Η εργατική τάξη και τα τείχη της Ιεριχούς

Με αφορμή την εργατική πρωτομαγιά...

Αναδημοσίευση από την "ΚΑΤΙΟΥΣΑ"

του Χρήστου Μιάμη

Η επίκληση της εργατικής τάξης, που πολλές φορές μοιάζει με επίκληση μιας αόρατης δύναμης που βρίσκεται κάπου κρυπτόμενη, αναμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να εμφανιστεί, είναι στιγμές που λαμβάνει τον χαρακτήρα θεολογίας. Ως σαν να υπάρχει μια αμόλυντη, μια ατόφια εκδοχή της που ως από μηχανής Θεός ή ως Αθηνά από το κεφάλι του Δία, θα ξεπηδήσει δίνοντας την οριστική λύση στο κοινωνικό ζήτημα. Έτσι καταλήγουμε συνήθως είτε να λιβανίζεται είτε να καθυβρίζεται η εργατική τάξη, αφενός ως το επαναστατικό υποκείμενο που ακόμη δεν έχει εμπεδώσει τον ιστορικό του ρόλο αλλά σύντομα θα το πράξει, αφετέρου, ως η έκφραση περιφερόμενων ανερμάτιστων ατομικοτήτων που δεν στέκονται στο ύψος των αναγκών και των ιστορικών περιστάσεων.

Πρόκειται εδώ για την εκφορά μιας διττής θεολογίας, που στην θετική της μορφή, καταλήγει σε ένα πρωτόγονο και παιδαριώδη εργατισμό, με την φιγούρα του μαρξιστή διανοουμένου να αναζητά σε κάθε καμπή του δρόμου, τον αμόλυντο εργάτη που φέρει στους ώμους του το βάρος ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ενώ όταν τον πλησιάσει κατανοεί, ή δείχνει να κατανοεί, πως ο εργάτης , ο σύγχρονος μισθωτός εργάτης, δεν μπορεί να σηκώσει ούτε το δικό του βάρος, πόσο μάλλον το βάρος της επαναστατικής οντολογίας που τον συντροφεύει, ως αποστολή ή ως κατάρα. Συνήθως η πραγματικότητα δεν χωράει στην θεωρία ή και το ανάστροφο, η θεωρία εξέχει από την πραγματικότητα, όπως οι ανυποψίαστοι ταξιδιώτες στο κρεβάτι του Προκρούστη.

Κριτικές παρατηρήσεις στο κείμενο ''για ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο σε ένα επαναστατικό κίνημα''

Η αλήθεια είναι ότι οι υπάρχοντες φορείς της Αριστεράς, της Αναρχίας, της αυτονομίας κ.α, είναι λιγότερο ή περισσότερο μέρη ενός κοινού προβλήματος που συνειδητοποιείται κυρίως μετά το 1990-και το πρόβλημα που παραμένει είναι η πραγματική ήττα των υποτελών και η νίκη των αφεντικών, και όχι απλώς των ''αφεντικών'', αλλά των δομών και των διαδικασιών του κεφαλαιοκρατικού Συστήματος. Μέχρι σήμερα, το ένα μέρος του προβλήματος μετατοπίζει την ευθύνη στον άλλο, με βάση τα δικά του υπέρ και βλέποντας απλά τα κατά του άλλου μέσα στον αυθόρμητο καταμερισμό πρακτικών και τον κατακερματισμό του ''κινήματος''. Μόνο που, παρά τις πολιτικές ασυνέχειες, υπάρχει μια αιματηρή και αναμφισβήτητη ιστορική Συνέχεια, αυτή της ιστορίας των καταπιεσμένων και της αποτυχίας τους να ξεπεράσουν το Σύστημα και να φτιάξουν μια κοινωνία άλλη. Όλα τα μέρη του ''κινήματος'' είναι κληρονόμοι αυτής της αποτυχίας, είτε το αναγνωρίζουν είτε όχι.

Ολόκληρο το κείμενο εδώ:

Κριτικές παρατηρήσεις στο κείμενο ''για ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο σε ένα επαναστατικό κίνημα''

Και ο διάλογος συνεχίζεται...

