Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν …

η εικόνα και ο τίτλος δανεισμένα από [εδώ]

(ένα σχόλιο για τους επίδοξους διεκδικητές του τίτλου της “Αξιωματικής” Αντιπολίτευσης, με αφορμή ένα κείμενο του Α. Λιάκου)

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Ο Αντώνης Λιάκος, σε ένα πρόσφατο κείμενό του διαπιστώνει ότι οι εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ ανέδειξαν δύο ΠΑΣΟΚ, και αναρωτιέται e il terzo dov’ è? (και που είναι το τρίτο;), «αυτό που υποστήριξε στην κρίση την Αριστερά»[1].

Στο τέλος του κειμένου εξηγεί γιατί θα πρέπει να μας ενδιαφέρει το μέλλον του ΠΑΣΟΚ: 

«Το μέλλον του ΠΑΣΟΚ μας ενδιαφέρει όχι ως ενός παρατήματος της ΝΔ στις δύσκολες μέρες που έρχονται. Η τάση σε όλη την Ευρώπη είναι η προέλαση της άκρας δεξιάς. Επομένως μας ενδιαφέρει το ΠΑΣΟΚ ως στοιχείο της δημοκρατικής ανασύνθεσης. Η αντίσταση στην άκρα δεξιά είναι το μείζον, και το ιστορικό πρόταγμα της εποχής μας.»

1. Η εκτίμηση πως σήμερα υπάρχουν πολλά ΠΑΣΟΚ είναι είναι κατά τη γνώμη μου πολιτικά λαθεμένη, εκφράζει μόνο την επιθυμία για μια πολιτική κινητικότητα που δεν υπάρχει. Είναι όμως αναγκαία: Αν δεν υπάρχει αυτή, τότε δεν μπορεί να προχωρήσει και η “δημοκρατική ανασύνθεση” όπως την ονειρεύεται ο Αντώνης Λιάκος. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη, σήμερα υπάρχει “ένα” ΠΑΣΟΚ και “κανένας” ΣΥΡΙΖΑ...

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα, εκείνο που διεκδικεί με όρους κοινωνικού συσχετισμού τη θέση της Αξιωματικής αντιπολίτευσης στην πολιτική σκηνή.

Η ορατότητα του “εφικτού” είναι το πλαίσιο που περιφρουρεί την ενότητά του. Αυτός ο χαρακτήρας της ενότητας αποτυπώνεται και στον δημόσιο λόγο με τη χρήση της λέξης ΠΑΣΟΚ. Η λέξη ΚΙΝΑΛ (ΚΙνημα ΑΛλαγής), που συνοδεύει το όνομα του και διεκδικεί να εκφράσει με κάποιο τρόπο την “πολλαπλότητα” του ΠΑΣΟΚ), έχει τεθεί σε αχρηστία, ακόμα και από τους ίδιους τους δημιουργούς της. Προφανώς στα κόμματα υπάρχουν στο εσωτερικό τους πολιτικές διαφοροποιήσεις και ανταγωνισμοί, όμως μόνον σε συνθήκες κρίσης διαμορφώνονται καταστάσεις που απειλούν την ενότητά τους. Αυτές οι συνθήκες μετά τις εκλογές του 2023, δεν υπάρχουν στο ΠΑΣΟΚ αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ...

2. Αυτό που κατονομάζεται στο κείμενο ως 3ο ΠΑΣΟΚ και το αναζητά ο συγγραφέας του στον τίτλο του, είναι κατά την γνώμη μου κάτι άλλο από αυτό περιγράφεται εκεί. Θα το ονόμαζα “ιστορικό” ΠΑΣΟΚ, μια πολιτική αξία που υπερβαίνει την πολιτική συγκυρία και τις σημερινές κομματικές εντάξεις.

Δημιουργήθηκε από μια “τομή” που έγινε στην κρατική σχέση το 81, σε αντίθεση με το 15 όπου εμπεδώθηκε η “συνέχεια” του κράτους, στην πιο ταξικά πολωμένη συγκυρία από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Γιαυτό και δεν υπάρχει σήμερα κάτι ανάλογο, ένας “ιστορικός” ΣΥΡΙΖΑ. Την θέση του καταλαμβάνει η ανάμνηση της αυτοαναίρεσης μιας συμβιβασμένης Αριστεράς, ως πολιτική απαξία.

Sergio Bologna: Να μην χαρίσουμε στην ακροδεξιά την ιδέα της ελευθερίας

φώτο: “Εγώ είμαι o γιατρός του εαυτού μου”.

