Ο Jacques Rancière στο B-FEST (εισήγηση)

Video από την Εκδήλωση- συζήτηση:B-FEST 6 (2017)με θέμα:
Δημοκρατία, Ισότητα, Χειραφέτηση σε έναν Κόσμο που Αλλάζει

Εισήγηση: Jacques Rancière (Γάλλος φιλόσοφος)

- η εισαγωγή [εδώ]:
- η συζήτηση [εδώ]

Κατάληψη της παλιάς φοιτητικής λέσχης στην Αθήνα για την στέγαση των Προσφύγων

Σε κατάληψη της παλιάς φοιτητικής λέσχης της οδού Αραχώβης στην Αθήνα, ώστε να χρησιμοποιηθεί ως κατάλυμα για τους πρόσφυγες προχώρησε η Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας, με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στο προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα και καλεί σήμερα σε ανοιχτή συνέλευση καλούνται συλλογικότητες και δομές αλληλέγγυων και αγωνιστών/ριων, σήμερα 22/9 στις 19:00 στον κατειλημμένο χώρο της οδού Αραχώβης 44.

Κατάληψη Στέγης Προσφύγων

Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στο προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα, πήραμε την πρωτοβουλία κατάληψης της παλιάς φοιτητικής λέσχης της οδού Αραχώβης, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως δομή στέγασης και οργάνωσης προσφύγων και μεταναστών μέσα από τις πρακτικές της αυτοοργάνωσης και της αυτοδιαχείρισης. Η πρωτοβουλία αυτή, έρχεται να τοποθετηθεί μπροστά σε ένα μεγάλο εύρος πολιτικών εξελίξεων και να διευρύνει τις κινηματικές πρακτικές παρέμβασης και επικοινωνίας με τις μεταναστευτικές κοινότητες και τα προσφυγικά ρεύματα.

“Καλωσορίζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κόλαση της εξουσίας”

"...Χρόνια λέμε ότι το ΚΚΕ δεν είναι Αριστερά, πράγμα που και το ίδιο πλέον διατυμπανίζει. Το ΚΚΕ είναι κόμμα για τον εαυτό του. Σταθερό σε όλα, ακόμα και στα ποσοστά του, έξω από κάθε κοινωνική διεργασία και συνθήκη. Το γιατί θέλει να είναι ισχυρό μόνο αυτό το ξέρει, αφού και με 5% και με 10% την ίδια δουλειά με τους ίδιους ανθρώπους θα κάνει εξίσου καλά.

Ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο Σύριζα ο οποίος είχε ενσωματώσει ό,τι ριζοσπαστικό είχε αναδυθεί τα τελευταία χρόνια αλλά προτίμησε να αναδείξει την εύκολη και ψευδεπίγραφη πόλωση. (μνημόνιο-αντιμνημόνιο)..."

 ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι που χαράσσεται εδώ και τρία χρόνια. Τις συγκρούσεις του 2008 τις διαδέχτηκε ο δημόσιος διάλογος των πλατειών απ’ το τεράστιο ποτάμι της κοινωνίας. Τον Δεκέμβρη το κράτος απαξίωνε τη ζωή δολοφονώντας έναν 15χρονο, το καλοκαίρι του 2011 η ζωή απαξίωνε το κράτος αναπνέοντας ελεύθερο αέρα στις πλατείες παρά και ενάντια στην κηδεμονία του.

Το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας μπήκε σε ημερήσια διαβούλευση δημιουργώντας ένα τεράστιο ρήγμα στον τοίχο της αντιπροσώπευσης. Ο δρόμος άνοιξε, όμως το ερώτημα παραμένει, ποιος θα τον περπατήσει.

Οι μηχανισμοί διαχείρισης της εξουσίας έχουν φτάσει πλέον στη ριζική αυτοαναίρεσή τους, μιας και αδυνατούν όχι μόνο να διασφαλίσουν το κοινωνικό συμβόλαιο και την ομαλή λειτουργία της ζωής αλλά δεν δείχνουν και καμιά προοπτική διεξόδου στο σήμερα. Ο δομικός χαρακτήρας της κρίσης συμπαρασύρει όλο το ιδεολογικό εποικοδόμημα στο οποίο έχει στηριχθεί η καπιταλιστική συναίνεση. Όλες οι υποσχέσεις του συστήματος για ευτυχία, ευημερία και ασφάλεια έχουν πλέον πέσει στο κενό. Τα ιδεολογήματα της διαρκούς και αέναης ανάπτυξης συντρίβονται αφού προηγουμένως συνέτριψαν κάθε πλαίσιο νοήματος.