ΣΥΝΘΕΣΗ – ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ –ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ

( Μια άλλη προσέγγιση με αφορμή τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ…)

Παρακολουθώντας όλες αυτές τις μέρες μετά τις ευρωεκλογές τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ και αναλογιζόμενος ό,τι προηγήθηκε τους τελευταίους μήνες, προσπαθώ να ξεκαθαρίσω (όπως όλα τα «μη μέλη»), τι ακριβώς συμβαίνει, τι παίζεται, από ποιους παίζεται και που πάει το «εγχείρημα» ΣΥΡΙΖΑ.

Τα ζητήματα που τίθενται στρέφονται κυρίως γύρω από τα ακόλουθα ερωτήματα:

-Τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Εκλογική σύμπραξη πολιτικών οργανώσεων και ανένταχτων, ένας πολιτικός χώρος συσπείρωσης και κοινής δράσης διαφορετικών και ποικίλων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων ή το αντισυστημικό μέτωπο των ανατρεπτικών δυνάμεων που υπάρχουν στην σημερινή ελληνική κοινωνία; (Προφανώς δεν είναι το τελευταίο, ούτε φαίνεται ότι θέλουν να γίνει κάτι τέτοιο όλοι όσοι σήμερα συστεγάζονται στον ΣΥΡΙΖΑ).

- Με ποιες δυνάμεις μπορεί «να τα βρεί» ο ΣΥΡΙΖΑ και με ποιές όχι; Αφού τα βρήκε με το ΔΗΚΚΙ και (αρχικά) με κάποιους «Οικολόγους», γιατί να μην τα βρεί και με τους Οικολόγους – Πράσινους; Και γιατί ενδεχομένως να μην στηρίξει μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να προωθήσει συγκεκριμένες λύσεις σε συγκεκριμένα και οξυμένα ζητήματα που απαιτούν άμεσες απαντήσεις;
- Υπάρχει το ενδεχόμενο και αποτελεί πράγματι στόχο του ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει «τρίτο πόλο» μαζί με το ΚΚΕ; Αν όχι, γιατί επανήλθε επ’ αυτού λίγο πριν τις Ευρωεκλογές;
- Μπορεί να συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ με την σημερινή του λειτουργία; Ποιοί επιμένουν να μην έχει μέλη ο ΣΥΡΙΖΑ; Ποιοι θα παίρνουν τις αποφάσεις για όλα τα παραπάνω και για ό,τι ήθελε προκύψει;

Αποσύνθεση
Όπως έλεγε και μια καλή συντρόφισσα, μετά τις ευρωεκλογές έσπασε το «απόστημα» που υπήρχε τόσο καιρό στο σώμα του ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιος άλλος είπε ότι γάμος με το ζόρι δεν γίνεται. Αυτό που γίνεται είναι είτε «λευκός γάμος» είτε «επαναλαμβανόμενοι βιασμοί»,στα πλαίσια ενός γάμου στα χαρτιά.

Κατά τη γνώμη μου, κεντρικό πρόβλημα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ο ηγεμονισμός που εκφράζεται κυρίως από ένα μέρος του Συνασπισμού. Ο «ηγεμονισμός» αποτελεί μια παθογένεια στο χώρο της αριστεράς (και όχι μόνο) και αφορά όχι μόνο τα μεγαλύτερα κόμματα και οργανώσεις αλλά και τις περισσότερες από τις μικρότερες αφού «συγκροτήθηκαν» στη βάση του διαχωρισμού από κάποιες άλλες και τις διακατέχει το σύνδρομο της «δικαίωσης» των επιλογών τους.

Μπορούν να συνυπάρξουν όλες οι σημερινές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ στα πλαίσια μιας ισότιμης συνεργασίας; Αμφιβάλλω. Μπορούν να απεμπολήσουν οικειοθελώς «κεκτημένα δικαιώματα»; Δεν νομίζω. Μπορεί να συγκροτηθεί μια δυναμική «από τα κάτω» που να ανατρέψει αυτούς που έπιασαν τις καρέκλες και τα πόστα και δεν λένε να κουνηθούν; Λίγο θολό φαίνεται. Αυτό θα σήμαινε πρωτόγνωρες δημοκρατικές διαδικασίες, δηλαδή όνειρα θερινής νυκτός. Οπότε;

Ανασύνθεση
Η ανασύνθεση της αριστεράς σε μια πιο προωθημένη βάση, εξακολουθεί να παραμένει το ζητούμενο.

Τι μπορεί να κάνει ένα «μη μέλος» του ΣΥΡΙΖΑ γιαυτό; Πόσοι θα αντέξουν όλα αυτά που παρακολουθούμε έκπληκτοι τις τελευταίες μέρες; Πόσοι θα αντέξουν μέχρι τις επόμενες εκλογές; Πόσοι θα πάνε μέχρι την επόμενη κάλπη, πόσοι θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ; Και τι ομοιότητες και διαφορές θα έχει ο τότε ΣΥΡΙΖΑ από τον σημερινό; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα…

Πάνος Τότσικας

H ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές, οι δυνατές μετασεισμικές δονήσεις (παραίτηση και ανάκληση παραίτησης Αλαβάνου) φέρνουν επιτέλους, έστω και με δραματικό τρόπο, στην επιφάνεια. την βαθιά κρίση της ελληνικής (και όχι μόνον) Αριστεράς.

Είναι κοντόφθαλμο να αντιλαμβανόμαστε την κρίση μόνον σαν κρίση ηγεσίας, σαν αποτυχία της προεκλογικής τακτικής, σαν αστοχία της δράσης συγκεκριμένων συνιστωσών ή τάσεων, σαν αποτέλεσμα της ολόπλευρης επίθεσης του συστήματος, σαν συνέπεια της υπονομευτικής στάσης ανθρώπων ή τάσεων. Δεν είναι η ώρα επιμερισμού των ευθυνών. Αυτές βαραίνουν όλους και όλες. Είναι η ώρα αλλαγής της σελίδας.

Αυτές τις ώρες το νυστέρι πρέπει να μπει πολύ βαθιά και το μυαλό να τρέξει πολύ μπροστά. Η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ είναι κρίση της σχέσης του με την κοινωνία, είναι κρίση μοντέλου συγκρότησης, είναι κρίση του τρόπου παραγωγής πολιτικής σκέψης και δράσης, είναι κρίση επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους του. Μέλος, Οργάνωση, Κόμμα, Κίνημα, Συνδικάτο: Έννοιες που νομίζαμε πως ξέραμε κι όμως πρέπει να συζητηθούν από την αρχή. Ο Δεκέμβρης μας έστειλε το μήνυμα. Τον αγαπήσαμε, τον θαυμάσαμε, τον υποστηρίξαμε. Όμως δεν τον καταλάβαμε. Δεν αλλάξαμε τίποτα στον τρόπο που παράγουμε πολιτική. Με την ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ άνθρωποι με τις πιο διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές βρέθηκαν δίπλα –δίπλα. Όμως οι συνιστώσες και οι τάσεις κράτησαν όλες γερά το μετερίζι τους, κουβάλησαν στο ΣΥΡΙΖΑ τα «εικονίσματά» τους, τα στερεότυπά τους, τις αυστηρές ταξινομήσεις, τις απαρέγκιλτες αναλύσεις. Βρέθηκαν ισορροπίες, ομοφωνίες και αφωνίες. Χάθηκαν όμως οι άνθρωποι, η δημιουργική έμπνευση, η σύνθεση, η χαρά της ανατροπής του καθένα μέσα στη δίνη της αναζήτησης τη αλήθειας. Γίνανε συσκέψεις και συνδιασκέψεις, όμως οι τάσεις και οι συνιστώσες όπως μπήκαν, έτσι βγήκαν απ’ αυτές.

Τα ιδεολογικά ρεύματα και οι πολιτικές συγκυρίες γύρω από τις οποίες συγκροτήθηκαν όλες οι σημερινές τάσεις και συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ είχαν κλείσει ήδη από το 1989 τον ιστορικό τους κύκλο. Παρόλ’ αυτά στην περίοδο συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ αυτές οι οργανώσεις συναποτέλεσαν το αναγκαίο σκαλοπάτι ανάμεσα στο παλιό και στο καινούργιο. Σήμερα όμως κλείνει οριστικά και η περίοδος χρησιμότητάς τους σαν ανεξάρτητες μονάδες παραγωγής πολιτικής σκέψης και δράσης. Προϋπόθεση της αναγέννησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αποστοίχιση των ανθρώπων του από τις σημερινές συνιστώσες και τις τάσεις. Έτσι θα αναδημιουργηθούν νέες τάσεις σε αναφορά με τα σύγχρονα διακυβεύματα Η εθελοντική απορρόφησή τους μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν μια ανεκτίμητη προσφορά.
Γι αυτούς ακριβώς τους λόγους, το «οργανωτικό» δεν είναι «τεχνικό», αλλά υπαρξιακό πρόβλήμα για το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει να κάνει μόνο με την αποτελεσματικότητα της εφαρμογής της μιας ή άλλης πολιτικής, αλλά με το αν θα έχουμε ή όχι την ικανότητα να παράγουμε πολιτική.

Το «οργανωτικό» λοιπόν δεν αφορά τους «καημένους» τους ανένταχτους που δεν έχουν ψήφο και εκπροσώπηση, αλλά και όλα τα κομματικά μέλη που φαντασιώνονται πως επειδή έχουν ψήφο, έχουν εκπροσώπηση μέσα από ένα απολύτως ιεραρχικό, σύστημα αντιπροσώπευσης όπου το μόνο που λειτουργεί είναι οι μεγάλοι, μικροί και μικρομέγαλοι μηχανισμοί.

Τα χαρακτηριστικά του νέου πολιτικού φορέα στον οποίο θα πρέπει να μετεξελιχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι :

• Αποτελείται από πολιτικές συλλογικότητες – δηλ. οργανώσεις βάσης σε όσο το δυνατόν περισσότερους κοινωνικούς χώρους. Τα μέλη αυτών των οργανώσεων επιδιώκουμε να είναι «στελέχη» σε κοινωνικούς χώρους και μέτωπα, να μπορούν να παράγουν και όχι μόνον να αναπαράγουν πολιτική σε ειδικό, αλλά και σε γενικό επίπεδο. Όχι στο μόνιμο καταμερισμό εργασίας μελών και στελεχών. Δεν θέλουμε οργανώσεις με μέλη που ψηφίζουν μια φορά το χρόνο τα στελέχη τους. Θέλουμε να περάσουμε από την ανάθεση εκπροσώπησης στην ανάληψη πρωτοβουλίας και ευθύνης. Θέλουμε έναν πολιτικό φορέα όπου οι άνθρωποι θα νιώθουν μέσα σ’ αυτόν τη χαρά της ατομικής και συλλογικής δημιουργίας και όχι τη βαρεμάρα του καθήκοντος.
• Λειτουργεί κυρίως με την άμεση δημοκρατία και δευτερευόντως με την αντιπροσωπευτική. Δεν θέλουμε κόμμα - πυραμίδα που οδηγεί σε άχρηστη «στελεχοποίηση» και γραφειοκρατικές στρεβλώσεις.
• Στο εσωτερικό του συγκροτούνται και λειτουργούν ελεύθερα τάσεις που έχουν δικαίωμα δημόσιας έκφρασης..
• Όργανα εκλεγμένα και ανακλητά σε τρία μόνον επίπεδα : πρωτοβάθμιο (τοπικές, κλαδικές, τομεακές, νομαρχιακές κλπ), δευτεροβάθμιο (Σώμα Πανελλαδικής Σύνθεσης), τριτοβάθμιο (Γραμματεία).
• Ευελιξία στα οργανωτικά σχήματα με βάση τις εκάστοτε ανάγκες του κινήματος.
Δεν είναι δυνατόν π.χ. η προεκλογική μας τακτική να αποφασίζεται από 20 – 30 ακόμα και 100 επαγγελματικά στελέχη, όσο έξυπνα, μορφωμένα και αφοσιωμένα να είναι αυτά. Η προεκλογική μας τακτική πρέπει να αποφασίζεται από τα μέλη.

Τι προτείνουμε λοιπόν ; Να τα διαλύσουμε όλα ; Να πετάξουμε στο περιθώριο στελέχη που έδωσαν την ψυχή τους, που θυσίασαν τη ζωή τους και αφιερώθηκαν στο μεγάλο ή μικρό «κόμμα»; Να «τσακίσουμε» υπαρκτές συλλογικές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους μας; Να ισοπεδώσουμε μαζί με τις αθέμιτες, θεμιτές και χρήσιμες προσωπικές φιλοδοξίες; Να απαξιώσουμε πρόσωπα με κύρος και εμβέλεια στην κοινωνία ; Να πυροδοτήσουμε πολιτικές, προσωπικές, εργασιακές ανασφάλειες ;
Απολύτως τίποτα από τα παραπάνω! Όλα μας χρειάζονται! Οι προσωπικότητες, οι φιλοδοξίες, η πείρα, οι συλλογικές σχέσεις. Όχι μόνον δεν θέλουμε να πετάξουμε τους ανθρώπους, αντίθετα αναζητούμε την πολιτική μορφή που θα τους απελευθερώσει. Άλλα πράγματα πετάμε: πουκάμισα αδειανά, άχρηστα στερεότυπα, σκουριασμένα αναλυτικά εργαλεία, μηχανισμούς του περασμένου αιώνα. Όσο για τα εκατοντάδες επαγγελματικά στελέχη του ΣΥΝ και των άλλων οργανώσεων, μπορούν κάλλιστα να αξιοποιηθούν. Όχι βέβαια στα πλαίσια όχι ενός νέου μηχανισμού με καθοδηγητικό χαρακτήρα, αλλά ενός μηχανισμού με χαρακτήρα τεκμηρίωσης – τεχνικής - οργανωτικής στήριξης – δημοσιότητας, ο οποίος είναι απολύτως απαραίτητος στις σημερινές συνθήκες και θα μπορούσε να μεγιστοποιήσει την αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεών μας στην κοινωνία.

Σε όσους γελούν χαιρέκακα για την οργανωτική κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, απαντάμε : Ναι έχουμε την τόλμη να παραδεχτούμε ότι αποτύχαμε ! Έχουμε την τόλμη να αλλάξουμε! Αυτό εξάλλου είναι η ουσία της μαρξιστικής διαλεκτικής στην πολιτική: Να βρίσκεις σε κάθε εποχή την οργανωτική μορφή που της ταιριάζει. Να πετάς τις μορφές, όταν φυλακίζουν το περιεχόμενο και να τις αντικαθιστάς από καινούργιες που το απελευθερώνουν. Και όχι να κρύβεσαι πίσω από δήθεν διαχρονικές αξίες όπως το απολύτως αντιμαρξιστικό και αντιδιαλεκτικό σύνθημα του ΚΚΕ «8 δεκαετίες αγώνες και θυσία το ΚΚΕ στην πρωτοπορία».

Ανατρέπουμε τον εαυτό μας ! Γι αυτό κι έχουμε ακόμα ελπίδες να συμβάλουμε στην ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Όσο για την εκτός ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά της ευχόμαστε : Και στα δικά σας!

Βαγγελιώ Σωτηροπούλου
μέλος του ΣΥΡΙΖΑ Ν. ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ με περιορισμένα δικαιώματα…

Αμηχανία για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ

Όλοι πλέον αναγνωρίζουν την ανάγκη να αποκτήσουν «πολιτικά δικαιώματα» οι ανένταχτοι στον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, κανένας ακόμα δεν παίρνει την ευθύνη να διατυπώσει συγκεκριμένη πρόταση για τον οργανωτικό τρόπο που θα γίνει αυτό στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η δήλωση χθεσινή (24/06/2009) δήλωση του Μανόλη Γλέζου αναδεικνύει την αντίφαση που υπάρχει ανάμεσα στον τρόπο που συγκροτήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και σε αυτό το προφανές αίτημα για «πολιτικά δικαιώματα» των ανένταχτων:

Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε από πολιτικούς σχηματισμούς με την προϋπόθεση ότι ο καθένας διατηρεί την ιδεολογική, την πολιτική και οργανωτική αυτοτέλειά του. Συνεπώς, ούτε σκέψη για ενιαίο κόμμα.

Αυτό που αντιμετωπίζεται είναι πώς οι ανένταχτοι, που δεν ανήκουν σε καμιά από τις πολιτικές δυνάμεις οι οποίες συναποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ, θα συμμετέχουν στον ΣΥΡΙΖΑ, όχι ως θεατές, αλλά ως πολίτες που θέλουν κι αυτοί να παίρνουν μέρος στα κέντρα λήψης των αποφάσεων

Τι θα τους κάνουμε λοιπόν τους ανένταχτους, αφού δεν τους θέλουμε να μετέχουν σε ένα ενιαίο κόμμα; Θα φτιάξουμε ένα ενιαίο πανελλαδικό πολιτιστικό σύλλογο «φίλων του ΣΥΡΙΖΑ» και θα τους πούμε να πάνε να γραφτούν εκεί; Σε αυτή την περίπτωση η ΕΟΣ ( Ένωση Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ) μάλλον τους προσφέρει περισσότερα πολιτικά δικαιώματα…

Κατά την γνώμη μας, ο μόνος τρόπος ώστε να μην αλληλοαναιρούνται αυτές οι προϋποθέσεις, δηλαδή και η κάθε συνιστώσα να διατηρεί την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική αυτοτέλεια και να έχουν πολιτικά δικαιώματα οι ανένταχτοι είναι δυνατότητα της διπλής ένταξης. Να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ πολιτικός φορέας με τις δικές του πολιτικές διαδικασίες και παράλληλα να υπάρχουν με όποιον τρόπο επιθυμούν οι συνιστώσες του. Ας αφήσουμε ελεύθερα τα πράγματα να εξελιχθούν και η μέλλον θα δείξει αν πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελέσει το νέο φορέα ανασύνθεσης της Αριστεράς. Εξάλλου δεν θα πρέπει να αποκρύψουμε ότι δεν είναι συμπαγείς οι απόψεις και οι αντιλήψεις για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ στο εσωτερικό των συνιστωσών του.

Γι αυτό τον λόγο, πιστεύουμε ότι τα μέλη των συνιστωσών δεν θα πρέπει να εκφραστούν σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα μόνο μέσω των διαδικασιών των οργανώσεών στις οποίες ανήκουν και τελικά το ζήτημα να διευθετηθεί σε επίπεδο πολιτικών επιτελείων. Η σημερινή κρίση του ΣΥΡΙΖΑ έχει αναδείξει ήδη την πολιτική ανεπάρκεια αυτών των μηχανισμών να διαχειριστούν αυτό το ζήτημα. Οι κοινές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες όλου του κόσμου που αυτοπροσδιορίζεται ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ (ενταγμένος και ανένταχτος) θα πρέπει να είναι βασικό στοιχείο της διαδικασίας που θα προσδιορίζει να νέα πολιτικά και οργανωτικά χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ.

Η Ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ στην συγκέντρωση που πραγματοποίησε την Τρίτη (23/06/09) μάλλον ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Αρκετά αποκαλυπτικά είναι τα παρακάτω ερωτήματα που θέτει η «αριστερή στρουθοκάμηλος»:

Συμφωνώντας ότι σε κάθε καινούργια αλλαγή πρέπει πάσει θυσία να αποφευχθούν οι "πολιτικές ακροβασίες" που ήδη πληρώσαμε ακριβά με τον μη συντεταγμένο τρόπο που έγινε η αλλαγή ηγεσίας στον Συνασπισμό

Το πρώτο ερώτημα:
• Οι ανανεωτικοί αδιαφορούν τελείως για το αν και πως οι ανένταχτοι πολίτες που συμμετέχουν ή θα συμμετάσχουν στο μέλλον στον ΣΥΡΙΖΑ θα έχουν πολιτικά δικαιώματα και συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων; Η μόνη τους δηλαδή δυνατότητα θα είναι η καθαρά εθελοντική προσφορά χωρίς λόγο στα τεκταινόμενα ή η ένταξη σε κάποια συνιστώσα;

Το δεύτερο ερώτημα:
• Αν, με δημοκρατικό τρόπο πάντα, αποφασιστεί πλειοψηφικά ο ΣΥΡΙΖΑ να εξελιχθεί σε μια νέου τύπου ΕΔΑ, οι ανανεωτικοί δεν θα συμμετάσχουν, δεν θα εγγραφούν μέλη και δεν θα προσπαθήσουν να συσπειρώσουν στις απόψεις τους τις ευρύτερες δυνατές δυνάμεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε να τις καταγράψουν; Πιστεύουν δηλαδή ότι οι Ενεργοί Πολίτες, η ΑΚΟΑ, η ΚΕΔΑ, το ΔΗΚΚΙ, οι Οικοσοσιαλιστές και οι εκατοντάδες ανένταχτοι είναι εν δυνάμει αριστεριστές και δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα ανασύνθεσης δυνάμεων σε δημοκρατική σοσιαλιστική κατεύθυνση; Τόσο πολύ έχουν τρομάξει με τη δυσανάλογη με τις δυνάμεις τους φασαρία που κάνουν η ΚΟΕ και οι Κοκκινοπράσινοι ώστε πίστεψαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ήδη αριστερίστικος;

Τρίτο ερώτημα:
• Πολλοί σύντροφοι και φίλοι, όπως και ο Αλαβάνος στη δήλωση παραίτησής του, έχουν καταγγείλει την "ομάδα συντρόφων χωρίς καμία ευθύνη" που δίχασε το κόμμα και δούλεψε ως φράξια που αποφάσιζε χωρίς να ρωτάει κανέναν σε Συν και ΣΥΡΙΖΑ . Η ανανεωτικοί δεν είδαν - δεν άκουσαν; Ή προκρίνοντας την πολιτική στροφή κάνουν τα στραβά μάτια για πρόσωπα και πράγματα που έκαναν το γυαλί να ραγίσει; Σε κάθε περίπτωση το θέμα της δημοκρατίας στην αριστερά δεν είναι όρος και συνθήκη συνύπαρξης; Ή είναι κάτι σχετικό ανάλογα με τους υπολογισμούς της εκάστοτε συγκυρίας; Δηλαδή αν ο Καρίτζης πχ σταλεί "για δουλειές στην επαρχία", είμαστε εντάξει;

Οκτώ σημεία για μια πρώτη αποτίμηση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ

1.Στο εκλογικό αποτέλεσμα αποτυπώνονται:

• α) Η κρίση του πολιτικού συστήματος, όπως εκφράστηκε από τα μεγάλα ποσοστά αποχής.
• β) Η συντηρητική μετατόπιση της κοινωνίας που φαίνεται να ζητά «νόμο και τάξη» και κοινωνική ομαλότητα ώστε οι πολίτες κατά μόνας και με την ψευδαίσθηση του ατομικού βολέματος να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της κρίσης. Αυτό εκφράστηκε με τη βουβή και δημοσκοπικά απρόβλεπτη ψήφο προς το ΛΑΟΣ.
• γ) Η αντιφατική ευαισθησία ενός κόσμου για ζητήματα περιβάλλοντος, η οποία διακηρύσσεται έντονα εκεί που είναι ανώδυνη για τον καθένα μας αλλά όταν φτάνει στις πρακτικές συνέπειες της, συγκρούεται με το περιβαλλοντοκτόνο μικροαστικό όνειρο. Αυτή η ευαισθησία στις ευρωεκλογές. συσχετίστηκε με την κρίση του πολιτικού συστήματος και παρήγαγε την ψήφο αλλά όχι τον “γάμο” ενός κόσμου με τους Ο-Π.
• δ) Η αδυναμία της αριστεράς να αποτελέσει αντίβαρο στη συντηρητική μετατόπιση, να πείσει ότι δεν αποτελεί μέρος του υπό κρίσιν πολιτικού συστήματος και ότι υπάρχει ανάγκη για μια διαφορετική πολιτική κατεύθυνση.

2.Ας έρθουμε τώρα συγκεκριμένα στον ΣΥΡΙΖΑ. Καταρχήν είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη εκλογική ήττα. Όποιος αρνείται αυτό το γεγονός ή είναι αφελής ή υφίσταται εκούσια τύφλωση για να δικαιολογήσει πολιτικές γραμμές, ηγεσίες και μηχανισμούς. Σε κάθε περίπτωση, η άρνηση του γεγονότος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη εκλογική ήττα οδηγεί στην πολιτική περιθωριοποίηση της αριστεράς και στην απόσχισή της από κάθε έννοια μαζικής πολιτικής. Αν κανείς συμβιβαστεί με την ιδέα ότι το 4,7% είναι η απεύθυνση της αριστεράς στην κοινωνία, με πρόσχημα το να είναι συνεπής, αντικαπιταλιστική, ριζοσπαστική ή να φέρει οποιονδήποτε άλλο χαρακτηρισμό, τότε στις επόμενες εκλογές το αποτέλεσμα θα είναι ακόμα χαμηλότερο. Παραπέρα, ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη ήττα και σε επίπεδο εντυπώσεων. Συγκεκριμένα, η διάψευση καλλιεργούμενων προσδοκιών για υψηλότερα ποσοστά, που με ψύχραιμες εκτιμήσεις κινούνταν στο 6-7%, αποτελεί πηγή απογοήτευσης τόσο για τον κόσμο που στρατεύθηκε στο εγχείρημα όσο και για τους ψηφοφόρους.

3.Υπάρχει ένα άλλοθι για την εκλογική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό αφορά την επίθεση που δέχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τον προηγούμενο Δεκέμβρη από συμφέροντα, δημοσιογράφους και ΜΜΕ. Το γεγονός είναι αληθές. Όμως η επίκλησή του ως εξήγηση της εκλογικής αποτυχίας έχει ως συνέπεια τη θέση ότι κάθε μαχόμενη αριστερά, που ενοχλεί το σύστημα, δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει μεγάλα εκλογικά ποσοστά και κατά συνέπεια οι εκλογές δεν θα πρέπει να την ενδιαφέρουν. Και αυτή η αντίληψη πιστεύω ότι οδηγεί αυτομάτως εκτός πολιτικής σκηνής.

4.Επίσης, προτείνεται ως αίτιο της εκλογικής αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ η μη εκπομπή ενιαίου πολιτικού στίγματος προς την κοινωνία. Πολλές φορές μειοψηφικές φωνές στον ΣΥΡΙΖΑ εξέφραζαν, με το κύρος του βουλευτή, απόψεις διαφορετικές από τη συμφωνημένη πολιτική γραμμή. Μάλιστα, συχνά αυτή η εκπεφρασμένη διχογνωμία έγινε αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης για να πληγεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει ότι η μη ενιαία απεύθυνση αποτελεί πρόβλημα για κάθε πολιτικό οργανισμό. Ο μη ενταγμένος κόσμος, που δεν ξέρει παρασκήνια, πλειοψηφίες και μειοψηφίες, αναγνωρίζει αναξιοπιστία σε κάθε πολιτικό οργανισμό που εκφράζει παραπάνω από μία απόψεις για το ίδιο θέμα. Όμως το ζητούμενο εδώ δεν είναι μόνο να αλλάξει η αριστερά απέναντι σε αυτό, αλλά και η κοινωνία – το ακροατήριο μας. Είναι πλούτος για την αριστερά η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων και ρευμάτων στο εσωτερικό της καθώς και αρετή η δημόσια πολυφωνία. Ιδιαιτέρως σήμερα που η στρατηγική της αριστεράς είναι θολή, που ο σοσιαλισμός και ο κομουνισμός είναι οράματα επιβαρυμένα από την ιστορική αποτυχία της αριστεράς στον εικοστό αιώνα. Αυτό ο κόσμος θα πρέπει να το χωνέψει και να το κατανοήσει. Ωστόσο, και η αριστερά θα πρέπει να αλλάξει. Ακόμα και σε έναν πολυφωνικό πολιτικό οργανισμό υπάρχουν μειοψηφίες και πλειοψηφίες, υπάρχουν συμφωνημένες και μη απόψεις και ό,τι εκφράζεται δημόσια θα πρέπει να εκφράζεται ως αυτό που είναι. Οι απόψεις μιας συνιστώσας ως απόψεις μιας συνιστώσας, οι απόψεις ενός βουλευτή ως απόψεις ενός βουλευτή και οι απόψεις της πλειοψηφίας, ή οι συναινετικές απόψεις ως απόψεις της πλειοψηφίας, ή ως συναινετικές απόψεις. Επίσης, κανείς δεν μπορεί να προσπαθεί να επιβάλλει απόψεις, εκβιασμούς και διλήμματα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ «κάνοντας παιχνίδι» μέσω των ΜΜΕ που εξυπηρετούν δικά τους συμφέροντα. Θα πει κανείς ότι τώρα μας λες ένα ευχολόγιο ενώ στην πράξη αυτά δεν γίνονται. Αν όμως είναι έτσι, και αυτά δεν γίνονται, ούτε και αξίζει να τα προσπαθήσουμε, τότε καλύτερα να πάμε σπίτι μας ή … ο καθένας σπίτι του αν προτιμάται.

5.Την εποχή του δημοσκοπικού φουσκώματος του ΣΥΡΙΖΑ, παρά πολύς κόσμος κυρίως από το ΠΑΣΟΚ μας προσέγγιζε σε επίπεδο δυνητικής ψήφου. Όμως ο κόσμος αυτός είχε ένα βασικό χαρακτηριστικό το οποίο επί χρόνια καλλιεργούνταν, τον κυβερνητισμό. Θεωρούσε δηλαδή ότι όλες οι κοινωνικοπολιτικές αλλαγές πραγματοποιούνται από ένα κόμμα που ασκεί κυβερνητική εξουσία. Γι αυτό και αυτός ο κόσμος έβλεπε στον ΣΥΡΙΖΑ την προοπτική ενός συνεταίρου του ΠΑΣΟΚ, τη συγκρότηση μιας κεντροαριστερής κυβέρνησης. Εμείς τότε σε όλους τους τόνους διακηρύξαμε ότι τέτοια συνεργασία δεν πρόκειται να γίνει. Και πολύ καλά κάναμε! Ωστόσο, κάναμε παιχνίδι με αυτούς τους δυνητικούς ψηφοφόρους; Παρουσιάσαμε συγκεκριμένες προτάσεις για μια αριστερή μεταρρύθμιση σε ριζοσπαστική κατεύθυνση; Προτάσεις που να απαντούν άμεσα στα προβλήματα του κόσμου; Απευθύναμε συγκεκριμένες προτάσεις σε άλλους πολιτικούς χώρους, του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου; Προσπαθήσαμε να ανοίξουμε συγκεκριμένα μέτωπα; Όχι για να αυτοεπιβεβαιωθούμε, αλλά για να πιέσουμε και ενδεχομένως να κερδίσουμε και καμιά νίκη. Για παράδειγμα, ακόμα και μέσα στην κρίση όταν όλοι μιλούσαν για τα εργοστάσια που κλείνουν και την αύξηση της ανεργίας εμείς θέσαμε μαχητικά το ζήτημα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για όσους κατοικούν στην Ελλάδα; Στις λίγες περιπτώσεις που έγιναν αυτά, οι περισσότεροι στον ΣΥΡΙΖΑ στραβοκοίταζαν και ψιθύριζαν ότι κάποιοι πάνε να το «πουλήσουν». Ή ακόμα και όταν γίνονταν κάποιες προτάσεις αυτό που εξετάζαμε δεν ήταν η ορθότητα της πρότασης αλλά πως θα διατυπωθεί έτσι ώστε να μην χωράει κανείς άλλος εκτός από εμάς. Εφόσον ορθά δεν θέλαμε συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ πόσο επεξεργαστήκαμε και ζυμώσαμε την άποψη για αριστερή διακυβέρνηση; Πόσο σοβαρά προτείνεται σήμερα η πρωτοβουλία για τη δημιουργία τρίτου πόλου; Απ’ όσο καταλάβαινα και καταλαβαίνω όλα αυτά γίνονταν και γίνονται δειλά, με το φόβο μήπως πάμε «δεξιά». Η αριστερή διακυβέρνηση παρουσιάζονταν στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις ως κόλπο απέναντι στο πλεύρισμα του ΠΑΣΟΚ και ο τρίτος πόλος λέγεται ότι δεν απευθύνεται στις ηγεσίες αλλά στη βάση, λες και οι βάσεις και τα ακροατήρια στα κόμματα είναι ανεξάρτητες από τις ηγεσίες. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή… Αυτά όμως δυστυχώς πέραν από τον γράφοντα τα βλέπει και τα καταλαβαίνει και ο κόσμος. Και όταν εσύ του δίνεις μόνο υποσχέσεις για κινήματα και σοσιαλισμό, είναι σαν να του λες ότι δεν θέλεις ούτε την ψήφο του αν δεν έρθει να γραφτεί στο κόμμα.

6.Όμως ο κόσμος που απογοητεύτηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο οι δυνητικοί ψηφοφόροι του αλλά και κόσμος ανένταχτος ο οποίος βρίσκονταν σκόρπιος εκτός πολιτικών οργανώσεων και κομμάτων, δραστηριοποιούνταν σε κοινωνικούς χώρους και κινήματα ή ακόμα ήταν σπίτι του. Πολλοί από αυτούς στις τελευταίες εκλογές ψήφισαν με βαριά καρδιά, ενώ όταν έγινε η πρώτη πανελλαδική σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν γεμάτοι ορμή και διάθεση για πολιτική δουλειά. Και ο κόσμος αυτός δεν είναι απλός ψηφοφόρος, είναι κόσμος ο οποίος φέρνει ψήφους. Τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ για να κρατήσει αυτόν τον κόσμο; Προσπάθησε οργανωμένα να συγκροτήσει παντού τοπικές επιτροπές; Αλλά και όπου υπήρξαν τοπικές επιτροπές, έγιναν αυτές ζωντανά κύτταρα παραγωγής πολιτικής; Η απάντηση είναι αρνητική. Στις περισσότερες περιπτώσεις, και κυρίως οι εξαιρέσεις αφορούν την επαρχία, οι τοπικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίστηκαν είτε ως ιμάντες μεταβίβασης γραμμής και προπαγανδιστικοί μηχανισμοί των κεντρικών αποφάσεων του ΣΥΡΙΖΑ είτε ως περιβάλλοντα αλίευσης μελών για τις διάφορες συνιστώσες. Και όπου υπήρχαν ανέντακτοι αυτοί ήταν το αναγκαίο ντεκόρ, ίσα για να λέμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι άθροισμα συνιστωσών. Κάναμε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αντικείμενο ευρείας πολιτικής διαβούλευσης σημείο προς σημείο στις τοπικές επιτροπές; Πότε έγινε σοβαρή συζήτηση, εσωτερική ζύμωση και παρέμβαση για ένα ζήτημα; Πότε συνδέθηκαν οι θεματικές με τις τοπικές επιτροπές για να γίνει κάποιου τύπου πολιτικός διάλογος. Και με ποιον άλλον τρόπο θα δεθεί ένα πολιτικό δυναμικό, αν όχι στη βάση ενός πολιτικού διαλόγου που οδηγεί σε συγκεκριμένες πρακτικές. Θα πρέπει να γίνει σε όλους κατανοητό ότι ο ανέντακτος κόσμος δεν είναι νεροκουβαλητής για καμιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, θέλει να ενταχθεί, να έχει θέση και λόγο στην διαμόρφωση της γραμμής, στην πρακτική αλλά και στις αποφάσεις ενός ενιαίου δημοκρατικού πολυτασικού σχήματος της αριστεράς.

7.Ένα κομμάτι της αποχής, ιδιαιτέρως στη νεολαία, είχε αριστερό πρόσημο. Ενδεχομένως ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι ο επόμενος, μετά τον δικομματισμό, που επλήγη από την αποχή. Άνθρωποι με τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ συναντήθηκε σε κινήματα και αγώνες του γύρισαν την πλάτη στις εκλογές. Αυτός ο κόσμος πρέπει να προσεγγισθεί και ο μόνος τρόπος για να πεισθεί να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές είναι να δει εμπράγματα ότι η εκπροσώπηση στους θεσμούς δεν είναι μόνο καταγραφή κουκιών, αλλά ότι μπορούν να υπάρξουν και πρωτοβουλίες και να επιτευχθούν θεσμικές νίκες οι οποίες να είναι συμπληρωματικές προς όποια κινηματική κατεύθυνση. Θα πρέπει να δει ότι σε κεντρικό επίπεδο και γύρω από τους θεσμούς δεν αναπτύσσεται μια γραφειοκρατία και ένα κυνήγι θέσεων και εδράνων. Θα πρέπει να δει ότι οι βουλευτές δεν ορίζονται με βάση την κομματική επετηρίδα. Θα πρέπει να δει στην πράξη και αποτελεσματικά την εφαρμογή της εναλλαγής των βουλευτών. Αρχίζοντας μάλιστα άμεσα από τον ένα ευρωβουλευτή που εξελέγη. Ο κόσμος αυτός θα πρέπει να διαπιστώσει ότι θέλουμε μια αριστερά που κανένα στέλεχος της δεν διεκδικεί να γίνει βουλευτής και ότι η παρουσία κάποιων στα βουλευτικά έδρανα είναι άχθος.

8.Τέλος, δεν θεωρώ ότι κανείς περισσεύει στην αριστερά! Ο στόχος μας πρέπει να παραμείνει η συνεχής προσπάθεια εμβάθυνσης και πλατέματος της ενότητας της αριστεράς. Εμβάθυνση σε σχέση με τα πολιτικά χαρακτηριστικά με τις διαδικασίες πολιτικού διαλόγου, με τις διαδικασίες πρακτικού πειραματισμού και εξαγωγής συμπερασμάτων και πλάτεμα σε σχέση με τη συμμετοχή διαφορετικών ρευμάτων και συνιστωσών. Ο στόχος μας δεν μπορεί να είναι η διαχείριση των ανθρώπων που είναι ήδη αριστεροί, ούτε η κατανίκηση των άλλων αριστερών σχηματισμών, όπως το ΚΚΕ, αλλά το να εντάσσονται όλο και περισσότεροι άνθρωποι που μέχρι σήμερα δεν συγκινούνταν από την αριστερά, στο εγχείρημά της και το να διεισδύει ο αριστερός λόγος σε όλο και ευρύτερα ακροατήρια. Υπό αυτό το πρίσμα, ο αριστερός ρεφορμισμός, η αριστερή σοσιαλδημοκρατία θα πρέπει να αποτελούν ένα ρεύμα αυτού του εγχειρήματος. Επίσης υπό το ίδιο πρίσμα θα αποτελούσε τεράστιο πισωγύρισμα για την ενωτική προσπάθεια της αριστεράς η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε αυλόγυρο και εκλογική σανίδα σωτηρίας του ΣΥΝ, όπως ήταν επί προεδρίας Κωνσταντόπουλου. Το πολιτικό στοίχημα για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που απαιτεί αρετή και τόλμη, είναι η προσπάθεια υπέρβασης των συνιστωσών ως αυτόνομων πολιτικών οντοτήτων. Με ποιον τρόπο θα γίνει αυτό, με ποια επιμέρους βήματα με ποιον ρυθμό, αυτό πρέπει να συζητηθεί. Ωστόσο, η κατεύθυνση δεν μπορεί να είναι διαφορετική.

Τοποθέτηση στην τοπική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ΠΕΤΡΑΛΩΝΩΝ-ΘΗΣΕΙΟΥ
Βαλάντης Στεργίου (17/6/09)

Η καπιταλιστική περικύκλωση του … Σύριζα

Ορισμένοι επικαλούνται ως λόγο της εκλογικής ήττας του Σύριζα το γεγονός ότι από το Δεκέμβρη και μετά δέχεται μια πρωτοφανή επίθεση από συμφέροντα που εκφράζονται από κόμματα, ή συγκεκριμένους πολιτικούς, από Μ.Μ.Ε και από εταιρείες δημοσκοπήσεων.

Καταρχήν ας δεχτούμε ότι αυτό είναι αλήθεια. Τι σημαίνει αυτό; Όποιος στρατεύεται στην αριστερά γνωρίζει εξαρχής ότι η αριστερά που θέλει να αλλάξει τον κόσμο πρέπει να πάει κόντρα σε συμφέροντα, πρέπει να αποτελεί επικίνδυνο αντίπαλο για το αστικό πολιτικό κατεστημένο. Και ποιος μυαλωμένος άνθρωπος δεν θα σκεφτεί ότι όσο η αριστερά με τις θέσεις της ενοχλεί και μπαίνει στη μύτη κάποιων, αυτοί που ενοχλούνται θα αντιδράσουν χρησιμοποιώντας κάθε μέσο: αστυνομική καταστολή, ποινικοποίηση, χειραγώγηση του λαού μέσω κάθε δυνατού μηχανισμού, εξαγορά …

Απ’ όλα αυτά το μόνο που έγινε ήταν μια προσπάθεια χειραγώγησης του λαού και συκοφάντησης του Σύριζα μέσω των ΜΜΕ και των εταιρειών δημοσκοπήσεων. Μεγάλη προσπάθεια… Ας συμφωνήσουμε ότι ήταν μεγάλη. Φάνηκε όμως ακόμα μεγαλύτερη γιατί πριν ένα χρόνο τα ίδια μέσα, για δικούς τους λόγους που αφορούσαν τις εσωκομματικές εξελίξεις στο Πασόκ, μας έπαιζαν, οι ίδιες δημοσκοπικές εταιρείες μας έδειχναν ψηλά, και τότε μας άρεσε. Κανείς δεν βγήκε τότε να αμφισβητήσει τις εταιρείες δημοσκοπήσεων. Κανείς δεν μίλαγε για το παιχνίδι που γινόταν – μόνο κάτι πασόκοι που το υφίσταντο. Ε λοιπόν ο οπορτουνισμός και το παιχνίδι στο γήπεδο του αντιπάλου πληρώνονται.

Παραπέρα, δεν το γνωρίζαμε από το Δεκέμβρη μέχρι σήμερα ότι γινόταν αυτό το παιχνίδι; Δεν βλέπαμε – πάλι δημοσκοπικά – τα ποσοστά μας να πέφτουν; Γιατί καλλιεργούσαμε τόσες προσδοκίες στον κόσμο μας; Θα πει κανείς ότι πηγαίναμε για τη μάχη, να μην τονώσουμε το ηθικό του κόσμου μας; Να το τονώσουμε αλλά πόσο; Μιλούσαμε για διψήφιο ποσοστό, για τέσσερεις ευρωβουλευτές, για κρυφές δημοσκοπήσεις που τις είχαμε μόνο εμείς … Αλήθεια που έγιναν αυτές γύρω-γύρω από την Κουμουνδούρου;

Και τώρα τι; Από τις μεγάλες προσδοκίες στην απογοήτευση και στο κλαψούρισμα: “μας χτύπησαν μπαμπέσικα με δίκοπο μαχαίρι”!

Ας σταματήσει πλέον η κοροϊδία και τα άλλοθι. Τουλάχιστον η Αλέκα επικαλέστηκε τον αντικομουνισμό και την προβοκάτσια που τις έκοβε 1% (ούτε 0,9, ούτε 1,2) προεκλογικά, για να πει ότι τελικά απετράπη η προβοκάτσια και το κόμμα είχε μερική επιτυχία, παρά την ήττα που υπέστη. Εμείς, που απ’ ότι φαίνεται οι τακτικές μας για την αποτροπή της επίθεσης που δεχόμασταν απέτυχαν, δεν μπορέσαμε να κάνουμε ούτε καν ένα ωραίο κόλπο σαν αυτό τη Αλέκας;

Επειδή δεν θέλουμε την αριστερά του “κόλπου”, του ψέματος και της κοροϊδίας ας τελειώνουμε με αυτές τις θεωρίες περί καταδιωκόμενου Σύριζα και καπιταλιστικής περικύκλωσης. Ας προχωρήσουμε σε μια ενωτική, έντιμη και γενναία αποτίμηση του γιατί δεν πήγαμε καλά στις εκλογές, κοιτώντας προς το μέλλον, προς τη διόρθωση των λαθών μας.

Ούτε με τον Άγγελο, ούτε με τον Μιχάλη!

(Μια σύντομη απάντηση στο άρθρο του Αριστείδη Μπαλτά: “Ανανέωση της αριστεράς: δεκαετία πέμπτη... Για τον Άγγελο και τον Μιχάλη, μαζί” που δημοσιεύτηκε στην Αυγή την Κυριακή 07-06-09)

Ο Αριστείδης Μπαλτάς υποσημειώνει στον τίτλο του άρθρου του: "Ο τίτλος θέλει να υπενθυμίσει ότι το 1978 το περιοδικό “Ο Πολίτης” παρουσίασε ένα αφιέρωμα με τον τίτλο “Ανανέωση της Αριστεράς: δεκαετία πρώτη..." Τι συνέβαινε όμως το 1978 στην αριστερά που αναφέρεται ο σ. Μπαλτάς;

Μνημόσυνο στη μνήμη Κ. Γαβριηλίδη στον παιδικό σταθμό Νόβα Χραντ

Τότε, αυτή η αριστερά αυτοπροσδιοριζόταν ως “κομμουνιστική ανανέωση” και είχε ένα όνομα: ΚΚΕ εσωτερικού. Παρόλο ότι είχαν περάσει δέκα χρόνια από την διάσπαση του 68 και μερικοί από τους πρωτεργάτες της είχαν περιθωριοποιηθεί πολύ νωρίς, δεν είχαν εμπεδωθεί ακόμα τα σχέδια του Λεωνίδα Κύρκου για την αποκομμουνιστικοποίησή της. Ο Κύρκος και η παρέα του θέλανε από το 68 να κάνουν το ΚΚΕ εσ ...ΕΔΑ. Γι αυτό, το ’73, στην μεταπολίτευση, δεν ενδιαφέρθηκαν να κατοχυρώσουν τον τίτλο του κόμματος και την εφημερίδα. Τα χάρισαν στους “δογματικούς”. Τελικά, αφού πέρασαν αρκετά χρόνια, κατάφεραν να εκπληρώσουν τους στόχους τους με το παραπάνω: έκαναν το ΚΚΕ ...ΣΥΝ!

Το 1978 ήταν μια εποχή με έντονες αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της κομμουνιστικής ανανέωσης, που οδήγησαν στην διαγραφή της Β' Πανελλαδικής. Θα πρέπει κάποτε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ακόμα και τα πιο μικρά. Δεν ήταν “διάσπαση” όπως την αναφέρει στο άρθρο του ο Α. Μπαλτάς, αλλά “διαγραφή”, στην οποία πρωτοστάστησε ο Λ. Κύρκος. Όμως, ο Α. Μπαλτάς αποφεύγει να χρησιμοποιήσει την λέξη “διαγραφή” που ανταποκρίνεται στην ιστορική πραγματικότητα και την κομματική πρακτική εκείνης της εποχής, γιατί χαλάει την “εικόνα” που δομεί για την ανανεωτική αριστερά. Μια λεξούλα αρκεί για να ανατραπεί ο ισχυρισμός του ότι διαχρονικά συνεκτικά στοιχεία της ανανεωτικής αριστεράς είναι “η εσωκομματική δημοκρατία άνευ ορίων, η ελευθερία της έκφρασης και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών προς πάσα κατεύθυνση, η ανοχή...” και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Όσο για τον Άγγελο Ελεφάντη, τότε, το 1978, δεν ήταν οργανωμένος σε αυτή την αριστερά! Το ΚΚΕ εσ. εκείνης της εποχής ήταν “μικρό” και “δεξιό” για τις απόψεις του. Πέρασαν πολλά ακόμα χρόνια για να γίνει μέλος αυτής της αριστεράς και να οργανωθεί στον ...“μεγάλο” και ...“αριστερό” ΣΥΝ. Ως διανοούμενος είχε την “αυτονομία” του, πολιτική και οργανωτική από τον χώρο της κομμουνιστικής ανανέωσης. Δεν είχε άμεση εμπλοκή στα “τρέχοντα” πολιτικά ζητήματα εκείνης της πολιτικής συγκυρίας που αφορούσαν σημαντικά ζητήματα της συγκρότησης αυτής της αριστεράς. Γι' αυτό, είχε την άνεση να μετράει την “ανανέωση” της Αριστεράς με ...δεκαετίες. Ακολουθώντας τα χνάρια του, ο Α. Μπαλτάς μετράει σήμερα την 5η δεκαετία αυτής της Αριστεράς...

Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; Επειδή πιστεύουμε ότι το μέλλον της αριστεράς δεν εγγράφεται στα ιδεολογήματα που κατασκευάζουν αριστεροί διανοούμενοι. Ο όρος “Ανανεωτική Αριστερά” εκφράζει μια πλαστή ταυτότητα που συσκοτίζει το παρόν. Και το χειρότερο απ' όλα, δεν μας παρέχει κανένα διαβατήριο για το μέλλον. Δεν σκοπεύουμε να κάνουμε παρέμβαση στην συζήτηση που έχει ανοίξει πρόσφατα με αφορμή το άρθρο “Αποδόμηση της Ανανεωτικής Αριστεράς” της Βάσως Κιντή που δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ την 23-04-09. Ο Μπάμπης Γεωργούλας επανειλημμένα έχει ξεκαθαρίσει αυτά τα ζητήματα από τις στήλες της “εποχής”. Στο άρθρο του με τίτλο "Ας μην γίνει η ανανέωση μια νέα ορθοδοξία"διερωτάται:

• Ήταν ανανεωτικός ο τρόπος εκλογής της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ Εσωτερικού λίγο πριν την πτώση της δικτατορίας;
• Ήταν ανανεωτικός ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης στην ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος το 1976-78;
• Ήταν ανανεωτικές οι διαδικασίες αμφισβήτησης των αποφάσεων του 3ου συνεδρίου του ΚΚΕ Εσωτερικού;
• Ήταν δημοκρατικές και διάφανες οι αποφάσεις που μετέτρεψαν το ΚΚΕ Εσωτερικού σε ΕΑΡ;
• Ήταν ανανεωτική επιλογή η σύσταση του ενιαίου Συνασπισμού με τη συνεργασία ΕΑΡ και ΚΚΕ –και αν ναι, στη βάση ποιας ανανεωτικής πολιτικής έγινε η επιλογή αυτή;
• Ήταν μέσα στα πλαίσια της ανανεωτικής αντίληψης η συμμετοχή του ενιαίου Συνασπισμού στην κυβέρνηση Τζανετάκη σε συνεργασία με τη ΝΔ; Ή η συμμετοχή, κατόπιν, στην οικουμενική λεγόμενη κυβέρνηση Ζολώτα;
• Ήταν ανανεωτική επιλογή η υποψηφιότητα της Μαρίας Δαμανάκη στον δήμο της Αθήνας με τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ; Και, παλιότερα, ήταν ανανεωτική επιλογή η συνεργασία στον ίδιο δήμο, και σε πολλούς άλλους, με το ΠΑΣΟΚ με στόχο την ανάδειξη δικών στελεχών της τοπικής αυτοδιοίκησης;
• Ήταν ανανεωτική η πολιτική επιδίωξης με κάθε θυσία της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και ο κυβερνητισμός; Και αν ναι, γιατί οδήγησε τόσα στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς στην αγκαλιά ενός φθειρόμενου και διαφθειρόμενου κόμματος;

Δεν μας ενδιαφέρει να ερμηνεύσουμε τον κόσμο, θέλουμε να τον αλλάξουμε. Από αυτή την θέση, το πιο πολύτιμο πράγμα που κουβαλάει η Αριστερά από το παρελθόν της είναι τα λάθη της. Οι “θετικές” κατακτήσεις δεν αρκούν να “φωτίσουν” τα ζητήματα που θέτει η συγκυρία. Ο Α. Μπαλτάς ακολουθεί άλλο δρόμο: Θεωρεί ότι τα θετικά στοιχεία αυτής της Αριστεράς σφραγίζουν το παρόν αλλά και το μέλλον της. Γιαυτό γίνεται ένας απλοϊκός απολογητής της, που αντιστρέφει την πραγματικότητα για να κρύψει την κυριαρχία της άλλης πλευράς. Γιαυτό, το άθλιο καθεστώς της ίντριγκας και του παραγοντισμού που προσδιορίζει την λειτουργία της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αναγκασμένος τελικά να το ονομάζει: “καθεστώς λειτουργικής ομοφωνίας”!....

Συνεπής σε αυτή την κατεύθυνση, ολοκληρώνει την σκέψη του κάτω από τον υπότιτλο “ΣΥΡΙΖΑ: η Ανανεωτική Αριστερά είτε θα είναι ριζοσπαστική είτε δεν θα υπάρχει”. Το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί. Όσοι έχουν παρακολουθήσει - έστω και από μακριά – την πορεία του Μετώπου Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΜΕΡΑ), θα διαπιστώσουν ότι ο δρόμος που ακολουθεί, θυμίζει τις πρακτικές ορισμένων ΝΑΡιτών, που και αυτοί θεωρούσαν ότι ο όρος “ριζοσπαστική” αριστερά συμπυκνώνει την πεμπτουσία των πολιτικών και των στρατηγικών τους επιλογών. Γιαυτό διατύπωναν ανάλογα διλήμματα: “Η Νέα Αριστερά, είτε θα είναι ριζοσπαστική είτε δεν θα υπάρχει”...


Δεν θέλουμε ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει την τύχη του ΜΕΡΑ. Γιαυτό εναντιωνόμαστε στην ιδεολογικοποίηση της πολιτικής που επιχειρείται μέσα από αυτές τις πρακτικές προσέγγισης υπαρκτών πολιτικών προβλημάτων. Αυτές οι πρακτικές δεν προσφέρουν τίποτα στην επίλυσή τους, γιατί αναπαράγουν αδιέξοδες αντιθέσεις. Πολλά από τα πολιτικά ζητήματα που υπάρχουν, είναι απλά στην αντιμετώπισή τους: Δεν χρειάζεται κανένας να είναι “ριζοσπάστης” για να οριοθετηθεί από τον κυβερνητισμό και να μην γίνει κολαούζος του ΠΑΣΟΚ....

Όταν ξεκίνησε το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πράγματι θετικό γιατί περιείχε “επαναστάτες και ρεφορμιστές, τροτσκιστές και μαοϊκούς, σοσιαλιστές και ελευθεριακούς, φεμινίστριες και οικολόγους, ενταγμένους και ανένταχτους, συγκροτώντας ένα πολιτικό σχηματισμό τόσο μεγάλους εύρους”. Για το μέλλον του όμως αυτό δεν αρκεί! Το ζητούμενο είναι πως θα αφήσουμε αυτές τις ταυτότητες μας στην άκρη, όπως και τις αντιθέσεις που αναπαράγουν. Η διαλεκτική που θα γεννήσει το καινούργιο δεν θα είναι μια προσθετική πράξη των θετικών στοιχείων που κουβαλάει ο καθένας από το παρελθόν του. Επίσης, το εύρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν προσδιορίζεται από το μέγεθος της διαφορετικότητας αυτών που συμμετέχουν αλλά από την απήχηση που έχει στην κοινωνία.

Ευρωεκλογές και Αριστερά

Δεν γίνεται να παραπονιόμαστε ότι δεν γίνεται διάλογος στις τηλεοράσεις κι εμείς να μένουμε βουβοί. Ούτε και να παραπέμπουμε την κριτική ή την αυτό-κριτική μας για αργότερα, διότι τώρα σαν «ατσάλινο τείχος» θα πρέπει να δώσουμε τη μάχη των εκλογών. Και μάχη να δοθεί και κουβέντα να γίνει. Άλλωστε, μόνο με την ειλικρινή συζήτηση μπορεί να μας πιστέψει και κανένας άνθρωπος. Οι ευρωεκλογές δεν είναι μόνο μία ψήφος στην κάλπη την πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου, αλλά κυρίως αφορμή για συζήτηση. Συζήτηση, για όσα προηγήθηκαν αλλά και για όσα θα έρθουν. Συζήτηση για όσα κάναμε ως αριστερά, αλλά και για όσα παραλείψαμε ή κάναμε λάθος, όπως και για όσα θα κάνουμε.

1. Το πρώτο ζήτημα που πρέπει να συζητηθεί είναι γιατί η αριστερά – και αναφέρομaστε στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ – δεν φαίνεται να μπορεί να εκφράσει την κρίση που δικομματισμού στην κάλπη και πραγματικά να εμβολίσει το πολιτικό σκηνικό.
Είναι σαφές, ως φαίνεται και από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, ότι τα μαντριά των μεγάλων κομμάτων δε σφαλίζουν. Κάποιοι, από αυτούς που νόμιζαν για πρόβατα, δραπετεύουν. Ωστόσο, αυτοί οι δραπέτες που κάποτε μίλαγαν υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα πια δε μιλάνε. Και δεν μιλάνε ούτε και υπέρ της υπόλοιπης αριστεράς. Τα εκλογικά ποσοστά της αριστεράς φαίνεται να ανεβαίνουν, αλλά χωρίς να εμπνέουν οποιαδήποτε ανησυχία για το πολιτικό σύστημα. Αυτή είναι η αλήθεια!

Κάποιοι θα βιαστούν να πουν ότι αυτοί που δραπέτευαν από το δικομματισμό και κινούνταν προς τ’ αριστερά δεν ήταν ποτέ «δικοί μας πραγματικά». Τότε όμως, τι μας νοιάζει κι αν ο δικομματισμός περνάει κρίση; Κρίση του δικομματισμού δεν σημαίνει αλλαγή της κοινωνικής συμπεριφοράς και έκφραση της λαϊκής θέλησης μέσα από μαζικά αντικαπιταλιστικά κινήματα. Δεν γίνεται ξαφνικά ο κόσμος κοινωνικά αριστερός. Κρίση του δικομματισμού σημαίνει αδυναμία πολιτικής έκφρασης ενός κόσμου μέσα από το σύστημα των δύο μεγάλων κομμάτων. Και εκεί καλείται η αριστερά να δώσει απάντηση. Αν μπορεί …

2. Ένα δεύτερο μεγάλο ζήτημα που αφορά το μετεκλογικό πολιτικό τοπίο έχει να κάνει με το ζήτημα της ενότητας της αριστεράς. Θα μπορέσουν μετά τις εκλογές να βαθύνουν τα ενωτικά εγχειρήματα της αριστεράς; Θα μπορέσουν να αποκτήσουν νέα ορμή ή θα βυθιστούν σε ένα εσωκομματικό ξεκαθάρισμα;

Το αίτημα της ενότητας αγκαλιάστηκε από τον κόσμο της αριστεράς και όσοι ακολούθησαν το εγχείρημα επιβραβεύτηκαν και εκλογικά. Μάλιστα, η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ βρήκε και μιμητές. Ενώθηκαν και μικρότερα κομμάτια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς για να φτιάξουν τον «μικρό – ΣΥΡΙΖΑ», την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με ειλικρίνεια ευχόμαστε να επιβραβευθεί κι αυτή με τη σειρά της και στην κάλπη. Ο μόνος σχηματισμός της αριστεράς που «κάηκε στο χυλό, και φυσάει, ακόμα, το γιαούρτι», είκοσι χρόνια μετά τον ενιαίο ΣΥΝ, είναι το ΚΚΕ, που συνεχίζει με σταθερότητα την πορεία προς το αδιέξοδο: να μεγαλώνει λίγο, να διασπάται και να ανασυγκροτείται, με τον ίδιο πάντα σισύφειο τρόπο.
Οι ευρωεκλογές είναι σημαντικές για το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν σε έναν πολιτικό σχηματισμό υπάρχουν αντιθέσεις, μία εκλογική μάχη μπορεί είτε να τις οδηγήσει «κάτω από το χαλί», αν είναι επιτυχημένη, είτε να τις οξύνει και ενδεχομένως να τις στρεβλώσει αν είναι αποτυχημένη. Και στον ΣΥΡΙΖΑ αντιθέσεις υπάρχουν και εκφράστηκαν με διάφορες αφορμές. Ακόμα και με την συγκρότηση της εκλογικής λίστας. Όπως εξάλλου και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το ζητούμενο είναι οι αντιθέσεις αυτές - ανεξάρτητα από το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα - να μπορέσουν να επιλυθούν και να δημιουργήσουν νέες συνθέσεις και να βαθύνουν την ενότητα της αριστεράς. Έτσι κι αλλιώς,, ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές θα κληθεί να αποδείξει ότι μπορεί να είναι ένας πολυσυλλεκτικός πολιτικός οργανισμός που περιέχει διαφορετικά ρεύματα και τάσεις και διαθέτει την ωριμότητα να επιδεικνύει ικανότητα πολιτικής σύνθεσης και να μετασχηματίζεται. Μένει να το δούμε στην πράξη…

3. Το τρίτο ζήτημα έχει να κάνει με μία τάση που διαφαίνεται κυρίως σε ένα ριζοσπαστικό κομμάτι της νεολαίας να μην επιθυμεί πολιτική εκπροσώπηση από τους σχηματισμούς της αριστεράς τόσο σε πολιτικό όσο και σε συνδικαλιστικό επίπεδο.

Ένα τέτοιο ρεύμα εκφράσθηκε στις προηγούμενες φοιτητικές εκλογές. Η φοιτητική αριστερά δεν κατάφερε να πείσει ούτε ότι είναι η «συνέχεια» του Δεκέμβρη, ούτε ότι ο Δεκέμβρης ντε και καλά θα πρέπει να εκφραστεί στην κάλπη. Έτσι, «διατήρησε τον κύριο όγκο των δυνάμεων της», κερδίζοντας σε ποσοστά κυρίως λόγω της αποχής. Σήμερα, η νεολαία δεν συγκροτείται ως κοινωνική δύναμη μέσα από την ιδεολογία και τις πολιτικές πρακτικές της παραδοσιακής αριστεράς,. Και κυρίως δεν “πολιτεύεται” με τους όρους με τους οποίους αντιλαμβάνεται η Αριστερά την πολιτική παρέμβαση.

Ένα βήμα πίσω!

Πριν μερικές μέρες σε πολλές εφημερίδες δημοσιεύτηκε η παρακάτω είδηση:
Αμεση συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς «με στόχο να βρεθεί τρόπος να βγούμε από τα πολλαπλά αδιέξοδα», προτείνει με επιστολή προς τα Μέσα Ενημέρωσης ο Μανώλης Γλέζος.
«Η ΑΝΤ.ΑΡΣ.Υ.Α., το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ να αποφασίσουν να συνεργαστούν για την αντιμετώπιση της κρίσης, που οι συνέπειές της πλήττουν τους εργαζόμενους, για τη συντριβή του δικομματισμού, που έχει οδηγήσει τη χώρα σε κατάρρευση, και για ν΄ ανοίξει ο δρόμος προς ένα καλύτερο μέλλον», αναφέρει ο κ. Γλέζος και καταλήγει:
«Με την ευκαιρία μάλιστα των ευρωεκλογών, μια κοινή παρουσία με ένα ενιαίο ευρωψηφοδέλτιο θα ήταν η καλύτερη λύση».

Είναι γνωστό ότι προτάσεις για συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς εκφράζουν τις επιθυμίες μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου της. Όμως αυτές οι επιθυμίες μπορούν να πραγματοποιηθούν μόνον αν εκδηλωθούν και ως πολιτική βούληση των οργανωμένων δυνάμεων της Αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η ΑΝΤ.ΑΡΣ.Υ.Α αποτελούν παραδείγματα προς μια τέτοια κατεύθυνση. Όμως, η πρόταση του Μ. Γλέζου για ένα ενιαίο ευρωψηφοδέλτιο στις σημερινές συνθήκες δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Ήδη έχουν γίνει αρκετά βήματα προς τα εμπρός που χωρίζουν τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, στις οποίες αναφέρεται η πρότασή του. Τα ψηφοδέλτια είναι έτοιμα και έχουν ανακοινωθεί τα ονόματα των υποψηφίων ευρωβουλευτών. Επίσης, για να πραγματοποιηθεί μια συνεργασία θα πρέπει να την θέλουν όλοι. Το ΚΚΕ έχει ξεκαθαρίσει το ζήτημα και με τις θέσεις του αλλά και τη πρακτική του εδώ και καιρό. Αυτό είναι τόσο προφανές στον καθένα, ώστε αμέσως γίνεται φανερός ο ουτοπικός χαρακτήρας κάθε πρότασης συνεργασίας με το ΚΚΕ. Όχι μόνο για τις ευρωεκλογές αλλά ακόμα και για το πιο απλό ζήτημα σε μια γειτονιά ή ένα συνδικάτο. Και ο «Δεκέμβρης» μεγάλωσε τις διαφορές αντί να τις αμβλύνει. Αντίθετα με το ΚΚΕ, αρκετό ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση της ΑΝΤ.ΑΡΣ.Υ.Α στην πρόταση του Μ. Γλέζου, γι αυτό την αναδημοσιεύουμε:

Για την άλλη Αριστερά (Με αφορμή τις προτάσεις Μ. Γλέζου)

Η συζήτηση για την Αριστερά έχει ήδη ανοίξει. Στα πλαίσια αυτά συμμεριζόμαστε τις προτάσεις του Μανώλη Γλέζου για την αναγκαιότητα κοινής δράσης της Αριστεράς, για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία την κρίση του καπιταλισμού, για να μπει τέλος στα αντεργατικά σχέδια της Ε.Ε.

Η ίδια η καπιταλιστική κρίση και οι επιπτώσεις στους εργαζόμενους και τη νεολαία θέτουν επί τάπητος το ρόλο και το χαρακτήρα μιας αριστεράς που έχουν ανάγκη οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, η σύγχρονη απελευθερωτική προοπτική. Σε αυτή τη συζήτηση θεωρούμε ότι εντάσσονται και οι δηλώσεις – προτάσεις του Μ. Γλέζου.

Η λαίλαπα της καπιταλιστικής κρίσης, η συνολική αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεση απαιτούν μαζικούς, αποφασιστικούς, ενωτικούς αγώνες των εργαζομένων για την απόκρουση και την ανατροπή της από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων και δικαιωμάτων. Σε αυτά τα πλαίσια η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α συνέβαλλε και θα συμβάλλει με όλες της τις δυνάμεις σε μια τέτοια ενωτική προσπάθεια.

Η ανατροπή αυτής της επίθεσης απαιτεί όχι απλώς μια ακόμα αριστερά αλλά μια ΑΛΛΗ Αριστερά που να θέλει και να μπορεί να απλώσει την ενωτική ανατρεπτική της πρόταση στους ίδιους τους εργαζόμενους. Ακριβώς σε αυτή την προσπάθεια εντάσσεται και η συγκρότηση του ενωτικού, μετωπικού εγχειρήματος 11 οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, αλλά και ανένταχτων αγωνιστών με τη δημιουργία της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α και την κάθοδο στις ευρωεκλογές, θέλοντας να συμβάλλει στον αγώνα κατά της Ε.Ε, για την αντικαπιταλιστική διεθνιστική ρήξη με την Ε.Ε. τον καπιταλισμό και τις κυβερνήσεις που διαχειρίζονται αυτή την πολιτική.

Η ενίσχυση μιας τέτοιας μετωπικής αριστεράς μπορεί να συμβάλλει και στη συνολικότερη κοινή δράση όλων των αριστερών δυνάμεων μακριά από λάθη και συμβιβασμούς τύπου Τζανετάκη ή δορυφοριοποίησης γύρω από τον ένα πόλο της αστικής εξουσίας αλλά και στην αναγέννηση , επανίδρυση της αριστερής, απελευθερωτικής προοπτικής συνολικότερα.

Αθήνα, 12 Μάη 2009, το Γραφείο Τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ


Κάποιος κακόπιστος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι μπροστά στη μάχη των ευρωεκλογών όλοι εμφανίζονται ενωτικοί για να διευρύνουν την εκλογική τους πελατεία. Επομένως, όσο πιο ουτοπική και απραγματοποίητη φαντάζει μια πρόταση ενότητας, τόσο πιο εύκολα μπορεί κάποιος να την συμμερίζεται. Άρα, χωρίς κανένα πολιτικό κόστος μπορεί να δηλώνει ο καθένας ότι: «συμμεριζόμαστε τις προτάσεις του Μανώλη Γλέζου για την αναγκαιότητα κοινής δράσης της Αριστεράς, για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία την κρίση του καπιταλισμού, για να μπει τέλος στα αντεργατικά σχέδια της Ε.Ε.»

Αν οι σ. της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α πιστεύουν πραγματικά αυτά που ισχυρίζονται στην ανακοίνωσή τους, έχουν πολλούς τρόπους για να τα αποδείξουν. Η κάθοδος στις ευρωεκλογές δεν είναι ο καλύτερος. Αυτή η μάχη χωρίζει σήμερα την Αριστερά και δεν την ενώνει, παρ όλη την θετική σημασία που έχουν τα επιμέρους ενωτικά εγχειρήματα Όμως για να πάνε τα πράγματα πιο μπροστά, χρειάζεται ένα βήμα προς τα πίσω. Σήμερα δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί άμεσα μια ενότητα όλων αυτών των δυνάμεων της Αριστεράς σε ζητήματα που αφορούν στην κεντρική πολιτική σκηνή, όπως για παράδειγμα οι ευρωεκλογές. Μπορεί όμως αυτή η ενότητα να πραγματοποιηθεί στο κίνημα με την επιδίωξη κοινής συνδικαλιστικής έκφρασης στους μαζικούς χώρους. Σήμερα μπορούν να συγκροτηθούν ενωτικά συνδικαλιστικά σχήματα από πολιτικές δυνάμεις που ανήκουν στο ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, ανένταχτους αγωνιστές αλλά ακόμα και συντρόφους που ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Η ανάγκη ενότητας των εργαζομένων απέναντι στην επίθεση που δέχονται περνάει αναγκαστικά μέσα από τέτοιους δρόμους. Η κοινή δράση στα συνδικάτα και στους μαζικούς χώρους πιστεύουμε ότι μπορεί σήμερα να πραγματοποιηθεί. Και τα λίγα παραδείγματα που υπάρχουν και στα οποία καταγράφονται παρόμοιες πρακτικές, επιβεβαιώνουν ακριβώς ανάγκη γίνουν αυτές οι εξαιρέσεις ο κανόνας. Αρκεί να κάνουμε όλοι ένα βήμα πίσω και να μην ορθώνουμε τις υπαρκτές πολιτικές διαφωνίες μας ως εμπόδια για ενωτικές δράσεις απέναντι στον αντίπαλο…

ΨΗΦΙΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ ...

Οι εκάστοτε εκλογές εμπεριέχουν, ενδεχομένως, ένα μεγάλο ή μικρότερο δίλημμα για κάθε ψηφοφόρο: ποιόν να ψηφίσω για να με εκπροσωπήσει επαξίως το επόμενο διάστημα στο Κοινοβούλιο;

Στις ευρωεκλογές, ως γνωστόν, δεν τίθεται τέτοιο δίλημμα: είναι δεδομένοι οι υποψήφιοι και η σειρά εκλογής τους. Κάποιοι άλλοι έχουν αποφασίσει γι’αυτό . Εμείς δεν έχουμε παρά να εμπιστευτούμε τίς επιλογές τους. Γι’αυτό ψηφίζουμε κόμμα ή εκλογικό σχήμα, όχι πρόσωπα.

Με ποια κριτήρια ωστόσο ψηφίζουμε «κόμμα» στις ευρωεκλογές;

• με τα ίδια που ψηφίζουμε και στις εθνικές εκλογές: δηλαδή συμφωνούμε με το πρόγραμμα και τις θέσεις του ή δεν συμφωνούμε αλλά το θεωρούμε το λιγότερο κακό.
• με κριτήριο να τιμωρήσουμε αυτούς που μέχρι τώρα εμπιστεύομαστε, αλλά αποδείχτηκαν ανάξιοι της εμπιστοσύνης μας, οπότε ψηφίζουμε ένα μικρό κόμμα, που καλά θα ήταν να βγάλει και κανέναν ευρωβουλευτή.
• με αυτοκριτική διάθεση: ψηφίζουμε το κόμμα που είχαμε απορρίψει στις προηγούμενες εκλογές θεωρώντας ακραία την τότε εκλογική συμπεριφορά μας.

Βεβαίως, υπάρχουν και πλείστες άλλες παραλλαγές, τις οποίες αξίζει να αναλύσουμε με την βοήθεια κάποιου ψυχαναλυτή…

Τι συμβαίνει ωστόσο όταν εμείς ψηφίζουμε κάποιους ενταγμένους σε κάποιο κόμμα ή εκλογικό σχήμα συμφωνώντας με το πλαίσιο των θέσεων του, αλλά κάποιοι από αυτούς που εκλέχτηκαν θεωρούν ότι έχουν κάθε δικαίωμα να μεταπηδήσουν , αφού εκλεγουν, σε κάποιο άλλο κόμμα ή εκλογικό σχήμα, σε κάποιες άλλες θέσεις και απόψεις; Tότε εξοργιζόμαστε, μιλάμε για «αποστασία», σιχτιρίζουμε, και η ζωή συνεχίζεται…Βέβαια, αυτό δεν συμβαίνει πολύ συχνά, ούτε φαίνεται ότι θα συμβεί στις προσεχείς ευρωεκλογές. Δεν αποκλείεται όμως να συμβεί στις επόμενες εθνικές εκλογές.

