Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη...

πριν 10 χρόνια...

ΜΑΗΣ 2011

(26 video από την πλατεία συντάγματος)

Η νέα γραμματική της πολιτικής ανυπακοής

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "ΔΡΑΣΗ"

Του BERNARD HARCOURT*

[...]Το συντακτικό που χρησιμοποιούν οι κριτικοί και οι ειδήμονες δεν φαίνεται πλέον να λειτουργεί. Δηλώσεις που υποστηρίζουν ότι το κίνημα «Καταλάβετε τη Wall Street» θα πρέπει να αποκτήσει μια ατζέντα ή, όπως η Wall Street Journal παρατήρησε υποτιμητικά, πρέπει να σταματήσει να επιδίδεται σε «ημέρες μάταιης οργής», δεν έχουν πλέον απολύτως κανένα νόημα. Είναι σαν αυτές οι γραμματικές διατυπώσεις να μην μπορούν να «ακουστούν» σωστά, δεδομένου του παραδείγματος του χωρίς ηγεσία κινήματος της νέας αντίστασης. Ηχούν όπως η αθόρυβη βοή στο A Thousand Plateaus των Ντελέζ και Γκουαταρί - ή, ίσως, όπως το περισσότερο γνωστό «mwa, mwa, mwa» στα καρτούν του Charlie Brown.

Αυτό ισχύει ακόμα και για τους συνοδοιπόρους τους. Έτσι, για παράδειγμα, όταν ο φιλόσοφος Peter Hallward υποστηρίζει στην εφημερίδα The Guardian ότι «θα πρέπει να μετατρέψουμε την πολεμική καθαρότητα του νέου σλόγκαν -''Είμαστε το 99%''- σε μία επιβλητική πολιτική άποψη», η σύνταξη δεν λειτουργεί: δεν είναι σαφές ποιοι είμαστε "εμείς", ούτε με ποιους είναι αντιμέτωπος ο Peter Hallward. Το «εμείς» συγκροτείται από διαμαρτυρόμενους στο Διαδίκτυο, αναγνώστες του Guardian, «ηγέτες» κάποιου κινήματος, ή κριτικούς; Η αίσθησή μου είναι ότι αυτό το είδος της δήλωσης είναι κατά κάποιο τρόπο άηχο και ελαφρώς χωρίς νόημα. Δεν μπορεί να «ακουστεί» σωστά πια.

πως να μείνουμε … πλατείες αλληλεγγύης

Αναδημοσίευση από την "Πρωτοβουλια για την Αντισυστημικη Αριστερα"

του ΜΠΑΜΠΗ ΧΡΙΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Μετά από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στην απεργιακή κινητοποίηση της 5ης Οχτωβρίου, αλλά συνολικά στο νέο δόγμα των δυνάμεων καταστολής και του νέου τους επιχειρησιακού σχεδιασμού, είναι πλέον σαφές ότι η ύπαρξη και μόνο των πλατειών δεν είναι ευχάριστη αντιπολίτευση για το σύστημα και τις δομές του, ακόμα και στις μη παραγωγικές, πολιτικά, περιόδους τους.

Είναι εμφανές ακόμα και στους πιο δύσπιστους ότι αυτό που αντιπροσωπεύουν οι πλατείες, δεν είναι μόνο η εκ των πραγμάτων ανατρεπτική λογική τους, αλλά η ανησυχία για το πέρασμα στην επόμενη φάση του αγώνα που είναι η λαϊκή αυτό-οργάνωση. Είναι ο φόβος που προκαλεί η ανάληψη της ευθύνης επιβίωσης και ελέγχου από την ίδια την κοινωνία. Είναι η αμηχανία που προκαλεί η ομοσπονδοποίηση των πλατειών που σιγά σιγά αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά.

Σήμερα στο Σύνταγμα συνέλευση με θέμα: Αντιδομές αλληλέγγυας οικονομίας, αυτάρκειας στην τροφή, συνεργατικής παραγωγής, και αυτοθεσμισμένο νόμισμα

Η Λαϊκή Συνέλευση Πλατείας Συντάγματος προτείνει ως άμεση λύση στην οικονομική αλλά και ηθική κρίση που έχει ξεσπάσει την ανάπτυξη μίας κοινωνικής, αλληλέγγυας, συνεργατικής οικονομίας, όπου τα προϊόντα και οι υπηρεσίες δεν θα υπάγονται στον νόμο της υπεραξίας και του εμπορεύματος, αλλά στους νόμους που οι ίδιοι οι πολίτες θα θεσπίζουν με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, αυτόνομα, ισότιμα και ελεύθερα.

Για τον λόγο αυτό καλούμε τα αλληλέγγυα και αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα που ήδη λειτουργούν με αυτές τις αρχές και αξίες να εντάξουν τον κύκλο των εργασιών τους στην υπό συνδιαμόρφωση λειτουργία του κοινού εναλλακτικού νομίσματος και της αλληλέγγυας οικονομίας.

Την Πέμπτη 6-10 στις 19.00 (μέχρι τις 23.00) θα γίνει μια μονοθεματική συνέλευση με θέμα:

Αντιδομές αλληλέγγυας οικονομίας, αυτάρκειας στην τροφή, συνεργατικής παραγωγής, και αυτοθεσμισμένο νόμισμα

Άλλη μια μαγική νύχτα στην Πλατεία Συντάγματος...