του Sergio Bologna

Πηγή: www.officinaprimomaggio.eu

Αναδημοσίευση από την "Προλεταριακή Πρωτοβουλία" 

Το άρθρο που δημοσιεύουμε αποτελεί μια προσωπική παρέμβαση του Σέρτζιο Μπολόνια, γραμμένη ως συμβολή για την προώθηση της εσωτερικής ζύμωσης της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Primo Maggio, εν όψει της κυκλοφορίας του 4ου τεύχους του. Αναρτήθηκε εκ παραδρομής και γι’ αυτό το λόγο το καθιστούμε προσβάσιμο για ανάγνωση.

Όποιος θυμάται την τελική περίοδο της προεδρίας Τραμπ και ιδιαίτερα την προεκλογική καμπάνια που οδήγησε στην ήττα του, θα παρατήρησε με πόση επιμονή ο ίδιος και το περιβάλλον των υποστηρικτών του δήλωναν ότι αποτελούν τους θεματοφύλακες της ατομικής ελευθερίας.

Freedom, η ελευθερία είναι ένα mantra για την αμερικάνικη ιστορία και κατά τη διάρκεια της μακράς σύγκρουσής της με τον κομμουνισμό, η λέξη ελευθερία χρησιμοποιήθηκε για να ταυτοποιήσει όλα αυτά που δεν ήταν κομμουνισμός. Πρώτα και κύρια, ελευθερία της αγοράς, το αντίθετο του κομμουνιστικού διευθυντισμού. Η έννοια της ελευθερίας ως υπέρτατη αξία και βασική αρχή της πολιτισμένης ύπαρξης και της ίδιας της γαλλικής επανάστασης, μεταμορφώθηκε -ήδη- κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα σε μια έννοια περί ελευθερίας ως συστατικού στοιχείου μιας συγκεκριμένης οικονομικής τάξης πραγμάτων και ενός συγκεκριμένου θεσμικού καθεστώτος. Έτσι μετατράπηκε από μια αξία που έδινε μια ταυτότητα σε μια τάξη, την αστική τάξη, σε μια αξία που έδωσε μια ταυτότητα στο κεφάλαιο, ενώ την ίδια ώρα οι κατώτερες τάξεις ύψωναν το λάβαρο που έγραφε “αλληλεγγύη”.

Αυτό που συμβαίνει όμως σήμερα είναι εντελώς διαφορετικό γιατί η ιδέα της ελευθερίας που προωθείται από την ακροδεξιά -και νομίζουμε ότι μπορούμε να εντάξουμε τον Τραμπ στο χώρο της ακροδεξιάς- πρέπει να μπορέσει να μετατατραπεί σ’ ένα αναγνωρίσιμο σύμβολο από εκείνο το “πλήθος” χωρίς ταξικά συμφραζόμενα, το οποίο και αποτελεί το προϊόν της αποσάθρωσης της μεσαίας τάξης [middle class] και τον κατακερματισμό της εργατικής τάξης [working class].

Πώς, πότε και γιατί ενδυναμώνεται η επιρροή της Ακροδεξιάς; Φταίνε οι αριστερές πολιτικές δυνάμεις;

Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος 2021

Η ενδυνάμωση του φασισμού είναι σύμπτωμα και αποτέλεσμα αδυναμίας των δημοκρατικών αστικών κομμάτων, όχι των σοσιαλιστικών, κομμουνιστικών ή άλλων αριστερών πολιτικών δυνάμεων

Αναδημοσίευση από το "Μετά την κρίση"

Η παροδική και προσωρινή επανενεργοποίηση του ιστοχώρου Μετά την Κρίση, είναι μια μικρή αντίδραση σε φαινόμενα «επιστροφής του αδιανόητου», το οποίο στην πραγματικότητα ήταν πάντα εδώ. Η επαναδραστηριοποίηση ακροδεξιού όχλου, το επεισόδιο και η διαγραφή από την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ του βουλευτή κ. Μπογδάνου, αλλά και η ενεργός επανεμφάνιση πιο σοβαρού πολιτικού που δίνει συχνά αφορμές επαφής με την περίμετρο της Ακροδεξιάς, είναι η μία δυσάρεστη πλευρά. Η άλλη, είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τέτοιες «επιστροφές του αδιανόητου» κάποιοι που δεν ανήκουν στην αντιδημοκρατική Δεξιά, π.χ. με το παλαιολιθικής πολιτικής ευφυίας ιδεολόγημα «των δύο άκρων». Στον γκρίζο πίνακα συμμετέχουν και δηλωμένοι αντίπαλοι της Ακροδεξιάς, που βρίσκουν μια ακόμη αφορμή για να ιδεολογήσουν (αντί να ερευνήσουν και να κατανοήσουν), προκειμένου να τονίσουν τις αιώνιες και τοξικές αντιπαλότητες με δυνητικούς φίλους και όχι με βέβαιους αντιπάλους. Τίποτε από όλα αυτά δεν εκπλήττει, ούτε είναι επιστροφές αδιανόητων. Είναι όμως αιώνια επιστροφή και επιστροφή του αιώνια χθεσινού και τίποτε καλό δεν προοιωνίζει για το πολιτικό αύριο στην Ελλάδα.