Την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε η δεύτερη συνάντηση κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς. Παραβρέθηκαν και πήραν μέρος στην συζήτηση αντιπροσωπείες του ΣΥΡΙΖΑ, των Ενεργών Πολιτών, της ΔΕΑ, της ΚΕΔΑ, της ΚΟΕ, της ΑΠΟ, του ΑΚΕΠ. Της ΑΡΑΝ, της ΑΡΑΣ, της Κομμουνιστικής Ανανέωσης από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Του ΜΑΑ και της Ελεύθερης Αττικής.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΕΠΑΜ : σημειώσατε 2

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το τελευταίο χρόνο σε δημόσιες συζητήσεις για την ενότητα των αριστερών δυνάμεων και την συγκρότηση μετώπου ενάντια στις κυρίαρχες επιλογές του αστισμού, προβάλει ένα πολιτικό πλαίσιο στο οποίο σηματοδοτούνται με ένα συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο τα θέματα του Ευρώ και της ΕΕ. Το πλαίσιο αυτό δεν τίθεται σε διαπραγμάτευση. Η παρέμβαση σε όποιο “διάλογο” έχει τον χαρακτήρα της προπαγάνδισης και μόνο.

Ο μόνος χώρος – ο οποίος μάλιστα έχει αποδεχτεί εκ των προτέρων - αυτά τα σημεία που θέτει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως μη διαπραγματεύσιμα για οποιαδήποτε συνεργασία, είναι το κόμμα του Δ. Καζάκη. Όμως ο Καζάκης είναι ένα βήμα πιο μπροστά. Με την ρητορική πλειοδοσία αυτής της γραμμής και με μια μεσιακή καταστροφολογία για τον καπιταλισμό, καταφέρνει να βρει απήχηση σε ευρύτερα ακροατήρια απ' αυτά που που μπορούν να προσεγγίσουν όλες μαζί οι συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ακριβώς αυτή η κατάσταση καταγράφει και τα όρια της παρέμβασης του πολιτικού εγχειρήματος στο χώρο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, που αποκρυσταλλώθηκε με την συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το οποίο σήμερα δυστυχώς οδηγείται στην αυτοπεριθωριοποίηση. Η αγκύλωση σε ιδεολογήματα που προβάλλονται ως αντικαπιταλιστικές πολιτικές, βοηθάει βέβαια στην συντήρηση και στην αναπαραγωγή των παγιωμένων μικροσυσχετισμών ανάμεσα στις δυνάμεις που την συγκροτούν, παρέχοντας μια διακριτή ταυτότητα εντός του μικρόκοσμου της Αριστεράς. 

Το ΝΑΡ στην ουρά του ΚΚΕ;

ολίσθημα  "σημαιοφόρου"...

Έκπληξη μας μας προξένησε η ανάγνωση του άρθρου του Π. Μαυροειδή “Η αναγκαία ‘πρόταση εξουσίας’ της αριστεράς και η γελοιογραφία της” , του οποίου μια συντομευμένη μορφή δημοσιεύεται στο σημερινό ΠΡΙΝ. Η έκπληξη αφορά στην άνευ όρων προσχώρηση στην γραμμή του ΚΚΕ. Τον τελευταίο καιρό, ιδιαίτερα μετά την περίοδο που οξύνθηκε η σύγκρουση του αντιεξουσιαστικού χώρου με το ΚΚΕ, το ΝΑΡ είχε κάνει κάποιες κινήσεις πολιτικής προσέγγισης προς το χώρο του ΚΚΕ, μερικές από τις οποίες έχουμε επισημάνει σε προηγούμενα κείμενά μας. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Στην 3η εθνική κατηγορία που παίξει το ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει αντίστοιχα προβλήματα με αυτά που έχει το ΚΚΕ στην 1η εθνική από τον χώρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΜΑΡ.

Δημοσιεύουμε ένα ενδεικτικό απόσπασμα, με τις υπογραμμίσεις όπως ακριβώς είναι στο κείμενο. Ακριβώς αυτές οι υπογραμμίσεις καταγράφουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την πλήρη ταύτιση με την γραμμή του ΚΚΕ. Το ίδιο το κείμενο είναι τόσο αποκαλυπτικό που δεν χρειάζονται πρόσθετες ερμηνείες και σχόλια:

Εδώ απαιτείται η τόλμη. Η αριστερά πρέπει να θέσει τη δική της συνολική πολιτική διέξοδο. Την δική της πρόταση εξουσίας για το λαό. Αυτή αναγνωρίζεται εύκολα από τον κόσμο του αγώνα. Τρία είναι τα στοιχεία της, με βάση και τα προηγούμενα.

Πρώτον, πρέπει να υπάρξει ανατροπή κυβέρνησης, τροϊκανής χούντας και σάπιου πολιτικού συστήματος.

Δεύτερο, να ηγεμονεύσει ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες, στο πλαίσια μιας άλλης πορείας έξω από την ΕΕ και σε σύγκρουση με τον καπιταλισμό.

Τρίτο, ο εργαζόμενος λαός, πρέπει να είναι οργανωμένος, σε νέες κοινωνικές και πολιτικές μορφές που θα επιβάλλουν τη θέληση του και θα οργανώνουν δημοκρατικά την κοινωνία και τις σχέσεις της.

Η ‘’αριστερή κυβέρνηση’’, αποτελεί τη γελοιογραφία της πρότασης εξουσίας της αριστεράς. Υποδηλώνει είτε την αφέλεια, είτε το σκόπιμο αποπροσανατολισμό.

Όμως θα μπούμε στον πειρασμό να σχολιάσουμε μια άλλη παράγραφο, στο τέλος του κειμένου, η οποία αποκαλύπτει που πραγματικά βρίσκονται οι ελπίδες του συγγραφέα. Μήπως στο κίνημα στο μαζικό κίνημα, στις λαϊκές συνελεύσεις των γειτονιών, στο εξεγερσιακό φρόνημα του λαού που καταγράφτηκε στις πλατείες, στις μεγάλες διαδηλώσεις και τις παρελάσεις; Όχι βέβαια! Οι ελπίδες βρίσκονται στην κρίση των άλλων, των διπλανών μας: 

Αναπτύσσονται διεργασίες κρίσης στους χώρους της κοινοβουλευτικής αριστεράς ή/και του δημοκρατικού ‘’πατριωτικού χώρου’’, με δυνατότητες θετικών επανατοποθετήσεων, ειδικά σε ότι αφορά τη Λυδία λίθο που ακούει στο όνομα “στάση απέναντι στην έξοδο από ευρωζώνη και ΕΕ’’.

Εικόνες από την 1η μέρα της 2ης Πανελλαδικής Συνάντησης του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Και ο γραμματέας του ΣΥΝ ως εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκεί...

Την 1η μέρα ένα φάντασμα πλανιόταν πάνω από την 2η Πανελλαδική Συνάντηση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής. Ήταν το φάντασμα των βουλευτικών εκλογών που έχουν εξαγγελθεί για τον Φλεβάρη, αλλά κανείς δεν είναι σίγουρος για το πότε θα γίνουν. Μια φράση του Α. Αλαβάνου λίγες μέρες πριν από μια συνέντευξη στον “105.5 στο κόκκινο”, στην οποία δήλωνε ότι : “αν δεν υπάρξει πλατιά συνεργασία, με αρχές και πρόγραμμα που δεν θα περιορίζεται στο ''αντιμνημονιακό'' πλαίσιο, δεν βλέπω συμμετοχή στις εκλογές” προβλήθηκε από ορισμένα ΜΜΕ ως ειλημμένη απόφαση του ΜΑΑ για μη συμμετοχή στις εκλογές και γέννησε ανησυχίες και αμηχανία στα μέλη και τους φίλους του.

Αυτή η κατάσταση την 1η μέρα της Συνάντησης διαμόρφωσε ένα κλίμα ανάλογο με αυτό που περιγράφει η λαϊκή παροιμία: “Μάθανε πως γ... και πλάκωσαν και οι γύφτοι”. Αυτό δεν προέκυψε κυρίως από τις ομιλίες των εκπρόσωπων των κομμάτων και των οργανώσεων της αριστεράς στην ανοικτή εκδήλωση που έγινε το απόγευμα του Σαββάτου, αλλά από τις τοποθετήσεις των μελών του Μετώπου, οι οποίες έγιναν τις πρωϊνές ώρες. 

Οι εξελίξεις στο χώρο της εθνικοπατριωτικής αριστεράς

Στην Κουμουνδούρου και στον Περισσό τρίβουν τα χέρια τους από χαρά, μόλις πληροφορήθηκαν την παρακάτω δήλωση (Μίκης Θεοδωράκης, στην λήξη των εργασιών του 1ου Συνεδρίου του ΚΑΠ): Είναι λοιπόν απολύτως ξεκάθαρο, ότι με τα σημερινά δεδομένα δεν συζητάμε καθόλου τη συμμετοχή μας στις εκλογές. Με τα σημερινά δεδομένα η λύση για μας είναι η Αντίσταση. Δηλαδή η Αντίσταση των 10 εκατομμυρίων Ελλήνων, που σαν ένας χαλύβδινος πύργος θα βάλουν τέλος σε όλα αυτά. Στην ξένη εξάρτηση, στο σάπιο Σύστημα Εξουσίας...

Αντίστοιχο πρόβλημα με αυτό που έχει η κοινοβουλευτική αριστερά από τις “σπίθες” του Μ. Θεοδωράκη, έχει και η αντικαπιταλιστική αριστερά από το ΕΠΑΜ. Και εδώ τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά, γιατί είναι βέβαιο ότι το κόμμα του Δ. Καζάκη θα κατέβει στις εκλογές με προοπτικές μάλιστα να μαζέψει πολύ περισσότερους ψήφους από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ήδη έχουν αρχίσει να βγαίνουν τα μαχαίρια. Δυστυχώς όμως ο χώρος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στα πλαίσια μιας τυχοδιωκτικής πολιτικής για την οικοδόμηση συμμαχιών πάνω στην γραμμή “έξω από την ΟΝΕ και την ΕΕ”, την οποία θεωρεί πεμπτουσία της αντικαπιταλιστικής πάλης,  είχε ανοικτές τις αγκάλες της στον Δ. Καζάκη και έκλεινε τα μάτια του για γενικότερα πολιτικά πλαίσια εντός των οποίων εντασσόταν αυτές οι απόψεις περί ευρώ, ΕΕ, εθνικής κυριαρχίας και άλλα "αντικαπιταλιστικά" παρόμοια...

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η ιστοσελίδα “βαθύ κόκκινο” που πρόσφατα άρχισε να ψιλιάζεται ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. O Δ. Καζάκης είναι ένας πολύ καλός αγκιτάτορας. Μπορεί να εκφέρει με αρκετή ευφράδεια ένα πολιτικό λόγο επικαλούμενος ορισμένα αποσπασματικά οικονομικά στοιχεία και να συνεπαίρνει το κοινό του. Δεν κάνει σοβαρές οικονομικές αναλύσεις. Συνήθως τα στοιχεία που προβάλει είναι ατεκμηρίωτα και δεν στηρίζονται σε αξιόπιστες πηγές και αναλύσεις. Παρ' όλα αυτά στο παρελθόν το “βαθύ κόκκινο” - όπως και ένα μεγάλο τμήμα των πολιτικών μορφωμάτων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς - έχουν προβάλει επανειλημμένα τον Δ. Καζάκη ως έγκυρο πολιτικό πρόσωπο αυτής της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Σήμερα λοιπόν είναι δύσκολο να διαχωριστούν από αυτές τις επιλογές τους. Είναι ενδεικτικά αυτών των δυσκολιών, τρία πρόσφατα δημοσίευμα της ιστοσελίδας “βαθύ κόκκινο”

Όταν η Αριστερά διαβάζει λάθος τις δημοσκοπήσεις...

Οι δημοσκοπήσεις προσφέρονται για πολλαπλές ερμηνείες. Ο καθένας μπορεί να διαλέξει κάποιο στοιχείο που συμπλέει με τις επιθυμίες του και να θεωρήσει ότι αυτές αποδεικνύεται ότι μπορεί να πραγματωθούν από τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων. Και η Αριστερά αυτό το κάνει συχνά. Η iskra - για παράδειγμα - δημοσιεύει τα αποτελέσματα της τελευταίας δημοσκόπησης Public Issue που αφορούν την εκτίμηση ψήφου με τον παρακάτω υπότιτλο:

Ο ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ!

ΜΙΑ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΓΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΠΟΡΕΙ!