“- Τα επεισόδια ξεκίνησαν λίγο πριν τις 19.30. Όταν οι περίπου 2.000 αγανακτισμένοι, που είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία, κινήθηκαν προς το άγαλμα του Αγνώστου Στρατιώτη, δέχθηκαν την επίθεση δυνάμεων των ΜΑΤ.

- ΩΡΑ: 22.40: Νέα επιχείρηση των ΜΑΤ και μεγάλη ένταση στην πλατεία Συντάγματος. Επιτέθηκαν στους διαδηλωτές στην λεωφόρο Αμαλίας και τους ανάγκασαν να κινηθούν προς το Μετρό. Οι δυνάμεις των ΜΑΤ, προσπαθούν να ανοίξουν το δρόμο, αλλά οι διαδηλωτές μετά από κάθε επίθεση επιστρέφουν...”

(απόσπασμα από το ρεπορτάζ των συγκρούσεων του newsit.gr με τον τίτλο: Τα ΜΑΤ ''έπνιξαν'' στα χημικά το Σύνταγμα για να κρατήσουν την πλατεία ανοιχτή (δείτε φωτό και βίντεο)... )

Την ίδια γραμμή είχε και η κρατική τηλεόραση για το τι συνέβη χθες το βράδυ στο Σύνταγμα. Όμως ανάμεσα στις 19.30 και στις 22.40 τι πραγματικά έγινε, κανένας δεν μας πληροφορεί. Στο παρακάτω video μπορείτε να είτε μερικά στιγμιότυπα από το τι έγινε στην Πλατεία:

Μπορούμε να στοχαστούμε την πολιτική ; (μέρος ΙI)

Πλατεία Συντάγματος:
Μετάφραση στην
γλώσσα των κωφαλάλων...

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΡΙΜΑΝΣΗ της ..."ΣΠΙΘΑΣ"

Ο υπότιτλος του κειμένου αναφέρεται στο άρθρο "ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΡΙΜΑΝΣΗ" του Γιώργου Κασιμάτη, το οποίο προβάλλεται ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες από την ιστοσελίδα της ΣΠΙΘΑΣ. Αυτό το άρθρο - το οποίο έχει θαφτεί από τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο της Αριστεράς - θα είναι το θέμα του κειμένου που ακολουθεί.

Πρόκειται για ένα άρθρο - τομή στα μέχρι σήμερα δημοσιεύματα της "ΣΠΙΘΑΣ", τα οποία διεκδικούν να εκφράσουν την πολιτική ταυτότητα της κίνησης. Η τομή συνίσταται στο γεγονός ότι επιχειρείται για πρώτη φορά ο προσδιορισμός των πολιτικών συντεταγμένων της κίνησης όχι μέσω ιδεολογημάτων και "πολιτικών σχεδίων" αλλά με πολιτικούς όρους της συγκυρίας. Και απ' αυτήν την άποψη, αποτελεί ένα καλό μάθημα πολιτικής για τους πολιτικούς σχηματισμούς που αυτοπροσδιορίζονται στον χώρο της Αριστεράς.

Με το ιδεολογικό στίγμα της ΣΠΙΘΑΣ και τον “ασυνάρτητο” πολιτικό λόγο της που εκφέρεται από τον Μίκη Θεοδωράκη, έχουμε ασχοληθεί επανειλημμένα [εδώ] και δεν θα επανέλθουμε για αυτά. Εξάλλου, σε αντίθεση με την ΣΠΙΘΑ, το σύνολο σχεδόν των πολιτικών μηχανισμών της Αριστεράς οι οποίοι διατείνονται ότι έχουν και καθαρό ιδεολογικό στίγμα και συγκροτημένο πολιτικό λόγο, βρίσκονται σήμερα στο περιθώριο των εξελίξεων στην πολιτική σκηνή και αγωνίζονται να κρατηθούν στις παρυφές του μαζικού κινήματος. Το γεγονός ότι ορισμένοι απ' αυτούς τους μηχανισμούς δεν βγαίνουν φανερά να καταγγείλουν το κίνημα της 25ης Μάης αλλά δηλώνουν ότι το στηρίζουν, είναι συνέπεια μιας τυχοδιωκτικής πολιτικής που τηρεί μια στάση αναμονής, παρά πραγματικής στράτευσης σε αυτό το κίνημα.

Σε αντίθεση με την δυσπεψία που δείχνει η Αριστερά απέναντι στα δεδομένα που προσδιορίζουν την τωρινή συγκυρία, το κείμενο του Γ. Κασιμάτη βρίσκεται αρκετά βήματα μπροστά. Και αυτά τα βήματα δεν αφορούν στις πολιτικές θέσεις που εκφράζει ως  στοιχεία ανάλυσης της κρίσης. Αφορούν στις αντιλήψεις για το “υποκείμενο της Πολιτικής”.

Κοινό κείμενο της Πλατείας δελ Σολ και του Συντάγματος

Κοινό κείμενο των θεματικών ομάδων οικονομίας της Πλατείας δελ Σολ και του Συντάγματος.

