Γιατί τώρα αγωνιά ο Αλέξης για την διαπλοκή και ΜΜΕ;

Ένα σχόλιο για την δήλωση στο STAR του Αλέξη Τσίπρα για τον Μητσοτάκη:

«Αν δεν υπήρχε η διαπλοκή και η πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης δεν θα ήταν πρωθυπουργός»

Όταν ο Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός το 15 και όταν έκανε το δημοψήφισμα του ΟΧΙ, και η διαπλοκή υπήρχε και η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης ήταν εναντίον του…

Τότε το επιτελείο του τον πρόβαλε ως “εθνικό ηγέτη”

Δεν υπήρξε τοιούτος, όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια... Ακόμα και στην αστική πολιτική, οι πραγματικοί ηγέτες έχουν άλλα χαρακτηριστικά. Όπως έλεγε και η Μ. Θάτσερ: «Εάν δίνεις προσοχή στην κοινή γνώμη και στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, τότε δεν κυβερνάς, αλλά υπακούς»…

Αποδείχτηκε υποτακτικός... Όπως ο σημερινός και όλοι οι άλλοι πρωθυπουργοί την εποχή των μνημονίων. Για να είμαστε δίκαιοι με την ιστορία, υπήρξε μια εξαίρεση: Ο μόνος που θεωρήθηκε από τις μαφίες της ΕΕ και του ΔΝΤ μη χειραγωγήσιμος ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου. Τότε όταν διατύπωσε δημόσια την θέση ότι μήπως θα πρέπει να κάνει δημοψήφισμα, τον εκθρόνισαν από πρωθυπουργό την ίδια στιγμή… Τον Αλέξη τον εμπιστεύονταν περισσότερο:Τον άφησαν να κάνει δημοψήφισμα...

Επίσης, στις τελευταίες εκλογές, την αυτοδυναμία η ΝΔ δεν την κέρδισε με το σπαθί της, ούτε της την χάρισε ο “λαός” μέσω της χειραγώγησής του από τα ΜΜΕ και την διαπλοκή. Δεν ήταν προϊόν κανενός κοινωνικού και πολιτικού συσχετισμού. Ήταν απλά ένα δωράκι που ο Αλέξης είχε σκοπό να το χαρίσει στον εαυτό του. Όμως ο ταχυδρόμος αλλού το παρέδωσε..

περισσότερα εδώ:

Πως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ τον Κυριάκο πρωθυπουργό (με αυτοδυναμία μάλιστα)...

Η υποκρισία του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ για την ενότητα της Αριστεράς

“Η υπόθεση της κοινής δράσης, της συνεργασίας και της συμπαράταξης όλων των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς και πρώτα απ’ όλα του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΥΣΥΑ, δεν είναι μια υπόθεση απλών εκφωνήσεων και επικοινωνιακών τεχνασμάτων αλλά κεντρικής πολιτικής από την οποία εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό η ίδια η υπόθεση της δυνατότητας μιας αποτελεσματικής, αξιόπιστης και νικηφόρας προοδευτικής διεξόδου από την κρίση.”

(από το κείμενο που έθεσε το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ στην ΚΠΕ του ΣΥΝασπισμού και δεν συγκέντρωσε την πλειοψηφία)

Εχουμε επισημάνει και άλλες φορές ότι τέτοια συνεργασία δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί, όχι επειδή δεν το επιθυμεί ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, αλλά επειδή δεν είναι μέσα στους πολιτικούς σχεδιασμούς των άλλων δυνάμεων της Αριστεράς. Με αυτή την έννοια η επίκλησή της έχει καθαρά προπαγανδιστικό χαρακτήρα. Όμως αν κάποιος πιστεύει σε αυτή την ανάγκη, θα πρέπει να προτείνει και μέτρα για να υπάρξουν οι υλικοί όροι αυτής της συνεργασίας. Το πιο κρίσιμο απ' αυτά είναι το ζήτημα της ΑΠΛΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗΣ. Το ζήτημα αυτό αποτελεί πάγιο αίτημα της Αριστεράς και δεν μπορεί να μπαίνει στην άκρη μπροστά στην προοπτική να σχηματίσει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ με το ισχύον καλπονοθευτικό σύστημα. Εντάξει, ας  δεχτούμε προσωρινα ότι η πλειοψηφία παρέλειψε να το βάλει στο προσχέδιο ( ελπίζουμε ότι στο τελικό κείμενο θα συμπεριληφθεί ), η μειοψηφία που ενδιαφέρεται για αυτή την ενότητα δεν θα έπρεπε να το είχε προτείνει, όχι μόνον για λόγους αρχής αλλά και γιατί αποτελεί ένα βασικό εργαλείο για την εφαρμογή της πολιτικής συνεργασιών που επιζητεί; Πρόκειται για άλλη μια “τυχαία παράλειψη” και από την πλειοψηφία αλλά και την μειοψηφία του ΣΥΝασπισμού; Δεν νομίζουμε....

Απλή αναλογική, τώρα!

Από το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι δυνατή η συγκρότηση μιας αριστερής αντιμνημονειακής κυβέρνησης. Ούτε έχει νόημα η συγκρότηση μιας αριστερής κυβέρνησης με την ανοχή των δυνάμεων του δικομματισμού που βρίσκονται στριμωγμένες στην γωνία και ψάχνουν ευκαιρία να σηκώσουν ξανά κεφάλι ή η προσφυγή σε λύσεις κυβερνήσεων εθνικής σωτηρίας.

Ο μόνος ρεαλιστικός στόχος, ο οποίος όμως έχει μεγάλη πολιτική σημασία, είναι σήμερα η συγκρότηση μιας μεταβατικής Κυβέρνησης που θα αλλάξει τον εκλογικό νόμο και θα κάνει και ορισμένες άλλες αλλαγές στην κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού του πολιτικού συστήματος και θα προκηρύξει άμεσα εκλογές. Πιστεύουμε ότι αυτή η λύση αντιστοιχεί στο εκλογικό αποτέλεσμα που συγκέντρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και αποτελεί το πρώτο βήμα για την μεγάλη μάχη που θα γίνει στις επόμενες εκλογές, όπου θα αναμετρηθεί η Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ) με την Δεξιά (ΝΔ) για μια καθαρή νίκη. Μια νίκη της οποίας το αποτέλεσμα δεν θα επιδέχεται αμφισβητήσεις και θα σφραγίσει το μέλλον της χώρας.

Για αυτό το θέμα μια ματιά και εδώ:

Πρόταση έκπληξη από το ΣΥΡΙΖΑ!

και εδώ:

Απλή αναλογική,τώρα!

Υπάρχει εκλογικό σύστημα καλύτερο από την απλή αναλογική;

Η αριστερά παραδοσιακά ισχυρίζεται η απλή αναλογική είναι το εκλογικό σύστημα μέσα απ' το ποίο εκφράζεται με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο η λαϊκή θέληση. Είναι όμως σωστό αυτό;

Γιατί ασχολούμαστε με αυτό το θέμα; Επειδή βρισκόμαστε σε δίλημμα μπροστά στις εκλογές. Θέλουμε να ρίξουμε δύο ψηφοδέλτια στην κάλπη, ένα στον ΣΥΡΙΖΑ και άλλο ένα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ!  Όμως παρόμοια διλήμματα δεν έχουμε μόνον εμείς. Έχουν και πολιτικοί οργανισμοί - πέρα από απλούς ψηφοφόρους που βρίσκονται σε σύγχυση και ταλαντεύονται όπως εμείς που να ρίξουν την ψήφο τους. Ακόμα και πολιτικοί σχηματισμοί οι οποίοι, αν και έχουν εντελώς ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις, αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο και μιας δεύτερης επιλογής στην εκλογική μάχη, Μια παρόμοια στάση θα μπορούσε να εκφράζει την επιθυμία μιας εκλογικής σύμπραξης η οποία δεν τελεσφόρησε ως ένα κοινό εκλογικό σχήμα...

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ΝΑΡ. Ενώ οριοθετείται πολιτικά ως κλειστό σύνολο απέναντι στο ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ και λοιπούς εκλογικούς σχηματισμούς που διεκδικούν την ψήφο μας, είναι ανοικτό ως προς διάφορες εκδοχές της πατριωτικής αριστεράς. Αν διαβάσει κάποιος την απόφαση “Απόφαση της Π.Ε. του ΝΑΡ” της 17/3/2012, θα διαπιστώσει πως ενώ υπάρχουν επιχειρήματα / οριοθετήσεις απέναντι σε όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων, ανάμεσα στις 6362 λέξεις που περιέχει, δεν υπάρχει ούτε μια φράση, ούτε μια λέξη με την οποία να οριοθετείται απέναντι στο ΕΠΑΜ του Δ. Καζάκη και την ΕΛΑΔΑ του Μ. Θεοδωράκη. Αυτή η στάση σημαίνει σαφώς ότι μπροστά στην κάλπη αν κάποιος ψηφοφόρος του ΝΑΡ αν είχε και την δυνατότητα μιας άλλης ψήφου προς αυτές τις δυνάμεις, τότε αυτή η ψήφος δεν θα ήταν ανταγωνιστική προς την γενικότερη πολιτική και τους στόχους του ΝΑΡ.  Αν ήταν ανταγωνιστική, τότε τα επιτελεία του ΝΑΡ θα είχαν φροντίσει να το επισημάνουν στην κατά τα άλλα τόσο αναλυτική "απόφαση" ως προς  τα θέματα της πολιτικής ταυτότητας του ΝΑΡ.  Δεν πρόκειται για "τυχαία" παράλειψη...