Πριν 10 χρόνια: Το τέλος του φόβου...

Τότε, που ο κόσμος είχε βγει ξανά στους δρόμους

και ας μην ξεχνιώμαστε, φέτος είναι  κλείνουν 10 χρόνια από τις "πλατείες"

(κλικ στην παρακάτω εικόνα για περισσότερα..)

Άλλο «αγανακτισμένοι», άλλο ναζιστές

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

του Δημήτρη Ψαρρά

Υπάρχει ένα απολύτως τεκμηριωμένο γεγονός της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας της χώρας, ότι δηλαδή η ναζιστική Χρυσή Αυγή όχι μόνο δεν συμμετείχε στο μαζικό λαϊκό κίνημα των πλατειών (2010-2011), αλλά το πολέμησε με λύσσα και το συκοφάντησε με κάθε τρόπο.

Και όμως, για χάρη της στενόμυαλης κομματικής προπαγάνδας, τόσο η Ν.Δ. όσο και το ΚΙΝ.ΑΛΛ. έχουν εδώ και λίγο καιρό εντάξει στην πολεμική επιχειρηματολογία τους εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ την κατηγορία ότι το κόμμα της Αριστεράς συνέπραξε με τη Χρυσή Αυγή στο κίνημα των «αγανακτισμένων».

Το ακούσαμε από τον διευθυντή του γραφείου Τύπου της Ν.Δ. Μακάριο Λαζαρίδη στις 12.12.2016 («Ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη Χρυσή Αυγή ήταν στις πλατείες»), το τουίταρε ο Αδωνις Γεωργιάδης στις 22.8.2017 («Ο ΣΥΡΙΖΑ παρείχε πολιτική νομιμοποίηση στη Χρυσή Αυγή καθώς την ανέχθηκε στην πλατεία των αγανακτισμένων»), το υιοθέτησε και ο φερόμενος ως αρχηγός του κόμματος Κυριάκος Μητσοτάκης στις 15.2.2018 («Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αγκαλιά με τη Χρυσή Αυγή στις πλατείες της αγανάκτησης»), το επανέλαβε ακόμα και ο συνήθως προσεκτικός Κ. Χατζηδάκης στις 16.6.2018 («Θα μπορούσα να θυμίσω τι έγινε στην πάνω και κάτω πλατεία και πώς ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγή ενώθηκαν για να ρίξουν την προηγούμενη κυβέρνηση»).

Τα ίδια επαναλαμβάνει κάθε λίγο και λιγάκι και η Φώφη Γεννηματά, η οποία μάλιστα μέχρι το 2017 θεωρούσε συνυπεύθυνη και τη Ν.Δ., ενώ από το καλοκαίρι του 2018 που επέλεξε το άνοιγμα προς τη Δεξιά μιλά πλέον για συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ - Χρυσής Αυγής στις «πλατείες των αγανακτισμένων» (ενδεικτικά: στις 11.5.2018, 10.7.2018, 18.7.2018, 21.7.2018 κ.λπ.).

Τον ίδιο ισχυρισμό αναπαράγουν σχεδόν καθημερινά και τα ΜΜΕ των μεγαλοεπιχειρηματιών που έχουν βάλει στο στόχαστρό τους την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Ειπώθηκε τόσο πολλές φορές, ώστε εδώ και λίγο καιρό έχει αρχίσει να το επαναλαμβάνει ακόμα και ο «Φίρερ» της Χρυσής Αυγής!

Σε άρθρο του με τίτλο «Και με τους Αγανακτισμένους και για την Μακεδονία μας!» ο Μιχαλολιάκος δεν διστάζει να γράψει ότι «συνεπείς στις αρχές τους οι Χρυσαυγίτες ήταν στην πλατεία Συντάγματος στη μεγάλη λαϊκή κινητοποίηση ενάντια στα Μνημόνια, στις αποκαλούμενες συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων. Ημασταν εκεί από το 2010 πολεμώντας το αντεθνικό Μνημόνιο» (6.2.2018).