H υπόθεση ότι για την ενδυνάμωση της Ακροδεξιάς ευθύνονται (εν όλω ή εν μέρει) οι πολιτικές της Αριστεράς (της σοσιαλδημοκρατικής, της κομμουνιστικής ή άλλης), επειδή γίνονται «κοντόφθαλμες» και χρεωκοπούν, ή επειδή και άλλες Αριστερές θέλουν «να μιμηθούν τη χρεωκοπημένη σοσιαλδημοκρατία», ή αντίθετα, επειδή «ερεθίζουν και εκφοβίζουν» τους αντιπάλους τους (βλ. τη λεγόμενη Διαμάχη των Ιστορικών - Historikerstreit, στη Γερμανία και αλλού), δεν επαληθεύεται από τα ιστορικά δεδομένα.

Στις ευρωπαϊκές χώρες, ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός του Μεσοπολέμου δεν ενδυναμώθηκαν επειδή η τότε Αριστερά ήταν χρεωκοπημένη, ούτε επειδή η τότε Κομμουνιστική Αριστερά μιμήθηκε την τότε Σοσιαλδημοκρατία (στην πραγματικότητα έπραξε το αντίθετο), αλλά ούτε επειδή απειλούσε να πορευθεί προς την εξουσία. Με εξαίρεση τη Ρωσία, είχε ήδη υποστεί αποφασιστική ήττα στην έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1914). Στον ταραχώδη ελληνικό Μεσοπόλεμο, ο φασιστικός όχλος που έκαψε την εβραϊκή συνοικία Κάμπελ στη Θεσσαλονίκη το 1931, δεν συγκροτήθηκε ως φασιστικός όχλος επειδή απογοητεύτηκε ή ερεθίστηκε από την τότε Αριστερά. Ούτε, βέβαια, η «Χρυσή Αυγή» κατέκτησε το 10 % σχεδόν των ψήφων την περίοδο 2010-2015, επειδή η ελληνική κοινωνία ήταν τότε απογοητευμένη από την Αριστερά ή τη φοβόταν. Από άλλους - άλλων πολιτικών πλευρών - ήταν απογοητευμένη, και άλλους φοβόταν.

 
Τα παραδείγματα είναι άπειρα και το δίδαγμα της ιστορίας σαφές: Πάντα η Ακροδεξιά ενισχύεται όταν είναι σε κρίση ένα πολιτικό σύστημα, ιδίως όταν «τρεκλίζει» και «σκοντάφτει» ο αστισμός και τα αστικά κόμματα, όχι τα κόμματα της Αριστεράς, σοσιαλιστικά, κομμουνιστικά ή άλλα.

 
Και υπάρχει λόγος που έτσι συμβαίνει και όχι αλλιώς. Η Ακροδεξιά, ο ναζισμός, ο φασισμός, έχουν πραγματικά κοινωνικά στηρίγματα, που αναπτύσσονται παράλληλα με ενεργές υλικές προσδοκίες και φόβους, μέσα σε οικογένειες ορισμένων συγκεκριμένων μικρο-μεσοαστικών στρωμάτων και δεν είναι μόνον φαντασιακές-ιδεολογικές «ταυτίσεις με την εξουσία» (Φουκωϊκού τύπου), ούτε είναι συγκροτημένα απλά και μόνον ως «αρνητικές ταυτότητες» (κατά τον Ε. Τραβέρσο). Πάντα εξακολουθεί να υπάρχει, όπως υπήρχε στις πρωτο-νεωτερικές κοινωνίες του 20ού Αιώνα, ένα (μειοψηφικό) ρεύμα που ρέπει προς τον κοινωνικό φασισμό.

Η ακροδεξιά στο τιμόνι της ΝΔ…

Το 2019 τον καταδίκαζαν, σήμερα τον έχουν κάνει "στρατηγό" στην επικοινωνιακή τους πολιτική...

Ο ακροδεξιός βουλευτής Κωνσταντίνος Κυρανάκης είναι από τους «άριστους» επαγγελματίες της ΝΔ στο χώρο της «επικοινωνίας». Όπως αναφέρει στο βιογραφικό του έχει κάνει «μεταπτυχιακές σπουδές στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδας στη Στρατηγική Επικοινωνία». Είναι ένας από τους βασικούς στρατηγικούς διαμορφωτές του δόγματος ότι ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης θα πρέπει να γίνει ο Ερντογάν της Ελλάδας. Με βάση αυτό το δόγμα, προβάλει την γραμμή της ΝΔ για την απεργία πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα: Δεν τον θεωρεί «κρατούμενο» που θα πρέπει να έχει τα δικαιώματα που ορίζει ο νόμος αλλά «τρομοκράτη» που θα πρέπει να εξοντωθεί με κάθε τρόπο:

Κωνσταντίνος Κυρανάκης στο Bigpost: Η Νέα Δημοκρατία δεν διαπραγματεύεται με τρομοκράτες

Μιλώντας το πρωί της Δευτέρας στο OPEN, επιχειρώντας να καλύψει εντελώς την αστυνομική βία της αστυνομίας του Νέου Ερτογάν χθες στην Νέας Σμύρνης προχώρησε σε μια άνευ προηγουμένου αθλιότητα. Έδωσε στον αέρα το όνομα ενός εκ των θυμάτων της αστυνομικής βίας που έχουν βρεθεί να είναι κατηγορούμενοι σε αυτή την υπόθεση, ενώ με ασφαλίτικη λογική υποστήριξε ότι ανήκει στη συλλογικότητα Ταξική Αντεπίθεση και ότι πρόσφατα είχε συμμετάσχει σε διαμαρτυρία για τον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα, στο υπουργείο Υγείας. Παραβιάζοντας κάθε έννοια προσωπικών δεδομένων, τεκμηρίων αθώοτητας και της δικαστικής διαδικασίας ο βουλευτής κατέληξε να λέει ότι το θύμα αστυνομικής βίας «προσπάθησε να αποσπάσει το υπηρεσιακό όπλο του αστυνομικού», πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα το αφήγημα της ΕΛ.ΑΣ.

Το χρώμα του φασισμού είναι δεξιό

Η κυρίαρχη ιδεολογία βλέπει μόνον δύο μόνο χρώματα, τα χρώματα της εξουσίας: Το «υπέρ» και το «κατά». Όταν παθαίνει «αχρωματοψία», επιχειρεί απλά να κάνει το μαύρο …άσπρο.

Η ακροδεξιά ιδεολογία στην χώρα μας, από την μεταπολίτευση και μετά ήταν πάντα υπαρκτή, ανεξάρτητα αν την διαμεσολαβούσαν στο χώρο της πολιτικής διακριτοί ακροδεξιοί πολιτικοί μηχανισμοί ή τα παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα. Όσο η ακροδεξιά ιδεολογία έχει κοινωνικά ερείσματα, τόσο θα υπάρχουν και διαμεσολαβήσεις στον χώρο της πολιτικής.

Η «καταδίκη» της χρυσής αυγής είναι φανερό ότι θέτει με άλλους όρους αυτό το ζήτημα. Είναι φανερή η προσπάθεια πολιτικής εκπροσώπησης της πολιτικής πελατείας της χρυσής αυγής από την ΝΔ και άλλους συντηρητικούς δεξιούς πολιτικούς σχηματισμούς. Αυτό, όσο και να θέλουν, δεν μπορούν να το κρύψουν: Οι διαμεσολαβητές της ακροδεξιάς στο χώρο της πολιτικής έχουν χρώμα «δεξιό»

Ζακ Ρανσιέρ: Η Ακροδεξιά απευθύνεται ξανά στα πιο πρωτόγονα σύμβολα ταυτοτήτων

Αναδημοσίευση από το "ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ"

Μετάφραση από την αγγλική πηγή: Αναστάσης Ταραντίλης

Ο Ζακ Ρανσιέρ συνομιλεί με τον Φεντερίκο Γκαλέντε, καθηγητή του Παν/μιου της Χιλής, για το έργο του, τη σύγχρονη πολιτική και την άνοδο της ακροδεξιάς:

“Πριν από λίγες μέρες, ο Ζακ Ρανσιέρ βρέθηκε στη Χιλή, προσκεκλημένος από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου του Βαλπαραΐσο, ο οποίος τον έχρισε επίτιμο διδάκτορα. Το απόγευμα, ενώ ήταν έτοιμος να φύγει, τον επισκέφθηκα στο ξενοδοχείο του για λογαριασμό του TheClinic και είχαμε μια ευρεία συζήτηση, χωρίς κατευθυντήριες γραμμές ή ακριβή θέματα, που επέτρεψαν στον φιλόσοφο να επεκταθεί σε πολλά θέματα: την τάση των δημοκρατικών κινημάτων στα πρώτα χρόνια του νέου αυτού αιώνα και τη σκοτεινή αντίθεση που ακολούθησε προσφάτως με τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, τις διάφορες συνθέσεις του «λαού», τους αγώνες για ισότητα και τα πάντα ασαφή σύνορα μεταξύ των ορίων της τέχνης και εκείνων της πολιτικής.