Οι πολίτες της Πλατείας δελ Σολ και του Συντάγματος διαδηλώνουμε την αγανάκτησή μας και προσκαλούμε όλους τους αγανακτισμένους να συσπειρωθούν σε όλες τις πλατείες.

Από τις ΗΠΑ μέχρι τις Βρυξέλλες, από την Ελλάδα μέχρι τη Βολιβία, από την Ισπανία μέχρι την Τυνησία, η κρίση του καπιταλισμού βαθαίνει. Yπεύθυνοι, είναι εκείνοι που μας επιβάλλουν συνταγές, για να την ξεπεράσουμε. Ποιες είναι αυτές; Η μεταφορά δημόσιων πόρων, σε ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, την ίδια ώρα που βάζουν τους λαούς να πληρώνουν το λογαριασμό ,με σχέδια προσαρμογής, που όχι μόνο δεν μας βγάζουν από τη κρίση, αλλά μας βυθίζουν περισσότερο σε αυτήν.

Στην ΕΕ, οι επιθέσεις των χρηματαγορών ενάντια στα δημόσια χρέη, εκβιάζουν τις κυβερνήσεις και σέρνουν σε ομηρία τα κοινοβούλια, που υιοθετούν μέτρα άδικα ,χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμότητα και πίσω από τη πλάτη των λαών τους. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, αντί να παίρνουν σταθερές πολιτικές αποφάσεις, απέναντι στις επιθέσεις των χρηματαγορών, ευθυγραμμίζονται με αυτές. 

Άλλο ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τα κεφάλια μας...

και ο  "διάλογος" συνεχίζει να διεξάγεται...

Στο αριστερό blog ο Παναγιώτης Μαυροειδής στο περιθώριο του κειμένου “Ο μακρόθεν διάλογος ή πώς δεν έχουμε μάθει να συζητάμε” τονίζει μια παράγραφο:

Στο έδαφος της κοινής συντροφικής δράσης, να αναδείξουμε και όχι να κουκουλώσουμε τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές, συζητώντας επί αυτών, την ίδια στιγμή που θα υποβιβάζουμε και θα καταργούμε τις καταστροφικές λογικές της ιδιοκτησίας της αλήθειας, της καχυποψίας, του τακτικισμού και της θεωρίας ‘’ο χειρότερος εχθρός μου, είναι ο πιο κοντινός μου αριστερός’’.

Συμφωνώντας λοιπόν με το περιεχόμενο αυτής της παραγράφου, θα επιχειρήσουμε να κάνουμε μερικές κριτικές παρατηρήσεις από την ίδια σκοπιά του Π. Μαυροειδή, στο αμέσως προηγούμενο κείμενο που έχει δημοσιευθεί “αριστερό blog” με τον τίτλο “Μαζικός αντικαπιταλιστικός αγώνας κατά της ΕΕ!” και υπογράφεται από τους Ιπποκράτη Κωστή και Νίκο Ξηρουδάκη

Πριν όμως προχωρήσουμε στις παρατηρήσεις, θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε την δική μας θέση για τα ζητήματα ουσίας τα οποία τίθενται από την παράγραφο που αναφέραμε παραπάνω. Το πρόβλημα της Αριστεράς μπορεί να λυθεί στα πλαίσια των εσωτερικών ανταγωνισμών ή συμφωνιών; Η άποψή μας είναι σαφής: Ο διάλογος είναι αναγκαίος, αλλά δεν είναι επαρκής όρος. Την έχουμε εκθέσει αναλυτικά στο κείμενο “Αναπαραγωγή ή μετασχηματισμός;” και εν συντομία εκφράζεται με το παρακάτω απόσπασμα:

Σήμερα, η ανασυγκρότηση της Αριστεράς δεν θα κριθεί τελικά από κάποια πολιτική συμφωνία, ούτε από το πόσο ολοκληρωμένο είναι ένα πολιτικό σχέδιο ή πρόγραμμα. Οι απαντήσεις που προϋποθέτει ένα τέτοιο εγχείρημα, δεν μπορούν να δοθούν κυρίως με την προσφυγή στον «διάλογο». Δεν υπάρχουν πολιτικά υποκείμενα που κατέχουν ή θα ανακαλύψουν την απόλυτη αλήθεια. Οι σχετικές αλήθειες που κατέχει κάθε υποκείμενο ξεχωριστά, δεν είναι επαρκείς για την ανασύνθεση της Αριστεράς. Η τομή που απαιτείται, περνάει από την συντριβή του παλαιού με την μορφή που υπάρχει, και το ριζικό μετασχηματισμό του. Το νέο δεν πρόκειται να προκύψει από απλές αθροιστικές πράξεις μεταξύ συγγενών υποκειμένων, διατεταγμένων σε ομόκεντρους ή παράπλευρους κύκλους. Πρόκειται για μια σύνθεση αντιθέσεων, για τη διαλεκτική της οποίας ισχύει η ρήση του προέδρου Μάο: «Τα δύο δεν γίνονται ένα». Για να μην μιλάμε κινέζικα, το μέλλον των ενωτικών εγχειρημάτων που ευαγγελίζονται την ανασύνθεση της αριστεράς, θα κριθεί τελικά αν η ρήξη με το υπάρχον, που εμπεριέχει ο πυρήνας όλων αυτών εγχειρημάτων, οδηγήσει στην κυριαρχία των όρων μετασχηματισμού και στην καταστροφή των όρων αναπαραγωγής των υποκειμένων που μετέχουν σε αυτά.

Κάποιοι φαίνεται πως αναζητούν την λύση της δικής τους πολιτικής ανεπάρκειας στην συντριβή κάποιων άλλων. Η κατάσταση γίνεται τραγική και αδιέξοδη, όταν αυτοί οι άλλοι που απαιτούμε την συντριβή τους είναι δημιουργήματα της πολιτικής μας φαντασίας. Ένα μεγάλο μέρος του κειμένου των Ιπποκράτη Κωστή και Νίκου Ξηρουδάκη κυνηγάει παρόμοια φαντάσματα. Το κείμενο γράφει:

Η πικρή αλήθεια είναι ότι μεγάλα κομμάτια της αριστεράς, είναι ενταγμένα οργανικά εδώ και δεκαετίες στην λογική του ευρωπαϊσμού. Έχουν ταυτίσει την κοινωνική πρόοδο, με την αστική στρατηγική για ένταξη στην ΕΟΚ παλιότερα, την ΕΕ τώρα...

Λάθος! Το σωστό είναι ότι μικρά κομμάτια της αριστεράς είναι ενταγμένα οργανικά εδώ και δεκαετίες στην λογική του ευρωπαϊσμού. Το μεγάλο κόμμα της Αριστεράς, το ΚΚΕ αλλά και το σύνολο σχεδόν της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς είχαν πάντα μια αντιευρωπαϊκή στάση. Ο χώρος της Ανανεωτικής Αριστεράς, ο χώρος δηλαδή του Λ. Κύρκου που ηγεμόνευσε με τις ιδέες του στον χώρο του ΣΥΝασπισμού, ήταν ο χώρος που χαρακτηρίζεται στο κείμενο των των Ιπποκράτη Κωστή και Νίκου Ξηρουδάκη ως “μεγάλα κομμάτια της Αριστεράς”. Αυτός ο πολιτικός χώρος στο ίδιο κείμενο μερικές αράδες παρακάτω περιγράφεται εντελώς διαφορετικά:

Σεχταριστής ήτανε μια ζωή ο Κύρκος, κι ας είχε σημαία του το «εθνικό ακροατήριο». Το δείχνανε άλλωστε και τα εκλογικά του ποσοστά: 1,37% το ’81, 2,7% το πολυδιαφημισμένο ενωτικό εγχείρημα της Συμμαχίας στις εκλογές του ’77. Και η επίσημη κομματική άποψη για την εκλογική συντριβή της; «Ο λαός έχει δικαίωμα να σφάλλει»…

Όμως και εδώ υπάρχει άλλο ένα λάθος. Είναι η συσχέτιση του “σεχταρισμού” με τα εκλογικά ποσοστά: Σεχταριστής ήτανε μια ζωή ο Κύρκος.. Το δείχνανε άλλωστε και τα εκλογικά του ποσοστά. Με τα ίδια λοιπόν κριτήρια για παράδειγμα θα μπορούσαμε άραγε να μετρήσουμε, πόσο πνιγμένη μέσα στον σεχταρισμό είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε σχέση με τον σεχταριστή Λ. Κύρκο. Ας μην μιλήσουμε και για τον σεχταρισμό της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ στον Άγιο Παντελεήμονα και σε άλλες λαϊκές γειτονιές της Αθήνας, σεχταρισμός που οφείλεται στην θέση της για την Ε.Ε. και το ευρώ...

Όπως και να το κάνουμε, δεν είναι ο Κύρκος και η παρέα του που εμπόδιζαν τόσα χρόνια την ηγεμονική άποψη στο χώρο της Αριστεράς , δηλαδή την Αντιευρωπαϊκή Αριστερά να ορθοποδήσει στην ελληνική κοινωνία! Μήπως λοιπόν η φράση «Ο λαός έχει δικαίωμα να σφάλλει», επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις ως προς το υποκείμενο που την εκφέρει, σε σχέση με απ' αυτό που υπονοεί το κείμενο;

Το φάντασμα της “Ευρωπαϊκής Αριστεράς”, λοιπόν πλανιέται πάνω από τα κεφάλια μας. Και το κείμενο κυνηγάει αυτό το φάντασμα, βάζοντας στόχο την “ήττα” του, αφήνοντας να υπονοηθεί ότι αν διευθετηθεί στο εσωτερικό της Αριστεράς αυτό το ζήτημα, θα λυθεί και στην κοινωνία:

Αυτή η «ευρωπαϊκή αριστερά», είναι αριστερά του συστήματος που πρέπει να ηττηθεί.

Η λαϊκή έκφραση “ένα σκουλήκι ψόφιο, να το σκοτώσω δεν μπορώ, να φύγω δεν μ' αφήνει” νομίζουμε ότι περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο αυτές τις αδιέξοδες πολιτικές στάσεις...

Ο Ιπποκράτης Κωστής και Νίκος Ξηρουδάκης κοιτάνε πολύ πίσω, πάρα πολύ πίσω, στην εποχή της χούντας και του Πολυτεχνείου για να δώσουν παραδείγματα για τον “σεχταρισμό” του Λ. Κύρκου αλλά και να στηρίξουν την πολιτική τους άποψη. Όμως υπάρχει η “καρδάρα με το γάλα”, δίπλα μας και την κλωτσάνε. Αναφερόμαστε στο κίνημα Κίνημα της 25ης Μάη, για το οποίο γράφουν:

“Σήμερα, μετά το Σύνταγμα και τις συνελεύσεις γειτονιάς όπου ο κόσμος μπαίνει μαζικά στο προσκήνιο, ίσως όχι πάντοτε με τον τρόπο που εμείς φανταζόμασταν ή θα θέλαμε (κι αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θ’ άξιζε να συζητηθεί εκτενέστερα), έχει πια καταδειχτεί ότι δε θέλει ούτε ν’ ακούσει για την ΓΣΕΕ και τον Παναγόπουλο. Τον Παναγόπουλο που έχει την παγκόσμια πρωτοτυπία να μην μπορεί να συμμετάσχει στις συγκεντρώσεις που ο ίδιος διοργανώνει! Ποιος ακριβώς είναι λοιπόν σήμερα ο σεχταριστής; Σίγουρα όχι αυτός πάντως που μένει μακριά από τα βρόμικα ξεπουληματικά και προδοτικά παζάρια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που τα ΄χει πάρει χαμπάρι και τα ξεφωνίζει ο κόσμος.”

Θα συμφωνήσουμε μαζί τους για τον Παναγόπουλο, αλλά το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του κειμένου τους είναι αυτό που το βάζουν ...πολιτικά μέσα σε παρενθέσεις. Η συζήτηση μόνον αν έχει την ανάποδη πορεία μπορεί να είναι πολιτικά γόνιμη: Θα πρέπει να ξεκινάει από τα επίδικα της συγκυρίας και όχι με τάματα στα εικονίσματα της Αριστεράς. Αλλιώς γίνεται απολογητική πολιτικών γραμμών, που ήδη έχουν κριθεί και έχουν αποτύχει...

Θα επανέλθουμε όμως με άλλο σημείωμά μας επιχειρώντας αυτή την αντιστροφή.

Ποιοί είναι οι πραγματικοί Άρχοντες της Πολιτικής;

(Διόρθωση: το e-mail, όπως και η πρωτοβουλία  που αναφέρεται στο παρακάτω κείμενο,  δεν είναι των 3 συντρόφων του ΝΑΡ,  αλλά πρωτοβουλία του ΝΑΡ στην οποία οι συγκεκριμένοι σύντροφοι έχουν αναλάβει τα επικοινωνιακά καθήκοντα. Ως εκ τούτου ζητούμε συγνώμη για αυτό το λάθος μας)

Η "γέννησις" της ...αριστερής πολιτικής

Τρεις σύντροφοι από το ΝΑΡ με e-mail που κυκλοφορούν, μας ξάφνιασαν για την πρωτοτυπία της σκέψης τους, για την βαθιά ανάλυση της συγκυρίας και τις δημιουργικές τους προτάσεις που αγγίζουν το λαϊκό αίσθημα. Γράφουν λοιπόν:

"Σκεφτήκαμε ότι είναι αναγκαία όσο ποτέ η ανάληψη μιας πολιτικής πρωτοβουλίας η οποία θα στοχεύει στην εμφάνιση και συγκρότηση ενός ισχυρού πολιτικού ρεύματος που θα απαιτεί την έξοδο από την αιχμαλωσία του Ευρώ και τη συνολική ρήξη με την ΕΕ."

Μια τέτοια πρωτοβουλία χρειάζεται ο τόπος για να πάει μπροστά! Όμως θα θέλαμε να τους πληροφορήσουμε ότι έχουν ισχυρούς αντίπαλους, οι οποίοι ως συνεπείς Μαρξιστές /Λενινιστές βλέπουν πάντα την σχέση του πολιτικού με το οργανωτικό ζήτημα. Και το κυριότερο διδάσκονται από τα λάθη των άλλων, εφόσον δεν έχουν προλάβει να τα κάνουν οι ίδιοι. Γι αυτό βρίσκονται ένα βήμα πιο μπροστά, πράγμα εξάλλου το οποίο επαληθεύεται και από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις της VPRC. Αναφερόμαστε στην ΣΠΙΘΑ, η οποία εδραιώνει την παρουσία της στην πολιτική σκηνή ακολουθώντας πιστά την ρήση του προέδρου Μάο “τα δύο δεν γίνονται ένα, αλλά το ένα γίνεται δύο”. Ίσως αυτή η πρακτική της πολιτικής της συγκρότησης είναι ένας λόγος για τον οποίο παθαίνουν ονειρώξεις ορισμένοι πρώην Μαοϊκοί με αυτό το εγχείρημα. Τώρα λοιπόν, μετά τον Καζάκη/Ληναίο, ήρθε και η σειρά του Γ. Καραμπελιά  για να ξαλαφρώσει το κάρο από περιττά βάρη, ώστε να προχωρήσει με πιο γρήγορους ρυθμούς προς τον προορισμό του...

Η ΣΠΙΘΑ λοιπόν διδάχτηκε από τα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχασε μόνον μια, αλλά τρεις ευκαιρίες για να είναι σήμερα η ηγεμονική δύναμη στο χώρο της Αριστεράς και όχι μόνο. Οι τρεις αυτές ευκαιρίες ήταν οι τρεις συνδιασκέψεις του, συνδιασκέψεις στις οποίες θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει η αμεσοδημοκρατική του συγκρότηση ενός νέου σύγχρονου πολιτικού φορέα, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των καιρών. Όμως η κυριαρχία των μηχανισμών αναπαραγωγής των πολιτικών μορφωμάτων που τον συγκροτούσαν ενάντια σε ανάγκες της υπέρβασης και της ανασύνθεσης, τον οδήγησαν στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα.

Η κατάσταση αυτή διαμορφώθηκε κάτω από την ομπρέλα της κρατικής επιχορήγησης, ομπρέλα ενίσχυσε στο έπακρο τις τάσεις αυτοσυντήρησης των γραφειοκρατικών μηχανισμών. Σήμερα μόνον τα λιγούρια αυτής της επιχορήγησης συμμετέχουν συντεταγμένα προς την 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η Συνδιάσκεψη ένα πραγματικό πρόβλημα έχει να λύσει: το πως θα αναδιανείμει την κρατική επιχορήγηση καθορίζοντας στο παρασκήνιο τα βουλευτιλίκια και άλλα παρεμφερή εκλογικά ζητήματα. Όμως, ούτε το “Μέτωπο ΑΑ” μπόρεσε να κάνει αυτή την υπέρβαση στο εσωτερικό του, υπέρβαση στην οποία εναντιώθηκε σύσσωμος  ο ΣΥΡΙΖΑ...

Το ΚΚΕ, ο “οξυδερκής” Χούα και οι “αγανακτισμένοι” της Πλατείας Συντάγματος...

Το ΚΚΕ περίμενε να περάσουν αρκετά χρόνια από την κατάρρευση του υπαρκτού κομμουνισμού για να επανεκτιμήσει την θέση του για την σοσιαλιστική οικοδόμηση και να αποκαταστήσει τον ηγετικό ρόλο του Στάλιν. Πρόσφατα μάλιστα αποκατέστησε και πολλά  κομματικά του στελέχη, που παλαιότερα είχαν μπει στο περιθώριο ως "σταλινικοί" με πρώτο και καλύτερο τον Ν. Ζαχαριάδη. Μόνον στον Άρη Βελουχιώτη δεν σκοπεύει να δώσει πίσω την κομματική ταυτότητα, γιατί το κόμμα όλα τα πολιτικά αμαρτήματα μπορεί να τα συγχωρέσει εκτός από την ανυπακοή στις κομματικές εντολές.

Το ΚΚΕ (μ-λ) το έτος 2011- με καθυστέρηση αρκετών δεκαετιών - φαίνεται πως αντιλήφθηκε πόσο οξυδερκής ήταν ο Χούα Κούο Φένγκ και ακολουθεί τις πρακτικές του στην περίοδο της Μεγάλης Πολιτιστικής Επανάστασης. Ας δούμε τα πράγματα πως έχουν. Χθες το ΚΚΕ (μ-λ) εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – ΚΑΛΕΣΜΑ

Ομάδα της λεγόμενης περιφρούρησης, εκμεταλλευόμενη τη χαμηλή προσέλευση κόσμου και συνεπικουρούμενη από ακροδεξιούς, επιτέθηκε στο «Χώρο Αριστερά στη Πλατεία» με τραμπούκικες διαθέσεις σε όποιον βρισκόταν εκεί εκείνη την ώρα.

Φωνάζοντας ότι η αριστερά δεν έχει θέση στη πλατεία, έκαναν αλυσίδες, έσπρωξαν, χτύπησαν, αναποδογύρισαν τραπεζάκια, πέταξαν τις προκηρύξεις και με κοπίδι έσκισαν το πανό που έφερε το τίτλο του χώρου. Δείχνοντας ξεκάθαρα ότι το πρόβλημά τους δεν είναι η περιφρούρηση δήθεν του «αυθόρμητου και του ακομμάτιστου» αλλά ο εξοβελισμός του οποιουδήποτε αμφισβητεί και αντιστέκεται στο σύστημα που τελικά υπηρετούν.

Με αυτήν τους την επίθεση αποδεικνύεται ότι οι δυνάμεις που, στο όνομα του ακομμάτιστου, συνεπικουρούσαν στην απαγόρευση παρέμβασης αριστερών οργανώσεων και σχημάτων, σωματείων και άλλων συλλογικοτήτων άφησαν χώρο να πάρουν το πάνω χέρι αντιδραστικές δυνάμεις και να οδηγηθούμε σε αυτές τις καταστάσεις.

Καλούμε αριστερές οργανώσεις, συνδικαλιστικά σχήματα και σωματεία, συλλογικότητες γειτονιάς, λαϊκές συνελεύσεις, επιτροπές ανέργων και όποιον άλλο θέλει να αντιδράσει δίνοντας πολιτική απάντηση στη προσπάθεια προβοκαρίσματος και άλωσης από αντιδραστικές δυνάμεις αυτού που γίνεται στη πλατεία, όσους θέλουν να υπερασπιστούν το δικαίωμα παρέμβασης αριστερών, εργατικών και άλλων συλλογικοτήτων και με όποιον τρόπο αυτές επιλέγουν, σε σύσκεψη αύριο Τετάρτη 8 Ιουνίου στις 7:00 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο «Εκτός των Τειχών» Γραβιάς 10 – 12, στα Εξάρχεια.

7 ΙΟΥΝΙΟΥ 2011

Ήδη πρώτο απ' όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς της αριστεράς, το ΚΚΕ ανταποκρίθηκε στην έκκληση του ΚΚΕ (μ-λ) και δήλωσε την αμέριστη συμπαράστασή του με δημοσίευμα στον σημερινό ριζοσπάστη, που έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο: Απαράδεκτη επίθεση: "Στην πλατεία Συντάγματος συγκεντρώθηκαν και χθες οι αυτοαποκαλούμενοι «αγανακτισμένοι» πολίτες για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης. Χτες, γύρω στις 8.30 το βράδυ, ομάδα «αγανακτισμένων» προέβη σε μια απαράδεκτη επίθεση σε βάρος μελών του ΚΚΕ(μ-λ) που βρίσκονταν στο χώρο με τραπεζάκι για να μοιράσουν υλικό στον κόσμο. Συγκεκριμένα, περίπου 10 άτομα έφτασαν μπροστά στο τραπέζι που έχουν στήσει εδώ και μέρες οι τελευταίοι, τούς επιτέθηκαν, έριξαν τους καφέδες και τα υλικά τους και απαίτησαν να φύγουν από το χώρο, στη λογική ότι δεν πρέπει να υπάρχουν κόμματα στο Σύνταγμα, λογική αντιδραστική και επικίνδυνη."

Οι σύντροφοι του ΚΚΕ (μ-λ) προσπαθούν να βγάλουν από την ...μύγα ξύγκι και μαζί τους όλοι όσοι αντιλαμβάνονται ότι τρίζουν οι καρέκλες τους από το νέο κίνημα που αναπτύσσεται στις πλατείες όλης της χώρας. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα - όπως εξάλλου και το ΚΚΕ - με τις ελληνικές σημαίες και τα πατριωτικά συνθήματα και τους “πάνω” της πλατείας, όπως έχουν ορισμένοι άλλοι αριστεροί και αντιεξουσιαστές. Το ΚΚΕ Μ-Λ ανήκει και αυτό στις "πατριωτικές δυνάμεις" που αγωνίζονται για να “απελευθερωθεί” η χώρα από την ξένη κατοχή του ΔΝΤ και της ΕΕ. Στην πραγματικότητα οι πολιτικές στοχεύσεις του για την συγκυρία είναι συγκλίνουσες απ' αυτές της ΣΠΙΘΑΣ και άλλων ανάλογων “πατριωτικών” κύκλων.

Εκείνο που ενόχλησε τους συντρόφους του ΚΚΕ(μ-λ) είναι άλλο. Ότι αυτό το κίνημα δεν τους αναγνωρίζει τον καθοδηγητικό τους ρόλο ως πρωτοπορία της εργατικής τάξης. Που αμφισβητεί την αξίωσή τους ως πολιτικά υποκείμενα να “πολιτικοποιήσουν” σύμφωνα με τα τα δικά τους ήθη, τα έθιμα και τις “κομμουνιστικές” τους παραδόσεις το κίνημα των “αγανακτισμένων”. Που ακυρώνει εμπράκτως την εικόνα που προβάλλουν για αυτό: Ότι είναι ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα από πολιτικά αμόρφωτα και αστοιχείωτα άτομα και που χωρίς την βοήθεια του ΚΚΕ(μ-λ) και των άλλων πρωτοπόρων οργανώσεων της αριστεράς, δεν θα έχει στον ήλιο μοίρα..

Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται είναι ότι στην Πλατεία Συντάγματος υπάρχει μια πραγματική αμεσοδημοκρατική διαδικασία με την Συνέλευση και τις αποφάσεις της. Δεν χρειάζεται τεχνικούς της εξουσίας, ούτε πολιτικές χειραγωγήσεις. Αυτό είναι το κυρίαρχο στοιχείο, το οποίο αυτοπροσδιορίζει τον χαρακτήρα αυτής της συλλογικής δράσης. Προφανώς υπήρξαν - και θα υπάρξουν και - περιστατικά που είναι εκτός ή στα όρια αυτού του κλίματος. Όταν ο κόσμος είναι "αγανακτισμένος" είναι δεδομένο ότι θα υπάρχουν πολλαπλές αντιδράσεις που δεν υπόκεινται στους τυπικούς κανόνες της “καλής” συμπεριφοράς . Πρόκειται για "αντιθέσεις στους κόλπους του λαού". Το ΚΚΕ (μ-λ) εφόσον ισχυρίζεται ότι έχει μαοϊκή κουλτούρα, θα έπρεπε να είχε πάρει χαμπάρι απ' αυτές τις αντιθέσεις. Στην Πολιτιστική επανάσταση,  οι ερυθροφουροί στους γραφειοκράτες κομμουνιστές δεν έπαιρναν τα κεφάλια τους. Όμως τους διαπόμπευαν και τους αντιμετώπιζαν με ανάλογο τρόπο ασκώντας "πολιτική βία" εναντίον τους. Οι ανάγκες του κινήματος είναι πάνω από τις ανάγκες αναπαραγωγής των κομματικών μηχανισμών. Και αυτές τις ανάγκες θα πρέπει κάποτε να μάθουν να τις υπηρετούν με συστηματικό τρόπο, όσοι διεκδικούν ότι στρατεύονται στην υπόθεση της ανασυγκρότησης της Αριστεράς...

Σε όλους αυτούς τους συντρόφους αφιερώνουμε ένα τραγουδάκι, που είναι πιο πολιτικό από αρκετά μανιφέστα που κυκλοφορούν στους χώρους της Αριστεράς σε τούτη την δύσκολη συγκυρία:

ΒΑΣΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ «ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΕΝΩΝ» ΒΑΡΚΕΛΩΝΗΣ

Μετάφραση  Β. Χριστοφίδης

ΒΑΣΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ

ΤΩΝ «ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΕΝΩΝ» ΒΑΡΚΕΛΩΝΗΣ

Στη Βαρκελώνη, συνενώνοντας τις γνώσεις και τη συνεισφορά εκατοντάδων ανθρώπων, γράφονται συλλογικά πολλά κείμενα που μιλούν για τα επίπεδα στα οποία σκοπεύουμε να δράσουμε για να καταφέρουμε την αλλαγή. Όλα τους είναι κείμενα ανοιχτά για τροποποιήσεις και για συνεχείς βελτιώσεις. 

 

Το παρόν κείμενο, είναι ένα μόνο από όλα αυτά.

Αλλάζουμε τον κόσμο. Εντελώς.

Στο μεταξύ κάποιοι πολιτικοί που δε μας αντιπροσωπεύουν συνεχίζουν στα πόστα τους δίνοντάς μας χτυπήματα και νομοθετώντας για τις ζωές μας.

Γι’ αυτό σας γράφουμε εδώ μερικά μέτρα που μπορείτε να καταλάβετε εύκολα και που θέλουμε να εφαρμοστούν άμεσα.

Προσοχή! Ετούτο είναι ένα κείμενο με τα βασικά μας αιτήματα. Στην πραγματικότητα αυτό που θέλουμε είναι πολύ μεγαλύτερο· είναι κάτι που πιθανώς δε θα καταλάβουν ποτέ. 

 

Έτσι θα τους το γνωστοποιήσουμε, στους/στις δημάρχους και στις εκλογές τους, στις 22 του Μάη.

Θα τους ζητήσουμε λέξη προς λέξη τα ακόλουθα, αρχίζοντας από το νούμερο 1.

1. Όχι άλλα προνόμια για πολιτικούς, αρχίζοντας από τη Βαρκελώνη:

• Δραστικές περικοπές στους μισθούς των πολιτικών, εξισώνοντάς τους με το μέσο όρο των μισθών των υπόλοιπων εργαζομένων.
• Κατάργηση των προνομίων: στην καταβολή φόρων, στα γεύματα, στα συντάξιμα χρόνια εργασίας και στη συνταξιοδότηση (μόνο στη Βαρκελώνη η αποταμίευση θα ήταν μισό εκατομμύριο ευρώ κάθε μήνα, το λιγότερο).
• Κατάργηση της ανώτερης σύνταξης και ισοβάθμησή της με την υψηλότερη σύνταξη που ισχύει για τους υπόλοιπους πολίτες.
• Κατάργηση της δικαστικής βουλευτικής ασυλίας και των συστάσεων για τις περιπτώσεις διαφθοράς.

2. Όχι άλλα προνόμια για τους τραπεζίτες και τις τραπεζίτριες.

• Απαγόρευση κάθε είδους διάσωσης ή εισφοράς κεφαλαίου σε τράπεζες: οι προβληματικές επιχειρήσεις θα πρέπει να φαλιρίζουν ή να εθνικοποιούνται για να σχηματίσουν μια δημόσια τράπεζα υπό κοινωνικό έλεγχο.
• Άμεση και με διαφάνεια επιστροφή από πλευράς των τραπεζών ολόκληρου του δημόσιου κεφαλαίου στα δημόσια ταμεία.
• Έλεγχος στις κερδοσκοπικές κινήσεις και επιβολή κυρώσεων σε αθέμιτες, κακές τραπεζικές πρακτικές. Απαγόρευση επενδύσεων σε φορολογικούς παραδείσους.
• Όλες οι υποθηκευμένες κατοικίες που κατασχέθηκαν θα στεγάσουν τις οικογένειες που υπέστησαν έξωση, με χαμηλό “κοινωνικό” ενοίκιο.