Τι ψήφισαν οι πλατείες;

Αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ

Του Κώστα Δουζίνα*

Η Ευρώπη χρησιμοποίησε την Ελλάδα ως πειραματόζωο για να δοκιμάσει τις συνθήκες αναδιοργάνωσης του ύστερου καπιταλισμού. Αυτό που δεν περίμεναν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές ελίτ ήταν ότι το πειραματόζωο θα καταλάμβανε το εργαστήριο, θα έδιωχνε τους τυφλούς επιστήμονες και θα άρχιζε ένα διαφορετικό πείραμα: την ίδια τη μετεξέλιξη του από αντικείμενο σε υποκείμενο της πολιτικής πράξης. Η έννοια και τα όρια της δημοκρατίας παίζονται πάλι στον τόπο που γεννήθηκαν'

Όταν έγραφα αυτές τις γραμμές το φθινόπωρο του '11 πολλοί μου είπαν ότι ήμουν υπερβολικά αισιόδοξος ή χειρότερα τελείως εκτός πραγματικότητας. Οι πλατείες είχαν αδειάσει, το κίνημα είχε κοπάσει, μια νέα κυβέρνηση είχε ορκιστεί, η συνηθισμένη αριστερή μελαγχολία είχε επιστρέψει. Και όμως τα πράγματα ήταν αλλιώς. Ο σπόρος για τα αποτελέσματα των εκλογών της 6 Μαΐου σπάρθηκε στο Σύνταγμα και τις λαϊκές συνελεύσεις, στην Κερατέα και στα διόδια των εθνικών δρόμων. Χωρίς τις πλατείες, το σύστημα εξουσίας πιθανότατα θα είχε πετύχει τη μεταθανάτια επιβίωση του. Ο ρόλος της πλατείας και των άλλων κινημάτων αντίστασης ήταν καθοριστικός. Γενιές ανέργων και μη απασχολήσιμων, γυναίκες και άνδρες, πολίτες και ξένοι, νέοι και γέροι, από διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες και ιστορικές καταβολές, ξεσηκώθηκαν και έμαθαν τη σημασία της ανυπακοής ως υπέρτατης πολιτικής πράξης.

Τι κοινό έχουν οι “Αναρχικοί” με τους “Μακεδόνες”;

όλοι μαζί: Ναζί, χαφιέδες και εκκλησία...

Όπως τα all terrain ελαστικά βοηθούν ένα όχημα να κυκλοφορεί με ασφάλεια σε οποιοδήποτε είδος οδοστρώματος, υπάρχει και  μια ανάλογη πρακτική που μπορείς να την χρησιμοποιείς απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο, ανεξάρτητα ποίος είναι αυτός και που βρίσκεται. Είναι η πρακτική που δεν αναγνωρίζει την ύπαρξή του και αποδίδει τα στοιχεία στα οποία καταγράφεται σε άλλους παράγοντες. Είναι μια πρακτική η οποία χρησιμοποιείται συχνά από το βαθύ κράτος ως το ΚΚΕ σε θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.

Το εθνικοπατριωτικό τόξο των πολιτικών δυνάμεων θεωρεί ότι το έθνος των Μακεδόνων δεν υπάρχει αλλά είναι ένα κατασκεύασμα του ιμπεριαλισμού. Γιαυτό δεν αναγνωρίζει στους Μακεδόνες ούτε το δικαίωμα του εθνοτικού αυτοπροδιορισμού, ούτε το δικαίωμα της εθνικής κρατικής συγκρότησης.

Το ίδιο μέτωπο το πολιτικών δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη ενός μαχητικού μαζικού κινήματος, το οποίο συγκροτεί μια ιδιαίτερη πολιτική και κοινωνική δύναμη, αυτόνομη από τους πολιτικούς σχηματισμούς της καθεστωτικής αριστεράς και δεν υποτάσσεται στα κελεύσματα και τις πολιτικές αυτών των δυνάμεων. Γιαυτό και υπάρχει πανεθνική σύμπνοια από την Παπαρήγα και τον Τσίπρα ως την Μπακογιάνη και τον Καρατζαφέρη  ότι  πολιτική δράση αυτού τοι κινήματος οφείλεται σε προβοκάτορες και όργανα ξένων δυνάμεων.