Ο Ρανσιέρ δεν είναι ένας τυπικός φιλόσοφος: μακριά από τις αναμενόμενες παύσεις για προβληματισμό που συνήθως αναγνωρίζουμε σε έναν διστακτικό ρήτορα, μιλάει σε πλήρη ταχύτητα, απελευθερώνοντας ορδές φράσεων που εκρήγνυνται η μια μετά την άλλη, οδηγημένες από έναν ανήσυχο, γρήγορο πεζό λόγο, τον οποίο χρησιμοποιεί με πάθος για να βυθιστεί στο εκάστοτε ζήτημα. Το ύφος του είναι απότομο όσο και απλό, χαρακτηριστικό όσων αποκαλύπτουν στη φιλοσοφία μια μακρά και αγαπημένη σχέση με την ισότητα ως προϋπόθεση κάθε πολιτικής.“

Φεντερίκο Γκαλέντε: Ίσως πρέπει να ξεκινήσουμε με τον «λαό», μια έννοια που η πολιτική-φιλοσοφική μόδα της δεκαετίας του 1990 είχε εγκαταλείψει, αλλά την οποία πολλά από τα βιβλία σας επανεισήγαγαν. Τα πράγματα πήγαιναν καλά, ο νέος αιώνας άνοιξε με κινήματα, πορείες, “Ανοίξεις” και “Ιντιφάντες”, με τις νεοφιλελεύθερες δημοκρατίες να πέφτουν και να γίνονται κομμάτια – και ξαφνικά έχουμε την εμφάνιση των Μιτσέλ Μπατσελέ, Μάκρι, Brexit, Λε Πεν, Ντόναλντ Τραμπ.

Ιδρώνουν τ' αυτιά των πολιτικών;

Για τους περισσότερους, ο ιδρώτας είναι μια δυσάρεστη κατάσταση που συχνά μας φέρνει σε δύσκολη θέση. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού μας σε διάφορες καταστάσεις, η οποία βοηθά το σώμα να επανέλθει στη σωστή θερμοκρασία. Υπάρχουν όμως ιδιαίτερες καταστάσεις στις οποίες ιδρώνουν μόνον τ' αυτιά;

Η φράση «Δεν ιδρώνει τ’αυτί του» που τη λέμε συνήθως για τους αναίσθητους και τους αδιάφορους έλκει την καταγωγή της από μια περίεργη διαγνωστική συμβουλή του Ασκληπιού προς μια γυναίκα που ήθελε να βρει με ποιον τρόπο να κάνει τον φίλο της να την αγαπήσει. Όταν έθεσε το ερώτημα στον Ασκληπιό, αυτός της απάντησε: «Να τον κλείσεις σ’ ένα πολύ ζεστό δωμάτιο», και συμπλήρωσε τη συμβουλή του με τα κριτήρια διάγνωσης: «κι αν ιδρώσουν τ’αυτιά του, θα σ’αγαπήσει. Αν δεν ιδρώσουν μην παιδεύεσαι άδικα».

Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει ...μπανιστήρι!

Τα σχέδια τους για συστράτευση στις ερχόμενες ευρωεκλογές ανακοίνωσαν σήμερα απ' τη Ρώμη ο αρχηγός της ακροδεξιάς Λέγκας Ματέο Σαλβίνι και η Μαρίν Λεπέν με την επωνυμία «Μέτωπο Ελευθερίας» και εξαπέλυσαν δριμεία επίθεση κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αιχμή για μια ακόμη φορά την κοινή αντιμεταναστευτική τους ατζέντα.

Η πολιτική αδυναμία ορισμένων "αριστερών" στη χώρα μας, οι οποίοι παρ' όλον ότι ισχυρίζονται ότι έχουν "σχέδια" και "προγράμματα" αδυνατούν να ανταγωνιστούν τις κυρίαρχες πολιτικές της ΕΕ όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων αποτυπώνεται σήμερα ως απωθημένη επιθυμία που αποζητά οποιοδήποτε τρόπο για να εκπληρωθεί. Αφού λοιπόν δεν μπορούν οι ίδιοι να "πηδήξουν" την ΕΕ, ικανοποιούνται κάνοντας μπανιστήρι στην ακροδεξιά που μπορεί και κάνει αυτό που θα ήθελαν οι ίδιοι να κάνουν...  Χαρακτηριστικό παράδειγμα το παρακάτω απόσπασμα που εκφράζει την κυρίαρχη γραμμή της ΛΑΕ:

«Αυτό, πάντως, που διακαώς επιθυμούμε ως Iskra είναι να ηττηθεί, καλύτερα να συντριβεί, το ευρωιερατείο των Βρυξελλών και της Γερμανικής ευρωζώνης μαζί με τη νεοφιλελεύθερη μονεταριστική ορθοδοξία του, έστω και αν αυτή η ήττα προέλθει από μια κυβέρνηση του Ιταλικού αστισμού με ξενοφοβικές τάσεις στο εσωτερικό της.»

(Από το κείμενο «Ιταλική κυβέρνηση, οι λεονταρισμοί και οι αυταπάτες» που δημοσιεύεται στο iskra.gr.)

Όμως επειδή αντιλαμβάνονται πως ίσως δημιουργηθούν αντιδράσεις για τον τρόπο εκπλήρωσης αυτής της "διακαούς επιθυμίας", προσπαθούν να τα συμμαζέψουν και τα κάνουν χειρότερα! Δεν βλέπουν πουθενά την ακροδεξιά" να πρωτοστατεί και βάζει την ατζέντα, αλλά «μια κυβέρνηση του Ιταλικού αστισμού με ξενοφοβικές τάσεις».

Δηλαδή οι όλες οι άλλες κυβερνήσεις στην Ιταλία δεν ήταν κυβερνήσεις του "Ιταλικού αστισμού"; Οι "ξενοφοβικές τάσεις" είναι αυτό που κάνει την διαφορά από τους πολιτικούς τους αντιπάλους; Στη Βραζιλία για παράδειγμα όπου δεν έχουν ζητήματα με τους μετανάστες και δεν κυριαρχούν οι "ξενοφοβικές τάσεις" στην πολιτική σκηνή, δεν υπάρχει κανένα θέμα και όλα πάνε μια χαρά;

Μα τι καθόμαστε τώρα και λέμε! Ποιά ακροδεξιά και συντηρητικές στροφές στην κοινωνία; Υπάρχει τέτοιος κίνδυνος; Μπα... Όπως λέει και ο Στάθης: «Ο ασθενής είναι νεκρός, αλλά τα νύχια του μεγαλώνουν ακόμα. Για τα νύχια συζητάμε…»

Τι κάνει "νιάου νιάου" στο ...ΠΟΝΤΙΚΙ;

Πριν μερικές μέρες δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, ένα κείμενο του Στάθη Σταυρόπουλου με τον τίτλο «Το ξέρει ο νεκρός;» με το παραπάνω συνοδευτικό σκίτσο που καταλήγει με την φράση: 
«Ο ασθενής είναι νεκρός, αλλά τα νύχια του μεγαλώνουν ακόμα. Για τα νύχια συζητάμε…»

Κουραστήκαμε πραγματικά για να αποκρυπτογραφήσουμε την πολυδιάστατη σκέψη του. Μιας και το κάναμε, για να μην πάει χαμένος ο κόπος μας αλλά και για να σας γλιτώσουμε από αντίστοιχες προσπάθειες, παρουσιάζουμε  συνοπτικά αυτό που πραγματικά θέλει να πει ο ποιητής, αντικαθιστώντας το τίτλο και το λεκτικό του σκίτσου με πιο κατανοητές εκφράσεις:  

«ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς»

(κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον 8, 17-34)

Πρωτοφανή δημοσκοπική προέλαση της Aκροδεξιάς στην Γερμανία καταγράφει η Infrarest

Αναδημοσίευση από το "ThePressProject.gr"

Με ιδιαίτερο σκεπτικισμό αντιμετωπίζει το Spiegel την μεγάλη άνοδο του ακροδεξιού κόμματος AfD και με αφορμή τελευταία δημοσκόπηση που αποτυπώνει τα ποσοστά του σε πρωτοφανή επίπεδα, φτάνοντας το 16% σε εθνικό επίπεδο

Η συγκεκριμένη έρευνα διενεργήθηκε από το Ινστιτούτο Infrarest και μετά από ανάθεση του πρώτου δημοσίου ραδιοτηλεοπτικού φορέα ARD και εμφανίζει το ακροδεξιό και ξενοφοβικό κόμμα να βρίσκεται στο υψηλότερο μέχρι σήμερα ποσοστό του.

Αναλυτικότερα, αν οι εθνικές εκλογές στη Γερμανία διεξάγονταν την επόμενη Κυριακή, το AfD θα έπαιρνε 2% περισσότερο από την προηγούμενη δημοσκόπηση -στις αρχές Σεπτεμβρίου- του ίδιου δικτύου.

Γιατί η άνοδος της ακροδεξιάς στην ΕυρωπαΪκή Ένωση;

Αναδημοσίευση από τον "δρόμο"

Της Ελένης Πορτάλιου

Τα ανησυχητικά δεδομένα, τα ελλείμματα της Αριστεράς και η ανάγκη για ένα οργανωμένο σχέδιο

Η άνοδος της Aκροδεξιάς στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί ήττα της Aριστεράς. Σηματοδοτεί την ηχηρή της απουσία όχι μόνο ως ισχυρής πολιτικής δύναμης αλλά και ως χώρου που υπονομεύει την κυρίαρχη ενιαία συντηρητική σκέψη. Ως χώρου που βλέπει την πολιτική εναντίωση στο σημερινό ακραίο νεοφιλελευθερισμό, μέσα από διαδικασίες κοινωνικής πρωτοβουλίας και χειραφέτησης.

Έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες για τον φασισμό στα έντυπα που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ. Πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων δεν υπάρχει σχέδιο σταθερής και συνεπούς αντιφασιστικής δράσης. Αντίθετα, υπήρξαν επικίνδυνοι τακτικισμοί στις Ευρωεκλογές. Η διαβρωτική λειτουργία της Χρυσής Αυγής είναι κάτι σοβαρότερο από τα ποσοστά της. Οφείλουμε να ξανασκεφτούμε τα πράγματα και κυρίως να δράσουμε.

Τα κρυφά όπλα του Αντώνη Σαμαρά

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

Τα έντυπα της ακροδεξιάς και η σχέση τους με τον πρωθυπουργό

Γράφει ο Ιός

Η εμφανής στροφή του κ. Σαμαρά προς το ακροδεξιό ακροατήριο δεν έχει μείνει χωρίς ανταπόκριση. Ηδη έχει επισημανθεί το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή και το ΛΑΟΣ ήταν τα μόνα πολιτικά κόμματα που εμφανίστηκαν να επιχαίρουν με την πραξικοπηματική κατάργηση της ΕΡΤ. Είχε προηγηθεί η απόσυρση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου και -ακόμη παλαιότερα- η κατάργηση του νόμου περί ιθαγένειας, πρωτοβουλίες που χειροκροτήθηκαν και πάλι από τους ίδιους.

Ορισμένοι παρασύρονται από την ισοπεδωτική ρητορεία της Χρυσής Αυγής «εναντίον όλων» ή δίνουν μεγάλο βάρος στις αντιναζιστικές κορόνες κυβερνητικών στελεχών. Ετσι παραβλέπουν την ιδεολογική συγγένεια που αισθάνεται εξαρχής η ακροδεξιά με τον πρωθυπουργό και ορισμένους στενούς του συνεργάτες.

Η Ακροδεξιά στοιχειώνει το Μαξίμου

Αναδημοσίευση από την "αυγή"

Αυτή την στολή δεν
την είδε ο Α. Τσίπρας
όταν τον επισκέφτηκε;

Στη μακρά αλυσίδα γεγονότων που εκθέτουν διεθνώς τη χώρα για έλλειμμα δημοκρατίας προστέθηκε χθες η υπαναχώρηση του πρωθυπουργού σχετικά με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Είχαν προηγηθεί άλλες πράξεις, όπως η μεθοδευθείσα κατάργηση του νόμου για την ιθαγένεια των μεταναστών, η συγκάλυψη βασανισμών στη ΓΑΔΑ, η παθητική αντιμετώπιση του φαινομένου της έξαρσης ρατσιστικών εγκλημάτων στο κέντρο της Αθήνας, η ρητορική Δένδια με την οποία ενοχοποιείται κάθε κοινωνική κινητοποίηση ως δυνάμει... τρομοκρατική.

Η συγκαταβατικότητα με την οποία η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την όξυνση των ρατσιστικών εγκλημάτων στη χώρα μας και ο ξενοφοβικός λόγος που υιοθετεί εντάσσονται στην επιχειρούμενη αφομοίωση της Ακροδεξιάς στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Πρόκειται όμως για ψευδαίσθηση. Όταν υιοθετείται η ακραία ατζέντα της Χρυσής Αυγής, η νεοναζιστική οργάνωση δεν αναχαιτίζεται, αλλά "νομιμοποιείται" η επιρροή της.

Οι εφοπλιστές και το “κόμμα της δραχμής”

Η βίλα «Villa Christina», για την αγορά της οποίας έλληνας εφοπλιστής έχει κονταροχτυπηθεί με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι...

Η σχηματική αντίληψη ότι τα πολιτικά κόμματα είναι άμεσοι εκφραστές των συμφερόντων κοινωνικών ομάδων και τάξεων είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των ιδεοληψιών που κυριαρχούν σε μια μεγάλη μερίδα των πολιτικών χώρων της Αριστεράς. Ποιά είναι τα κόμματα της "πλουτοκρατίας" και ποιό είναι το κόμμα της εργατικής τάξης, είναι δεδομένα εκ των προτέρων για το ΚΚΕ και όχι μόνο. Αυτή η προσέγγιση, όχι μόνον καθαγιάζει από ταξική σκοπιά κάθε πολιτικό μηχανισμό που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός, αλλά κυρίως οδηγεί σε λαθεμένες πολιτικές εκτιμήσεις τόσο για τις στρατηγικές επιλογές όσο και τις συγκυριακές επιδιώξεις των κυρίαρχων τάξεων. Αυτό συμβαίνει επειδή "διαβάζει" την ταξική πάλη και τους ταξικούς συσχετισμούς μόνο από το χώρο της πολιτικής διαπάλης ανάμεσα στις πολιτικές γραμμές των κομματικών μηχανισμών.

Ο Γ. Μηλιός κάνοντας μια κριτική θεώρηση στο έργο του Ν. Πουλαντζά γράφει για αυτό το ζήτημα στο βιβλίο “Ο Μαρξισμός ως σύγκρουση τάσεων” σελ. 146:

Στο πλαίσιο του “αντιπροσωπευτικού” κοινοβουλευτικού συστήματος τα πολιτικά κόμματα αποτελούν μόνο με την μεταφορική έννοια του όρου τους εκπροσώπους των κυρίαρχων τάξεων. Ο πραγματικός εκπρόσωπος των κυρίαρχων τάξεων είναι το αστικό κράτος ως όλον. Τα αστικά κόμματα, η καλύτερα το αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα αποτελεί απλώς ένα τμήμα αυτού του κράτους, επιτελεί μια επιμέρους λειτουργία στα πλαίσιά του: Την οργάνωση της λαϊκής “αντιπροσώπευσης” την αναπαραγωγή της συναίνεσης, την αστική πολιτική (και κοινωνική) κυριαρχία, μέσα από την κοινοβουλευτικοποίηση των διαφορετικών κοινωνικών και πολιτικών πρακτικών και αιτημάτων και την ενσωμάτωσή τους στα πλαίσια της αστικής – κρατικής στρατηγικής.

Προχωράει η εκλογική συνεργασία Καζάκη - Καμμένου

Τα όνειρα και οι αυταπάτες διάφορων αφελών αριστερών που φαντασιώνονταν ότι θα οικοδομήσουν ένα νέο ΕΑΜ ενάντια στους νέους κατακτητές της χώρας, άρχισαν να διαψεύδονται με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Ο Δημήτρης Καζάκης και το κόμμα του, για πολλούς απ' αυτούς τους αριστερούς ήταν το υπόδειγμα της μαζικής δουλειάς, της πολιτικής οξυδέρκειας και της υγιούς έκφρασης του αριστερού πατριωτισμού τους. Πρόσφατα λοιπόν ξεκαθάρισε τους πολιτικούς του προσανατολισμούς σε σχέση με τις εκλογές. Ακούστε τον, στην αρχή της συνέντευξης:

Όμως, η "αντικαπιταλιστική" αριστερά ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της με τον Δημήτρη Καζάκη. Την Τετάρτη 21/3/ 2012 ο Π. Μαυροειδής, (Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της Ε. Ε.και στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) μαζί με τον Δ. Καζάκη θα είναι οι ομιλητές εκδήλωσης στο Μαρούσι με θέμα: "ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ : ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ Ε. Ε."  Το εθνικό νόμισμα δεν ενώνει μόνον τον Γιάννη Τόλιο  με τον Ιφικράτη Αμυρά, όπως είχαμε γράψει σε προηγούμενο δημοσίευμά μας, αλλά και τον Π. Μαυροειδή με τον Δ. Καζάκη...

Για τις αυταπάτες της πατριωτικής αριστεράς και την πολύπλευρη διαπλοκή της με την ακροδεξιά έχουμε επανειλημμένα αναφερθεί στο παρελθόν. Όμως, αυτή την περίοδο θα είναι ένα από τα βασικά θέματα που θα θίξουμε σε επόμενα δημοσιεύματά μας.

Χέρι – χέρι με τους ακροδεξιούς θα "παρελάσει "την 25η Μάρτη ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ;

από το "ΕΔΩ ΣΥΝΤΑΓΜΑ webtv"

Αν αυτοί που προπαγανδίζουν την σημερινή(17/3) αντισυγκέντρωση που οργανώνουν οι ακροδεξιοί ενάντια στο αντιναζιστικό συλλαλητήριο και την συναυλία στον Άγιο Παντελεήμονα, σας καλούσαν να συζητήσετε μαζί τους για την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και άλλα παρόμοια, και να διαδηλώσετε την 25η Μάρτη μαζί τους, τι θα κάνατε;

Σύσσωμη η ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη δώσει την απάντηση της συμπόρευσης! Το blog “ΕΔΩ ΣΥΝΤΑΓΜΑ webtv” έχει από χθες  για κεντρικό του θέμα την προβολή αυτής της αντισυγκέντρωσης στον Αγ. Παντελεήμονα. Σε παλιότερο δημοσίευμά μας ( Ο Αλέξης Τρίπρας δίνει συνέντευξη σε ακροδεξιά blogs...  ), είχαμε σχολιάσει τις τις συνεντεύξεις του Α. Τσίπρα σε ακροδεξιά ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης. Όμως το blog “ΕΔΩ ΣΥΝΤΑΓΜΑ webtv” έχει προνομιακές σχέσεις με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ! Τον συναγωνίζεται βέβαια ο Δημήτρης Καζάκης, αλλά αυτός ανήκει σε άλλη κατηγορία... Όλη λοιπόν  η ηγεσία του έχει παρελάσει απ' εκεί: