Γράμμα από τα βράχια – Το Δημοψήφισμα, τα Τέμπη και οι (αν)ώριμες συνθήκες

 

Αναδημοσίευση από το "thepressproject.gr"

Του Αλέξανδρου Μπίστη

[…] η δουλειά για τη δημιουργία μιας μαχητικής οργάνωσης και για τη διεξαγωγή πολιτικής ζύμωσης είναι υποχρεωτική σε οποιαδήποτε κατάσταση, όσο “ασήμαντη και ειρηνική” κι αν είναι […]

σ’ αυτήν ακριβώς την κατάσταση και σε τέτοιες ακριβώς περιόδους είναι εξαιρετικά αναγκαία η δουλειά που αναφέραμε, γιατί στις στιγμές των εκρήξεων και των ξεσπασμάτων είναι πια αργά να δημιουργηθεί οργάνωση. […]

Θυμηθείτε τα τελευταία γεγονότα: μπροστά στα μάτια μας οι πλατιές μάζες των εργατών των πόλεων και του “απλού λαού” των πόλεων φλέγονται από τον πόθο για αγώνα, ενώ οι επαναστάτες δεν έχουν ένα επιτελείο καθοδηγητών και οργανωτών.»

«Από πού ν’ αρχίσουμε;», Βλαντίμιρ Ίλιτς Λένιν, Μάιος 1901

Δέκα χρόνια μετά το Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, το ύψιστο συμβάν πολιτικής ανυπακοής και λαϊκής αντίστασης στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας, φαντάζει σήμερα μακρινό και ξεχασμένο. Ωστόσο, το εκκωφαντικό 61,3% του ΟΧΙ αποτελεί κεκτημένο του ελληνικού λαού, ο οποίος, παρά τις εσχατολογικές απειλές από το εγχώριο και παγκόσμιο πολιτικό και μηντιακό σύστημα, υπερνίκησε τον φόβο του, αμφισβήτησε το κυρίαρχο μοντέλο επιβολής της εξουσίας και ψήφισε ενάντια σε αυτό που εγχώριες, ευρωπαϊκές και παγκόσμιες ελίτ απαιτούσαν, μεταφέροντας, προσωρινά έστω, τον φόβο στο δικό τους στρατόπεδο.

Δυστυχώς, όμως, πρώτο στον φόβο υπέκυψε ένα μοιραίο και δειλό τμήμα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, ενώ υποσχέθηκε ότι θα καταργούσε τα μνημόνια που “οδηγούσαν τη χώρα στα βράχια” και θα την έβγαζε από το τέλμα της χρεοκοπίας, αποφάσισε τελικά να “σώσει” τη χώρα, πετώντας στα βράχια τον λαό που τον εμπιστεύθηκε.

Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, από τα βράχια πια, ξέρουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη του ’15 πούλησε ελπίδα, αντί σχεδίου μετά γνώσης και, τελικά, παρέδωσε συντριβή, ματαίωση και ταπείνωση. Η κραυγαλέα διάψευση της συλλογικής προσδοκίας δικαίωσε τους πολιτικούς αντιπάλους τής Αριστεράς και βύθισε στην απογοήτευση το σύνολο των οργανωμένων δυνάμεών της, ανεξάρτητα από τη στάση που κράτησαν μετά το 2015, αλλά και τον κόσμο που μεταξύ 2010 – 2015, ξεσηκώθηκε, βγήκε στους δρόμους και τις πλατείες, έφαγε ξύλο και χημικά, άλλαξε ψήφο, μα ό,τι κι αν έκανε, στο τέλος βρισκόταν με ένα ακόμη μνημόνιο στο … χέρι. Όσο για εκείνους που ακολούθησαν το manual του ΟΟΣΑ, νομίζοντας ότι ανακάλυψαν τη χρυσή οδό διαφυγής από τα μνημόνια, εξευτελίζοντας το φρόνημα των ανθρώπων, όπως ήταν φυσικό, οδηγήθηκαν στην αυτογελοιοποίηση και την ανυποληψία.