Δυστυχώς μέσα σε αυτό το μέτωπο είναι ενταγμένο το σύνολο σχεδόν των δυνάμεων της Αριστεράς, παρ' όλο ότι η ίδια η Αριστερά είχε γίνει στο παρελθόν θύμα αυτής της πολιτικής. Το μετεμφυλιακός κράτος δεν αντιμετώπιζε τους κομμουνιστές ως λαϊκούς και κοινωνικούς αγωνιστές αλλά πληρωμένους πράκτορες της Μόσχας που δρουν αντεθνικά και έχουν απώτερο στόχο να καταλύσουν το ελληνικό κράτος. Αυτή ακριβώς την πολιτική στάση του μετεμφυλιακού κράτους απέναντι στους κομμουνιστές εφαρμόζει σήμερα η Αριστερά με πρωτοστάτη το ΚΚΕ απέναντι στους αναρχικούς και τους αντιεξουσιαστές...

Η πρώτη μεγάλη νίκη των αναρχικών και ο παραμορφωτικός φακός των ΜΜΕ

 Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα "Μόλις ξύπνησα…"

Η χθεσινή μέρα ήταν μια ήττα της αστικής δημοκρατίας από πολλές πλευρές. Δεν θα σταθώ στο γεγονός πως μία κυβέρνηση έχει διορίσει έναν τραπεζίτη πρωθυπουργό χωρίς να τον έχει εκλέξει ο λαός. Ούτε πως το κόμμα που έχει διορίσει αυτόν τον πρωθυπουργό έχει χάσει ήδη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (αρχή της δεδηλωμένης) και παρόλα αυτά κυβερνά.

Όμως δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στο γεγονός πως από την αρχή της πάνδημης διαμαρτυρίας τον περασμένο Μάιο, χθες, οι πολίτες επέλεξαν ως προστάτες τους όχι αυτούς που πληρώνουν για να το κάνουν και είναι θεσμικά κατοχυρωμένος ο ρόλος τους, αλλά τους αναρχικούς. Ούτε να μην ανοιγοκλείνω έκπληκτος τα μάτια όταν βλέπω και διαβάζω πως αυτό που έμεινε από τη χθεσινή μεγαλειώδη συγκέντρωση του πλήθους είναι οι στάχτες κτηρίων και τραπεζών.

∆ώστε κόκκινο µελάνι στους διαδηλωτές της Wall Street!

Ένα κείμενο του  ΣΛΑΒΟΙ ΖΙΖΕΚ από τους "The New York Times".

Αναδημοσίευση από το "ΒΗΜΑ"

Τι µας έµαθε το κίνηµα των καταλήψεων από τη Νέα Υόρκη ως τη Μαδρίτη

Σκεπτόµενος τις διαµαρτυρίες του κινήµατος «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» και τις ανάλογες εκδηλώσεις κατακραυγής σε ολόκληρο τον κόσµο, θυµήθηκα ότι πριν από µερικά χρόνια ο βρετανός συγγραφέας Τζον Μπέργκερ έγραψε ότι «τα πλήθη των ανθρώπων έχουν απαντήσεις σε ερωτήµατα που δεν έχουν τεθεί ακόµη...

Τα ερωτήµατα δεν έχουν τεθεί ακόµη επειδή το να τα θέσουµε απαιτεί λέξεις και έννοιες που ακούγονται σαν αληθινές, και αυτές που χρησιµοποιούνται τώρα για να κατονοµάσουν γεγονότα κατάντησαν κενές νοήµατος:

∆ηµοκρατία, Ελευθερία, Παραγωγικότητα κ.λπ. Με νέες έννοιες τα ερωτήµατα θα τεθούν γρήγορα, επειδή η Ιστορία συνεπάγεται ακριβώς µια τέτοια διαδικασία θέσεως ερωτηµάτων». Ας αρχίσουµε να ρωτάµε.

Οι διαδηλωτές του «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» και οι οπαδοί τους έχουν τις απαντήσεις. Στην πραγµατικότητα έχουµε βοµβαρδίσει τους διαδηλωτές µε ερωτήσεις, αλλά όχι ακόµη µε τις σωστές ερωτήσεις.

