλίου της κ. Βαλαβάνη παρευρέθηκαν στο πάνελ μια σειρά στελέχη που διαφώνησαν και αποχώρησαν από τον πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ: ο Αλέκος Αλαβάνος, ο Κώστας Λαπαβίτσας, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η Ελένη Πορτάλιου και ο Μανώλης Γλέζος. Στην τοποθέτησή του ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ανέφερε ότι ο σχηματισμός του πάνελ «δεν ήταν τυχαίος», το ίδιο σημείωσε και η Νάντια Βαλαβάνη, έτσι παρουσιάζεται το γεγονός και στην iskra: «Μήνυμα ριζοσπαστικής, αντιμνημονιακής συσπείρωσης». Αν είναι έτσι, να πούμε ότι καλώς πάρθηκε μια πρωτοβουλία. Χρειαζόταν μια πρωτοβουλία και πάντα κάποιος την παίρνει.

Αμέ­σως όμως, άρ­χι­σαν οι φήμες και οι συ­ζη­τή­σεις. Άν­θρω­ποι που έχουν κάνει σο­βα­ρές θυ­σί­ες συ­ζη­τούν τώρα εδώ και μέρες το «πα­ρα­σκή­νιο». Συ­ντρό­φισ­σες και σύ­ντρο­φοι προ­σπα­θούν να μυ­ρί­σουν τα νύχια τους, τί στο καλό να ση­μαί­νει αυτό άραγε, τί τους επι­φυ­λάσ­σει πάλι η ηγε­σία τους, τί και­νού­ριο φτιά­χνε­ται, αν φτιά­χνε­ται, ποιοι θα είναι οι συ­σχε­τι­σμοί και τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Γιατί; Μα γιατί η πρω­το­βου­λία αυτή ούτε προ­ήλ­θε από μια δη­μο­κρα­τι­κή δια­δι­κα­σία ούτε και άνοι­ξε μια δη­μο­κρα­τι­κή δια­δι­κα­σία.

Ελ. Πορτάλιου: H ομιλία στο βιβλίο της Βαλαβάνη

φωτογραφία από την εκδήλωση

Αναδημοσίευση από το "iskra.gr"

Η Νάντια Βαλαβάνη συμμετείχε επωνύμως και από θέσεις θεσμικής ευθύνης, ιδιαίτερα μετά το 2012, στη διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ. Καταθέτοντας με το βιβλίο της«Τρίτο Μνημόνιο, Η ανατροπή μιας ανατροπής», ένα είδος πρακτικών της κυβερνητικής περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ, δημοσιοποιεί γεγονότα και αποτιμά καταστάσεις που έζησε από πρώτο χέρι, συμβάλλοντας έτσι στη διασαφήνιση ενός πολιτικού τοπίου εν πολλοίς άγνωστου και κριτικά ανεπεξέργαστου έως σήμερα. Γιατί ο ογκόλιθος των χιλιάδων σελίδων του τρίτου μνημονίου, που συνέτριψε τρίτη φορά τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, διέλυσε συστηματικά και τα νομοθετήματα της πρώτης κυβερνητικής περιόδου, τα οποία αποτολμούσαν σοβαρές ρήξεις στη μνημονιακή πολιτική. Ρήξεις, όμως, που όπως θα εξηγήσω στη συνέχεια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διέθετε καμιά προετοιμασία για να στηρίξει.

Η παρουσίαση από τη ΝΑΝΤΙΑ ΒΑΛΑΒΑΝΗ του βιβλίου «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ»

Η παρουσίαση από τη ΝΑΝΤΙΑ ΒΑΛΑΒΑΝΗ του βιβλίου «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» των Γιάννη Μηλιού, Τάσου Παππά & Στάμου Παπαστάμου - Γεράσιμου Προδρομίτη, που έγινε στην Στοά του Βιβλίου, 15.3.2016

Το παρόν βιβλίο με τα τρία δοκίμια του είναι το πρώτο στο θέμα του. Κινείται στο πλαίσιο ενός πρώτου κύματος αρθρογραφίας και συνεντεύξεων σε εξέλιξη, κυρίως ανθρώπων που έζησαν «από τα μέσα» μέρος των γεγονότων που οδήγησαν στην πρώτη στην ιστορία της Ελλάδας κυβέρνηση ενός κόμματος - πάλαι ποτέ, βέβαια, σήμερα - της ριζοσπαστικής αριστεράς σε συνεργασία με ένα μικρό αντιμνημονιακό κόμμα συντηρητικής προέλευσης. Καθώς και στη διαπραγμάτευση μιας συμφωνίας απεμπλοκής από τα μνημόνια, που όμως κατέληξε στην αποδοχή του Γ’ Μνημόνιου και όλου του μνημονιακού καθεστώτος σε βάρος των συμφερόντων της εργαζόμενης συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας και της χώρας.

Η παρουσίαση ενός τέτοιου βιβλίου εμφανίζει τρεις κυρίως βαθμούς δυσκολίας.

Ν. Βαλαβάνη: Οκτώ σημεία κατεύθυνσης για τη Λαϊκή Ενότητα

Αναδημοσίευση από περγάδι (το)

της Νάντιας Βαλαβάνη

Αναγκαία μια εφικτή πολιτική πρόταση,που θα ξεκινά από τις εκρηκτικές ανάγκες των ανθρώπων και θα καθοδηγείται από ένα απελευθερωτικό όραμα για την κοινωνία

Ζούμε σ’ ένα σκηνικό διεθνούς κι εσωτερικής ρευστότητας, που ταυτόχρονα θωρακίζει κι αποσταθεροποιεί τις δυνάμεις που βρίσκονται στην εξουσία στην Ευρώπη, στα εθνικά της κράτη και στη χώρα μας.

Με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης στη Γαλλία και τις στρατοκρατούμενες Βρυξέλλες στον ανώτατο βαθμό επιφυλακής επ’ αόριστο. Με 60 χώρες να έχουν κηρύξει πόλεμο στο μεσαιωνικό αναχρονισμό τουISIS, και μερικές δεκάδες να τον στηρίζουν – κάποιες μεταξύ τους αλληλοκαλυπτόμενες. Ένα πόλεμο ασύμμετρο, μπλεγμένο στο κουβάρι των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που οδήγησαν στη διάλυση μεγάλων οργανωμένων κρατών στην ευρύτερη περιοχή και στην έκρηξη των προσφυγικών ροών, αλλά και στο γόρδιο δεσμό των αντιτιθέμενων γεωπολιτικών συμφερόντων: Όπως αυτά αντανακλούν στον τρόπο της γιγάντωσης του Χαλιφάτου αλά Αλ-Κάιντα νο 2.

Τι με τρομάζει...

Αναδημοσίευση από την "εποχή"

Της Νάντιας Βαλαβάνη

Το παρακάτω κείμενο που αποτελεί τη δευτερολογία, μετά την τοποθέτηση «επί των άρθρων», κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής του νομοσχέδιου «περί περιστολής των δαπανών», είναι ενδεικτικό των διαδικασιών φαστ τρακ που έχει επιβάλει η κυβερνητική πλειοψηφία υποβαθμίζοντας το ρόλο του κοινοβουλίου, την αξιοπρέπειατων βουλευτών και, τελικά, την ποιότητα της δημοκρατίας.

Συμ­φω­νώ­ντας α­πό­λυ­τα με τον τρό­πο που έ­θε­σε το ζή­τη­μα της (ν)τρο­πο­λο­γίας για τα λι­μά­νια ο συ­νά­δελ­φος κ. Δρί­τσας, με α­παλ­λάσ­σει α­πό το να πω πράγ­μα­τα που ή­δη α­νέ­φε­ρε. Οπό­τε θα μου ε­πι­τρέ­ψε­τε να πω κά­τι άλ­λο, που εί­ναι μια άλ­λη πλευ­ρά, ε­ξί­σου βα­θιά και ου­σια­στι­κή, που αυ­τή τη στιγ­μή ε­μέ­να με τρο­μά­ζει, αν θέ­λε­τε, πε­ρισ­σό­τε­ρο.

Να σας το πω έ­τσι α­πλά. Σε μια νύ­χτα – για­τί τε­λειώ­σα­με χθες στις 1 το βρά­δυ – κα­λού­μα­στε να βρού­με, να δια­βά­σου­με και να κα­τα­λά­βου­με χω­ρίς να εί­μα­στε πο­λι­τι­κοί μη­χα­νι­κοί, 500 σε­λί­δες μέ­χρι τις 10.00 το πρωί και να έρ­θου­με ε­δώ να πά­ρου­με θέ­ση και να ψη­φί­σου­με. Αυ­τό εί­ναι φύ­σει α­δύ­να­τον. Νο­μί­ζω ό­τι α­κό­μα κι αν εί­σαι πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, εί­ναι δύ­σκο­λο να δια­βά­σεις 500 σε­λί­δες master plan των λι­μα­νιών της χώ­ρας με­τα­ξύ 1.00 πμ και 10.00 πμ και να έρ­θεις ε­δώ και να το­πο­θε­τη­θείς υ­πεύ­θυ­να. Το ό­τι την κυ­βέρ­νη­ση αυ­τό δεν τη νοιά­ζει, ε­μέ­να με τρο­μά­ζει.

Άλλη πλευ­ρά της ί­διας ι­στο­ρίας: το «α­πόρ­ρη­το». Έχω το­πο­θε­τη­θεί δύο φο­ρές στην Ολο­μέ­λεια της Βου­λής και πολ­λές φο­ρές στην Επι­τρο­πή Οι­κο­νο­μι­κών Υπο­θέ­σεων της Βου­λής για το πώς κα­λού­μα­στε ε­δώ να το­πο­θε­τη­θού­με για τις τρά­πε­ζες, λέ­γο­ντάς μας ό­τι «εί­ναι α­πόρ­ρη­το, δεν μπο­ρείς να ξέ­ρεις». Ψή­φι­ζε και μη ε­ρεύ­να. Εμέ­να αυ­τό ε­πί­σης με τρο­μά­ζει.

Μια συνέντευξη της Νάντιας Βαλαβάνη στην εφημερίδα “δρόμος”

1. Γιατί αυτές οι εκλογές είναι διαφορετικές από όλες τις προηγούμενες;

Στις εκλογικές αναμετρήσεις της προηγούμενης δεκαετίας από μεριάς των λαϊκών δυνάμεων και της Αριστεράς διακυβευόταν κυρίως η ανακοπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και των συνεπειών της: Με φορέα, πλέον, κυβερνήσεις της Ν.Δ. και σε επιταχυνόμενους - μετά τη σημαντική ώθηση που της είχαν δώσει οι κυβερνήσεις Σημίτη – ρυθμούς αυτή η πολιτική συνέχιζε να παραδίδει τον δημόσιο πλούτο στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Ενώ στις συνθήκες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης από το 2008 με επιθετικές πολιτικές ανάκαμψης των κερδών και κατευθύνοντας τεράστια «πακέτα» στον πιο κερδοφόρο κλάδο της 10ετίας, τις τράπεζες, επιδείνωνε τη ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζόμενων. Το εκλογικό αποτέλεσμα του 2009 με την άνετη νίκη του ΠΑΣΟΚ χάρη στην εμβληματική προγραμματική υπόσχεση «λεφτά (για κοινωνικές παροχές) υπάρχουν» δε σηματοδοτούσε την καταδίκη από πλατιά λαϊκά στρώματα μόνο του κόμματος που ήταν υπεύθυνο για την παρακμή των τελευταίων πέντε χρόνων, αλλά συνολικότερα της λεγόμενης «σταθεροποιητικής» πολιτικής. Ο τρόπος καταδίκης της, ωστόσο, δε δημιουργούσε διόδους διεξόδου από το δικομματισμό, από το «μίγμα» πελατειακών εξαρτήσεων, καλλιεργούμενων ψευδαισθήσεων και αυταπατών αυτών των ίδιων πλατιών λαϊκών στρωμάτων.

Στα δυόμιση χρόνια από τότε ο πολιτικός χρόνος «συμπυκνώθηκε» αφάνταστα. Φτάσαμε σήμερα να αποτελεί εκλογικό επίδικο η ίδια η επιβίωση, ουσιαστικά, της χώρας και της μεγάλης πλειοψηφίας της εργαζόμενης κοινωνίας. Να κρίνεται η «απώλεια» μιας τουλάχιστον γενιάς παιδιών από 15-35 χρονών, με το ΔΝΤ να προβλέπει στην πρόσφατη έκθεση του συνέχιση των πολιτικών λιτότητας μέχρι το 2030… Ταυτόχρονα εκατομμύρια άνθρωποι που έχασαν μέσα σε λίγες νύχτες εργασιακά και άλλα δικαιώματα κατακτημένα με αίμα και αγώνες ενός αιώνα, ένιωσαν να τους πνίγει η μπόχα της συστημικής διαφθοράς. Το πολιτικό σύστημα, παραδίνοντας την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας με άμεσο τρόπο στο ΔΝΤ, την Ε.Ε. και την Ε.Κ.Τ. ώστε να εφαρμοστούν οι καθ’ υπαγόρευση πολιτικές των μνημόνιων και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, έχασε τη νομιμοποίηση του σε πρωτοφανή, για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα, έκταση.