Έκτοτε, καμία οργανωμένη δύναμη της Αριστεράς, τόσο εκείνης που αποδέχθηκε την ταπείνωση, όσο και εκείνης που την απέρριψε, δεν τόλμησε μέχρι σήμερα να ανοίξει συλλογικά, οργανωμένα και με όρους μαζικότητας μια ειλικρινή αναστοχαστική συζήτηση για τη στρατηγική αποτυχία του 2015, η οποία απαξίωσε τον ίδιο τον όρο “Αριστερά”, κατά συνέπεια και τη διάκριση Αριστερά/Δεξιά. Ασφαλώς, μια τέτοια συζήτηση είναι ιδιαίτερα επώδυνη. Όμως, χωρίς αυτή είμαστε ανάπηροι. Δυνάμεις που μετά το φιάσκο του ’15 (και τις μακροχρόνιες συνέπειές του που ακόμα βιώνουμε) δεν επιδιώκουν τη μετουσίωση της τραυματικής αποτυχίας σε εμπειρία ωρίμανσης του αντιπαραθετικού πολιτικού σχεδίου, μάλλον είναι καλύτερα να μην έχουν επόμενη ευκαιρία.

O πολιτικός αυνανισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ...

Παρακολουθώντας τον δημόσιο προσυνεδριακό διάλογο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το πρώτο που διαπιστώνει κάποιος είναι ότι αναφέρεται σε μια άλλη χώρα, η οποία βρίσκεται στα πρόθυρα μιας σοσιαλιστικής αλλαγής και το ζητούμενο είναι η περιφρούρηση των επαναστατικών κατακτήσεων του κινήματος από τους ρεφορμιστές και τους οπορτουνιστές...

Ακραίοι οπαδοί της θεωρίας του “ώριμου φρούτου” έχουν αποφανθεί πως έτσι κι αλλιώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταλάβει την εξουσία, αφού ο καπιταλισμός είναι σε βαθιά κρίση και όπου νάνε καταρρέει. Γιαυτό έχουν αναδείξει ως κύριο μέλημά τους τον πόλεμο ενάντια στον ρεφορμισμό. Έβγαλαν λοιπόν τα επαναστατικά τους σπαθιά οι σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και σφάζονται μεταξύ τους για τον ...ΣΥΡΙΖΑ! Πρωτοπόροι σε αυτόν τον αγώνα, ξεπέρασαν με τις πολιτικές τους πρακτικές ακόμα και τις πιο εσωστρεφείς συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες έχουν τάξει στον εαυτό τους να τον "ριζοσπαστικοποιήσουν", δηλαδή να τον κάνουν σαν τα μούτρα τους...

Οι σκουριές της Χαλκιδικής και οι …σκουριές της Αριστεράς

Δράση "προβοκατόρων" στην Ισπανία...

Το συμβάν της Χαλκιδικής είναι πιθανόν η αρχή μιας σειράς ανάλογων γεγονότων που θα ακολουθήσουν και θα σφραγίσουν την εξέλιξη της ταξικής πόλωσης που ολοένα και περισσότερο οξύνεται.

Σε ένα πρόσφατο κείμενό μας γράφαμε:

Άλλοι έχουν τα ...γένια και άλλοι τα ...χτένια στην ταξική πάλη. Σε μια συγκυρία όπου οι αποκαλύψεις από τους χειρισμούς στην λίστα Λαγκάρντ αποσαθρώνουν και τα τελευταία ίχνη νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, το φάντασμα μιας εξέγερσης που δεν υποτάσσεται στους κανόνες του κοινοβουλευτισμού και δεν χειραγωγείται από πολιτικές εθνικής αναδίπλωσης για την σωτηρία της χώρας, τρομάζει την τρόικα εσωτερικού. Σε τέτοιες συνθήκες όξυνσης της ταξικής πόλωσης, η διάκριση ανάμεσα στους ιδεολογικούς και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους καταργείται και αποκαλύπτεται το πραγματικό του πρόσωπο: Είναι οι στιγμές που η ρήση του Μαρξ “η βία είναι η μαμή της ιστορίας”, σηματοδοτεί τις κοινωνικές αλλαγές που έρχονται...

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος μάντης για να προβλέψει, όπως έχουμε ξαναπεί, ότι:

Η ταξική πόλωση την επόμενη περίοδο θα οξυνθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα, αφού σ' αυτόν έλαχε να εκφράσει σε αυτή την συγκυρία στην πολιτική σκηνή τον ένα πόλο της ταξικής σύγκρουσης. Όπως έχει δείξει η ιστορία, σε παρόμοιες συνθήκες τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Ο καθένας θα κληθεί εκ των πραγμάτων να διαλέξει στρατόπεδο, με ποιούς θα πάει και ποιούς θ' αφήσει.

Να διαλυθεί εδώ και τώρα το ΜΑΑ!

Σήμερα, η ανασυγκρότηση της Αριστεράς δεν θα κριθεί τελικά από κάποια πολιτική συμφωνία, ούτε από το πόσο ολοκληρωμένο είναι ένα πολιτικό σχέδιο ή πρόγραμμα. Οι απαντήσεις που προϋποθέτει ένα τέτοιο εγχείρημα, δεν μπορούν να δοθούν κυρίως με την προσφυγή στον «διάλογο». Δεν υπάρχουν πολιτικά υποκείμενα που κατέχουν ή θα ανακαλύψουν την απόλυτη αλήθεια. Οι σχετικές αλήθειες που κατέχει κάθε υποκείμενο ξεχωριστά, δεν είναι επαρκείς για την ανασύνθεση της Αριστεράς. Η τομή που απαιτείται, περνάει από την συντριβή του παλαιού με την μορφή που υπάρχει, και το ριζικό μετασχηματισμό του. Το νέο δεν πρόκειται να προκύψει από απλές αθροιστικές πράξεις μεταξύ συγγενών υποκειμένων, διατεταγμένων σε ομόκεντρους ή παράπλευρους κύκλους. Πρόκειται για μια σύνθεση αντιθέσεων, για τη διαλεκτική της οποίας ισχύει η ρήση του προέδρου Μάο: «Τα δύο δεν γίνονται ένα». Για να μην μιλάμε κινέζικα, το μέλλον των ενωτικών εγχειρημάτων που ευαγγελίζονται την ανασύνθεση της αριστεράς, θα κριθεί τελικά αν η ρήξη με το υπάρχον, που εμπεριέχει ο πυρήνας όλων αυτών εγχειρημάτων, οδηγήσει στην κυριαρχία των όρων μετασχηματισμού και στην καταστροφή των όρων αναπαραγωγής των υποκειμένων που μετέχουν σε αυτά.

(από το κείμενο: Αναπαραγωγή ή μετασχηματισμός; )

Δύσκολοι καιροί για λαθροβιώσεις στην πολιτική σκηνή αλλά και στο μαζικό κίνημα. Το εγχείρημα του ΜΑΑ έχει ήδη ολοκληρώσει τον κύκλο της πολιτικής του ύπαρξης και έφτασε η ώρα να αυτοεπικυρώσει το τέλος του ως μια πράξη αυτοκριτικής και πολιτικής εντιμότητας. Όμως, αυτό μπορεί να γίνει μέσα από μια αξιοπρεπή διαδικασία, η οποία θα καταγράφει ότι το ΜΑΑ διαθέτει τουλάχιστον μια στοιχειώδη αυτογνωσία; Τα πράγματα δεν είναι ενθαρρυντικά...

Το Σαββατοκύριακο 7-8 Απρίλη έχει προγραμματιστεί η Πανελλαδική σύσκεψη του Μετώπου με θέματα όπως αναφέρει η ανακοίνωση του συντονιστικού: α) εκλογές β) το θέμα του Ευρώ στα πλαίσια των προγραμματικών στόχων μας και γ) μετωπικές πρωτοβουλίες. Όμως εντός του ΜΑΑ βρίσκονται σε εξέλιξη δυο ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια τα οποία δεν συγκλίνουν σε κανένα βασικό σημείο. Η κύρια πλευρά της σύγκρουσης επικεντρώνεται στις εκλογές. Επίσης είναι φανερό από μια σειρά γεγονότα ότι δεν υπάρχουν σημεία τα οποία τίθενται υπό διαπραγμάτευση στην πανελλαδική σύσκεψη από τους φορείς των διαφορετικών αυτών απόψεων. Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει. Μέρα με την μέρα ανακαλύπτονται και άλλα σημεία ρήξης...