Βέβαια, αν δούμε αναλυτικά όλη την δημοσκόπηση θα διαπιστώσουμε ότι το ένα σκέλος πράγματι ισχύει: “Ο δικομματισμός γκρεμίζεται”. Όμως από τα στοιχεία της δημοσκόπησης, δεν βγαίνει ότι “μια συμπαρατεταγμένη Αριστερά μπορεί”, αλλά το αντίθετο! Αυτό το συμπέρασμα απλώς αποτελεί επιθυμία του συντακτικού προσωπικού της iskra. Ας δούμε λοιπόν κάποιους πίνακες της δημοσκόπησης που έχουν ενδιαφέρον για την Αριστερά:

Πρώτος σε αποδοχή  από τους πολιτικούς αρχηγούς ο  Γ. Καρατζαφέρης. Συνυπολογίσετε και τα ποσοστά από άλλες δημοσκοπήσεις για την συμφωνία με τα μέτρα της Κυβέρνησης στα πανεπιστήμια,  για τις ιδιωτικοποιήσεις και τις μειώσεις των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και βγάλτε μόνοι σας το συμπέρασμα για που στρέφεται η ελληνική κοινωνία. Εντάξει, αν ήταν ο Α. Αλαβάνος στην θέση του Α. Τσίπρα, αυτή την διαφορά με τον Καρατζαφέρη θα είχε σίγουρα ανατραπεί, όπως δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η πορεία της ελληνικής κοινωνίας προς συντηρητικές κατευθύνσεις μπορεί να ανασχεθεί από την Αριστερά, όπως υπάρχει και πολιτεύεται σήμερα...

Ο πίνακας αυτός δείχνει την τομή που έφερε το κίνημα της 25ης Μάη στη χώρα μας. Αυτό που δεν κατάφεραν τα "ταξικά" συνδικάτα, οι πρωτοβουλίες πρωτοβαθμίων σωματείων και άλλες ανάλογες δράσεις της Αριστεράς, το κατάφεραν οι πλατείες και οι "αγανακτισμένοι": Να βγάλουν τον κόσμο στον δρόμο. Πράγματι, στις κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια δραστηριοτήτων του κινήματος της 25ης Μάη, συμμετείχαν περίπου 2.000.000 πολίτες...

Μπορούμε να στοχαστούμε την πολιτική ; (μέρος Ι)

Τίτλος αυτού του κειμένου είναι ο υπότιτλος του βιβλίου του Alain Badiou “Η πολιτική και η λογική του συμβάντος” που εκδόθηκε το 1985. Όμως και το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι παρά αποσπάσματα απ' αυτό το βιβλίο, το οποίο έχει εκδοθεί στα ελληνικά σε μετάφραση Δ. Βεργέτη – Τ. Μπέτζελου από τις εκδόσεις “αλήthεια” το 2007. Τα προηγούμενα 22 χρόνια δεν βρέθηκε εκδότης να αναλάβει την έκδοση στη χώρα μας αυτού του βιβλίου. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Ποίος θα διακινδύνευε να εκδώσει ένα βιβλίο που θα ήταν εκδοτική αποτυχία; Και αυτή η εκδοτική “επιτυχία” ήταν εξασφαλισμένη από τις αντιλήψεις και το γενικότερο κλίμα που κυριαρχεί στην Αριστερά στον τόπο μας. Ποιός αριστερός στην χώρα μας θα διάβαζε αυτό το βιβλίο την εποχή που πρωτοκυκλοφόρησε;

Υπενθυμίζουμε ότι το 1985 που γράφτηκε το βιβλίο, το Αφγανιστάν βρισκόταν υπό Ρωσική κατοχή και εδώ το ΚΚΕ, με τους Ανδρουλάκηδες, τους Λαφαζάνηδες την ιστορική ηγεσία του ΝΑΡ και πολλούς άλλους ακόμα, στήριζαν αυτήν την “ανθρωπιστική” βοήθεια των σοβιετικών. Γραμματέας του κόμματος ήταν ο Χαρίλαος, και στο ΚΚΣΕ ο Chernenko, ο οποίος πέθανε το Μάρτιο και ανέλαβε στην θέση του Γκορμπατσόφ. Την ίδια χρονιά ο Ανδρέας Παπανδρέου εγκαινιάζει το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και εξαγγέλλει την περιβόητη «αγορά του αιώνα». Αν κάποιος εκείνη την εποχή ισχυριζόταν ότι η Σοβιετική Ένωση μετά από 6 χρόνια θα είχε διαλυθεί, όλοι θα τον θεωρούσαν τρελό!