Φαλλογοκεντρισμός, η γεροντική ασθένεια του μοντερνισμού: φλυαρίες (περί) αγανακτισμένων

Αναδημοσίευση από το Nomadic universality

του Άκη Γαβριηλίδη

Ένα κοινό ανάμεσα στο κίνημα των «αγανακτισμένων» και το Δεκέμβρη του 2008 είναι ότι και τα δύο κατηγορήθηκαν για «αφωνία», για το ότι ήταν ασαφή, συγκεχυμένα, χωρίς συγκεκριμένα αιτήματα.

Βέβαια, αυτοί που διατύπωσαν εκάστοτε την κατηγορία δεν συμπίπτουν.

Αυτοί που συμβατικά θα αποκαλούσαμε συντηρητικούς, φιλελεύθερους ή mainstream σχολιαστές, την διατύπωσαν και τις δύο φορές. Εκεί που διέφερε η κατάσταση ήταν στο χώρο που μέχρι τώρα χαρακτηρίζαμε χονδρικά «προοδευτικό»: το Δεκέμβρη, για έλλειψη καθαρότητας παραπονέθηκαν οι προερχόμενοι από την ανανεωτική αριστερά, ενώ τώρα οι προερχόμενοι από τη ριζοσπαστική αριστερά και αναρχία.

Όλοι οι ανωτέρω έχουν άδικο. Οι κατηγορίες δεν ευσταθούν ούτε στη μία ούτε στην άλλη περίπτωση.

Γιατί δεν ευσταθούσαν το Δεκέμβρη, έχω ήδη εξηγήσει στο παρελθόν[1]. Για τα τωρινά, θα το δούμε παρακάτω.

Προς τούτο, θα ήταν χρήσιμο να ξεκινήσουμε ακριβώς από τη σχέση των δύο φαινομένων με τη γλώσσα.

Είναι δηλωτικό ότι και στις δύο περιπτώσεις αναδύθηκε μία καινούρια λέξη για να προσδιορίσει το υποκείμενο της αντίστοιχης δράσης. Τότε ήταν οι κουκουλοφόροι[2], τώρα οι αγανακτισμένοι. Και οι δύο όροι είχαν ήδη μια προϊστορία στο πολιτικό και κοινωνικό λεξιλόγιο, συνδεδεμένη όμως με τη ριζοσπαστική δεξιά. Τώρα αναπλαισιώθηκαν και πήραν καινούριο νόημα.

η συνέχεια εδώ: Φαλλογοκεντρισμός, η γεροντική ασθένεια του μοντερνισμού: φλυαρίες (περί) αγανακτισμένων

Το κίνημα της 25ης Μάη και οι επερχόμενες εκλογές

Οι κομματικοί μηχανισμοί της Αριστεράς – κοινοβουλευτικοί και εξωκοινοβουλευτικοί - αναθάρρησαν μετά τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις. Οι εκλογές είναι το βασικό πεδίο της πολιτικής τους δράσης. Γιαυτό, μετά τις φουρτούνες που ξεσήκωσε το κίνημα των πλατειών και οι κοινωνικές αναταράξεις της προηγούμενης περιόδου, νοιώθουν τώρα ότι πλέουν σε πελάγη που τα γνωρίζουν καλά. Από την στιγμή που εμφανίστηκε στον ορίζοντα  το λιμάνι των εκλογών, άρχισαν να παίζουν τα βιολιά της εκλογικής μάχης. Άλλα, ενταγμένα στις ορχήστρες του παραγοντισμού, που αποτελεί την συνεκτική ύλη των μηχανισμών της αριστεράς,  αποβλέπουν στον προσεταιρισμό του πολιτικού προσωπικού του καταρρέοντος κυβερνητικού κόμματος. Άλλα πάλι ενδεδυμένα με δήθεν κινηματικούς μανδύες, αποβλέπουν στον προσεταιρισμό της λαϊκής αγανάκτησης...

Το κίνημα της 25ης Μάη πέτυχε έναν από τους πιο βασικούς του στόχους, ανέτρεψε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όμως, όπως και το ποδήλατο, για να σταθεί όρθιο θα πρέπει να προχωρήσει. Τώρα είναι η ώρα για το επόμενο βήμα. Ποίο θα είναι όμως αυτό; Θα παραμείνει μόνο στην λογική συγκρότησης αυτόνομων θεσμών λαϊκής συμμετοχής ή θα παρέμβει στην μάχη των εκλογών; Η λαϊκή δυσαρέσκεια θα εκφραστεί και πάλι μέσω της αποχής ή θα χειραγωγηθεί και από τους χρεοκοπημένους κομματικούς μηχανισμούς της Δεξιάς και της Αριστεράς;

Στην σημερινή συγκυρία προβάλει η ανάγκη όχι μόνον αμυντικά να περιφρουρήσει την αυτονομία του απέναντι στις πολλαπλές επιθέσεις που δέχεται , αλλά κυρίως να βγει μπροστά και να καταγράψει την λαϊκή αγανάκτηση και εντός του κράτους (το οποίο αποτελεί μια ιδιαίτερη μορφή συμπύκνωση της ταξικής πάλης)  κόντρα στις διαχειριστικές πολιτικές - δεξιές και αριστερές – που προβάλλουν τα σκουριασμένα στηρίγματα του πολιτικού συστήματος. Προς αυτή την κατεύθυνση, μήπως θα πρέπει να γίνει ένα βήμα παραπέρα με την κάθοδο στις εκλογές μιας λίστας των υπερασπιστών της “άμεσης δημοκρατίας” που θα συγκροτηθεί από λαϊκές συνελεύσεις και άλλες αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες;

Διατυπώνοντας αυτές αυτές τις απόψεις μας, δεν προσπαθούμε να κάνουμε κάποια συγκεκριμένη πολιτική πρόταση, αλλά να ανοίξουμε την συζήτηση για ένα ζήτημα που κατά την γνώμη μας απασχολεί αρκετό κόσμο. Προσπαθούμε κυρίως να εκφράσουμε τις αγωνίες ενός κόσμου που έχει το δίλημμα ότι δεν θέλει να πάει χαμένη η ψήφος του στις ερχόμενες εκλογές, άλλα ταυτόχρονα δεν θέλει με την ψήφο του να στηρίξει πολιτικά αφερέγγυους και αντιδημοκρατικούς μηχανισμούς, που άλλα υπόσχονται, άλλα κάνουν και κατά βάθος άλλα σχεδιάζουν...

Ενάντια στην Κρίση, αποανάπτυξη!

Η σύνταξη του κειμένου έγινε από την

Ομάδα Αποανάπτυξης των Αγανακτισμένων Βαρκελώνης

www.decreixementacampadabcn.wordpress.com

decreixement.acampadabcn@gmail.com

Υπάρχουν δυο πολύ διαφορετικές στρατηγικές για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που προκαλεί η κρίση:

1. Αναδιανομή: πλούτου, χρόνου εργασίας, άδειων κατοικιών... για να καλυφθούν οι ανάγκες του καθένα από εμάς.

2. Ανάπτυξη: Λήψη μέτρων που υποτίθεται ότι θα επαναενεργοποιήσουν την οικονομία, θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας κλπ κλπ...

Αυτές οι δυο στρατηγικές δεν συμβαδίζουν. Η προώθηση της ανάπτυξης λειτουργεί ως δικαιολογία που περιορίζει την αναδιανομή: ελαστική εργασία, μείωση κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις ... που συχνά εφαρμόζονται μέσω “κοινωνικών μέτρων”. Όμως...

Η στρατηγική υπέρ της ανάπτυξης είναι μια παγίδα. Η ανάπτυξη δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ, δεδομένου ότι ήδη συγκρουόμαστε με περιβαλλοντικά και ενεργειακά όρια. ∆εν μπορεί να υπάρξει απεριόριστη ανάπτυξη σε έναν περιορισμένο πλανήτη.

Μερικά στοιχεία από την σημερινή (19/10/11) μεγαλειώδη διαδήλωση στην ΑΘΗΝΑ

Παρουσιάζουμε δύο διαγράμματα με την σημερινή μεγαλειώδη συγκέντρωση στην Αθήνα.

Το 1ο παρουσιάζει την χωρική διάταξη των δυνάμεων κατά την στιγμή που η πορεία της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ  έχει φτάσει στην Οδό Πανεπιστημίου (ώρα 12.00),  η οποία ξεκίνησε από το Πεδίον του Άρεως και προχώρησε μέσω 3ης Σεπτεμβρίου και Πλατείας Ομόνοιας. Τα σωματεία που είναι στο Μουσείο ως την Οδό Πανεπιστημίου δεν έχουν ακόμα αρχίσει να κινούνται. Το ΠΑΜΕ έχει συγκεντρωθεί στο Σύνταγμα και οι τελευταίες του δυνάμεις αποχωρούν από την Πλατεία Ομόνοιας. Επίσης σωματεία έχουν προσυγκεντρώσεις σε διάφορα σημεία όπως στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου.

Το 2ο παρουσιάζει την χωρική διάταξη δύο περίπου ώρες μετά το προηγούμενο (ώρα 14.00) κατά την στιγμή που το ΠΑΜΕ έχει αρχίσει να αποσύρεται. Το ΠΑΜΕ καταλαμβάνει τον χώρο της Πλατείας Συντάγματος και τον χώρο μπροστά στην βουλή και στον εθνικό κήπο προς τις στήλες του Ολυμπίου Διός. Οι Ταξιτζήδες δίνουν μάχες με τα ΜΑΤ στην οδό Ακαδημίας για μία περίπου ώρα και μετά συντεταγμένοι με τα πανό τους θα κατευθυνθούν μέσω της Πανεπιστημίου στο Σύνταγμα, όπου ενσωματώνονται στον κύριο όγκο της διαδήλωσης. Ο κύριος όγκος των σωματείων της προσυγκέντρωσης του Μουσείου είναι ακόμα εγκλωβισμένος στην Σταδίου και δεν έχει φτάσει στην πλατεία Συντάγματος. Αρκετός κόσμος είναι διάχυτος στους δρόμους που κατευθύνονται προς το Μοναστηράκι και στην οδό Πανεπιστημίου.

Τι σημαίνει “αγανακτισμένος” σήμερα; Μπορείτε να δείτε μια εκδοχή στο παρακάτω video:



Το ΚΚΕ περιφρούρησε και πάλι την Βουλή των Ελλήνων από τους βάνδαλους και τους ταραξίες. Είναι χαρακτηριστική η στάση που έχουν οι ομάδες περιφρούρησης με τα νώτα τους προς τα ΜΑΤ και την βουλή και το πρόσωπό τους προς την συγκέντρωση του ΚΚΕ, όπως ακριβώς πίσω τους οι ΜΑΤατζήδες...

Και μερικές άλλες φωτογραφίες εδώ:


Την ημέρα της γενικής απεργίας στην Ελλάδα ΄Ελληνες ακτιβιστές που συμμετέχουν σε διάφορες συλλογικότητες, πραγματοποίησαν στο Ευρωκοινοβούλιο διαμαρτυρία συμπαράστασης στους αγωνιζόμενους λαούς στην ΄Ελλάδα και στην Ευρώπη, με τα συνθήματα"ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ: ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΥΣΗ" και." ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΥΣ":

Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο στη Βαρκελώνη

Ο Γκαλεάνο, που βρέθηκε με τους Αγανακτισμένους στη Βαρκελώνη, κουβεντιάζει για πολιτική, για τους διανοούμενους, για τα χρήματα… Κάποια στιγμή, στα μισά του βίντεο, κάνει να φύγει, αλλά επιστρέφει ίσως με το καλύτερο μέρος της συζήτησης. Μην πέσετε στην παγίδα! Συνεχίζει μέχρι το τέλος!

Ala, ¡a disfrutar!

(aπό: http://www.cataplum.info/)

Εικόνες από το Σύνταγμα, 15 Οκτώβρη 2011

ένα video...

και μερικές φωτογραφίες...

AvaazWallStreet: Ζωντανή μετάδοση

Ένας έμπρακτος αντισυστημικός λόγος ενάντια στις τεχνικές της εξουσίας...

Αν έχετε βαρεθεί τα νούμερα, τους πίνακες και τις στατιστικές με οικονομικά στοιχεία που έχουν διαποτίσει την σκέψη μας και έχουν εγκλωβίσει το μέλλον μας, δώστε τόπο στην φαντασία και δείτε αυτό το video μέχρι το τέλος. Αξίζει πολύ περισσότερο από τον συντεταγμένο λόγο των κομματικών επιτελείων της Αριστεράς και των κολαούζων τους: