Ποιοι και γιατί εχθρεύονται την αυτοδιαχείριση;

του Κώστα Χαριτάκη

(Δημοσιεύεται στο 17ο τεύχος του περιοδικού ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ που κυκλοφορεί)

Το εγχείρημα της αυτοδιαχειριζόμενης ΒΙΟΜΕ έχει βρεθεί αντιμέτωπο όχι μόνο με τους “φύσει” και “θέσει” εχθρούς της αυτοδιαχείρισης, τα αφεντικά και το κράτος, αλλά και με δυνάμεις της αριστεράς, κομμουνιστικές και αντικαπιταλιστικές, ακόμη και του αναρχικού κινήματος. Παρά τις διαφορές τους, οι δυνάμεις αυτές φαίνεται να συμφωνούν ως προς το ότι εντός του καπιταλισμού η αυτοδιαχείριση δεν μπορεί παρά να είναι ένα είδος “αυτοεκμετάλλευσης” των εργαζομένων, μια μορφή “συλλογικού κεφαλαιοκράτη”. Και επομένως, όχι μόνο δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης, αλλά, ακόμη χειρότερα, “απαλλάσσει” τον καπιταλισμό από την ...υποχρέωσή του να βρίσκει δουλειά και να τρέφει όλους τους εργαζόμενους. Κατά μία άλλη παραλλαγή αυτών των απόψεων, αν και αναγνωρίζονται οι “καλές προθέσεις” τέτοιων εγχειρημάτων, είναι ωστόσο καταδικασμένα απλώς να διαχειρίζονται τη μιζέρια και να αναπαράγουν εντέλει τον καπιταλισμό όσο δε συμβαίνει μια “κεντρική” αλλαγή μέσω της κατάκτησης της κρατικής εξουσίας.

Αριστερά στην κυβέρνηση, οι αγώνες συνεχίζονται

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των Συντακτών"

Του Κώστα Λεγάκη

  Τα κοινωνικά κινήματα, τα εγχειρήματα εργασιακής αυτοδιαχείρισης και τα κινήματα για τα κοινά δεν ζητούν από την κυβέρνηση να «δώσει», αλλά απαιτούν να «αφήσει» τον χώρο που χρειάζονται για να αναπνεύσουν ελεύθερα και να ανθήσουν

Από την ημέρα που τέθηκε το ζήτημα μιας «κυβέρνησης της Αριστεράς», με ταλανίζει το εσωτερικό, ερώτημα: Τι ακριβώς είναι μια «κυβέρνηση της Αριστεράς»; Και πόσο αριστερή μπορεί να είναι μια τέτοια κυβέρνηση;

Ξεκαθαρίζω εξ αρχής ότι ποτέ δεν πίστεψα πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει με εκλογές. Βελτιώσεις μπορεί να γίνουν, ουσιώδεις αλλαγές όμως που θα φέρουν τα πάνω κάτω στην κοινωνική συγκρότηση, όχι. Παρ' όλα αυτά, από μια πολιτική διαστροφή και από μια άποψη που λέει ότι εφόσον έχουμε αστική δημοκρατία πρέπει να απαιτούμε και να κάνουμε το παν ώστε να λειτουργεί (έστω αυτή που δεν μας αρέσει – έστω μέχρι να την καταργήσουμε!), ψηφίζω. Και (ίσως να είναι περιττή η διευκρίνιση) ψηφίζω πάντα κάποια Αριστερά. Ο καιρός πέρασε και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου μια κάποια Αριστερά να γίνει κυβέρνηση. Και είναι σίγουρο ότι αυτή η αριστερή κυβέρνηση θα κάνει πράγματα που θα ανακουφίσουν, θα πάρει φιλολαϊκά μέτρα, θα εκδημοκρατίσει κάποιους θεσμούς κ.λπ. Πράγματα άμεσης προτεραιότητας και διόλου ευκαταφρόνητα, που όμως δεν φτάνουν. Και που μπορεί, ανά πάσα στιγμή, σε κάποια άλλη τούμπα της Ιστορίας, να παρθούν πίσω, όπως ήδη έγινε με τόσες και τόσες κατακτήσεις.

ο Σερζ Λατούς στην Νομική (video 18/10/2014)

Διοργάνωση: Ακυβέρνητες Πολιτείες - Κοινωνικός Χώρος ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΣ - Η Εφημερίδα των Συντακτών - Συν Άλλοις - Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων

Δελτίο Τύπου:

Επανιδρύοντας την κοινωνία

Αποανάπτυξη – Άμεση δημοκρατία – Αυτοδιαχείριση

Οι κοινωνίες θεμελιώθηκαν πάνω σε αντιλήψεις που επέτρεπαν στα μέλη τους να νοηματοδοτήσουν ό,τι γινόταν μέσα και έξω από αυτές. Αυτοί οι «θεσμοί» –καρπός του συλλογικού φαντασιακού– ονομάζονταν πνεύματα, πρόγονοι, ήρωες, θεοί... Στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες, τη θέση τους πήρε η αειφόρος ανάπτυξη των κερδών, η δικτατορία των οικονομικών δεικτών, η επιστημονική εκμετάλλευση ανθρώπου και φύσης. Η ακλόνητη πίστη στην οικονομική μεγέθυνση, τη δύναμη της τεχνολογίας και την ανάπτυξη είναι η έκφραση της φαντασίωσης για μια ορθολογική κυριαρχία επί του κόσμου, για να εδραιώσει την αδίστακτη εξουσία πάνω στην μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία των ανθρώπων, η οποία όμως απειλεί πια την ίδια την επιβίωσή του. Είναι ανάγκη να σπάσει αυτό το φαντασιακό, για να πετύχουμε την αυτονομία, ανακτώντας τη συνείδηση της επαναστατικής μας δύναμης για τη δημιουργία νέων θεσμών.

Επιστροφή στη βάση

Αναδημοσίευση από τη "δράση"

του Ραούλ Βανεγκέμ

Τι χρειαζόμαστε περισσότερο; Ευαίσθητη νόηση του κόσμου και ατομική δημιουργικότητα. Πρέπει ο καλλιτέχνης που υπνώττει μέσα στον καθένα να αφυπνιστεί, προκειμένου να ανακαλύψει ότι αυτό που νοηματοδοτεί το έργο του πέρα και έξω από το ίδιο –με την πολυμορφία που εκφράζεται, στη ζωγραφική, τη μουσική, τη λογοτεχνία, την αρχιτεκτονική, την ανθοκομική διακόσμηση, τη μαγειρική προετοιμασία, την ένδυση, την κηπουρική...– είναι η τέχνη της ζωής της οποίας αποτελεί το προσχέδιο. Η δημιουργία δεν πρέπει να είναι στην υπηρεσία του μηδενός, ούτε της αγοράς ούτε των ιδεών ούτε ενός κοινωνικού προγράμματος. Αρκεί να υπάρχει και να συνειδητοποιεί τη μυστική δύναμή της. Είναι η πραγματική ποίηση της ύπαρξης. Σήμερα που καταρρέει αυτός ο παλιός κόσμος που πάντοτε μας λεηλατούσε, αυτή η ποίηση αναδύεται για να μας σώσει από το ναυάγιο, οδηγώντας μας στα εύφορα εδάφη του ζωντανού. Εκεί όπου δεν επιβιώναμε παρά σαν θηρία, θα μάθουμε να ζούμε ως ανθρώπινα όντα.

Η αποτυχία των ιδεολογιών δεν έκανε τίποτα άλλο από το να αποκαλύψει την αποτυχία της σκέψης που είναι διαχωρισμένη από το ζωντανό. Στην πνευματική κατανόηση μιας πραγματικότητας που αναθεωρείται και αναιρείται από την οικονομία, θέλουμε να αντιπαραθέσουμε την ευαίσθητη νόηση μιας ζωής που δεν αφήνεται να υποβιβαστεί στην επιβίωση...

Ένας “αμερικάνος” απαντάει στο “ΠΑΜΕ” και όχι μόνο..

Στη χώρα μας δυο αυτοδιαχειριστικά εγχειρήματα στο χώρο της εργασίας, η “ΒΙΟΜΕ” και η “Η εφημερίδα των Συντακτών” είναι τα υποδείγματα που αναδεικνύουν τις πραγματικές στρατηγηκές διαφορές στο χώρο της Αριστεράς για το πως αντιλαμβάνεται τον δρόμο για τον Σοσιαλισμό. Η Αριστερά που φαντασιώνεται τον σοσιαλισμό ως μετατροπή του έθνους – κράτους στο κόμμα – κράτος, αδιαφορεί ή εναντιώνεται και καταγγέλλει. Ένα στέλεχος του ΚΚΕ, το οποίο εκφέρει τον επίσημο λόγο αυτής της Αριστεράς δηλώνει:


Σαν απάντηση σε αυτές τις αντιλήψεις, δημοσιεύουμε το 2ο απόσπασμα (ιδιαίτερα από το σημείο 3m55s), το οποίο σας είχαμε υποσχεθεί από την παράσταση "Stand-Up Economy/ ο οικοΝομολόγος" του Νίκου Αρβανίτη :

(το 1ο απόσπασμα είναι εδώ “Το ΟΡΕΓΚΟΝ...”)

Κομμουνισμός υπάρχει μόνο στον Περισσό...

 Αναδημοσίευση από την "Αυγή"

"Διάφορες δυνάμεις, αστικής διαχείρισης αλλά και οπορτουνιστικές, καλλιεργούν στους άνεργους εργάτες την αυταπάτη ότι διέξοδος από τη φτώχεια είναι να αναλάβουν οι ίδιοι να επαναλειτουργήσουν τα κουφάρια των επιχειρήσεων που εγκατέλειψαν οι ιδιοκτήτες τους, με τη στήριξη και την προστασία του κράτους, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής αγοράς", τόνισε μεταξύ άλλων δημοσίευμα του 902.gr, σχολιάζοντας την απόφαση των εργαζόμενων της ΒΙΟΜΕ να προχωρήσουν σε αυτοδιαχείριση του εργοστασίου.

Ως γνωστόν, το ΚΚΕ πιστεύει πως μόνο όταν έρθει η λαϊκή εξουσία, θα έρθει κι ο σοσιαλισμός. Μέχρι τότε, "σοσιαλισμός" υπάρχει μόνο στον 'Ριζοσπάστη' και στον 902, αφού, κάθε φορά που απολύονται εργαζόμενοι, η ηγεσία του κόμματος υπενθυμίζει πως οι επιχειρήσεις του ΚΚΕ δεν λειτουργούν με τους κανόνες της αγοράς, μάλλον επειδή διαθέτουν το κοκκαλάκι της σοβιετικής νυχτερίδας.

Έτσι λοιπόν το, ελεγχόμενο από το ΠΑΜΕ Συνδικάτο Εργατοτεχνιτών και Υπαλλήλων Χημικής Βιομηχανίας Βόρειας Ελλάδας, στη σχετική ανακοίνωση, υπογράμμισε πως "δεν μπορεί να ακολουθήσει τις λογικές που προβάλλονται από τη Διοίκηση του Σωματείου της ΒΙΟΜΕ ότι 'το εργοστάσιο ανοίγει και λειτουργεί στα χέρια των εργατών'". Πάλη ενάντια στα μονοπώλια, αλλά μην το παρακάνουμε κιόλας.
Χ.Σ.

Η αφλογιστία μπροστά στην επέλαση των βαρβάρων...

Αναδημοσίευση από την"δράση"

Εδώ και δυο χρόνια τα έχουμε δοκιμάσει σχεδόν όλα: απεργίες, καταλήψεις, συγκρούσεις, πλατείες... ακόμη και τις εκλογές. Ζήσαμε στιγμές αγωνιστικής κορύφωσης και ευφορίας, στιγμές ανεπανάληπτες, αλληλεγγύης και συνδημιουργίας, ζήσαμε και στιγμές ταπεινωτικής ήττας, αμηχανίας και αδυναμίας. Ήμασταν έτοιμοι να πιαστούμε, σαν τους ναυαγισμένους, από την πρώτη αυταπάτη που θα βρισκόταν δίπλα μας, όπως οι εκλογές, αλλά και να πιστέψουμε πως έτσι με μια «καλή ζαριά», με μια κινητοποίηση εκατομμυρίων για μια μέρα ή με μια «γερή» σύγκρουση, τα πάντα θα μπορούσαν να αλλάξουν. Συζητήσαμε πολύ, όπως δεν το έχουμε κάνει ποτέ στο παρελθόν, σε πλατείες και σε συνελεύσεις χωρίς προαπαιτούμενα, και σκιαγραφήσαμε αρκετές φορές την αλλαγή που ονειρευόμαστε, έξω από κομματικές και ιδεολογικές προδιαγραφές, αλλά δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε τους δικούς μας ανεξάρτητους φορείς αυτής της αλλαγής. Σα να ζητάγαμε πάλι από άλλους να «βγάλουν το φίδι από την τρύπα» για εμάς...

Κι ενώ οι πλατείες έθεσαν το θέμα της άμεσης δημοκρατίας, της αυτοοργάνωσης και της αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας, άρκεσε και πάλι μια εκλογική αναμέτρηση για να τα παγώσει όλα, να στείλει πολλούς στους γνώριμους συνηθισμένους ρόλους του κομματικού ψηφοσυλλέκτη ή του κομματικού ψηφοκαταναλωτή... Κι ενώ οι απεργίες ξεπερνούσαν αυτούς που αναγκάζονταν να τις κηρύξουν, τις ποικιλώνυμες κρατικές-κομματικές συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες, περιμέναμε ξανά και ξανά από αυτούς να πάρουν την πρωτοβουλία για άλλη μια προδιαγεγραμμένη παρέλαση-πορεία... Κι ενώ τα αυτόνομα εγχειρήματα της αλληλέγγυας-συνεργατικής οικονομίας και των ελεύθερων αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών χώρων πολλαπλασιάζονταν και συγκροτούσαν έναν «άλλο υπαρκτό κόσμο», οι ιδεολογικές αγκυλώσεις και η συνήθεια της εξάρτησης από το κράτος και από το κεφάλαιο τα πολεμούσαν ως δήθεν «νησίδες» που εξωραΐζουν τον καπιταλισμό...

Το εγχείρημα της αυτοδιαχείρισης στη Βιομηχανική Μεταλλευτική και η εμπειρία των ανακτημένων εργοστασίων στην Αργεντινή

Αναδημοσίευση από την "δράση"

Ο ΜΑΚΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ και ο ERNESTO "LALO" PARET στην εκδήλωση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης (Αθήνας) στον αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής: Αυτοδιαχείριση -- Μπορούμε χωρίς αφεντικά, που έγινε στις 11 Σεπτεμβρίου, στο Πολυτεχνείο. Ο ΜΑΚΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ είναι πρόεδρος του Σωματείου των εργαζομένων στη Βιομηχανική Μεταλλευτική. Ο ERNESTO "LALO" PARET είναι μέλος του κινήματος κατάληψης και αυτοδιαχείρισης των εργοστασίων στην Αργεντινή.

Ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες, εγχειρήματα και συζητήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς

 Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "δράση"

του Σπύρου Ραυτόπουλου

Ενόψει της συζήτησης με θέμα «Αγώνες και προοπτικές αυτοδιαχείρισης στην εποχή της κρίσης»

Παρασκευή 16 Μάρτη, 7 μμ, Νομική

Την ώρα που τα κόμματα ετοιμάζονται για την πατροπαράδοτη εκλογική τελετουργία, την ώρα που η κοινοβουλευτική αριστερά αντικρύζει τα δύσπιστα βλέματα της εκλογικής της βάσης και η εξωκοινοβουλευτική κομματισμένη αριστερά αναζητά κοινούς τόπους και συμμαχίες ώστε να μετατραπεί κι αυτή σε κοινοβουλευτική, η κοινωνία αναζητά τρόπους να ξεπεράσει μόνη της τη μιζέρια στην οποία θέλουν να την καταδικάσουν, επιχειρεί να ξαναμπεί στο κέντρο της Πολιτικής με 'Π' κεφαλαίο, αναζητά μια Δημοκρατία με 'Δ' κεφαλαίο.

Ωραία, να γίνουν εθνικοποιήσεις! Ποιοί όμως θα κάνουν κουμάντο και θα παίρνουν τις αποφάσεις;

(στελέχη και υπάλληλοι της Εμπορικής τράπεζας τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα)

Αφιερωμένο εξαιρετικά στη μνήμη του εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για σοσιαλμανία, όταν  μετά την μεταπολίτευση έκανε τις πρώτες εθνικοποιήσεις σε μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, όπως την Εμπορική Τράπεζα, τα ναυπηγεία και την Ολυμπιακή. Σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς θαυμάζει αυτή την πλευρά του έργου του και την εντάσσει οργανικά στις προτάσεις για την διέξοδο από την κρίση.

- Ωραία, να γίνουν εθνικοποιήσεις! Ποιοί όμως θα κάνουν κουμάντο και θα παίρνουν τις αποφάσεις;

- Μα φυσικά οι εργαζόμενοι!

- Και οι Αριστεροί τι θα κάνουν; Θα αφήσουν τους εργαζόμενους να κάνουν ότι θέλουν;

- Μα οι Αριστεροί θα είναι μαζί με τους εργαζόμενους και μαζί θα παίρνουν τις αποφάσεις!

- Αυτά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά! Θα είναι μαζί με τους εργαζόμενους, όπως ήταν μαζί με τους “αγανακτισμένους” το καλοκαίρι στις πλατείες; Ας θυμηθούμε λοιπόν τι έκανε τότε η Αριστερά: Οι κουκουέδες κατήγγειλαν τις λαϊκές συνελεύσεις ως όργανα του αντικομουνισμού και της αντίδρασης ενώ ένα μεγάλο κομμάτι της υπόλοιπης Αριστεράς προσπάθησε να τις καπελώσει με το γνωστές τακτικές που δρα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Μόνο μια πολύ μικρή μειοψηφία αριστερών εντάχθηκαν οργανικά σε αυτό το αμεσοδημοκρατικό κίνημα...

- Μα τότε διαφωνούσαν με τους γενικότερους προσανατολισμούς του κινήματος των πλατειών, γιαυτό και είχαν αυτή την αρνητική στάση. Στο ζήτημα των εθνικοποιήσεων δεν υπάρχει αυτό το πρόβλημα και επομένως είναι δεδομένη η συμμετοχή τους και η προσφορά τους στην λαϊκή διαχείριση των εθνικοποιημένων παραγωγικών μονάδων, των τραπεζών και των οικονομικών μηχανισμών που θα έχουν τεθεί υπό τον λαϊκό έλεγχο.