Ας σταθούμε λιγάκι στο ζήτημα αυτό: ποιος θα περίμενε ότι ένα τμήμα της ευρωπαϊκής αριστεράς και των ευρωπαίων πράσινων θα τάσσονταν υπέρ του βομβαρδισμού της πρώην Γιουγκοσλαυϊας ή θα συνέπλεε με τα πιο εξωφρενικά επιχειρήματα των πιο επιθετικών κύκλων της ευρωπαϊκής δεξιάς και σοσιαλδημοκρατίας; Kι’ όμως αυτό έγινε, και βρέθηκαν ευρωβουλευτές της αριστεράς και των πράσινων πού ψήφισαν ή ανέχθηκαν απαράδεκτες αποφάσεις…

Ποιος θα περίμενε ότι ένα τμήμα ευρωπαίων αριστερών και πράσινων (συμπεριλαμβανομένων και ελλήνων) θα ήταν υπέρ του εκτρωματικού για την Κύπρο σχεδίου Ανάν και θα μας παρότρυνε για…διεθνιστικούς λόγους να το αποδεχθούμε; Κι όμως, έγινε και αυτό…

Ο κατάλογος είναι μακρύς και προφανώς εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε μια συνολική αποτίμηση του τι ψηφίζουν ή τι μας παροτρύνουν να αποφασίσουμε αυτοί που εμπιστεύομαστε εκλογικά, τόσο στο Ευρωκοινοβούλιο, όσο και στο «δικό μας», κοινοβούλιο.

Αυτό όμως που μπορούμε μετά βεβαιότητος να πούμε, είναι ότι από την εποχή της υπερψήφησης της συνθήκης του Μάαστριχ από την ελληνική ανανεωτική αριστερά μέχρι σήμερα, έχει προκύψει μια μεγάλη αλλαγή στην συμπεριφορά της : οι σημερινές θέσεις και απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ απέχουν παρασάγγας από τις θέσεις και απόψεις του τότε «Συνασπισμού», προς το ριζοσπαστικότερο φυσικά. Το ζήτημα πού υπάρχει με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι οι σημερινές θέσεις του αλλά οι μηχανισμοί από τους οποίους προωθούνται ή δεν προωθούνται καθώς και η εσωτερική του λειτουργία, που αποτελεί ένα σοβαρό ανασχετικό παράγοντα για την συσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων γύρω του.

Όσον αφορά τον χώρο των ελλήνων οικολόγων, ενώ φαίνεται να έχουν περισσότερο επεξεργασμένες απόψεις και θέσεις σε σχέση με το παρελθόν, η εμμονή τους σε μια απροσδιόριστη «πράσινη ανάπτυξη» στα πλαίσια του κυρίαρχου σήμερα κοινωνικο-οικονομικού συστήματος, στερεί την δυνατότητα συνεύρεσής τους με ένα ριζοσπαστικώτερο κοινό, περιορίζοντας την επιρροή τους στους εν γένει «διαμαρτυρόμενους».

Στον χώρο της άκρας αριστεράς, η συνεύρεση κάποιων αξιόλογων σχημάτων με κάποια «εν πολλές αμαρτίες πεσόντα», δεν φαίνεται να δημιουργεί μια δυναμική στήριξης από ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, στο βαθμό πού, αντί επεξεργασμένων πολιτικών θέσεων υπερισχύει η καταγγελειολογία και η εμμονή σε μια ανέξοδη «ιδεολογική καθαρότητα».

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ακούγονται ίσως ευχάριστα οι απόψεις που υποστηρίζουν ότι«αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα θα ήταν παράνομες», ή οι απόψεις πού υποστηρίζουν ότι δεν θα πάθουμε και τίποτα άν εκπροσωπηθούν με λιγώτερους ευρωβουλευτές κάποιες πολιτικές δυνάμεις στο ευρωκοινοβούλιο.

Αυτή τη φορά δεν θα συμφωνήσω με αυτή την τελευταία άποψη. Πιστεύω ότι πρέπει να ψηφίσουμε, μη εμπιστεύομενοι κανέναν αλλά στηρίζοντας αυτούς πού έχουν κάνει ήδη κάποια σημαντικά βήματα μπροστά, αυτούς που δεν καιροσκοπούν εισπράτοντας απλώς ψήφους καταγγελίας ή διαμαρτυρίας…

Πάνος Τότσικας (Προδημοσίευση από το περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ Νο 45 - Ιούνιος 2009)

Για επιστροφή κλικ εδώ: Ευρωεκλογές και Αριστερά

[Επιστροφή στην αρχική σελίδα]

Ζητήματα τακτικής

Σήμερα η κρίση του δικομματισμού φαίνεται να εκφράζεται μέσω της μεγάλης αποχής, της πρόθεσης ψήφου στο κόμμα των Οικολόγων Πράσινων και σε μικρότερο βαθμό στον ΣυΡιζΑ και σε μικρότερα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα. Δύο είναι οι κύριοι λόγοι της δημοσκοπικής εκτίναξης των Οικολόγων-Πράσινων. Ο πρώτος έχει να κάνει με την ευαισθησία που τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί στους πολίτες σε σχέση με το περιβάλλον. Ο δεύτερος λόγος αφορά το άφθαρτο προφίλ του κόμματος ως συνέπεια του γεγονότος ότι οι Οικολόγοι-Πράσινοι δεν έχουν πάρει δημόσια θέση σε κρίσιμες πολιτικές διαμάχες ή τουλάχιστον η θέση τους μέχρι σήμερα δεν είχε ειδικό βάρος. Έτσι, ένα μονοθεματικό κόμμα που από τη μία αναδεικνύει το οικολογικό ως πρωτεύον ζήτημα και από την άλλη δεσμεύει τον ψηφοφόρο σε ελάχιστα άλλα πολιτικά ζητήματα, μπορεί να εκφράσει μια άρνηση στον δικομματισμό που δεν εμπεριέχει θετική πολιτική θέση. Υπό αυτό το πρίσμα θα τολμούσα να πω ότι η δημοσκοπική διόγκωση του κόμματος των Οικολόγων – Πράσινων, πέραν από την έκφραση περιβαλλοντικής ευαισθησίας, αποτελεί προέκταση της αποχής.

Έχοντας αυτά υπόψη θα επιχειρήσω να αναλύσω τους τέσσερεις άξονες πολιτικής τακτικής της αριστεράς σε σχέση με τους Οικολόγους - Πράσινους. Ο πρώτος άξονας αφορά την ανάδειξη της οικολογικής ταυτότητας και της δράσης της αριστεράς. Είναι αλήθεια ότι σε όποια δραστηριότητα για το περιβάλλον κι αν κοιτάξει κανείς, από κινητοποίηση μέχρι ερώτηση στη βουλή ή στην ευρωβουλή, θα βρει μεταξύ των πρωταγωνιστών τον κόσμο του ΣυΡιζΑ. Αυτό το γεγονός επιτρέπει στη μεριά του ΣυΡιζΑ να κατηγορήσει τους Οικολόγους - Πράσινους για απουσία ή τουλάχιστον πλημμελή παρουσία στους αγώνες και στις περιβαλλοντικές δραστηριότητες που κατά δήλωση τους αποτελούν το πρώτιστο πολιτικό ενδιαφέρον τους. Επιπλέον, ο ΣυΡιζΑ θέτει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε έναν ανώδυνο περιβαλλοντισμό - που εξαντλείται στην πραγματιστική ρύθμιση των συνεπειών της περιβαλλοντικής κρίσης καισε ενσωμάτωση του ενδιαφέροντος για το περιβάλλον σε ένα νέο κύκλο καπιταλιστικής ανάπτυξης, την πράσινη ανάπτυξη – καιστη ριζοσπαστική οικολογία, που έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την κινητοποίηση των πολιτών και τη σύγκρουση με μικρά και μεγάλα συμφέροντα αλλά και την προοπτική μιας «άλλης» ανάπτυξης.

Ο άλλος πόλος της αριστεράς, το ΚΚΕ, σε σχέση με αυτό τον άξονα άσκησης πολιτικής έναντι των Οικολόγων - Πράσινων δεν έχει να μας πει και πολλά. Όσο κι αν προσπαθεί η Παπαρήγα με επισκέψεις στον Ασωπό και στον Ωρωπό να δηλώσει παρούσα στα περιβαλλοντικά προβλήματα, το μόνο που κατορθώνει είναι να δηλώνει την αγωνία της να επιδείξει κάτι που δεν έχει. Μάλιστα, άγγιξε τα όρια της γελοιότητας όταν δήλωσε ότι το κόμμα της προσπαθεί να πείσει τους εργάτες των εργοστασίων που ρυπαίνουν να στραφούν ενάντια στην εργοδοσία για το ζήτημα του περιβάλλοντος.

Όμως σε σχέση με τον δεύτερο άξονα πολιτικής τακτικής έναντι των Οικολόγων -Πράσινων, σύσσωμηη αριστερά, ΣυΡιζΑ και ΚΚΕ, έχει να επιδείξει μεγάλες επιτυχίες. Ο άξονας αυτός συνίσταται στην απομυθοποίηση των Οικολόγων - Πράσινων μέσω της ανάδειξης τόσο των θέσεων τους, όσο και των θέσεων που έχουν πάρει άλλα ευρωπαϊκά οικολογικά κόμματα σε σχέση με σοβαρά πολιτικά ζητήματα που αφορούν την ελληνική όσο και τη διεθνή πολιτική σκηνή. Αυτή η τακτική έχει ως στόχο να διαφανεί η ασύμβατη σχέση ανάμεσα στους Οικολόγους - Πράσινους και την αριστερά. Δεν θα αναφερθώ στον μακρύ κατάλογο της κριτικής που ασκείται, και μπορεί κανείς εύκολα να τον βρει σε άρθρα εφημερίδων ακόμα και σε προκηρύξεις. Θέλω μόνο να επισημάνω τρία πράγματα. Το πρώτο είναι ότι η κριτική που ασκείται από αριστερή σκοπιά στους Οικολόγους – Πράσινους είναι ορθή στις περισσότερες περιπτώσεις. Ωστόσο, και αυτή είναι η δεύτερη επισήμανση, η κριτική αυτή συχνά λαμβάνει χαρακτήρα πολεμικής και οδηγεί σε περιχαράκωση και σε σεχταρισμό με συνέπεια να είναι αναποτελεσματική. Τέλος, θα πρέπει η αριστερά να προσέξει διότι ρόλο να διαφωτίσει το λαό για τις θέσεις των Οικολόγων – Πράσινων έχει αναλάβει και το Λάος υψώνοντας εθνικιστικές κορώνες. Και δε νομίζω ότι αξίζει στην αριστερά να πάει χέρι–χέρι … για να βγει τρίτο κόμμα.

Ο τρίτος άξονας πολιτικής τακτικής της αριστεράς έναντι των οικολόγων – πράσινων έγκειται στην προσπάθεια να παρουσιαστούν ωςκατασκεύασμα των ΜΜΕ και μακρύ χέρι επιχειρηματικών συμφερόντων, ακόμα και ως κόμμα «περιβαλλοντικής μπίζνας ». Η κριτική αυτή δεν είναι αβάσιμη, με δεδομένο ότι στις προηγούμενες εκλογές (’07) οι Οικολόγοι – Πράσινοι συγκέντρωσαν μόλις 1,07% ενώ μέχρι τον περασμένο Φεβρουάριο κανείς δεν ήξερε τίποτα γι αυτούς. Και άξαφνα εκτινάσσονται σε ποσοστά που είναι ως και διψήφια και μετατρέπονται σε καθοριστικό παράγοντα της έκβασης των ευρωεκλογών, χωρίς εν τω μεταξύ να έχουν κάνει κάτι διαφορετικό απ’ ό,τιέκαναν τόσα χρόνια.

Ωστόσο, η κριτική που τους γίνεται σε αυτό το σημείο θα πρέπει να είναι ιδιαιτέρως προσεκτική. Η αριστερά δεν πρέπει να ξεχνάει και τα δικά της! Δεν μπορεί κανείς εύκολα μιλήσει για στημένες υπέρ των Οικολόγων - Πράσινων δημοσκοπήσεις, χωρίς να αμφισβητήσει τα δικά μας, του ΣυΡιζΑ, δεκαεφτάρια και δεκαοχτάρια πριν από περίπου ένα χρόνο. Ειδικά όταν εκείνη την περίοδο χρησιμοποιήθηκαν για να γίνει παιχνίδι στο εσωτερικό του Πασόκ από μεριάς επιχειρηματικών συμφερόντων. Επίσης, δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για μεγάλη παρουσία στα κανάλια, όταν κι εμείς τότε πηγαίναμε από πάνελ σε πάνελ και από συνέντευξη σε συνέντευξη, χωρίς καν να είναι προεκλογική περίοδος. Γι αυτό και ο Τσίπρας το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τους συμβουλεύεινα μην πέσουν στην «δημοσκοπική παγίδα», όπως ομολογεί αυτοκριτικά ότι έκανε ο ίδιος. Τώρα, όσον αφορά τα περί «περιβαλλοντικής μπίζνας », επειδή προέρχονται από το ΚΚΕ … το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να σιωπά σε σχέση με κομματικές επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Πέραν, του γεγονότος ότι ο τρίτος άξονας κριτικής στους Οικολόγους-Πράσινους είναι πιο προβληματικός από τους προηγούμενους, και οι άλλοι δύο μπορούν να αποδώσουν καρπούς μόνο υπό όρους και σε σχέση με ψηφοφόρους που κινούνται γενικώς γύρω από το κέντρο και την αριστερά και έχουν κάποιο, έστω μικρό, μη τηλεοπτικό ενδιαφέρον για την πολιτική. Ούτε γενικώς ο κόσμος που δείχνει ένα ενδιαφέρον για το περιβάλλον φαίνεται διατεθειμένος να δώσει συγκρούσεις με επιχειρηματικά συμφέροντα, ούτε είμαι σίγουρος ότιο κόσμος πλατύτερα θα μπει στον κόπο να κατανοήσει τη διάκριση ανάμεσα στη ριζοσπαστική οικολογία και στο ενδιαφέρον του Σκάι για τα ζώακαι τις δενδροφυτεύσεις. Όπως επίσης δεν τον ενδιαφέρει η υπενθύμιση ότι ο Αλ Γκόρ μετείχε της κυβέρνησης Κλίντον που βομβάρδιζε στη Γιουγκοσλαβία με τη συναίνεση του γερμανού οικολόγου υπ. Εξ. Γ. Φίσερ. Σε έναν ευρύτερο κόσμο όλα αυτά φαντάζουν περισσότερο ως γκρίνια για τη φυγή του από τον κοινοβουλευτικό πεντακομματισμό παρά ως μία έντιμη κριτική στο κόμμα των Οικολόγων – Πράσινων.

Με δεδομένα όσα ανέφερα, οι μόνοι που πραγματικά φαίνεται να κατανοούν αυτό που συμβαίνει με την άνοδο των Οικολόγων – Πράσινων είναι ο Τσίπρας και ο Αλαβάνος. Κατανοώντας ότι το ρεύμα που έχει δημιουργηθεί από τους Οικολόγους – Πράσινους δεν μπορεί εύκολα να ανακοπεί λόγω των χαρακτηριστικών του κόσμου που εκφράζει, οι Τσίπρας και Αλαβάνος φαίνεται να προσπαθούν να μην πολώσουν το κλίμα ανάμεσα στο ΣυΡιζΑ και στον οικολογικό χώρο. Η τακτική αυτή έχει βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες. Βραχυπρόθεσμα δεν πολώνει έναν κόσμο ο οποίος διάκειται θετικά προς τους οικολόγουςαλλά έχει ανοιχτά τα αυτιά του στην αριστερά. Έτσι, η όποια κριτική ασκείται στους Οικολόγους – Πράσινους συναντά ευήκοα ώτα στον κόσμο αυτόν. Μακροπρόθεσμα, η τακτική αυτή αποτελεί επένδυση αφενός για τη διατήρηση ενός κοινωνικού ακροατηρίου ευαίσθητου για περιβαλλοντικά ζητήματα, αφετέρου, για όποια σχέδια κεντρικών συνεργασιών μετά τις ευρωεκλογές και για ενδεχόμενη στροφή ενός κομματιού από τους Οικολόγους – Πράσινους σε πιο ριζοσπαστικές κατευθύνσεις. Παραπέρα, εφόσον ισχύει η εκτίμηση ότι οι Οικολόγοι – Πράσινοι αποτελούν σφήνα στον δικομματισμό - έστω και αν αυτό δεν γίνεται με τους όρους που η αριστερά θα ήθελε - και όχι συγκάτοικοι άλλου ορόφου στην ίδια πολυκατοικία, τότε ο ΣυΡΙζΑ δεν θα πρέπει με την στάση του να τους σπρώξει στην αγκαλιά του δικομματισμού, αλλά κατά το δυνατόν να τους προσεταιριστεί. Η τακτική αυτή φαίνεται να αποτελεί την χρονικά καθυστερημένη εκδοχή μιας απόπειρας ενότητας του ΣυΡιζΑ με τους Οικολόγους – Πράσινους που είχε αποτύχει στις εκλογές του 2007. Ας ελπίσουμε ότι στο μέλλον, με κάποιον τρόπο, θα υπάρξει η ωριμότητα ώστε να ευοδωθεί …

Βαλάντης Στεργίου

Για επιστροφή κλικ εδώ: Ευρωεκλογές και Αριστερά

[Επιστροφή στην αρχική σελίδα]

Επιτέλους ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α!

Έγινε το πρώτο βήμα. Το όραμα δεκαετιών, η ενότητα και η πολιτική συγκρότηση της επαναστατικής αριστεράς, άρχισε να μπαίνει σ’ ένα δρόμο. Είμαστε οργανώσεις και αγωνιστές προερχόμενοι από την ίδια μήτρα ( την κρίση του εργατικού και κοινωνικού κινήματος, την κρίση της αριστεράς ) αλλά και προερχόμενοι από τα αντικαπιταλιστικά ρεύματα που γεννήθηκαν στους ριζοσπαστικούς αγώνες των 20 τελευταίων χρόνων. Το επιβάλλουν οι καιροί, η εμπειρία των χρόνων που πέρασαν. Το επιτάσσει ο διεθνής περίγυρος, οι πιέσεις, η εργασιακή επισφάλεια και η κρίση. Η υπέρβαση της λογικής της αυτόνομης οικοδόμησης είναι σήμερα εφικτή. Ο Δεκέμβρης ρίχνει κι αυτός το βάρος του. Ο Δεκέμβρης που δεν τέλειωσε, κι ας τον ερευνούν ακόμη οι κοινωνιολόγοι στα εργαστήρια για να βρουν αν ήταν ή δεν ήτανε εξέγερση…

Το ενωτικό εγχείρημα δεν έρχεται απ’ το πουθενά: ήμασταν μαζί στους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της περιόδου. Στις παρεμβάσεις-συσπειρώσεις στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, στα σχήματα της ΕΑΑΚ, στα ανεξάρτητα αριστερά σχήματα στις γειτονιές, στον ΑΣΕΠ το ’98, στην πρωτοβουλία αγώνα 2003, στο Δεκέμβρη. Θεωρούμε ότι οι κάθετοι διαχωρισμοί μεταξύ των οργανώσεων και ανένταχτων δεν ισχύουν σήμερα. Δεν υπάρχει μία αλήθεια. Συμφωνούμε ότι δεν είμαστε απλά εκλογικό μέτωπο, αλλά ανοιχτή διαδικασία διαμόρφωσης επαναστατικού ρεύματος.

Το ευχάριστο είναι ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκει έδαφος σε ανένταχτους αγωνιστές. Όμως εδώ πρέπει νάμαστε προσεκτικοί. Τρία είναι τα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε:

• Οι αργές και βασανιστικές διαδικασίες συναίνεσης μεταξύ των οργανώσεων, απαραίτητης βέβαια, που θ’ αφήνουν όμως απέξω τους ανένταχτους αγωνιστές να παρακολουθούν την κοπτορραπτική βλέποντας τα καπέλα να σφυρίζουν γύρω τους. Οι μη οργανωμένοι σύντροφοι, γιαυτό προσεγγίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για να οργανωθούν. Είναι απαραίτητο να υπάρχει η έννοια του μέλους, με καθήκοντα, υποχρεώσεις και δικαιώματα. Θέλουμε να πληρώνουμε τη συνδρομή μας, όχι να δίνουμε ενίσχυση. Άσε που η αστική δημοκρατία κατοχυρώνει στο μέλος κάθε σωματείου το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και ν’ αποφασίζει με την αρχή της πλειοψηφίας…

• Το τσουβάλιασμα όλων σε μια «δωδέκατη συνιστώσα-κόμμα ανένταχτων» σε στυλ ΣΥΡΙΖΑ: Οι οργανωμένοι σ. έχουν κοινές αφετηρίες και ιδεολογικές αναφορές. Πώς θα εκπροσωπήσει ένας ανένταχτος τους υπόλοιπους ανένταχτους; Σε ποια πολιτική βάση, με ποια διαδικασία; Πολλοί απ’ τους παλιότερους ανένταχτους έχουν σαν μόνο κοινό χαρακτηριστικό την ιδιότητα του «πρώην». Πρέπει να διδαχτούμε και από τους συντρόφους που με επιλογή τους πολιτικοποιούνται και μάχονται μέσα από τα αντικαπιταλιστικά σχήματα με κουλτούρα ΕΑΑΚ. Μας ενδιαφέρει να μπουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ καινούργιοι σ. που στρατεύονται για πρώτη φορά, ή ψάχνουμε απλώς ζωτικό χώρο για το μαγαζί μας; Κάποιοι σε παραδιπλανούς χώρους φτιάχνουν ένα ακόμη μαγαζάκι για να διαπραγματευτούν καλύτερα θέσεις, πολιτικές και μη…

• Από δημοκρατική ευαισθησία και πολιτικό τακτ στην αντιμετώπιση αυτού του πολιτικού προβλήματος (που φαντάζει οργανωτικό αλλά δεν είναι…),ορισμένοι σ. διολισθαίνουν στην «πολιτική ορθότητα» προτείνοντας καλοπροαίρετα θεσμική κατοχύρωση του ρόλου των ανένταχτων: υποχρεωτικά οι εκπρόσωποι της συνέλευσης πρέπει να είναι ανένταχτοι. Οδηγούμαστε έτσι σ’ έναν ιδιότυπο ρατσισμό απέναντι στην έννοια του οργανωμένου αγωνιστή. Επιτέλους, ελπίζουμε το στάτους του ανένταχτου να είναι περιστασιακή ιδιότητα. Κανείς μας δε στρατεύτηκε στην αριστερά με τ’ όνειρο να γίνει κάποτε ανένταχτος!

Πριν προχωρήσουμε σε θεσμοθέτηση ποσοστώσεων για γυναίκες, ανένταχτους και γενικώς πρόσωπα χρήζοντα βοηθείας, θα ’πρεπε προηγουμένως να έχουμε κατοχυρώσει στις οργανώσεις και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη θεσμοποίησή τους. Δεν είναι κομψό να συζητούν τη συμμετοχή των γυναικών αποκλειστικά άντρες και σε κάθε περίπτωση δεν είναι καλό αυτά να συζητούνται με όρους ψηφοδέλτιου.

Όσοι ανένταχτοι προσεγγίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σήμερα, το κάνουν ακριβώς με στόχο την υπέρβαση αυτής τους της ιδιότητας. Η άποψη:«Δεν παίρνουμε αποφάσεις-λειτουργούμε στη βάση της συναίνεσης», θα μπορούσε ακριβέστερα να διατυπωθεί:«Παίρνουμε αποφάσεις, αλλά τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ δε συμμετέχουν στη λήψη τους». Η υπέρβαση είναι ν’ αποκτήσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δομή και υπόσταση, λειτουργίες-μακριά από εσωστρέφεια λέσχης συζητήσεων- και μέλη, οργανωμένα και μη. Δεν μπορεί να υπάρχει μόνο το συντονιστικό, και από κει και κάτω η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να είναι «μαγική εικόνα», «σοσιαλισμός από τα πάνω». Όποιος εκφράζει τη συνέλευση, οργανωμένος ή μη, θα μπορεί να την εκπροσωπεί στη βάση της πολιτικής διαδικασίας που προηγήθηκε και όχι ως εκπρόσωπος της «ισχυρότερης» τοπικά οργάνωσης ή ακριβώς επειδή είναι ανεξάρτητος. Στη Ν. Σμύρνη έχουμε κατακτήσει την αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Η αυτόνομη δυναμική του εγχειρήματος δίνει ταυτότητα σ’ ένα δυναμικό διαφορετικής πολιτικής και κοινωνικής προέλευσης. Πρέπει να προχωρήσουμε, πρέπει να φτάσουμε μέχρι το τέλος: από τα πολλαπλά εγώ ν’ αναδυθεί το εργατικό εμείς για την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας. Ενδεχόμενη αποτυχία δε θάναι απλώς μια ευκαιρία που χάθηκε. Θα μας φέρει πιο πίσω από κει που ξεκινήσαμε. Θεωρούμε ότι η διαδικασία διεύρυνσης δεν έχει κλείσει. Ας σαλπίσουμε προσκλητήριο ενότητας της επαναστατικής αριστεράς με τρόπο πειστικό ότι κάτι νέο γεννιέται. Η Πρωτομαγιά και οι φοιτητικές εκλογές πήγαν καλά. Μπροστά μας έχουμε τη μάχη των ευρωεκλογών. Ας πούμε ένα ηχηρό ναι στην ενότητα, στην προοπτική της ενοποίησης, όσων δε συμβιβάζονται με τον υπαρκτό καπιταλισμό επιμένοντας στην 11η θέση για τον Φόυερμπαχ…

Ιπποκράτης Κωστής
Νίκος Ξηρουδάκης
Αλέξανδρος Παπασπυρίδης

Για επιστροφή κλικ εδώ: Για την πολιτική συγκρότηση και την ενότητα της Αριστεράς

[Επιστροφή στην αρχική σελίδα]

Οι δυνάμεις της αριστεράς να σταματήσουν τον ενδοαριστερό εμφύλιο

Συνέντευξη του Ευτύχη ΜΠΙΣΤΑΚΗ στον Κωνσταντίνου ΖΑΓΑΡΑ στην εφημερίδα "ΑΥΓΗ"

Ημερομηνία δημοσίευσης: 02/06/2009

"Η κοινή δράση και ο διάλογος θα συμβάλουν στην αλληλοκατανόηση, στην υπέρβαση τραυματικών καταστάσεων και στη δημιουργία προϋποθέσεων για μονιμότερες μορφές συνεργασίας" σημείωσε στην "Αυγή" ο καθηγητής πανεπιστημίου και αγωνιστής της αριστεράς Ευτύχης Μπιτσάκης. Παράλληλα επισήμανε πως η κοινή δράση της αριστεράς αποτελεί προϋπόθεση ώστε να καταφέρει να υπερβεί τις αδυναμίες και τα λάθη του παρελθόντος.

Σχολιάζοντας τη ρήση της Αλέκας Παπαρήγα ότι "δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας" διαχώρισε την ηγεσία του ΚΚΕ από τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, ενώ πρόσθεσε πως οι ηγεσίες των τριών συνιστωσών της αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοινοβουλευτική αριστερά) πρέπει να σταματήσουν τον ενδοαριστερό εμφύλιο.

* Είναι γνωστό ότι για χρόνια συμμετέχετε στις δραστηριότητες και τα όργανα του ΝΑΡ. Παρ' όλα αυτά συχνά κάνετε προτάσεις ενότητας της αριστεράς. Θεωρείτε πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό;

Έχω κι εγώ την κακή συνήθεια να παρεμβαίνω ενίοτε στην πολιτική, επειδή πιστεύω ότι εκφράζω την επιθυμία και τις ελπίδες του "λαού" της αριστεράς ή, έστω, της πλειοψηφίας των αριστερών, κομμουνιστών και μη. Δεν έκανα όμως ποτέ πρόταση για ενότητα, αλλά για κοινή δράση, επιμέρους συνεργασίες και δημιουργικό διάλογο. Στις προηγούμενες εκλογές, π.χ., πρότεινα να υπάρξει κοινό ψηφοδέλτιο με βάση τρία σημεία: Εναντίον της φτώχειας μέσα στον αυξανόμενο κοινωνικό πλούτο, εναντίον της συστηματικής οικοδόμησης του κράτους καταστολής και εναντίον των πολέμων της "νέας τάξης". Κάνοντας αυτή την πρόταση ήξεραν ότι δεν θα γινόταν δεκτή από το σύνολο της αριστεράς. Τότε γιατί την έκανα; Όπως έγραψε η Εποχή, κάποιος έπρεπε να την κάνει. Αλλά προτάσεις αυτού του είδους εντάσσονται σε μια ευρύτερη προοπτική: Αυτό που σήμερα δεν είναι εφικτό, είναι αναγκαίο και πρέπει κάποτε να γίνει. Πράγματι: Ζούμε σε μια εποχή που διακυβεύεται το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά οι δυνάμεις της ελληνικής αριστεράς δεν μπόρεσαν ακόμα να υπερβούν το παρελθόν τους. Είμαστε όλοι θραύσματα της κάποτε ενιαίας αριστεράς. Ας αρχίσουμε, λοιπόν, από στοιχειώδεις μορφές συνεργασίας. Η κοινή δράση και ο διάλογος θα συμβάλουν στην αλληλοκατανόηση, στην υπέρβαση τραυματικών καταστάσεων και στη δημιουργία προϋποθέσεων για μονιμότερες μορφές συνεργασίας, εκλογικές συνεργασίες κ.λπ.

* Πώς είδατε την πρόταση του Μανώλη Γλέζου για κοινό ευρωψηφοδέλτιο και κοινή δράση των δυνάμεων της αριστεράς;

Η πρόταση του Μανώλη Γλέζου, παλαιού συγκρατούμενου, κινείται περίπου στο ίδιο πνεύμα. Ήταν, λοιπόν, φυσικό ότι δεν θα έβρισκε πολλά "ευήκοα ώτα". Όμως έπρεπε να γίνει. Και μια διευκρίνιση: Χωρίς ξεκαθάρισμα των λογαριασμών μας με το παρελθόν, δεν υπάρχει μέλλον. Επί του παρόντος, στρατηγικού χαρακτήρα συνεργασίες είναι ανέφικτες. Όμως πρέπει να επιμείνουμε στο εφικτό: στην κοινή δράση και στον θεωρητικό διάλογο. Οι τρεις σημερινές συνιστώσες της αριστεράς είναι ένα δεδομένο. Παρά τις διαφορές, αντικειμενικά δεν είναι εχθρός. Άλλος είναι ο εχθρός. Οι ηγεσίες των τριών συνιστωσών (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοιν. αριστερά) έχουν συνεπώς ιστορική ευθύνη: να σταματήσουν τον ενδοαριστερό εμφύλιο και να συνεργαστούν στα επιμέρους, χωρίς να απαιτούν ομοφωνία σε θέματα στρατηγικής. (Ποια από τις τρεις συνιστώσες έχει επεξεργασμένη στρατηγική;).

* Μπορεί η αριστερά στη χώρα μας να κατανοήσει αδυναμίες και λάθη του παρελθόντος που την οδήγησαν στον πολυκερματισμό και να τα μετατρέψει σε δημιουργική δύναμη;

Έχουν γραφτεί πολλά για την ιστορία της αριστεράς, αρχίζοντας από το 1940. Όμως μια συνολική και γενικά αποδεκτή ερμηνεία των κρίσιμων στιγμών αυτής της περιόδου δεν υπάρχει. Παραδείγματος χάριν: Γιατί το νικηφόρο ΕΑΜ διεκδικούσε λίγα υπουργεία στον Λίβανο χάριν μιας "εθνικής ενότητας"; Γιατί παρευρέθηκε στη μάχη του Δεκέμβρη (1949) και, αφού δέχτηκε την πρόκληση, γιατί έστειλε τον Άρη στην Ήπειρο να κυνηγά τον ανύπαρκτο Ζέρβα; Και γιατί το ΕΑΜ παραδόθηκε αμαχητί στη Βάρκιζα; Και πώς να δικαιολογηθεί η ασυναρτησία που χαρακτηρίζει την τραγική πολιτική την περίοδο του Εμφυλίου; Και όταν υπήρξε μια νέα ευκαιρία μετά την πτώση της χούντας, τι νόημα είχε ο στόχος της "αλλαγής", της "στέρεας αλλαγής"; Εβδομήντα χρόνια: άλλοι δεν θέλουν, άλλοι δεν νοιάζονται και άλλοι, παρά τις καλές προθέσεις, παραμένουν δέσμιοι του παρελθόντος. Η κοινή δράση, μορφές συνεργασίας και το άνοιγμα της θεωρητικής συζήτησης αποτελούν προϋπόθεση για να υπερβούμε την ιστορία μας. Καμία από τις δύο κύριες συνιστώσες της αριστεράς δεν πραγματοποίησε τη θεωρητική υπέρβαση. Αλλά το μέλλον, αν και σκοτεινό, είναι μπροστά μας.

* Παρακολουθήσατε το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ και τις αποφάσεις του; Θεωρείτε πως είναι δυνατό να "ταιριάξουν τα χνώτα" σας -όπως λέει η Αλ. Παπαρήγα- μετά την επαν-υιοθέτηση της σταλινικής περιόδου εκ μέρους του ΚΚΕ;

Πρώτη διευκρίνιση: Δεν ταυτίζω τους τίμιους αγωνιστές του ΚΚΕ με τη σημερινή ηγεσία αυτού του κόμματος. Προφανώς τα χνώτα μας δεν ταιριάζουν, δοθέντος ότι εγώ είμαι "ναυάγιο της ταξικής πάλης", που κατά καιρούς με ανασύρει από τον πάτο ο αστικός Τύπος για να χτυπήσω το κόμμα και τον "σοσιαλισμό που γνωρίσαμε" (Ριζοσπάστης). Αλλά το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό. Η ηγεσία του ΚΚΕ, μη θέλοντας και μη μπορώντας πλέον να ερμηνεύσει την ιστορία του κόμματος και προπαντός την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, διαμόρφωσε μια αντιμαρξιστική αντίληψη της ιστορίας. Και τώρα είναι πλέον έγκλειστη στο "θεωρητικό" σχήμα της. Να ελπίσουμε πως οι νέες δυνάμεις του ΚΚΕ θα μπορέσουν να υπερβούν αυτή την ιστορική και πρακτική οπισθοδρόμηση και να συμπορευτούν στους κοινούς αγώνες με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς; "Ενότητα μέσα στη διαφορά" δεν έλεγε ο Λένιν και πριν απ' αυτόν ο Μαρξ και πριν από τον Μαρξ ο Χέγκελ;

*(Και μία σύμπτωση: πριν από μισό αιώνα άρχισα να συνεργάζομαι με την Αυγή με το ψευδώνυμο Κώστας Πολίτης. Θα μάθουμε να συνομιλούμε ξανά;).

Για επιστροφή κλικ εδώ: Για την πολιτική συγκρότηση και την ενότητα της Αριστεράς

[Επιστροφή στην αρχική σελίδα]

Στους εργάτες βρίσκεται η δύναμη, στην ενωμένη αριστερά η ελπίδα

Νομίζω ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε είναι σε αριστερή αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Έχει όμως πολλά που πρέπει ακόμα να αποσαφηνιστούν. Για παράδειγμα Δεν γίνετε καμιά αναφορά στα κινήματα και ιδιαίτερα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Εδώ νομίζω δυσκολεύονται πολύ τα πράγματα διότι οι επικεφαλής στο συνδικαλιστικό κίνημα ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ και τις άλλες συνιστώσες είναι μακριά από το όλο πνεύμα που διαπερνά το πρόγραμμα και τις θέσεις του ΣΎΡΙΖΑ. Στην πρώτη πανελλαδική εργατική συνδιάσκεψη που έγινε στις 28.3.2009 αυτό έγινε ξεκάθαρο . Θεωρώ ότι είναι ακατανόητο να έχει επιτευχτεί πολιτική συμφωνία πάνω στο πρόγραμμα και ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ ΟΙ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΕΚΦΡΑΣΤΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ.

Άμεσα πρέπει να απαιτήσουμε όχι σε δίκτυα που ουσιαστικά λειτουργούν ως «δίχτυα» αλλά στην δημιουργία ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ (Δ.Ρ.Α.ΣΥ) Ως ενιαίας συνδικαλιστικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ.

Η παραμονή στο προεδρείο της Γ.Σ.Ε.Ε. της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ σήμερα όχι μόνο δεν προσφέρει τίποτα αλλά δημιουργεί και δικαιολογεί την τριτοβάθμια οργάνωση να λειτουργεί ως «δούρειος ίππος» για να περνά ο νεοφιλελευθερισμός τα αντεργατικά μέτρα όσο το δυνατών ποιο ανώδυνα.

Στο πρόγραμμα επίσης δεν ξεκαθαρίζονται τα μέτωπα. Τον αγώνα για τον σοσιαλισμό μόνο η εργατική τάξη μπορεί να τον πάει μέχρι το τέλος με συνέπεια και αταλάντευτα διότι ως τάξη εκμεταλλευόμενη έχει πολλά να κερδίσει στο νέο κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Άρα σωστά επιμένουμε στον κινηματικό χαρακτήρα του ΣΎΡΙΖΑ, με συμμετοχή και ανάπτυξη κινημάτων, όμως χωρίς εργατικό κίνημα ο στρατηγικός στόχος και το πρόγραμμα θα μείνουν στα χαρτιά. Μόνο όσοι έχουν δουλέψει στο εργοστάσιο γνωρίζουν πόσες δυσκολίες έχει η δημιουργία σωματείου. Σήμερα ακούμε ότι αυτοκτόνησε εργάτης στην Αμερική γιατί απολύθηκε. Ο εργάτης στην βιομηχανία όταν αποφασίζει να φτιάξει σωματείο έχει αποφασίσει όχι βέβαια να αυτοκτονήσει άλλα να έρθει σε ευθεία αντιπαραθέσει με το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του. Γνωρίζει ότι ο αγώνας είναι σκληρός αδυσώπητος και καμιά φορά άνισος. Αυτοί που θα το τολμήσουν είναι αποφασισμένοι να παλέψουν < για να χάσουν τις αλυσίδες τους>.

Στροφή στην εργατική τάξη πρέπει να κάνει ο ΣΎΡΙΖΑ ΑΤΑΛΑΝΤΕΥΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ. Και μην μου πείτε ότι αυτό είναι ΚΚΕ. Δυστυχώς δεν είναι. Διότι απλά θα απαντούσα ότι οι ανατροπές, οι ρίξεις οι εντατικές αλλαγές οι ανατροπές απαιτούν την αριστερά ενωμένη. Μόνο η αριστερά ως ενωμένοι οντότητα μπορεί να εμπνεύσει, να συνεγείρει να συσπειρώσει, να δημιουργήσει εκείνες τις προϋποθέσεις ριζικών αλλαγών και ανατροπών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κάνει στροφή με όλες του τις δυνάμεις στην ανάπτυξη εργατικού κινήματος στον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα στους βιομηχανικούς εργάτες, στο βιομηχανικό προλεταριάτο που μπορεί να δυσκολεύετε, να υπομένει, να τσαλακώνετε, αλλά που ακριβώς αυτά να είναι και οι αιτίες που το βοηθούν αντικειμενικά να αποκτά εκείνα τα χαρακτηριστικά που το κάνουν το ποιο απαραίτητο τμήμα για τις μεγάλες και βαθιές αλλαγές.

Στην Βοιωτία καταφέραμε με υπομονή επίμονη να δημιουργήσουμε σε επίπεδο νομού την ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ (ΡΑΣ) συνδικαλιστική παράταξη που συμμετέχουν τίμιοι αγωνιστές συνδικαλιστές στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα που συμμετέχουν όλα σχεδόν τα κόμματα της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και όχι μόνο. Οι πολιτικές ιδεολογικές διαφορές είναι σεβαστές όμως έχουμε καταφέρει να αναδεικνύουμε κάθε φορά εκείνα που μας ενώνουν. Η ΡΑΣ ξεπερνά τα όρια του ΣΥΡΙΖΑ. Πάει ακόμα παραπέρα. Όμως για αυτό το εγχείρημα που είναι ενδιαφέρων θα ήθελα να επανέλθω με περισσότερες λεπτομέρειες σε άλλο σημείωμα μου.

Παύλος Ροβολής
Μέλος Δ.Σ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΘΗΒΑΣ.

Με αφορμή το κείμενο «Στους εργάτες βρίσκεται η δύναμη στην ενωμένη αριστερά η ελπίδα.» του σ. Παύλου Ροβολή που δημοσιεύουμε και μετά την αποτυχία της 1η πανελλαδικής σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ για τα εργατικά ζητήματα, να αντιμετωπίσει τα πραγματικά προβλήματα που συναντά η προσπάθεια για μια ενιαία συνδικαλιστική πρακτική των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, η συνδικαλιστική παρουσία των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να παραμένει προβληματική σε πολλούς μαζικούς χώρους. Η άποψή μας για την πανελλαδική σύσκεψη την έχουμε εκφράσει εδώ : 1η Πανελλαδική Εργατική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Θεωρούμε ότι αυτή η κατάσταση που παρουσιάζεται στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι σημαντικός ανασταλτικός παράγοντας για τις μάχες που έχει να δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη περίοδο. Η πολιτική ταυτότητα και η πάλη ενάντια στις πολιτικές του δικομματισμού υπονομεύονται από την συνδικαλιστικές πρακτικές που εφαρμόζουν συνδικαλιστικές παρατάξεις που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ και συνδιαχειρίζονται σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο ζητήματα του εργατικού κινήματος μαζί με τις δυνάμεις του δικομματισμού, συμμετέχοντας στα προεδρεία των τριτοβαθμίων συνδικαλιστικών οργάνων. Επίσης συμμετέχοντας σε διοικήσεις των συνδικαλιστικών οργάνων συγκροτώντας «αναλογικά» προεδρεία, συνεργάζονται με τις δυνάμεις εκείνες που υπονομεύουν την αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος από αυτές τις πολιτικές τις οποίες μάχεται ο ΣΥΡΙΖΑ σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Πιστεύουμε ότι σήμερα το σύνολο των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και ένα μεγάλο τμήμα μελών της βάσης του ΣΥΝ, συμφωνεί στα παρακάτω σημεία:

1. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα συμμετέχουν στην συγκρότηση διοικήσεων των συνδικαλιστικών οργάνων με βάση την λογική των αναλογικών προεδρείων. Θα συμμετέχουν με άλλες συνδικαλιστικές παρατάξεις μόνον όταν μπορούν να γίνουν συμφωνίες πάνω σε συγκεκριμένους στόχους και προγράμματα δράσης.

2. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν χωράνε στο πολιτικό πλαίσιο με το οποίο έχουν συγκροτηθεί και λειτουργούν σήμερα τα προεδρεία των τριτοβαθμίων συνδικαλιστικών οργάνων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Θα πρέπει να παραιτηθούν άμεσα οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ από αυτά τα προεδρεία.

Αυτά τα σημεία αποτελούν τις ελάχιστες προϋποθέσεις για να ξεκινήσουν διαδικασίες για κοινή συνδικαλιστική έκφραση των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στους μαζικούς χώρους. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις «η δημιουργία ενός νέου σχήματος με την μορφή Δικτύου που θα ενώνει και θα κινητοποιεί τις συνδικαλιστικές δυνάμεις του χώρου της Ριζοσπαστικής Αριστεράς» είναι μια προσπάθεια που θα αναπαράγει τις διαφορές και οξύνει τις αντιθέσεις…