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Η “πρωτοπορία” στην πολιτική εναρμονίζεται με την λαϊκή παροιμία “κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο”. Τότε κανείς δεν θα καταδεχόταν να συζητήσει αυτές τις θέσεις. Με όπλο τον “επιστημονικό σοσιαλισμό” και την “διεθνιστική αλληλεγγύη” το κείμενο αυτό θα είχε θεωρηθεί αντικομουνιστικό και αντιδραστικό. Σήμερα μερικοί – πολύ καθυστερημένα – έχουν κάνει μερικά βήματα και μπορούν να διαβάζουν και κάτι πέρα από τα “εκλεκτά έργα” που έχουν γράψει οι “κομμένες κεφαλές” του Μαρξισμού Λενινισμού, όπως για παράδειγμα μελετούν τον  Ντ. Χάρβεϊ. Όμως το τρένο για αυτή την αριστερά έχει χαθεί...

Σε κάποιο σημείο του βιβλίου, ο Badiou θέτει ένα ρώτημα, το οποίο παραμένει επίκαιρο αν και έχουν περάσει 30 χρόνια από τότε:

Ποιός είναι μαρξιστής σήμερα;

Η άμεση απάντηση που δίνει σε αυτή την ερώτηση είναι:

Είναι εκείνος που εγγράφεται ως υποκείμενο στην διαδικασία καταστροφής του μαρξισμού, εκείνος που διατυπώνει με τρόπο εμμενή τι πρέπει να πεθάνει, και κατά συνέπεια να πεθάνει και ο ίδιος, διευθετώντας αυτό τον θάνατο σε αιτία για μια ανασύνθεση της πολιτικής. Μπορεί τότε να παραχθεί, σ' όλη την έκταση αυτής της πρακτικής διαδικασίας, ο πραγματικά πολιτικός στοχασμός της καταστροφής του μαρξισμού.

Πριν ασχοληθούμε αναλυτικά με το περιεχόμενο αυτής της απάντησης, θα σταθούμε στο πως περιγράφει ο A. Badiou την κρίση του μαρξισμού:

Αναφορικά με την κρίση του μαρξισμού, οφείλουμε σήμερα να πούμε ότι είναι πλήρης. Δεν πρόκειται για ένα απλό κατηγόρημα εμπειρικού τύπου. Για λόγους που απορρέουν από την ουσία της, η κρίση ξετυλίγεται μέχρι τις ύστατες συνέπειές της, δηλαδή, στην περίπτωση του μαρξισμού έχει εισέλθει στο στάδιο της αποπεράτωσής της.

Για να στοχαστούμε τον πλήρη χαρακτήρα της κρίσης, θα χρειαστεί να επιστρέψουμε στο στοιχείο εκείνο που προσέδωσε στον μαρξισμό την ιδιότυπη ισχύ του, και το οποίο είναι η (διακεκλεισμένη πλέον) προδηλότητα των ιστορικών του αναφορικών.

Ο άξονας με βάση τον οποίο ο μαρξισμός επικυρώθηκε ως καθολική σκέψη της επαναστατικής δραστηριότητας, δεν ήταν ούτε η ερευνητική του ικανότητα, ούτε η αναλυτική του δύναμη, ούτε ο περίτεχνος χειρισμός, του οποίου ήταν εγγυητής, μιας μεγάλης αφήγησης της Ιστορίας. Ούτε επίσης αυτό που επέτρεπε ή υπαγόρευε, σε ζητήματα πολιτικής στράτευσης.

Όχι, εκείνο που προσέδωσε στον μαρξισμό την μοναδικότητά του σε σχέση με τις υπόλοιπες επαναστατικές θεωρίες του 19ου αιώνα ήταν το ιστορικά επιβεβαιωμένο δικαίωμα που είχε να θέτει σε κυκλοφορία τίτλους πίστεως επικαλούμενος την εγγύηση της Ιστορίας. Ο Μαρξισμός, και μόνο αυτός, παρουσιαζόταν σαν μια επαναστατική πολιτική θεωρία η οποία ήταν, αν όχι ιστορικά επιβεβαιωμένη (πρόκειται εν μέρει για άλλο ζήτημα), τουλάχιστον ιστορικά ενεργός.

Ο Μαρξισμός διέθετε για τουλάχιστον μισόν αιώνα μια ιστορική πίστωση. Αυτή η πίστωση εγγυόταν στην πραγματικότητα ότι η μαρξιστική πολιτική παρέμενε εναρμονισμένη με την ιδρυτική της κινητικότητα και συνιστούσε εξαίρεση απέναντι στο πολιτικό, νοούμενο ως αμιγώς θεωρησιακό και ανέκαθεν ξεπερασμένο σύστημα.

Η κρίση της Αριστεράς απέναντι στην κρίση του καπιταλισμού...

Η Αριστερά έχει την τάση να υποτιμάει την δυναμική που έχουν οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις και να αντιλαμβάνεται τις επιθυμίες της ως πραγματικότητα. Πέρσι, τέτοια εποχή πάθαινε επαναστατικές ονειρώξεις με την δεξιά κυβέρνηση της Ουγγαρίας που θα ήταν φάρος που θα φώτιζε τον δρόμο της διάλυσης της Ε.Ε. και του Ευρώ. Εκείνη την εποχή αυτές οι απόψεις της Αριστεράς βρίσκουν ευρύτερα ακροατήρια. Μέσα σε αυτό το κλίμα εθνικής συναίνεσης, η ιστοσελίδα “ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ”αναδημοσιεύει ένα άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ με τον τίτλο “Οι Ούγγροι αψηφούν Δ.Ν.Τ. - Ε.Ε.”. Υπογραμμίζουμε ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ακόμα το κίνημα των πλατειών, ούτε είχε συγκροτηθεί η “πρωτοβουλία ενάντια στην ΕΕ και το Ευρώ”. Ο Γ. Δελαστίκ έγραφε:

«ΑΡΚΕΤΑ ΜΑΣ “ΓΔΑΡΑΤΕ” ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ, ΤΩΡΑ ΠΛΗΡΩΣΤΕ!»

Πανικός επικράτησε στους κύκλους της Ε.Ε. Η Κομισιόν έσπευσε να προσάψει στην ουγγρική κυβέρνηση ότι... δεν εκτίμησε σωστά τις επιπτώσεις αυτής της έκτακτης φορολογίας στις τράπεζες, η οποία «ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες στην οικονομική ανάπτυξη» και να «αποθαρρύνει τους ξένους επενδυτές».

Ανοησίες και προσχήματα. Ο πραγματικός λόγος που πανικόβαλε την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. ήταν μήπως αυτή η εθνικά επωφελής ουγγρική στάση βρει μιμητές και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και δημιουργήσει «σχολή» παρακινώντας και άλλες κυβερνήσεις κρατών - μελών των «27» να φορολογούν τις τράπεζες αντί να υποβάλλουν τους λαούς τους σε εξοντωτικά μέτρα λιτότητας.

Αν και πέρασε από τότε ένα ολόκληρος χρόνος, ούτε τον πανικό στους κύκλους της Ε.Ε. διαπιστώσαμε από την στάση της Ουγγρικής δεξιάς κυβέρνησης, ούτε είδαμε να βρίσκει μιμητές και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, εκτός από κάποιους μιμητές στη χώρα μας, οι οποίοι ανήκουν σε όλο το πολιτικό φάσμα και φτάνουν ως στον χώρο της ακροδεξιάς. Ένας απ' αυτούς είναι ο Π. Ταϊανός που υπογράφει ως “Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο - ΕΑΜ Β” ( όπως λέμε ΕΟΚΑ Β'), ο οποίος στο άρθρο του “ΔΡΑΧΜΗ... Η μεγάλη τρομοκράτισσα”.  αναπαράγει την λογική της ανάλυσης του Γ. Δελαστίκ με καθυστέρηση ένα χρόνο...

Διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς – Ιούλιος 2011

Σήμερα στην Ευρώπη υπάρχουν δυο πανευρωπαϊκές συσπειρώσεις της αριστεράς: το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς – ΚΕΑ (γερμανικό κόμμα Αριστερά, γαλλικό ΚΚ, Συνασπισμός κ.α.) και η Ευρωπαϊκή Αντικαπιταλιστική Αριστερά.

   

Ακολουθεί η διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που υπογράφεται από κόμματα και οργανώσεις από διάφορες χώρες. Κάποιες απ’ αυτές είναι μικρές οργανώσεις όμως ανάμεσα τους υπάρχουν κόμματα με αξιόλογες επιδόσεις και εκλογικές και αντίστοιχες εκπροσωπήσεις όπως το πορτογαλικό Μπλόκο, το ιρλανδικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το γαλλικό Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα, η δανέζικη Κοκκινοπράσινη Συμμαχία κ.α.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η παγκόσμια οικονομική κρίση βρίσκεται τώρα στο τέταρτο έτος της. Είναι προφανές πως δεν πρόκειται για μια «κανονική» κυκλική ύφεση αλλά μια συστημική κρίση σε συγκρίσιμη κλίμακα και με το ίδιο δυναμικό διασάλευσης με τη Μεγάλη Ύφεση του 1930. Όπως και η προηγούμενη, η σημερινή κρίση είναι παρατεταμένη και περνά από διάφορα στάδια - πιστωτική κρίση, οικονομική κατάρρευση, παγκόσμια ύφεση, και τώρα μια «ανάκαμψη» που χαρακτηρίζεται από μαζική ανεργία, εντεινόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των ηγετικών καπιταλιστικών δυνάμεων, και κρίση δημόσιου χρέους. Υπάρχει περιθώριο για συζήτηση στην αριστερά για τα ακριβή αίτια της κρίσης - μπορούν να εντοπιστούν στην τάση πτώσης του ποσοστού κέρδους ή περιορίζονται στα ειδικά προβλήματα που δημιουργούνται από το νεοφιλελευθερισμό; - Αλλά είναι σαφές ότι η υπέρβαση της κρίσης θα είναι δύσκολη.

Αυτό που εμπόδισε την «Μεγάλη Ύφεση» του 2008-9 να εξελιχθεί σε μια ύφεση τόσο βαθιά όσο αυτή του 1930 είναι η προθυμία των κυρίαρχων τάξεων των προηγμένων καπιταλιστικών κρατών να αυξήσουν σημαντικά τις δημόσιες δαπάνες και δανεισμό: το 2009 τα δημοσιονομικά ελλείμματα αυξήθηκαν κατά πέντε τοις εκατό του εθνικού εισοδήματος στις προηγμένες οικονομίες. Αλλά έχουν απορρίψει τις εκκλήσεις για ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που βοήθησαν στην επίσπευση της κρίσης. Αντ 'αυτού έχουν ορίσει την αύξηση του κρατικού δανεισμού που προκάλεσε η κρίση ως ένα πρόβλημα που απαιτεί σκληρά μέτρα λιτότητας που αντιπροσωπεύουν ριζοσπαστικοποίηση του νεοφιλελευθερισμού και απειλούν την επιβίωση του κράτους πρόνοιας.  Στην Ευρώπη, οι πολιτικές αυτές επιβάλλονται από τη δεξιά των αστών, η οποία βρίσκεται στην κυβέρνηση σε όλα σχεδόν τα κράτη.

Αλλά η κρίση εξακολουθεί να δημιουργεί ένα οξύ πολιτικό κίνδυνο για την άρχουσα τάξη, λόγω της αύξησης της έντασης της ταξικής πάλης που μπορεί να προκαλέσει. Ο κίνδυνος αυτός έχει πραγματοποιηθεί στον αραβικό κόσμο, με τις επαναστάσεις στην Αίγυπτο και την Τυνησία. Εδώ οι υλικές στερήσεις που εντείνονται από την κρίση - μαζική ανεργία των νέων, η αύξηση των τιμών των τροφίμων, κ.λπ. - έχουν συντηχθεί με το συσσωρευμένο μίσος ενάντια στα διεφθαρμένα, βίαια και μισογυνιστικά καθεστώτα που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και την ΕΈ. Το αποτέλεσμα ήταν λαϊκές εκρήξεις που μας άφησαν άφωνους/ες, των οποίων το μέλλον είναι αβέβαιο, αλλά έχουν βάλει πάλι την επανάσταση στην πολιτική ατζέντα.